Opinions

Typisch zo'n film waarvan je denkt: er zitten leuke ideetjes in maar er het had allemaal beter gekund. Sam Rockwell en Christopher Walken trekken deze film boven de middelmaat. En ik heb vaak met een glimlach zitten kijken!

Inderdaad een heerlijke feelgood-movie! Tom Ewell is werkelijk fenomenaal in zijn rol als neurotische tegen zichzelf pratende huisvader die na 7 jaar huwelijk klaar is voor een avontuurtje, maar met zijn burgerlijke geweten worstelt. Zijn fantasieën en reflecties zijn gewoon hilarisch! En Marilyn Monroe is het perfecte model voor de wulpse, verleidelijke vrouw maar tegelijk ook onschuldig en de goedheid zelve. Het is moeilijk om te zeggen welke film van Billy Wilder mijn favoriete is, hij heeft een aantal bijna volmaakte films gemaakt waaronder The Fortune Cookie (1966) met een geweldige Walter Matthau (wel een beetje jammer dat die in zwart-wit werd gefilmd) en Some Like It Hot (1959). Maar voor mij is The Seven Year Itch toch wel de leukste film om te bekijken en te herbekijken.

Spannend filmpje, mooie beelden, soms inderdaad nogal ongeloofwaardig. Zomaar een grote, witte haai die in volle vaart zwemt met een flare gun schieten (wat deed die flaregun eigenlijk in die boei?), de vrouw die zwaargewond aan haar been sneller zwemt dan de haai, water dat in brandt schiet enz...

Het meest ongeloofwaardig is de eindscene waarbij de haai als een zwarte tientonner recht op de dodelijke anker van de boei afstevent en blijkbaar niet in staat is om net als de vrouw nog tijdig uit te wijken.

Er waren weinig of geen goedkope jump scares in deze film, wat ik alleen maar prijzenswaardig kan noemen. En het is zeker geen straf om 86 minuten naar Blake Lively (of mevrouw Ryan Reynolds) te kijken.

De mooie Qi Shu maakt wel veel goed, vind ik. Een vlotte actiefilm met meer actie dan een goed verhaal, soms zoveel actie dat het gaat vervelen, en de special effects zijn vaak weinig overtuigend te noemen.

Wat hebben we van deze film geleerd? Dat je gerust een hele arm kunt verliezen zonder dood te bloeden. Gewoon een verbandje erop en je bent weer zo goed als nieuw! En je kunt zelfs een partijtje onderwater boksen met een hamerhaai, èn overwinnen!
Na Piranha 3D heb ik deze Shark Night 3D bekeken en dit is gewoon een totaal ander soort film. Geen boobs, blood en guts, zoals SlasherMovieMan al aangaf.

Dat is op zich niet zo erg, want deze film heeft meer verhaal en eigenlijk wel een origineel uitgangspunt. Alleen is het wel erg jammer dat de haaien en de kills er niet altijd even overtuigend uitzien. En die kooi waar Sarah in vastzit, heeft een gleuf groot genoeg om door te ontsnappen.

"His name is Thunder Crack!"
"Dude, that sounds like a butt thing."

De film begint wel aardig met een typische jaren 70 setting, altijd leuk! TIjdens het auto ongeluk met zijn vader en broer krijgt Thaddeus Sivana een aanbod van de magiër van het rijk om zijn magische krachten over te nemen, maar hij blijkt onwaardig te zijn. De tovenaar gaat dan op zoek naar een zuivere ziel die wel waardig is en dat blijkt dus Billy Batson te zijn, een jongen die inbreekt in politie auto's en zich als cop voordoet.

Billy liep als klein kind verloren op een kermis en zijn moeder ging blijkbaar nooit op zoek naar hem. Billy werd in zes pleeggezinnen ondergebracht waar hij wegliep, en toch werd hij nooit in een verbeteringsgesticht gestoken. Uiteindelijk komt Billy terecht in een mixed race opvanggezin voor pleegkinderen in een groot huis, want in VS films leeft men altijd in mooie grote huizen. "Do you like vegan food? Coz you see, I like animals", zegt een klein zwart meisje (en daarmee kan het eerste woke punt op de agenda afgestreept worden).

De volwassen Thaddeus Sivana, die intussen een soort doctor is geworden, vind de symbolen om de deur naar het rijk te openen, waar hij de magiër ontmoet. Dr. Sivana krijgt de macht van de Zeven Doodzonden, want de magiër is te zwak geworden om die nog te bedwingen, en hij heeft zijn kampioen niet gevonden die zijn krachten kan erven. Dr. Sivana, die de magiër overmeestert, denkt er blijkbaar niet aan om diens staf te nemen die zijn krachten bevat. Intussen blijft geheel toevallig het vervelende, praatzieke kamergenootje van Billy maar over superkrachten praten. En van vervelende kids gesproken, dit is duidelijk een kinderfilm gericht op het jongere publiek.

Terwijl dr. Sivana alle moeite moest doen om de juiste symbolen te vinden om het rijk van de magiër te vinden, wordt Billy gewoon doodleuk met de metro naar het rijk gebracht. De tovenaar vertelt Billy dat de zeven tovenaars lang geleden de verkeerde kampioen kozen, waardoor miljoenen mensenlevens verloren gingen. De tovenaars hebben dus de gewoonte om steeds de verkeerde kampioen te kiezen. Deze keer is het aan Billy om als kampioen gekozen te worden, het is niet meteen duidelijk waarom want zo zuiver van hart is hij niet. Op dat moment zien we voor het eerst Zachari Levi als de superheld Shazam in een raar pakje met een grote, witte kap. De krachten van Shazam maken blijkbaar dat je ineens volwassen wordt. Billy moet even wennen aan zijn grote mannenlichaam, net zoals Tom Hanks in Big, en dat zorgt voor enkele komische momenten.

Mark Strong als dr. Sivana is natuurlijk perfect gecast als de ultieme bad guy van tegenwoordig. De CGI van zijn vriendjes de Zeven Doodzonden ziet er minder geslaagd uit, en als ze praten beweegt hun mond niet, wat er een beetje gek uitziet. Na een uur is de grap van een kind in een volwassen superheldenlichaam er wel een beetje af. De rest van de film bestaat voornamelijk uit de typische over de top gevechten tussen de helden en de bad guys, waarbij de helden onschendbaar zijn. We hebben dat al zo vaak gezien!

En dat is ook het grootste probleem met Shazam: natuurlijk wil men persé weer ontelbare vervolgdelen maken, en de grap zit hem juist in de ontstaansgeschiedenis van Shazam en hoe Billy zijn superkrachten ontdekt! Voor de rest is hij als superheld helemaal niet zo interessant. Het is namelijk geen superman of zo, maar slechts de zoveelste aanvulling aan het lange rijtje superhelden van de DCU, en er is de laatste jaren een overdaad aan superhelden die door de stallen van DC en Marvel worden uitgepoept.

Ook het hele conflict tussen wie precies de rechten op de naam van Captain Marvel bezit, DC of Marvel, zorgt voor enige verwarring. DC heeft hierdoor de naam van Captain Marvel moeten wijzigen in Shazam. En om het geheel nog complexer te maken, werd in de film Captain Marvel (2019) de rol van Captain Marvel door een vrouw vertolkt. Brie Larson speelt daarin Carol Danvers. Carol Danvers werd in 1968 geïntroduceerd als de vriendin van Captain Marvel en werd in 1977 zelf een superheld, onder de naam Ms. Marvel.

Mee eens, maar wat wil je als een gast als Guy Ritchie een Sherlock Holmes film gaat maken. Dan krijg je een actiefilm met een Amerikaan die Holmes moet voorstellen.

Na een teleurstellend Our Hospitality heb ik voor het eerst in mijn leven Sherlock Jr. gekeken, en wat een verschil zeg: deze film doet alles goed! Een grappig begin en een tweede deel (film in film) waar de meest waanzinnige special effects gebruikt worden, en dat voor een film uit 1924!

Dit is ook de eerste Keaton film waarin ik vind dat zijn stoïcijns gelaat een functie heeft. Heel grappig als hij met strak gezicht de 'verdachten' van heel dichtbij bekijkt.

Net als ik dacht dat Buster Keaton niets voor mij was (hoewel ik Seven Chances ook wel goed vond), kom ik dit meesterwerkje tegen. Ik kan hiervoor niet minder dan de volle 5 sterren geven voor wat ongetwijfeld de beste film van Keaton is (voorlopig want ik heb ze nog niet allemaal gezien).

Geen verbetering in vergelijking met de eerste Red Room. Nog steeds even low budget en met meer saaie stukken en gepraat. Als debuutfilm viel de eerste film nog mee, het idee was interessant maar de uitwerking liet te wensen over. Maar ja, als je 6 films in 2 jaar maakt, mikt regisseur Daisuke Yamanouchi waarschijnlijk meer op kwantiteit dan op kwaliteit. Geen nieuwe ideeën dus (behalve de zogenaamde verrassende ontknoping) en de eerste film gewoon nog eens overgedaan, zij het in mijn opinie minder goed.

"Who are you really, Smith?"
"I'm a British nanny, and I'm dangerous."

Shoot 'em Up is een vlotte actiefilm met Clive Owen, die schietend over de grond glijdt en door de lucht zweeft alsof hij Max Payne is. Owen bewijst dat een echte man met een baby onder de arm even goed door ramen kan springen en hordes bad guys kan overhoop schieten. De lacterende Monica Bellucci zorgt voor de nodige eye candy! Totaal ongeloofwaardig (de held wordt toevallig in de zaak betrokken maar weet wel onmiddellijk hoe de vork in de steel zit) maar des te entertainend. En hier en daar wat absurde humor (de navelstreng met een kogel doorbreken). Enkele minpuntjes: de montage is vaak te hectisch en Monica Bellucci geeft blijkbaar borstvoeding zonder eerst haar borst uit te halen. Ik heb deze film gekeken terwijl ik een wortel aan het eten was (true story!).

Warren Oates draagt deze film helemaal op zijn eentje, met een puike 'performance'. Millie Perkins is inderdaad strontvervelend, maar dat is natuurlijk volgens het script, en Jack Nicholson speelt de rol van het ettertje dat hij zo vaak neerzet. Deze film is erg traag van opbouw, er gebeurt bijzonder weinig en pas op het allerlaatst kom je het doel van de speurtocht van de vier ruiters te weten. Af en toe mooie shots in de woestijn en mooie paarden. Niet slecht voor een low budget film.

Dit is één van mijn favoriete Pink Panther films en stukken beter dan de eerste, omdat nu de nadruk op de geniale komedie van Sellers ligt daar waar in de eerste film de nadruk meer op sir Charles Lytton (The Phantom) lag en Clouseau maar een bijrol had.

The Pink Panther (1963) was eerder een romantische komedie, maar vanaf A Shot in the Dark (1964) beginnen de Pink Panther films puur voor de humor te gaan. Een slimme zet van Blake Edwards.

De hoofdrol was nu niet meer weggelegd voor David Niven maar voor Peter Sellers als de blunderende inspector Jacques Clouseau. In deze film lijkt zijn typetje Clouseau sterk op dat in de eerste Pink Panther film, maar Sellers gaat meer aan zijn 'frans' accent werken (dat in het grootste deel van de eerste film naar mijn mening meer op een Italiaans accent leek).

Ook de bijrollen van George Sanders als monsieur Ballon, Herbert Lom als chief inspector Dreyfus en Burt Kwouk als manservant Kato worden heel goed ingevuld. Elke Sommer als Maria Gambrelli is dan weer heel beminnelijk, speels en bijzonder aantrekkelijk.

Blake Edwards zou na deze film nog 3 topfilms in de Pink Panther-serie met Peter Sellers maken: The Return of the Pink Panther (1975), The Pink Panther Strikes Again (1976) en Revenge of the Pink Panther (1978). De films die daarna gemaakt werden (en ook Inspector Clouseau (1968)) tellen we voor de goede orde maar niet mee.

De muziek van Henry Mancini en zijn orkest verhoogt de kwaliteit van de film nog meer. Het bekende Pink Panther theme mankeert wel in A Shot in the Dark, maar laat zich niet al te veel missen.

"God, I can't believe I had sex with you."

"Honestly, I was pretty surprised by that too."

Darcy (Lopez) en Tom (Duhamel) gaan trouwen op een eiland, maar de familie wordt door piraten gegijzeld en het koppel moet hun geschillen bijleggen om de dag te redden. Nog maar eens een matige romcom met de wulpse Jennifer Lopez. "Obrigado!", zegt een vrouw tegen de barman in de Filipijnen, terwijl dank je in het Tagalog "Salamat" is. "Obrigado" is immers Portugees. Het kan natuurlijk altijd dat de familie van Jenny from the block haar eigen barman helemaal uit Zuid-Amerika heeft meegebracht, who knows?

Jennifer Coolidge herneemt nog eens haar rol van Amanda Buffamonteezi in Friends. Zij zorgt dan ook voor de enkele grappige momentjes. Josh Duhamel heeft helemaal geen komisch talent, geen idee wat hij in deze film doet. Jennifer Lopez heeft nooit kunnen acteren, maar ze heeft nog steeds een geweldige kont (en laat die kont dan ook uitgebreid bewonderen in de eerste tien minuten van de film)! Wat doet Lenny Kravitz eigenlijk in deze film, opnieuw een zanger die denkt dat ie kan acteren (of zingen)?

Wat vooral irritant is aan deze film is dat het koppeltje over hun relatieproblemen blijft doordrammen, terwijl er een bende piraten op het eiland alle gasten gegijzeld houdt. Dat is toch geen moment om te zitten ruzieën? Bovendien kunnen Tom en Darcy's huwelijksproblemen mij helemaal niet schelen. Kortom, een romcom die nog grappig noch meeslepend of vertederend werkt. Het soort film dat voor een man alleen maar te doen valt als hij samen met zijn date en of vriendin/vrouw zit te kijken, met de hoop om na de film wat romantiek in bed te beleven. En natuurlijk ook om te genieten van de mooie rondingen van La Lopez.

Een middelmatige Kung fu film met de Indonesische Billy Chong en zwarte Amerikaanse Carl Scott, die in slechts een drietal films acteerde. Geen idee waarom op de flimposter 'Black Jim' staat, want in de film heet Scott toch echt Donny. Het verhaal is weinig interessant en overmatig dramatisch, en de film is veel te donker geschoten. Er zitten desondanks enkele vermakelijke vechtscènes in met goeie choreografie. Zowel Chong als Scott zijn heel vaardig met de nunchucks. Chong gebruikt ook een tonfa tegen een tegenstander met katana zwaard. De fake geluidjes, vooral bij het gebruik van zwaarden, zijn wel heel opvallend. De gevechten staan overigens bijna volledig los van het verhaal. Dit is typisch zo'n film waarbij je wil doorspoelen naar het volgende gevecht. (of naar de full frontal naaktscène van het meisje in de douche ergens aan het einde van de film)
4* voor de martial arts en 1* voor de rest van de film, dat maakt een gemiddelde van 2,5*.

Van deze film herinner ik mij vooral het fantastische "Ol' Man River" gezongen door William Warfield, en natuurlijk de ongelooflijke schoonheid van Ava Gardner wiens versie van "Can't Help Lovin' That Man" niet werd gebruikt in de film. Voor de rest is dit zeker niet mijn favoriete musical.

Sterke psychologische thriller met goede acteerprestaties van alle castleden, ik genoot vooral van het acteerwerk van Leonardo DiCaprio en Ben Kingsley. De uiteindelijke ontknoping had ik eigenlijk niet zien aankomen, ik had dan ook voor het bekijken van deze film alle informatie en trailers opzettelijk vermeden. Ik had enkel gelezen dat het een goede film was en dat kan ik nu beamen. De soms overdonderende muziek zet al aan het begin van de film, als U.S. Marshall Chuck Aule (Mark Ruffalo) en zijn nieuwe partner Teddy Daniels (DiCaprio) van de ferry afstappen, de dramatische toon. Ik werd meteen op het verkeerde been gezet en dacht dat de vreemde vrouw met haaruitval, die de Marshalls zien bij het intreden van de tuin van het psychiatrisch ziekenhuis, iets met het mysterie te maken zou hebben. Hoe meer Teddy aan vreemde dromen en hallucinaties gaat lijden, hoe meer je je als kijker vragen gaat stellen over wat hier nu precies aan de hand is.

Ik zag dat anderen al reageerden op deze vraag en ook voor mij is het duidelijk dat hij inderdaad weet dat hij Andrew is, en dat hij niet verder wil leven als 'monster' en waarschijnlijk ook niet verder wil leven met de pijn van het traumatische verlies van vrouw en kinderen.

Josh Brolin en Benicio Del Toro zijn goed in hun rol als geharde (dirty) cops. Emily Blunt als "Macer" komt wat geforceerd over in de rol van een SWAT teamlid. Ze probeert wat stoer over te komen door sigaretten te roken en als een man te lopen. Zijn er in werkelijkheid wel vrouwen in het SWAT team die in the field Mexicaanse drugscartels oprollen? Visueel en qua soundtrack mooi, wat inhoud betreft redelijk rechtlijnig en een simpel verhaal van wraak en een geval van "het doel heiligt de middelen".

Een mooie romantische fantasie film met verleidelijke vrouwendemonen die aan draadjes hangen te bengelen en nogal veel CGI. Veel diepgang zit er niet in het verhaal. Jammer dat bij de gevechten veel vertraagde beelden, snelle cuts en dradenwerk gebruikt wordt. Dat hoort dan wel weer bij Wuxia, maar is toch weinig overtuigend en getuigt van weinig kunde. Yifei Liu, die ook in de hoofdrol speelt in Mulan (2020), is inderdaad een streling voor het oog. Ik hoop maar dat ik snoepjes bij me heb, als ik haar ooit tegenkom.

Een sterke thriller met klassebakken Anthony Hopkins en Jodie Foster. Het Zuiderse accent dat Foster neerzet doet wel een beetje komisch aan.

Foster zet de rol van Clarice Starling neer als een fragiele maar bijzonder gedreven en leergierige jonge FBI-agente. Je voelt echt met haar mee als ze haar mannetje probeert te staan tussen macho politie-agenten en een moordenaar die niets liever wil dan onder haar huid te kruipen.

Wel een beetje vreemd dat Jodie Foster op de poster bruine ogen heeft, terwijl ze toch echt wel blauwgrijze ogen heeft.

Dat vind ik ook! Silent Hill op PlayStation was een erg goed en scary spel. Deze verfilming blijft redelijk trouw aan het spel, heeft een mooie cinematografie en gebruikt zelfs de soundtrack van het spel.

De film duurt nogal lang maar houdt tot het laatste half uur een goed evenwicht aan tussen komedie en mysterie, terwijl het slot dan weer snel snel en weinig serieus afgehandeld wordt. De verwachte plottwists komen er wel maar geven geen 'aha'-moment. De film is op dat moment een klucht geworden, met het schietmoment als dieptepunt. We zitten dan naar een schooltoneelstuk te kijken. De aanrijding met de auto komt nogal onverwacht, blijkbaar vond de ravisante Blake Lively dat haar karakter zich niet zomaar zou overgeven. En natuurlijk zit er een sympatieke nichterige huisman aan het stuur, alsof we dat nog niet hebben gezien. Enkel de dikke zwarte vrouw ontbreekt nog, maar die krijgen we in de vervolgfilm wel te zien. Een ietwat duister einde had wellicht beter gepast in een film noir mystery verhaal. En waarom de Franse muziek, heeft dat een rol van betekenis heb ik iets gemist?

Een nogal flauwe komedie met Jackie Chan, die ik altijd graag bezig zie. De film is natuurlijk gebaseerd op een Japans Manga stripverhaal, maar dat maakt het niet minder flauw. Was de film niet met de immer sympathieke Jackie Chan geweest, dan had ik hem waarschijnlijk niet eens uitgekeken. Wel een hele mooi meid die Kumiko Goto! En ook leuk om Bruce Lee en Jackie Chan weer eens 'samen' in een film te zien.

wendyvdw Schreef:

Dit is voor mij de saaiste film die er is, de hoofdrolspeler vind een doos met films, hij draait ze af, ziet moorden en bijna tot aan het einde zie je die man naar die films zitten gapen en zuipen.

Ik had ook zo'n beetje dezelfde ervaring bij deze film. Ik kreeg er in ieder geval zin van in een biertje! De spanning werd in het begin wel redelijk opgebouwd, maar de uitwerking was nogal flauw. Ethan Hawke met zijn versleten gilet en dwaze uitdrukking op het gezicht. Die saaie filmpjes! En de jumpscares met dat geluid erbij, erg goedkope manier om iemand te laten schrikken. Dat kon beter!

Eindelijk is Daniel Craig in vorm als James Bond. In zijn twee vorige films vond ik hem weinig overtuigend spelen maar in Skyfall heeft hij eindelijk zijn ritme gevonden.

De film begint al met een spannende achtervolging in Istanbul op de motor en dan bovenop een rijdende trein. Zowel Craig als Naomie Harris (als Eve Moneypenny) nemen een goede start. Judi Dench als M is zoals steeds een vervelend kreng die steeds in hun oortje zit te schreeuwen: "What's going on? Report!"

Na deze flitsende intro komt een pakkend openingslied gezongen door Adèle, en toen dacht ik: komt het toch nog goed met deze reboot? En ja, het grootste deel van Skyfall is mij erg bevallen. Hoewel Daniel Craig er al te oud uitziet om deze rol nog te kunnen spelen (waarom hebben ze eigenlijk geen jongere acteur gekozen om met de reboot weer van voor af aan te starten?), heeft hij me voor het eerst kunnen overtuigen dat hij de rol van Bond aankan.

De rollen van Moneypenny en Q worden dan weer door jongere acteurs gespeeld, wat een bijna even grote aanpassing is. De enorm irritante Judi Dench neemt na deze film afscheid als M, en Ralph Fiennes als Gareth Mallory neemt de rol van haar over. Gelukkig begint zijn familienaam ook met een M, dat komt mooi uit!

M’s computer wordt gehackt en het hoofdkwartier van MI6 wordt opgeblazen. Er is ook een disk gestolen met de namen van alle geheim agenten die in terroristische organisaties zijn geïnfiltreerd. Voormalige MI6 agent Raoul Silva, heel 'creepy' gespeeld door Javier Bardem, zit achter deze aanslagen. Hij wil wraak nemen op M omdat hij in het verleden door haar werd verraden.

Bond moet allerlei fysieke en psychologische proeven ondergaan om te testen of hij opnieuw klaar is voor veldwerk, want nadat hij op de trein werd neergeschoten verdween hij een tijdje van het toneel en werd hij door M als dood opgegeven.

Bond's speurwerk brengt hem naar Shangai en Macau waar hij van Moneypenny, die blijkbaar toen ook nog veldwerk deed in tegenstelling tot de klassieke Bondfilms waarin ze gewoon secretaresse van M was, een scheerbeurt (en ook een andere beurt?) ontvangt. Hij ontmoet er ook de graatmagere Séverine waar hij mee in de douche kruipt, en na bovenop een varaan te lopen (deed mij denken aan Roger Moore die in Live and Let Die over krokodillen liep), vertrekt hij met haar naar het eiland waar Silva verblijft.

Silva blijkt Bond een leuke man te vinden, hij streelt hem over de naakte borst en over de benen. En dan ontspint zich een bevreemdend gesprek tussen de twee mannen:

Silva: "Well, first time for everything..."
Bond: "Mmm, what makes you think this is my first time?"
Silva: "Oh, mister Bond..."

Nadat Séverine voor haar verraad door Silva wordt vermoord, wordt Silva door de Britse geheime dienst gevangen genomen. Daar hackt hij opnieuw hun computer en ontsnapt hij, waarna een achtervolging in de metro volgt. Op dat moment zijn M en Mallory op een hoorzitting, waar Silva even later binnenvalt en op iedereen begint te schieten. Bond kidnapt M en hij brengt haar met zijn Aston Martin DB5 naar zijn ouderlijke landhuis dat 'Skyfall' heet. Silva vindt hen en vermoordt M, Bond doodt op zijn beurt Silva.

Terug in Londen worden Eve Moneypenny en de nieuwe M geïntroduceerd. De bekende James Bond tune weerklinkt en we krijgen de al even bekende gun barrel te zien (hopelijk krijgen we die in de volgende film weer aan het begin van de film te zien, zoals het hoort).

Skyfall heeft de serieuze toon van Casino Royale, maar heeft veel meer het James Bondgevoel dan Casino Royale en Quantum of Solace samen. De vraag is nu hoeveel Bondfilms Daniel Craig nog kan doen voor hij te oud wordt voor deze rol. En wie zou een geschikte nieuwe Bond kunnen worden? Zal men gaan voor een jongere versie deze keer? En hoe zal men de continuïteit vlotjes kunnen laten verlopen?


Ondervrager: "Gun"
Bond: "Shot"
Ondervrager: "Heart"
Bond: "Target"
Ondervrager: "M"
Bond: "Bitch"

Q: "007... I'm your new quartermaster."
Bond: "You must be joking!"
Q: "Why, because I'm not wearing a lab coat?"
Bond: "Because you still have spots."

Bond krijgt voor zijn nieuwe missie van Q een Walther PPK en radiozendertje.
Bond: "A gun… and a radio. Not exactly Christmas, is it?"
Q: "Where you expecting an exploding pen? We don't really go in for that anymore."

Silva: "What are you gonna do now, take me back to her? All on your own..."
Bond: "Who says I am alone?" (er verschijnen ineens drie helikopters van de Britse geheime dienst)
Bond: "Latest thing from Q-branche... it's called a radio!"

Eve: "You said it yourself, fieldwork's not for everyone."
Bond: "If it helps, I feel a lot safer."

Leuk fantasy filmpje, de ruiter is indrukwekkend en de hoofden vliegen in het rond. Alleen Johnny Depp vind ik minder, hij speelt de rol te komisch.

Ik heb deze film lang geleden gezien en vond hem wel goed. Stel je voor dat de theorie van parallelle universums klopt en dat elke keuze die we maken ons leven een totaal andere richting opstuurt, best wel een enge gedachte vind ik dat! Paltrow ziet er inderdaad met kort haar veel mooier uit.

Jammer dat het beste stukje aan het begin van de film zit. De actrice met de creepy smile die ook op de filmposter staat, is eigenlijk het beste wat deze film te bieden heeft. Het gegeven van trauma, geestesziekte, het verlies van mensen die aan zelfdoding hebben gedaan en het verbergen van al dat leed achter een fake smile, is best interessant maar wat een diepgaande psychologische thriller moet zijn wordt eigenlijk op erg simpele manier ingepakt in een eenvoudig horrorverhaaltje met (op het einde van de film) een weinig overtuigend CGI monster. De film wordt bijna volledig gedragen door de mij onbekende actrice Sosie Bacon, dochter van Kevin Bacon, en zij doet het niet slecht. Ze ziet er bij wijlen oprecht verward en gestoord uit.

De film wordt voornamelijk gered door de grappige rollen van Jason Bateman als Rupert Reed, de advocaat met koortslip, de hese stem en zijn mislukte pogingen om cool te zijn, Jeremy Piven als Buddy Israel, die er steeds als een pooier bijloopt met zijn grote zonnebril, ongeschoren gezicht en rode peignoir, en Joel Edgerton als zijn stuntelige Oost-Europese bodyguard Hugo in blauw trainingpak met witte strepen.

Er zit genoeg actie in de film. De sprongen van de ene scene naar de volgende verlopen vlot, door middel van enkele ingenieuze overgangen. Het bloedbad in het hotel tegen het einde van de film is zo overdreven dat je je bijna in een oorlogsgebied waant. Wat vreemd trouwens dat de FBI er heel lang over doet om het hotel aan de overkant te controleren, vanwaar die zwarte vrouwelijkje sniper hen de hele tijd als een waanzinnige zit te beschieten. En als Alicia Keys van een heuse killer verandert in een damsel in distress die door Lonnie Rashid Lynn, Jr. (ook wel bekend als de hiphop-'artiest' 'Common') in de armen wordt weggedragen, moest ik even denken aan Witney Houston in de film The Bodyguard. Tot zover de girlpower van Georgia Sykes.

De film dendert goed door tot aan het einde, maar dan komt er nog een verrassende plottwist, die eigenlijk als een tang op een varken slaat. Tegen die tijd had ik zoiets van "het zal allemaal wel". Het is ook niet geloofwaardig dat FBI onderdirecteur Stanley Locke (Andy Garcia) agent Richard Messner (Ryan Reynolds) zomaar alleen laat bij Buddy Israel en Primo Sparazza nadat hij het hele plan uit de doeken heeft gedaan. Zo kan Messner namelijk heel gemakkelijk het plan dwarsbomen. De killer Lazlo die met de maskers van zijn slachtoffers hun gezicht rondloopt, doet me denken aan de gezichtsmaskers uit de Mission Impossible films. Een weinig origineel concept dus!

Dat heb ik ook gedaan (het lijkt me dan ook een leuk idee om alle Disney klassiekers eens te herzien) en het verwonderde mij hoeveel ik van de tekenfilm uit 1937 genoten heb, in tegenstelling tot dit life-action/CGI gedrocht.

Hoe slecht is het eigenlijk?

Om te beginnen is Sneeuwwitje (Snow Woke, Off-White, of Latina Beigetje) in deze versie aan haar naam geraakt, niet omdat ze een huid zo wit als sneeuw heeft, maar omdat ze is geboren op een winternacht.

In het Middeleeuwse (?) Duitse stadje wonen blijkbaar veel zwarten (en ik zag ook een aziatische vrouw), dus daarbij vergeleken is Rachel Zegler wel tamelijk bleek.

Er is hier al veel verteld over de kleine en minder kleine wijzigingen die aangebracht zijn in deze moderne verfilming. Zo kijkt het jonge meisje Sneeuwwitje niet in de waterput om haar prins te zien, maar om een moedige en rechtvaardige leider te zien (haarzelf dus), wat mooi past bij het uitgesproken narcisme van vertolkster Rachel Zegler. De Evil Queen (gespeeld door een veel mooiere Gal Gadot) krijgt haar magische krachen door haar schoonheid (?), de prins is vervangen door een simpele aardappeldief, de jager is natuurlijk zwart, de 7 kabouters zijn geen 7 dwergen maar 7 CGI monsters. En er lopen ook nog 7 bandieten rond in het bos.

De kabouters zouden eerst niet eens in de film voorkomen en vervangen worden door 7 bandieten, die aan de politieke correcte verscheidenheid voldoen: ik zag o.a. 1 vrouw, 2 zwarten en 1 dwerg. Maar later werd, waarschijnlijk onder druk van het ontevreden publiek, besloten om de 7 dwergen te laten meedoen, zij het dan als 7 CGI wangedrochten. Grumpy staat nu minder op de voorgrond (in de tekenfilm uit 1937 doet Sneeuwwitje zijn hartje smelten en wordt hij zachter), maar nu krijgt Dopey meer aandacht. Dopey leert zelfs praten door enkele eenvoudige aanmoedigende woorden van Sneeuwwitje!

Als het meisje, genaamd Sneewwitje, opgroeit, wordt de magische spiegel van de Evil Queen blind en denkt hij dat Rachel Zegler mooier is dan Gal Gadot, de mooiste vrouw van de wereld. Overigens doden de 7 kabouters deze keer de boze koningin niet, door haar van de rotsen te laten neerstorten. En ook wint Sneeuwwitje niet doordat de prins haar op zijn witte paard meeneemt naar zijn koninkrijk. Sneeuwwitje keert gewoon terug naar het kasteel van haar stiefmoeder, vergezeld van de dwergen en de dievenbende, en eist haar koninkrijk terug. Doordat ze zich de namen van enkele soldaten herinnert, keren die zich tegen de boze koningin.

De film oogt visueel niet te best en ook de kostumering ziet er niet overtuigend uit. Het acteerwerk van Zegler en vooral Gadot is abominabel. Om de haverklap barst men uit in gezang, en dan krijg je niet de mooie aanstekelijke liedjes uit de tekenfilm uit 1937 te horen maar songs met een (al dan niet politieke) 'boodschap' en girlpower ('The girl I was meant to be'!). Ik herkende enkel 'Whistle when you work' en een heel korte versie van 'Hey-ho'. Ik durf te wedden dat over 88 jaar niemand zich deze liedjes zal herinneren, terwijl de klassiekers uit de tekenfilm van 1937 deel uitmaken van de filmgeschiedenis.

Maar los van de vele controverses omtrent deze film, vooral omwille van de interviews van de narcistische Rachel Zegler, wat vind ik van deze film an sich? Het is een volstrekt overbodige remake die niets aan het origineel toevoegt. Hij is minder memorabel dan de tekenfilm uit 1937 en geeft ook geen getrouwe weergave van het originele verhaal van de gebroeders Grimm. Laat de jonge kinderen toch alsjeblieft de Disney tekenfilms uit de vroege 20ste eeuw kijken, die nog meesterlijk met de hand werden getekend en ingekleurd. Dat zijn tenminste echte kunstwerkjes met eigen karakter. Veel beter dan deze moderne CGI gemixt met life-action rommel!

Het laatste stuk met die Indianen vond ik ook het minste van de film, ook al omdat er geen gebruik werd gemaakt van echte indianen (wat in die tijd doorgaans niet het geval was natuurlijk).

Charles Bronson speelt zijn rol heerlijk laconiek en Alain Delon als de slechterik ziet er goed uit in zijn zwart pak. De interactie tussen Bronson en Mifune is ook wel geestig! Er zitten een paar heel leuke dialogen in de film:

"Suppose he doens't make it in seven days?" "He will kill himself" "Well, that's something I'd like to see, he might as well do it now because I'm not taking him!" "Then he will cut your head off!" "That's something I wouldn't like to see!"

"Those damn mosquitoes keep me awake!" "Wrong, one mosquito... (swoosh!) ...No mosquito!"

"Do you always shoot your bedpartner in the morning?" "It depends how good she was!"

Enfin, ik heb wel genoten van deze western. De landschappen zijn mooi en elke goede western heeft paarden en een stoomtrein. En we krijgen ook de borsten van Ursula Andress even te zien. We worden dan ook op onze wenken bediend in Red Sun.