Opinions

Dit vervolg op Deadlier Than The Male (1967) vind ik minder geslaagd. De film neemt zich blijkbaar niet erg serieus en er wordt niet echt op hoog niveau geacteerd. Vooral de vrouwen acteren heel luchtig, bijna kinderachtig. Het lijken wel domme robotten, okay dat zijn ze dan ook letterlijk in deze film!
De rol van Helga wordt ingevuld door de knappe Daliah Lavi, die eerder al meespeelde in die andere spy spoof Casino Royale (1967) met Peter Sellers, David Niven en Woody Allen.
Er gaat van James Villiers is als aartsvijand Carl Petersen totaal geen dreiging uit.
Richard Johnson blijft charmant in zijn rol als suave gentleman-spion Hugh Drummond. Hij doet mij een beetje denken aan Mike Connors. Deze film heeft dan ook meer weg van de Amerikaanse tv-serie Mannix, die werd uitgezonden van 1967 tot 1975, dan van een James Bond-achtige film. Verwacht dan ook geen sensationele actie, goed geschreven dialogen of een diepzinnig verhaal.
Af en toe toch nog even een grappige oneliner, geleverd door Johnson:

Petersen: "From here I will control the whole destiny of the world!"
Drummond: "Ridicilous, you can't even control your own temper."

Dit is inderdaad een erg leuke film uit de jaren '50. Het duo Curtis en Lemon heeft een goede 'chemistry' en Marilyn Monroe is tegelijkertijd gevoelig, kwetsbaar maar ook sensueel en gewaagd. Billy Wilder heeft een aantal toffe films gemaakt, waaronder ik vooral The Fortune Cookie (1966) en The Seven Year Itch (1955) - eveneens met Marilyn - de leukste vind.

Ik heb weleens een Sonic spelletje gespeeld, namelijk Sonic Unleashed op de PS2 en Sonic Mania op de PS4. Toen ik vernam dat ze hier een film over gingen maken vroeg ik mij meteen af, hoe maak je daar nu een interessante film over? Een blauwe egel die heel snel loopt en gouden hoepels pakt.
En nu ik de film heb gezien, wordt eigenlijk bevestigd dat je hier inderdaad geen leuke film over kunt maken. Het verhaaltje is erg mager en simpel gehouden, en er zitten weinig goede grappen in. Voor de kleinsten zal het wellicht nog wel genieten zijn, hoewel die vast liever een Sonic spelletje zouden spelen.
Jim Carrey, toch al sinds jaren een van de bekendste komische acteurs, speelt zijn rol als dr. Ivo Robotnik wel leuk maar inderdaad nogal ingehouden. Hij lijkt bovendien helemaal niet op het karakter uit de Sonic spellen.
Na de eindcredits zien we ook nog even Tails, het vriendje van Sonic, verwacht je dus maar aan een vervolg...

Een verschrikkelijk ongrappige film, ik heb niet een keer moeten lachen. Zelfs Jim Carrey kan hier niets mee, hij krijgt dan ook geen enkele grappige oneliner over zijn lippen. De combinatie computeranimatie en life action werkt maar zelden en ook hier komt het weer erg fake over. Soms zie je letterlijk de menselijke acteurs totaal naast de geanimeerde wezens staren. Het hele verhaal op Hawaii en de romance tussen Randall en Rachel boeit ook al niet. Wat is die Nathascha Rotwell irritant zeg, weer zo'n typische luide, dikke vrouw die denkt dat ze grappig is door aan overacting te doen. Het enige positieve in deze film is eigenlijk het gestroomlijnde lijf van Tika Sumpter.

Ik dacht nog, de Koreaanse schoonheid Jamie Chung (Eden 2012) zal deze film wel het kijken waard maken maar nee hoor, dit is een zwakke en langdradige film met erg slechte actrices en veel horrorclichés die we al zo vaak gezien hebben! En het camerawerk maakt mij zeeziek.

"God's children are not for sale."

Sound of Freedom snijdt een moeilijk en hard onderwerp aan als de handel in kinderen, een heel belangrijk onderwerp dat het verdient om in de schijnwerpers geplaatst te worden. Jim Caviezel speelt zijn rol als Tim Ballard ingetogen maar met de nodige gedrevenheid. Deze film zal niemand met een hart op de juiste plaats onberoerd laten.

Zelfs voor een Mel Brooks film is deze wel heel flauw. Andere soortgelijke parodieën zoals Blazing Saddles, Young Frankenstein en History of the World: Part I vind ik nochtans wèl heel leuk.

Bill Pullman en John Candy zijn pijnlijk ongrappig, en ook de vrouwelijke hoofdrol is allesbehalve goed. Alleen Rick Moranis vond ik bij momenten erg grappig, hij redt de film voor een groot deel.


Dark Helmet: "What the hell am i looking at? When does this happen in the movie?"
Colonel Sandurz: "Now, you're looking at now sir. Everything that happens now is happening now."
Dark Helmet: "What happened to then?"
Colonel Sandurz: "We passed it."
Dark Helmet: "When?"
Colonel Sandurz: "Just now. We're at now... now."
Dark Helmet: "Go back to then!"
Colonel Sandurz: "When?"
Dark Helmet: "Now."
Colonel Sandurz: "Now? "
DarkHelmet: "Now!"
Colonel Sandurz: "I cant!"
Dark Helmet: "Why?"
Colonel Sandurz: "We missed it."
Dark Helmet: "When?"
Colonel Sandurz: "Just now."
Dark Helmet: "... when will then be now?"
Colonel Sandurz: "Soon!"
Dark Helmet: "How soon?"


Dark Helmet: "What did you do?"
Colonel Sandurz: "I turned of the wall."
Dark Helmet: "No you didn't, you turned of the whole movie!"
Colonel Sandurz: "I must have pressed the wrong button."
Dark Helmet: "Well put it back on, put the movie back on!"


Dark Helmet: "If there's one thing i despise, it's a fair fight!"

Ik vind het best een spannende film, maar met een wel heel gelukkig einde, waarbij iedereen bijna ongeschonden naar huis kan gaan. Zelfs de vader die van het dak van het huis naar beneden springt, huppelt gewoon naar de auto en kan nog rijden ook. De harde wraakactie van Ant was dan weer onverwacht.

Een leuk gegeven: aliens geven een genetische code aan de mensheid, waardoor zij een alien creëren die de bevolking wil vernietigen. Maar de film is erg pulp en het gaat om twee zaken: het mooie lijf van Natasha Henstridge en bloederige kills. Meer horror dan sci fi dus! Typisch een film die je als jonge kerel in de videotheek ging huren omwille van het bloot. Genietbaar als tussendoortje, ondanks de soms matige CGI effecten, zoals wanneer die tentakels uit het gezicht van de jonge Sil groeien.

Het team dat de alien moet opsporen is te dwaas voor woorden. Vooral Forest Whitaker als 'gevoelsmens' is totaal nonsensical, met zijn overbodige opmerkingen zoals: "Something is wrong!" als het team door een monster wordt aangevallen. Ben Kingsley tracht een serieus gezicht op te zetten, en Michael Madsen speelt dezelfde nonchalante rol die hij altijd speelt.

Een ding heb ik geleerd van deze film: als een vrouw zegt "I want a baby", dan loop je heel snel de andere kant uit!

Eindelijk, een moderne Bondfilm die start met het gekende Bonddeuntje en de gunbarrel zoals het hoort. Dan komt de openingsscene met het carnavalsfeest in Mexico City tijdens het zogenaamde Day of the Dead feest. Na de scene op het dak van het hotel volgt een achtervolging te voet door de straten van Mexico City en dan het gevecht in de helikopter. Een knallende opening! Daniel Craig voelt zich duidelijk lekker zitten in de huid van de bekendste spion van de wereld, maar hij zal nooit een charmante gentleman spy zijn met zijn brute worstelaar-look. Wat hierop volgt is een van de slechtste songs bij een Bondfilm, met het verwijfde kreunende stemmetje van Sam Smith en erg vreemde animatie met een octopus en mensen die onder de zwarte pek zitten. Ze laten tijdens het openingslied ook nog wat beelden zien van de andere Craig films om zo alle films aan elkaar te verbinden, wat heel kunstmatig overkomt.

De film start erg goed, met veel actie, wat humor en weinig geleuter dat doorgaans bij de Craig films lijkt te horen. Ralph Fiennes is een goede nieuwe M. Hij heeft dan ook de presence van een voormalig geheim agent. Ook Naomie Harris is terug als de jonge, zwarte Moneypenny. En Ben Whishaw als de piepjonge, nerdy Q. Q krijgt in deze film veel meer screentijd en gaat zelfs even met de badguys in de clinch, god mag weten waarom. Het enige wat hij uiteindelijk doet is weglopen. Dave Bautista als de zwijgzame krachtpatser Hinx is een indrukwekkende henchman. Jammer genoeg verdwijnt hij na het geweldige gevecht op de trein van het scherm. De enige vijand die dan nog overblijft (behalve de verwaarloosbare Max), is Christoph Waltz als Ernst Stavro Blofeld. Hoewel Waltz een sterke baddy neerzette in Tarantino's Inglourious Basterds (2009), is hij weinig indrukwekkend in deze film met zijn "cuckoo" en zijn loafers. Dan was Javier Bardem uit Skyfall toch nog beter gecast, hij straalde meer gevaar uit. Zelfs Le Chiffre uit Casino Royale (2006) was als ballenmepper beter dan deze zwakke Blofeld.

Ook de knappe Monica Bellucci is maar kort aanwezig, terwijl zij toch een lust voor het oog is. Wat een verspilling van haar talenten. Lea Seydoux, de dochter van Mr. White en love interest van Bond is dan weer een saaie trien met een 'attitude problem' (En ja, zij zal ook in No Time to Die (2021) weer meespelen want deze films moeten zo nodig aan elkaar gelinkt worden). Als On Her Majesty's Secret Service ons iets heeft geleerd, is het wel dat een Bond die verliefd wordt en een serieuze relatie met een vrouw begint een big no-no is. Er is ook het leeftijdsverschil van 17 jaar tussen Lea en Daniel, maar dat is niet zo vreemd bij James Bond. Ze valt wel heel plotseling voor zijn charmes, een beetje ongeloofwaardig die ommezwaai in haar gedrag. En wat nog belachelijker is, is het gegeven dat Bond aan het einde van de film (alweer) zijn hele carrière uit het raam wil gooien voor een vrouw.

Spectre heeft meer het Bondgevoel dan de andere films met Craig. En het begint allemaal goed maar eens we in de schuilplaats van Blofeld in Marokko terechtkomen, wordt het allemaal veel minder. De foltering van Bond met de naalden in het brein die uiteindelijk geen gevolgen lijkt te hebben, en de ontsnapping die wel heel gemakkelijk verloopt en aan een videospelletje doet denken. De schuilplaats van Blofeld ontploft dan ook helemaal zonder enige aanleiding. Madeleine (Lea Seydoux) gaat dan ineens op haar eentje weg, een mooie aanleiding voor nog een spannende finale waarbij Bond haar natuurlijk moet redden.

De geforceerde band tussen Blofeld en Bond is totaal onnodig, waarom moet tegenwoordig iedereen met elkaar verbonden zijn of een geschiedenis met elkaar delen? En wat vreemd dat we hier de oorsprong van Blofeld's verwondingen aan het gezicht te zien krijgen, wat dus het begin van de rivaliteit tussen hem en Bond moet voorstellen, terwijl Bond hier al heel oud is en binnenkort dus door een jongere acteur zal moeten worden vervangen. Beginnen we dan weer van voor af aan, of moet men dan persé deze films opvolgen? Wat handig ook (om aan deze film een vervolg te kunnen breien) dat Bond zomaar besluit om zijn aartsrivaal niet uit te schakelen want hij heeft "iets beters te doen" (huh?).

De boodschap ivm 'total surveillance' is in deze tijd waarin de overheid als een Big Brother ons allemaal in de gaten houdt, dan weer erg relevant. Maar de informatie-oorlog is een flauw gegeven voor een Bondfilm. Het valt niet echt te vergelijken met een dreigende atoomoorlog of iets dergelijks. Ook de strijdvraag of 'agents in the field' nog nodig zijn of tot de oudheid behoren, is al eens eerder behandeld in zowat elke spionagefilm. De overleving van MI6 staat nog maar eens op het spel.

Onbegrijpelijk dat men na deze film nog een Bondfilm heeft gemaakt met Craig, die met zijn 53 jaar toch te oud begint te worden voor deze rol. 148 minuten is ook te lang voor een Bondfilm. Behalve Quantum of Solace (2008) zijn alle Craig Bondfilms veel te lang. Ik ben het verder volledig eens met JOOSTlikesMOVIES, die een heel uitgebreide review bij deze film schreef (zie pagina 15). Enkele highlights:

Jammer dat Kristen Stewart helemaal niet op Diana lijkt want ze acteert hier behoorlijk goed. De hallucinante beelden en muziek zorgen voor een onbehaaglijke sfeer. De geestelijke aftakeling van Diana en de steun van de kok en butler, alsook de scènes met haar zoons zijn goed neergezet. Ik vraag me wel af waarom die meid haar verliefdheid op Diana moest verklaren, is dat gebaseerd op enige feitelijkheid?
Ik zag onlangs een YT filmpje en ben nu wel heel benieuwd naar de serie The Crown. Elisabeth Debicki zet blijkbaar een erg gelijkende rol van Diana neer.

Beter dan Homecoming, vooral de beelden in Venetië en Praag zijn mooi. Maar het blijft wel erg puberaal (Spider-Man gaat op schoolreis). Tom Holland als tiener met zijn piepstemmetje is eerder Spider-Boy dan Spider-Man. Zijn dikke schoolkameraad is niet grappig en die Zendaya kan echt niet acteren. Dan vond ik Kirsten Dunst en Emma Stone leukere love-interests voor Spider-Man! J.B. Smoove als mr. Dell vond ik bij momenten wel grappig. En de actie is in deze film beter dan in Homecoming.

Leuk om nog eens een superheldenfilm te zien zonder duister en tragisch achtergrondverhaal, dacht ik. Gewoon lekkere actie, fun en mooie kleuren. Leuk om Michael Keaton (aka Batman, ik bedoel Birdman, ik bedoel The Vulture) en Iron Man in deze film te zien opduiken. Wel vind ik Tom Holland nogal een vervelend kereltje met zijn hypergedrag en piepstemmetje. Waarom moet de rol van Spiderman steeds door een jong ventje gespeeld worden, in mijn herinnering was hij in de comic toch een jongeman en geen tiener? Blijkbaar wil men zich met deze film op het erg jonge schoolgaande jeugd-publiek richten. Dat dikke native Amerikaanse vriendje van YouTube spider-man is ook maar een vervelend baasje.

"Okay guys let's wrap this up, it's school night!"

Ugh, net wat ik zei dus. Een kinderfilm!

Peter Parker is in deze film verliefd op Liz, gespeeld door de zes jaar oudere Laura Harrier, en er is geen enkele chemie tussen de twee. De tante van Peter is ineens een sexy vrouw. Zijn oom Ben is nergens te bespeuren. Ik vind het eigenlijk wel goed dat deze keer niet een zoveelste poging gedaan wordt om de ontstaansgeschiedenis van Spiderman te vertellen, dat kennen we nu wel al. In de plaats daarvan krijgen we een totaal oninteressant verhaaltje voorgeschoteld, compleet met schoolwedstijd en dansbal (prom), dat ons moet voorbereiden op de link met het hele Avengerteam-gebeuren.

Net als in voorgaande verfilmingen van het Spiderman-verhaal, zie je heel goed dat het slingeren aan de webdraden en de backflips CGI beelden zijn. Ook The Vulture leek tijdens de gevechten en het vliegen zo fake als het maar kan. Blijkbaar is men nog steeds niet in staat om met computeranimatie de natuurlijke bewegingen van een mens na te bootsen. En waarom het pak van de Spiderman nu allerlei snufjes moet bevatten, is mij ook een raadsel. Hij lijkt nu wel een tweede Iron man (of eerder, Iron jongen) te zijn geworden.

Een Spider-Man film met heel veel fan-service. Wat vooral duidelijk wordt aangetoond, is dat Tom Holland met zijn babyface en piepstemmetje een veel zwakkere Spidey neerzet dan voorgangers Andrew Garfield en vooral Toby Maguire. Niet dat zij zo mannelijk zijn, maar ze hebben meer uitstraling en charisma dan Holland. Spider-Man (2002) vind ik nog steeds de beste Spider-Man film.

Wat kan ik nog meer zeggen over deze zoveelste superheldenfilm, waarmee we de laatste jaren worden overladen? Wat vreemd dat Spider-Man dr. Strange zomaar de baas kan in zijn eigen spiegelversum, waar hij toch de baas zou moeten zijn? Wat gebeurt er nu met de slechteriken die door Spidey omgetoverd zijn tot goedzakken, gaan die nu boompjes planten en oude vrouwtjes over de straat helpen in hun eigen universum? En hoe komt het dat Tobey in de rug wordt gestoken maar er niets aan lijkt over te houden?

De twee jonge side-kicks lopen vooral in de weg. De liefdesrelatie tussen Holland en Zendaya overtuigt niet echt, er is geen 'magic in the air' als zij het scherm delen. Zendaya kan helemaal niet acteren en het Filipijnse dikke ventje is niet grappig. Hun gezeur over studiebeurzen, de reporter die aan het begin van de film tegen Holland zegt: "You're just a kid?", het onderstreept allemaal dat we hier met een tienerfilm te doen hebben. Ik vind het ook raar dat Holland de eerste Spider-Man nummer 2 noemt, en de tweede Spider-Man het nummer 3 geeft. Hij is zelf namelijk de derde en niet de eerste Spider-Man.

Om positief af te ronden: de CGI ziet er over het algemeen wel goed uit. Marisa Tomei is altijd een leuke verschijning. En Willem Dafoe als Norman Osborn/Green Goblin steelt weer de show. Er zal wel weer een zoveelste vervolg op deze film komen, aangezien er zoals gewoonlijk een after credit scène wordt aangebreid. Na Spider-Man :Homecoming, Spider-Man: Far From Home en Spider-Man: No Way Home, nu misschien Spider-Man: Home Alone?

"Boz is my family, man. You gotta let me take lead! You gotta let me catch this mottafucka!" zegt Zeke (Chris Rock) met wijd opengesperde ogen, om emotie te tonen. Verder kan hij ook nog schreeuwen en vloeken, tot daar reikt zijn acteertalent en niet verder. Hij weet totaal niet te overtuigen als geharde en getormenteerde cop. Zijn vrouwelijk baas Angie, gespeeld door de Mexicaanse Marisol Nichols, doet het niet veel beter. Maar ja, in deze tijd van 'woke' moeten alle kleurtjes vertegenwoordigd zijn. De hele zwarte ghetto-sfeer die deze film uitademt past helemaal niet in de Saw-franchise.

Met het camerawerk zit het over het algemeen wel goed, ook de muziek tijdens de spannende momenten is wel oké. Bij elke Saw-film past een verrassende ontknoping aan het einde, maar hier valt dit vies tegen. Het Saw-deuntje dat steeds bij de ontknoping te horen valt, gaat bij de aftiteling tijdens de eindcredits over in een stompzinnig rapliedje, daarmee wordt de invloed van Chris Rock weerom onderstreept. Hij zou zichzelf deze rol trouwens hebben toebedeeld. Begrijpelijk! Want wie anders die goed bij zijn verstand is, zou hem de hoofdrol aangeboden hebben in een Saw-film?

Een interessant gegeven, maar de film wist mij toch niet over de hele lijn te boeien. En op het einde wordt het inderdaad meer een monster slasher film, terwijl het toch begint als een moralistische sci fi film.

Inderdaad nogal wat gestuntel in dat lab: Adrien Brody gebruikt een chirurgisch mes om de smerige zak vol pus waarin het wezen zit open te snijden, waarna hij het mes doodleuk in zijn mond steekt. Het wezen ziet er op jonge leeftijd nog redelijk fake uit (slechte CGI), maar als volwassen vrouw ziet het er beter uit.

"Are you a prostitute?"
"You want me to be?"
"Are you gonna rob me?"
"Nah, you look poor!"

De films van Justin Benson en Aaron Moorhead zijn nogal traag en steunen erg op de dialogen, en die zijn over het algemeen geslaagd te noemen. De gesprekken tussen de hoofdpersonages komen heel natuurlijk over, vaak grappig, en ook het acteren is naturel, zelfs bijna amateuristisch. De Duitse Nadia Hilker en het Italiaanse dorpje en landschap zien er erg aantrekkelijk uit. En ik hou wel van de broeierige, mysterieuze sfeer die in deze films van Benson en Moorhead hangt. Ik ben het met anderen eens dat de pseudo-wetenschappelijke uitleg weggelaten had mogen worden.

"This is the kind of crazy that I can't deal with!"

Ook voor mij is dit (samen met The Early Bird) Norman Wisdom's beste film. Hij speelt de Duitse operazingende generaal met verve, en die dikke zangeres die op Bianca Castafiore lijkt is ook heel leuk!

Ik keek er al een tijdje naar uit om deze film te zien, en hield eerlijk gezegd mijn hart vast omdat Stan Laurel en Oliver Hardy zo enorm bekend zijn (het bekendste komische duo ter wereld) dat ik er sterk aan twijfelde of iemand hen zou kunnen nadoen zonder afbreuk te doen aan hun grootsheid. En daar zijn de heren Steve Coogan en John C. Reilly toch wel in geslaagd zeker! Niet alleen lijken ze op Laurel en Hardy, maar ook de gebaren en stemmen worden goed nagebootst. Ik ben zoals zo velen onder ons opgegroeid met de films van Laurel en Hardy, die vroeger erg vaak op tv werden uitgezonden. Als kind verbleef ik elk weekend bij mijn grootouders en ik heb dan ook al hun films samen met mijn grootvader, die zelf een enorme cinefiel was, bekeken. Deze film is een ware ode aan den dikke en den dunne, duidelijk met veel respect gemaakt. Een ingetogen en gevoelige film over vriendschap en (niet helemaal) vergane glorie, die mij vaak deed lachen en soms ook een traantje ontlokte.

Allereerst weiger ik gewoonweg om dit Episode IV te noemen. Het is de eerste en niet de vierde, 'I don't care what anyone says!'

Het is niet mijn favoriete Episode, dat is de tweede "The Empire Strikes Back", maar als een start zeker niet te onderschatten. Mark Hamill vind ik nogal een kneusje en Carrie Fisher als prinses Leia is niet meteen een schoonheid. Mijn favoriete karakter in deze film is altijd Han Solo geweest, gespeeld door niemand minder dan Harrison Ford. Zonder hem was Star Wars nooit zo goed geworden! De muziek van John Williams is fenomenaal, één van de beste movie theme songs ooit gecomponeerd.

Duh, de film is van 1977!

Deze film is toch een guilty pleasure voor mij, met een leuke mix van Egyptische mythologie en science fiction. Ik vind het verhaal erg origineel met die piramides en die portaal naar andere werelden. De aliens met hun helmen zien er ook best angstaanjagend uit. James Spader is een beetje ongeloofwaardig als wetenschapper maar Kurt Russell zit goed in zijn rol als geharde militair, met een kapsel waarop je een heel theeservies kunt neerzetten zonder enig gevaar dat het van zijn hoofd zal vallen.

Saaie film tot de laatste 10 minuten als die orkaan uitbreekt. Keaton is een acrobaat, had hij dat maar meer laten zien in de rest van de film, want grappig werd het ook nergens.

Wat een schijtkinderen heeft dat koppel zeg, vooral die dochter, ik kon niet wachten tot ze worden afgeslacht. De film ziet er goed uit en de soundtrack en 80's muziek is leuk. De bloederige kills zijn ook dik in orde. Alleen zijn de acties van de slachtoffers soms erg dwaas. De zoon en dochter vragen "Is somebody there?" als ze een geluid horen. Wat had je dan verwacht als je in de trailer van iemand anders binnenstapt? Het gezin verlaat de trailer zonder hun gsm's mee te nemen. Het eerste wat ze doen bij het ontdekken van de eerste moord, is uiteen gaan. De vader laat de moeder en dochter gewoon alleen. De moeder staat met haar rug gekeerd naar het meisje met het mes, waardoor ze erg gemakkelijk gedood kan worden. De vader en zoon verbergen zich voor een man met een bijl, in plaats van weg te lopen of zich te verdedigen. Als ze een revolver vinden, geven ze de daders de kans om weg te komen door tot vijf te tellen. En zo stapelen de onzinnige acties zich maar op. Tien jaar heeft het geduurd vooraleer men met een vervolg kwam op een film die al niet te best was, en dan is dit het resultaat?

"Seriously, what's a queef?"
Dat wist ik dus ook niet en na even googlen weer iets bijgeleerd wat ik nooit in mijn leven nodig zal hebben.

Een Uber-chauffeur die Stu noemt... dus: Stuber! Snap je 'm? Dat soort niveau van komedie dus...

Dave Bautista heeft geen kaas gegeten van komische timing. Het is duidelijk geen tweede Dwayne Johnson. Hij past veel beter in harde actiefilms. En een flik die halfblind is en voor de zoveelste keer tegen een muur aanloopt, blijft niet lang grappig! Die Kumail Nanjiani kende ik nog niet en is ook totaal niet grappig. De mooie Karen Gillan, bekend van jumanji welcome to the jungle (2017), is wel leuk maar heeft een veel te kleine rol in deze film.

Best een geinig filmpje en veel beter dan Suicide Squad (2016) en Birds Of Prey (2020). Harley Quinn is wat minder irritant dan in de vorige films, Stallone als king Shark is grappig, en macho mannen Idris Elba en John Cena als Bloodsport en Peacemaker die met hun haantjesgedrag elkaar vliegen willen afvangen. Soms gaat het een klein beetje over de top, zoals met die zeester. De weasel ziet er ook nogal fake uit. En Michael Rooker als Savant is een minder boeiend personage. Ik vond het nogal schokkend toen hij in de gevangenis dat onschuldig vogeltje met een kaatsbal doodde.

Een mooie, kleurrijke verfilming van de broertjes Mario en Luigi. Mario is de held van de film, het duo heet dan ook de Mario bros., arme Luigi! Tenzij Mario de familienaam van de broers is, maar dan heet Mario Mario Mario, en Luigi heet dan Luigi Mario.

De stemmen van Mario en Luigi worden ingesproken door Chris Pratt en Charlie Day, en zij gebruiken jammer genoeg geen Italiaans accent. De broers wonen nog bij hun ouders en familieleden in een flat in Brooklyn New York. Geen idee hoe oud ze zijn maar beiden hebben een ferme moustache en Mario heeft een buikje, dus heel jong kunnen ze niet zijn.

Natuurlijk moest men een manier vinden om Mario in het Mushroom Kingdom te krijgen, en dus heeft men een makkelijk oplossing gevonden. Terwijl Mario en Luigi de stad wil redden van een overstroming, belanden ze in de ondergrondse riool in een pijp die hen wegzapt, Mario naar het Mushroom Kingdom en Luigi naar het Dark Land.

Als zowel de helden als de vijanden terug in Brooklyn belanden, krijgen Mario en Luigi superkrachten, waardoor de film op een Avengers film gaat lijken. Waarom Bowser, die de ster die de speler onoverwinnelijk maakt voorheen al in bezit had, ze niet eerder heeft gebruikt om zijn tegenstanders te verslaan, is mij evenwel een raadsel.

Samen met het vervolg uit 1980, Superman II, de beste film over deze superheld. Christopher Reeve is de ideale man voor deze rol. Het duurt wel erg lang voor we hem te zien krijgen, pas na 47 minuten in de film. De hele inleiding op planeet Krypton en op aarde als Superman nog een Superjongen is vind ik nogal langdradig. Het wordt pas leuk eens we de wisselwerking zien tussen Lois Lane en Clark Kent in Metropolis. Margot Kidder zet een sterke rol neer als Lois Lane, de reporter die niet kan spellen. Ook leuk om ouwe rotten Jackie Cooper, Glenn Ford en Gene Hackman aan het werk te zien.

General Zod: "I've discovered his weakness... he actually cares for these earth people."
Ursa: "Like pets?"
General Zod: "I suppose so."
Ursa: "Sentimental idiot!"

Ik heb de Richard Lester versie heb gezien. Ondanks het feit dat deze film uit 1980 komt en wat oubollig overkomt, is hij toch nog steeds het kijken waard als je een Superman fan bent. In ieder geval een stuk beter dan de nieuwe Superman films van Zack Snyder en Bryan Singer. Natuurlijk zijn de special effects niet meer up to date en de drie vijanden zien er wat belachelijk uit in hun zwarte pyjama's. Maar deze Superman II en Superman (1978) lijken het sterkst op de Superman comic books. Het verhaal is leuk en het tempo is steeds redelijk hoog. Christopher Reeve is de beste Superman vertolker en ook Margot Kidder is perfect gecast als Lois Lane. Ze is niet slechts de dame in nood maar draagt echt iets bij tot de film. Ik ergerde mij wel aan de moeder die staat te huilen om de dwarsbalk die op haar kinderwagen dreigt te vallen, in plaats van simpelweg met de kinderwagen uit de weg te gaan!

Dat een live-action verfilming van een stripverhaal goed kan werken, is al bewezen door middel van de Kuifje-films met Jean-Pierre Talbot. Maar deze Suske & Wiske: De Duistere Diamant is het dus net niet! Wat ziet de produktie er goedkoop uit zeg! En waarom in hemelsnaam de rol van tante Sidonia laten spelen door een man met een falsetto-stemmetje? Ook de acteur die Jerom speelt bakt er niets van. En Lambik mist zijn zes haren, zoals iemand al heeft opgemerkt! Ik heb als kind alle Suske & Wiske albums gelezen, wat worden mijn jeugdherinneringen hier verkracht zeg!

152 minuten vol donkere beelden, belachelijke danspasjes (of eerder kronkelende lichamen) en een slap heksenverhaaltje in een dansschool in Berlijn in 1977. De enige scene die er uitspringt is die met de gruwelijke dood van Olga. En Dakota Johnson is natuurlijk een lust voor het oog, vooral in de laatste scene. Dat Tilda Swinton ook de rol van dr. Klemperer voor haar rekening neemt is geen verrassing, ik had al meteen door dat dr. Klemperer geen man is met dat hoge stemmetje.

Een slaapverwekkende film met flauwe scheet- en stijve pietengrappen, met een onduidelijke boodschap en een einde dat kant noch wal raakt. Er zitten heus enkele goedgemaakte beelden in die tegen de fysische wetten ingaan, en die een glimlach aan mij kunnen ontlokken. Maar het duurt allemaal heel lang en gaat heel snel vervelen. Ik heb deze film met veel moeite uitgekeken, omdat ik niet graag een recensie schrijf zonder de film helemaal gezien te hebben.