Opinions

Mijn derde film van Farhadi intussen na Le passé en het uitstekende A separation. Wederom een film die wat in dezelfde lijn ligt waarbij een bepaalde gebeurtenissen zware consequenties met zich meebrengt op familiaal vlak. Een film waarbij kleine nuances en emoties de relatie tussen Emad en Rana sterk beïnvloeden ook.
Het valt me op dat Farhadi thema's aansnijdt die perfect aansluiten in onze Westerse maatschappij en dat de karakters met dezelfde issues worstelen zoals wij wellicht. Extra interessant zijn dan de kleine culturele en religieuze ondertonen die een extra meerwaarde betekenen voor het geheel.

Sterke vertolkingen en mooie cinematografie doen de rest om het geheel geloofwaardig te maken. De ontknoping van het incident is sterk en de interactie met de spelers is erg knap, maar loopt al bij al met een sisser af. Het voelde bij mij dan ook wat onafgewerkt, alsof de inspiratie eventjes zoek was.

Hier en daar wat overbodig filmmateriaal dat weinig toevoegde aan het verhaal. De schoolscènes bijvoorbeeld hadden geen meerwaarde. Desalniettemin sterk innemende film die terecht in de prijzen viel tijdens de Oscars en op het filmfestival in Cannes.

Ik ben niet zo bekend met de vervolging van de Spaanse antifascisten ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. In dat opzicht keek ik wel uit naar de film en brengt hij een originele invalshoek in de talrijke concentratiekampfilms die we rijk zijn. Mauthausen is berucht om die steile dodelijke trap aan de granietsite. Tallozen hebben daar het leven verloren nadat ze keer op keer granieten blokken heen en weer moesten dragen. Vreselijk gewoon. Jammer dat daar de focus tijdens de film te weinig is op gelegd.

In zijn geheel vond ik de film ook net te weinig beklijvend. De echte gruwel die een concentratiekamp kenmerkt kwam te weinig aan bod. Weinig figuranten ook, weinig echt beulwerk. Het contrast hoe het er in écht aan toe ging is wel merkbaar. Een gemiste kans. Het uitgangspunt rond de fotografie was wel knap gedaan.

Beste scène was tijdens het cabaret en de moeiteloze overgang naar die ene man die door de Kapo de afgrond werd ingeduwd. Sterk staaltje montage van camera en geluid. Voor de rest degelijk, maar te weinig om me echt te raken. Jammer.

Weinig bedrijven die wereldwijd decennia terug zo hun stempel hebben gedrukt als McDonald’s, of het moet Coca Cola geweest zijn. In België sinds 1978 (Brussel), in het mooie Zaandam (1971) als eerste van Europa in 1971 en heden actief in ruim 120 landen met in totaal 31000 vestigingen. Het is dan ook geweldig om via de film The founder de achtergrond van het bedrijf een beetje te leren kennen. Fastfood in speed tempo was het criterium naast de knappe visies en strategië, achter de marketing. Vandaag de dag staat de keten toch een beetje symbool voor de lijvige obesitas-Amerikaan.

Michael Keaton geeft het beste van zichzelf als gladde milkshakemachineverkoper, geweldige rol overigens, maar de verkoop verloopt niet al te vlot. En persoonlijk vond ik dat hij het zelfs niet zo slecht deed. Beetje opdringerig, dat wel, en ik haat dergelijke praktijken, maar toch verbaasde het me dat hij geen loon naar werken kreeg. Tot de gebroeders McDonald op de proppen kwamen. Het duo is eveneens geweldig. Ze hebben verstand van een zaak te runnen, maar zijn eerder bescheiden van aard, goedgelovig en naïef ook. Kroc is een gewiekst zakenman en buit dit maximaal uit ten koste van het olijke duo. Het contact in ziekenhuis was dan ook het summum van ongegeneers misplaatst medelijden. De sympathie voor Kroc in het begin van de film ebt naargelang de film vordert verder weg.

Het fijne is ook dat de film erg verstaanbaar is en de nodige humor (satire) kent. Ondanks de tragische en gehaaide gebeurtenissen blijft de film luchtig en verveelt hij niet. Halfweg misschien eventjes wat inzakkend, maar dit verbeterde opnieuw naar het einde toe. Een film die ook wat neigt naar propaganda waarbij het merk nog eens goed in the picture komt, los van het feit dat Kroc een ongelooflijke kapitalistische opportunist is. Met de Big Mac is er niets mis, toch? (Hoewel...)! Mooie fifties decors ook met mooie wagens, de nieuwe middenklasse die met hun gezin gezellig uit eten gaan, je treft het allemaal in The founder. Zeker meer dan geslaagd!

Ik heb intussen alle films van Aronofsky gezien en ik kan niet anders dan concluderen dat hij tot mij favoriete regisseurs behoort, een select clubje wellicht. Requiem staat op 1, mother! volgt even verder in de top 10. Alleen nog The wrestler herbekijken en recenseren (heb ik hier ergens liggen) en Pi (heb ik niet en ik herinner er me nog bitter weinig van). The fountain zou ik niet beschouwen als hét schot in de roos, maar ik apprecieer hem zeer zeker wel en heb er genoten. Weliswaar twee dagen na elkaar gezien omdat ik bij de eerste kijkbeurt wat gedesillusioneerd achter bleef en ik maar laat door had waar het echt om ging.

The fountain is zeker geen film voor het grote publiek en ik zou hem ook niet onmiddellijk aanbevelen aan mijn vriendenkring (maar dat heb ik ook met onder meer Stalker, Come and see, de Kim-ki Duk's en zelfs Judgment at Nuremberg).

Een geweldige rol van Hugh Jackman die in een triple rol het beste van zichzelf geeft en een mooie combine vormt met Rachel Weisz. Eerst was naar verluidt Brad Pitt gecast, maar dat sprong op het laatste moment af. En ook Cate Blanchett was vervolgens gaan vliegen.

De filmt vertelt drie verhaallijnen over verschillende era. Centraal staat het heden waarbij wetenschapper Tommy door middel van een magisch stukje schors baanbrekende resultaten boekt rond tumorbestrijding/kanker en het vinden van de eeuwige jeugd. De twee andere verhaallijnen zijn verbonden met het heden door middel van een (nog onafgewerkt) boek van zijn zieke echtgenote Izzy. Alle drie de verhaallijnen worden mooi met elkaar verweven en zijn aan elkaar gelinkt. Liefde en het streven naar onvergankelijkheid zijn de rode draad. Elementaire vragen rond leven en dood zweven letterlijk rond en het is zeer de vraag of Aronofsky met zijn mystiek spektakel niet te veel hooi op zijn vork neemt. Audiovisueel is de film een echt pareltje waarbij planetaire nevelwolken te voorschijn worden getoverd. Mooie uitgewerkte symboliek waarbij filosofie en religie elkaar vinden.

Niet mijn favoriete Aronofsky, maar de lat ligt nu eenmaal hoog. Bizarre film, maar tegelijk fascinerende film. Eentje die je over je heen moeten laten komen. Chapeau ook voor het lef om net als bvb Terrence Malick (The tree of live) en Stanley Kubrick zaliger (2001: ASO) dergelijk gewaagd iets te creëren. Sowieso weet je dat je in de storm van de controverse terecht komt. Een regisseur met ballen! 4,0* (nipt weliswaar)!

Ligt een beetje in dezelfde lijn van al die Britse romcoms al dan niet met Hugh Grant in de hoofdrol. Op zich allemaal niet zo onaardig en best vermakelijk vertier, maar hoogstaand wordt het nooit. Ook een film die niet lang in het geheugen gegrift zal zijn en de hype of Oscar-toekenningen zijn me dan ook wat vreemd.

Na een huwelijk of twee drie had ik het ook wel gehad. The funeral zat er vervolgens ook nog aan te komen volgens de filmtitel, dus dat was even een afwisseling. Feit is wel dat je twee uur lang nogal stijve kostuums en gelijkaardige interieurs voor de ogen geschoteld krijgt. Van receptie naar de kerk en vice versa.

Jammer dat het personage van Andie MacDowell niet wat meer tot uiting kwam. Het hoe en waarom van haar huwelijk wordt nauwelijks aangestipt. Hier en daar wel leuke scènes. De speeches vond ik wel goed en best grappig. Hier en daar ook een gênant moment. Fijn om eens gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Mja, ik zie erg weinig filmische waarde aan dit soort veredelde series. Veel meer dan een grotere speelduur van een gewone aflevering is dit niet. Jammer dat Steven Goegebeur niet van de partij is, maar Christophe Stienlet is toch een waardige vervanger.

De sketches (prima concept overigens) zijn bij momenten wel grappig en liggen op de lijn van de gewone afleveringen, maar dat is niet het punt. Vermakelijk om te zien, maar nul komma nul meerwaarde om van een film, docu, of wat dan ook te spreken.

Foxtrot is een film die uiteen valt in drie grote stukken. Het was toch vooral het eerste gedeelte van de film die het meest indruk op me maakte wanneer het onbehaaglijke gevoel van onmacht en verdriet te beurt viel aan de ouders toen hen werd verteld dat hun zoon Jonathan is gesneuveld voor het vaderland. Zeer knappe en intense scènes die me raakten tot het bot. Ook de stuntelige afstandelijke manier om de dienst te regelen was boeiend om volgen. Het doet je wat denken aan de filmscènes van de vermetele bezoekjes van militairen die ze brachten aan vrouw- of moederlief tijdens WOII.

Technisch prima film waarbij ook de montage top is om het plot vatbaar te houden met de tijdswisselingen. Ook het zware thema en ongelukkige gebeurtenissen zorgen bij de kijker voor een onbehaaglijk gevoel en houden hem bij de les. Een ongeluk of misverstand is gauw gebeurd. En ook geluk en toeval spelen vaak een rol, in het dagelijkse leven, maar ook tijdens een oorlog.

Ook de tekeningen hebben een meerwaarde, knappe designs en verwijzend naar de band tussen vader en zoon en de alledaagse dingen in het leven ongeacht de omstandigheden van oorlog of social distance. Mooi, zeer de moeite!

Een Deense versie van een Vlaamse boerenklassieker, maar dan eentje uit de huidige tijd welk toch wat een ander effect geeft als de soms gedateerde films uit de jaren 80. De gegevens en omstandigheden zijn vaak steeds dezelfde. Werken, wroeten en zeulen, tot je erbij neervalt. En voor wat dikwijls? Om de honger te stillen, maar de hongersnood te vermijden ...

Rijken worden alleen maar rijker, vaak op de kap van de miserie van de armen. Zo is het steeds geweest en zo zal het altijd zijn. En ook het conservatieve geloof is nooit veraf, want God is steeds aanwezig en heeft met alles een doel.

Prima acteerwerk van de hele cast en de sfeer van somber- en grimmigheid komt goed naar voren. Niet dat de film een onuitwisbare indruk heeft nagelaten, maar slecht is deze zeker niet. Deprimerende zit, met voldoende overtuiging om de geloofwaardigheid op niveau te houden.

Degelijke thriller met een plot dat al meermaals voorkwam in andere contexten, maar daarom zeker niet overbodig is. Verder is het tegenwoordig wat "in" om de kijker op verkeerde gedachten te brengen met wisselende plots en 2 scenario's voor te schotelen. Believers en non-believers kunnen dan naar hartenlust discussiëren of wie nu gelijk heeft.

Ik vond het gedurende de film ook bizar hoe niemand zijn vrouw en kind kon gezien hebben. Er zijn toch steeds andere patiënten in de wachtzaal. En ook het feit dat er een heuse orgaanhandel bezig is zou toch van Ray geen alleenstaand geval mogen maken? Vroeg of laat vindt de politie toch lotgenoten? En dergelijke operatie waarbij zoveel geneeskundigen mee in het complot zouden zitten, ook dat leek me vrij absurd om geheim te houden. Maar ik hield me eveneens voor dat het een soort van slordigheid was van de regisseur en we dus te maken hadden met heuse plotgaten. Alvast, zo getrooste ik me alleszins. Met andere woorden: ik wist het niet goed.

Film die wat doet denken aan Flightplan (2005), maar dan met een andere afloop en dus leidt naar Shutter Island (2010). De film hinkt dus op verschillende gedachten en voor mij was het pas naar het einde toe vooraleer ik ervan overtuigd was hoe het werkelijk zat.

Grootste pluspunt van de film is de spanning en het mysterie. Een film die de kijker manipuleert en voor mij persoonlijk net niet in de val trapt van net té (al zullen sommigen dit misschien net wel vinden). Ook bij momenten suggestief en gefabriceerd (scène met de knuffel bvb), maar globaal genomen geslaagde film. Leuk om eens gezien te hebben!

Frances Ha is een ongedwongen film over de normale gang van zaken in het dagdagelijkse leven, zonder spectaculaire wendingen. Het is ook dat wat Frances Ha doormaakt. Ze is een doodgewone twintiger met haar ideeën, dromen en twijfels. Het leven lacht haar toe en toch heeft ze het moeilijk haar draai te vinden.

Frances Ha is een authentieke naturelle film, uit het echte leven gegrepen lijkt het wel. Zeer herkenbaar ook. Je hoort steeds dat ieder persoon talenten heeft blabla, maar niet iedereen kán op basis daarvan steeds de top beogen of behalen. De meesten onder ons zelfs niet. Frances Ha worstelt met zichzelf wanneer ze ontdekt dat haar omgeving zich settelt en zij het gevoel heeft dat ze nog nergens staat. Het is een dame met een duidelijke mening. Ze lijkt sterk, maar tegelijk erg onzeker en kwetsbaar.

Frances Ha is een kleine intieme eerlijke en realistische film zonder veel poeha. Zeker geslaagd van Baumbach! Ik net te weinig meegezogen door de film, maar dat ligt aan mezelf denk ik. Desalniettemin toch geapprecieerd.

Toegegeven, deze enkel bekeken omdat hij uit Vaticaanstad komt. Weer een land dat ik kan toevoegen aan de lijst. Aan de andere kant voel ik me best wel aangetrokken door pausen en de rituelen van het Vaticaan en de Katholieke Kerk, hoewel ik van die laatste weinig moet weten als Instituut op zich. Noem het een soort respect als nawee van mijn christelijk-katholieke opvoeding.

Documentaire eigenlijk niet zo interessant. Had meer verwacht van de processen achter de pausverkiezing en -afstand van Ratzinger. De openbare redes en speeches van beiden nemen te veel screentime in beslag en waren niet vernieuwend. De documentaire legt weinig vast wat ik nog niet wist.

Hoewel haast een tegenpool van de Pantzerkardinal heeft Paus Franciscus het ook niet makkelijk om de oude dogma’s en ouderwetse ideeën van de Kerk doorheen de 21e eeuw te loodsen. Dat werd nog maar eens bewezen met de laatste stellingen die werden ingenomen rond homoseksualiteit.

Een leuke filmtitel is het wel! Niet dat Frankenstein er veel mee te maken heeft, los van het feit dat men er wel een poging voor doet. En een gemuteerde vis die wel een kruising lijkt tussen een grote piranha en een krokodil, het is eens iets anders, al is het concept steeds hetzelfde. Weinig vernieuwend dus. Wel een prima locatie, maar dat kan je nauwelijks een verdienste noemen.

Het is nu ook niet dat het beest veel te zien is. Beetje ontgoochelend allemaal. Zelfs het einde is nauwelijks een echte strijd. Gelukkig duurt het ook allemaal niet te lang. Hier en daar een leuke kill wel. Acteerwerk zoals verwacht pover mede overigens door de erg flauwe conversaties, zelfs in the heat of the moment.

Al bij al geinige onzin. Een soort van parodie op Frankenstein en in dat opzicht best geslaagd, maar geweldig kan je de film nauwelijks noemen. De synopsis op MovieMeter mag dan al niet correct zijn, de dood van Elizabeth is wel tragisch. Grappig langs een kant ook, zeker wanneer de boulevardpers erop terugkomt tijdens zijn sensatiereportages.

Eigenlijk niet zoveel slechter (of beter) dan Brain damage of Basket case van diezelfde Henelotter. 2,5* of 3,0*, wat maakt het uit? Vermakelijk is het zeker en het pigment van de prostituées levert goedkope blote borsten af. Ik weet niet goed hoe ik om moet met die exploderende chicks. Dat was zo lame, maar tegelijkertijd zo fout grappig ook. De film neemt zich nauwelijks serieus - zie maar wat er van Jeffrey komt - en misschien moet je de film ook zo opnemen.

Een indrukwekkende Boris Karloff die perfect gestalte geeft aan het wezen Frankenstein die enerzijds weerzin en afkeur uitstraalt, maar anderzijds meelijwekkend is. Een film ook over de twee grote biologische principes rond nature en nurture. Een stel hersenen van een crimineel wordt ontvreemd. Een kapitale fout zo blijkt, hoewel het monster ook vaak misbegrepen wordt.

De explosieve coktail van een vooringenomen woedende menigte doet de rest om hem als grote zondebok te aanzien als drager van het kwaad.

Prima film uit de oude doos met goed acteerwerk en een aantal mooie scènes. Toch nog steeds de referentie voor de werken en replica´s die erna kwamen.

Ik ben niet meteen de grootste fan van Tim Burton's films, maar deze hartverwarmende sympathieke Frankenweenie kon me best bekoren. Het is een filmpje dat erg veel sfeer opwekt. In de eerste plaats al door zwart-wit te filmen. Maar de film is ook doordrongen om de optimale (griezel)sfeer te creëren voor kinderen weliswaar (bvb de grote geprojecteerde schaduwen, het prachtige dierenkerkhof met zijn slingerende geheuvelde paadjes). Eng, maar dan ook weer net niet té eng. Kortom een ideale Halloweenprent met je kroost.

De film is naast het mysterieuze griezelgehalte ook fijn omwille van de humor en mooie liefde (loyaliteit) die bestaat tussen mens en (huis)dier. Die liefde die zich natuurlijk uit in verdriet wanneer Sparky (what's in a name) na een auto-ongeluk overlijdt. Het doet me in die zin ook wat denken aan ET van Spielberg waar ook alle basisemoties vervat zitten (angst, humor, liefde en drama).

Visueel zag het er ook allemaal fijn uit. Leuke personages en andere dieren. De monsters op het einde waren hier en daar misschien net over de top, maar dat doet niets af aan de film zelf. Jammer wel dat Sparky het einde nog overleeft. Een ander einde had een andere boodschap kunnen brengen. Soms moet je nu eenmaal dingen aanvaarden zoals ze zijn ... Desalniettemin een mooie 4,0*.

Geslaagde romantische komedie met Al Pacino en Michelle Pfeiffer. Vrij luchtig zoals het genre het voorschrijft, maar vooral in het tweede deel toch ook wat zwaarmoediger. Al Pacino speelt een sterke rol als de sympathieke doch nooit opgevende - om de woorden opdringerig of irritant niet te gebruiken - man die het hart van zijn collega Frankie wil veroveren. Pfeiffer daarentegen is de echte ster van de film met een fragiele authentieke rol zwevend als de immer twijfelende vrijgezel. Maar ook Kate Nelligan laat zich niet onbetuigd met een aantal rake oneliners. Ook dat homokoppel waren fijne personages om bezig te zien.

Hier en daar ook een aantal uitstekende (harde) scènes zoals het moment dat Frankie het ruziënde koppel aan de overkant observeert of de scène waarbij Johnny haar naakte lichaam nastaart.

Geen topfilm, maar wel zeer degelijk. Eenzaamheid wordt hier aangestipt vanuit een weemoedige hoek. Fijn om eens gezien te hebben!

Niet echt de meest ingenieuze Polanski die ik al zag. Vond het bij momenten een vrij rommelig plot en niet zo duidelijk waar de politie nu wel of niet mee bezig was, laat staan dat ik dat wel wist van de ontvoerders. Harrison Ford moet het dan zelf maar uitzoeken en zijn belangrijkste aanzetten krijgt hij dan nog van de hotelreceptie. Ik vond ook Ford zelf nauwelijks geweldig in zijn rol zitten.

Al bij al spannend en onderhoudend genoeg om geboeid te blijven kijken, maar om het nu allemaal geweldig te vinden, dat zeker niet. Ook niet echt om nog eens op de lijst van "te herzien" te zetten.

De scène op het dak vond ik nog het leukst. Het einde daarentegen komt wat stuntelig over daar aan de Seine. Matige prent met een aantal laagtes. Niet superslecht, maar best vermakelijk, al was het maar voor Ford zelf.

Prachtige film ten tijde dat de Eerste Wereldoorlog in 1919 net was afgelopen en de strijdende landen Duitsland en Frankrijk hun wonden likten na zoveel nodeloos en onschuldig bloedvergieten. De oorlog mocht dan wel ten einde zijn, maar de onderlinge wrevel tussen beide landen was onder de bevolking nog steeds aanwezig. Vijandig werd het nooit, maar vreemde eend in de bijt Adrien en op haar beurt Anna bij haar bezoek in Frankrijk, kregen de nodige afwijzende en neerbuigende blikken te verduren. Mooie scène overigens van Anna in de treinwagon. Op de koop toe werd dit in de scène met Anna het waarom beklemtoond met de in het glas weerspiegelde verwoeste omgeving dat nog steeds in heropbouw was.

Ik vond de zwart-wit beelden erg geslaagd en erg sfeervol. Symbolisch ook voor de rouw en de verwerking van een trauma van een natie of van individuen die hun geliefde in de oorlog hebben verloren. De knappe afwisseling met de gekleurde beelden was goed gedaan en accentueerden de flashbacks en herinneringen van Anna. Alsof op deze manier de rouwende personages letterlijk en figuurlijk extra opfleurden.

Ook het plot zat goed in elkaar. De opbouw was goed al vond ik het net iets te makkelijk toen de vader zijn kar keerde nadat hij eerder toch vrij categoriek anti-Frans was. Ik stapte de film blank in en het viel wel op dat het verhaal van Adrien onsamenhangend en oppervlakkig was. De bekentenis en het afsmeken van vergiffenis waren sterke scènes en de daaropvolgende morele wroeging van Anna of ze de waarheid aan de al zwaar lijdende ouders moest meedelen, werd sterk opgebouwd. Het dilemma stemt je tot nadenken of de leugen draaglijker is dan de pijnlijke in een bubbel gehulde waarheid.

25 is ze nog maar deze mooie Paula Beer en toch al wat persoonlijke prijzen gewonnen met onder andere deze Frantz en het mooie Werk ohne Autor (2018. Eerstdaags volgt ook Le Chant du Loup (2019), al lijkt me haar rol in deze duikbootfilm wat beperkter.

Een klassieker uit de oude doos. Een opmerkelijke film ook omdat er voor de cast daadwerkelijk misvormden werden gezocht. Het maakt het alleen maar bijzonder, ook omdat het acteerwerk in het algemeen prima te noemen is. De sfeer van het rondtrekkende circuskamp komt goed over op het scherm. Uiteraard kan je je vandaag de vraag stellen of dit alles wel ethisch te verantwoorden valt. Mensen betaalden veel geld om dergelijke mensen te zien. Empathie was steeds veraf en uitbuiting dichtbij...

Hier zijn echter de mismaakten de protagonisten van het verhaal. Hercules en Cleopatra zijn dan weer de boeven. Ook dat alleen al maakt de film baanbrekend, in een periode dat Frankenstein, Dracula en andere monsters aan de andere kant van de ring stonden.

Prima spanningsboog en sfeer ook. De film leidt naar een climax. Eng wordt het inderdaad nooit, aar kan me best inbeelden dat de film 100 jaar terug een serieuze impact had. Ik zag hem op DVD, vermoedelijk toch wat gecensureerd als ik andere dingen hierover lees.

Bij deze Italiaanse en zowaar Belgische productie krijg je een soort X-men gevoel. Niet onlogisch natuurlijk als je de superkrachten van sommigen erbij neemt. Er is voor beide films dus ook een link die teruggaat naar WO II en het nazisme. Minder bombastisch dan de Hollywoodiaanse Marvel-broertjes al evolueert deze film naarmate het einde nadert naar wat meer actiespektakel.

De personages zijn wat suffer en vallen minder spectaculair uit. Ze worden ook weinig uitgewerkt behoudens eventjes Matilde op een bepaald moment. Vooral het eerste gedeelte sprak me zeer aan met het circusgedeelte, het leven als outcast en attractie. Vervolgens verschijnt het nazisme en de Holocaust wel erg prominent naar voren zodat de personages wat ondergesneeuwd raken.

Visueel is het best prima gedaan. En ook qua amusementswaarde kon ik me best schikken in de film. Maar als je denkt dat er maar 4 freaks zijn, dan heb je het goed mis. Bij het merendeel van de cast valt er wel wat te zeggen. Leuk als tussendoortje, maar niet meer dan dat.

Free guy is een film waar ik uit mijn comfortzone moest komen. Inderdaad een kruising van pakweg The Truman Show en Ready one of Wreck it Ralph waarbij mijn voorkeur eerder aanleunt bij de eerste film. Free guy is een verrassende energieke film waarbij realiteit en de virtuele gamewereld door elkaar lopen. Hoe tof is het niet om 100 bonuspunten te verdienen om die ene een mep te verkopen?

Die videoscènes kennen een overkill, maar heeft wellicht een satirische of maatschappijkritische insteek. Ik kon de humor bijgevolg best wel hebben. De personages zijn karikaturen en mijden enige zin voor overdrijving geenszins. Daar moest ik toch wat aan wennen.

Ondanks de verwijzingen naar andere films toch de moeite gedaan om een eigen verhaal te maken waarbij de balans tussen humor, boodschap en verhaal goed samen gaat. Alleen al daarvoor zeker geslaagd. Wie iets rustigers zoekt, laat deze wel best voorbij gaan.

Free solo is een indrukwekkende docu geworden die terecht in de prijzen is gevallen. Mooie opbouw van de docu naar het einde toe dat werkelijk een climax is. De gehele docu is enorm interessant, maar het einde waarbij Honnold touwvrij El Cap opklimt is adembenemend en beangstigend, zelfs wanneer je weet dat hij het haalde.

We krijgen een mooie inkijk op de voorbereidingen van Honnold's voornemen om El Cap te beklimmen. Er gaan enorm veel testen, besprekingen en planning aan vooraf. Dit is niet zomaar een losgeslagen gek die eventjes zijn leven wil wagen. Dit is niet zomaar een roekeloos ondoordacht idee. Honnold verwoordt het ook goed wanneer hij zei dat het gevaarlijker was om solo te klimmen, maar daarom niet risicovoller. Hij weet perfect waarmee hij bezig is. De moeilijkheid zit hem in het psychologische. Je weet dat je het foutloos kan, maar je zit met die mentale barrière dat er nu wel géén touw is. Ook voor de vrienden die machteloos toekeken moest dit de hel geweest zijn.

Uiteraard zijn de beelden adembenemend. Jammer dat ik deze ervaring niet had in de cinema. Ook veel bewondering voor zijn talent en mogelijkheden om via de kleinste oneffenheden grip te vinden om naar boven te klauteren. Die "karate kick" was dan ook eventjes de adem inhouden.

Fijn ook om het personage Alex Honnold beter te leren kennen. Zijn omgang met zijn vrienden, de moeizame relatie met zijn vriendin (of voormalige vriendinnen), zijn passie etc. In alles wat ik hoorde of zag vermoed ik trouwens de diagnose van autisme wegens zijn zwart-wit en rigide denken, zijn gebrek om zich in te leven in anderen, zijn moeilijkheden om emoties te tonen en te lezen, zijn eetstoornis in zijn jeugd, de diagnose bij zijn vader, etc ...

Deze heb ik gauw nog meegepikt op Netflix vooraleer hij verdwijnt. Boeiende film met sowieso een interessant stukje Amerikaanse geschiedenis. Het is geen zuivere historische film, eerder een entertainende film met een historische achtergrond.

McConaughey doet het goed als ontspoorde boer wanneer die tot het besef komt dat de rijken helemaal geen zier geven om de armere bevolking die met dwang worden ingezet in de burgeroorlog met het Noorden. Wanneer zijn neefje wordt gedood en op het thuisfront belastingen de pan uitswingen besluit hij in opstand te komen.

Nu, Newt mag dan wel weinig last hebben van raciale discriminatie, dat wil daarom nog niet zeggen dat zijn zootje ongeregeld dat niet is. Getuige daarvan het varken aan spit dat liever niet met de zwarten werd gedeeld. En wanneer de oorlog voorbij was, wou het ook nog niet zeggen dat alle problemen, laat staan raciale ideeën zomaar van de baan zijn. We kregen een mooi staaltje verkiezingsfraude te zien zoals we vandaag de dag nog mogen ervaren in sommige dictatoriale landen.

De tijdsprong, zo'n 85 jaar later, voegde weinig toe aan het oorspronkelijk plot. Dat er 100 jaar later nog steeds discriminatie was, is een understatement, maar daar heeft deze film weinig mee.

Het enige positieve aan de gehele film - en dat was ook hetgeen me triggerde om hem te bekijken - was de immer mooie Natalie Portman. Wat volgt is een onduidelijke vrij matig geschoten road movie doorheen Jordanië met een onduidelijk doel. Ik vond het vreemd dat de regisseur ook geregeld teruggreep naar die dubbele contourbeelden die nergens op sloegen.

Het begon nochtans leuk met dat Israëlisch liedje over een lam. Dat ook met een sterke intrede van een emotionele Portman. Alleen jammer dat het nadien amper nog boeide en de film verzandde in één grote leegte.

Sterke film die aantoont dat sommige geloofsgemeenschappen helemaal anders aankijken tegenover de begrippen "familie" en "huwelijk". Kan me best inbeelden dat wij - als Westerlingen - hier wat vreemd tegenover staan - ook ik heb soms mijn wenkbrauwen gefronst. Vaak ook omdat ik het me gewoonweg niet kan voorstellen. Er zou bij manier van spreken maar één mijn dochter onheus moeten behandelen, weet je wel? Het is een referentiekader dat me vreemd is, ongeacht het feit dat ik beroepsmatig in principe erg veel met deze bevolkingsgroep(en) in aanraking kom.

Mede daarom een uiterst intrigerend plot dat zonder te generaliseren nog steeds vele vragen oproept. Want laat ons eerlijk zijn, de familie op zich zien er mij goede mensen uit, zijn geïntegreerd en aan liefde is er op zich ook geen gebrek. Daarom is het voor ons zo moeilijk om culturele gebruiken als uithuwelijking en "eer" van de familie te plaatsen.

De acteerprestaties zijn meer dan op niveau. In de eerste plaats Sibel Kekilli die als rebelse vrouw erg sereen en volhardend overkomt. Maar ook de vader (Settar Tanriogen) is top waarbij je de twijfel en de angst om zijn familie uit elkaar te zien vallen, kan aflezen van zijn gezicht. Aladag slaagt erin een knap genuanceerd beeld te schetsen van de problematiek zonder een oordeel te vellen. Realistisch en met veel zorg gebracht. Mooi!

Een misdaadfilm is niet altijd mijn favoriete genre. Vaak niet altijd duidelijk qua verhaallijn waardoor ik echt moeite moet doen om de gebeurtenissen (en soms ook de vele personages) uit elkaar te houden. Ook hier zat ik zelden in het verhaal. Veel achtervolgingen waarvan ik op het moment zelf weinig kop of staart kon krijgen. Vrij rommelig op dat vlak.

Waar ik wel van kon genieten was de grauwe vervallen quartiers van de stad. Vuil, groezelig, donker en vies. Toekomstloos ook. De film moet het vooral van zijn sfeer en decor hebben. En van het acteerwerk van onder meer Hackman en Scheider.

In zijn geheel een net niet, maar een aantal elementen waren zeker de moeite waard om gezien te hebben.

Deze vond ik wel leuk. Grappig ook eigenlijk over hoe je je in een bepaalde geblokkeerde situatie wringt. En dan wint de vindingrijkheid het van de schaamte van de mens. Egocentrisme ten top van een afgeborsteld aristocratisch type die zich beter voelt dan een ander en weinig heeft met zij die minder hebben. Erg leuk geanimeerd. Die zwerver vond ik qua stijl minder geslaagd, maar de ober en rijke klant bijvoorbeeld zijn zo karikaturaal treffend. Leuk!

Frenzy was de laatste (en negende) Hitchcock die ik nog moest bekijken van de marathon die op zaterdagavond op CAZ liep. Het waren fijne weken en ik blij dat Frenzy me een beter gevoel gaf dan Topaz, Marnie of in mindere mate Torn Curtain.

Frenzy is een echte detective- of politiefilm en Lt. Columbo-gewijs weet de kijker (bijna) vanaf de start wie de dader is. Wat volgt is een boeiend kijkstuk dat nauwelijks verveelt. Geen hoogstaande topper, maar wel met de nodige suspense en spanning. Voor het eerst – voor mij althans – wat vrouwelijk naakt in Hitchcock’s films, maar vanaf de jaren 70 is de preutsheid toch wat verdwenen in Hollywood. De uitstekende tongen van de slachtoffers zijn misschien net wat minder, maar voor de rest zag het er allemaal goed uit.

Het begint allemaal erg goed met de mooie helikoptervlucht boven de Thames. Verder ook één hoogstandje op het camerawerk wanneer de camera uitzoemt op de appartementskamer van de dader en achteruit gaat de trap af tot buiten.

Frenzy bevat ook de nodige humor. Het (Franse) avondeten van de vrouw van de inspecteur was komisch. En ook de laatste zin van de film is lekker satirisch en blijft je volkomen bij. Leuk om ook eens Clive Swift te zien die verlost is van Hyacinth Bucket.

Ik ben niet 100% mee (denk ik) met het plotverloop, maar het komt er wat op neer dat de gebeurtenissen zich in een loop herhalen en bijgevolg feitelijk worden. De echtelijke ruzie die ontaardt in doodslag (of zeg maar moord). De priester - geen idee waarom het een priester hoefde te zijn - zat aan de knoppen om het geheel te sturen. Alleen was het niet de bedoeling dat hij ontdekt werd en dat het koppel het krantenbericht te zien kregen.

Zit wel wat in in het geheel. Camerawerk degelijk wat ook van het acteerwerk van het ruziënde koppel kan gezegd worden. Niet iets wat we nog niet gezien hadden, maar wel degelijk, zeker voor een (kort)film uit Gabon (met wellicht erg veel Franse inbreng).

Frequency is een degelijke film, geen meesterwerk, maar wel een film met een zeer interessant concept. Uiteraard is de Butterfly-theory reeds toegepast in diverse films. De film bracht goed naar voor dat elke kleine wijziging de gehele toekomst kan wijzigen en bepalen.

De film is eigenlijk een detective- of politiefilm waar de zoektocht naar een seriemoordenaar erg moeizaam verloopt. Op zich een goed uitgangspunt, al is de uitwerking zeer pover en stelt het allemaal niet te veel voor. Het verhaal is mager en flinterdun. Veel gaten en slordig afgewerkt. Desalniettemin brengt het concept de film naar een aanvaardbaar niveau. Normaal gezien was de seriemoordenaar overleden in het ziekenhuis mocht Frank Sullivan de brand zelf ook niet overleefd hebben. Zo beseffen vader en zoon welk gevaarlijke spelletje ze aangaan: alles heeft een invloed op elkaar. Het idee dat de radiogolven gestuurd worden door het noorderlicht vond ik wat simpel. Ook het happy end dat John Sullivan opnieuw baseball speelt, is nogal melodramatisch en kitscherig.

Ook qua acteerprestaties ben ik niet omver geblazen, weinig overtuigend. De verwachtingen lagen laag, dus het viel allemaal nogal mee met deze prent. Een nipte 3,5* al was het maar voor het uitstekende concept! Jammer dat John vergat de juiste lottonummers mee te geven ...