Opinions

Een Joods meisje overleeft een massagraf en verstopt zich in een gebouw waarvan ik denk dat het het gemeentehuis is; kenmerkend aan de film is dat zuiver het perspectief van het meisje wordt gegeven en er niets wordt uitgelegd. Vervolgens zien we de hele film lang hoe het meisje ontberingen – dorst, honger, kou, eenzaamheid – doorstaat en daarin behoorlijk inventief blijkt (en in de huiskat vindt ze ook wat gezelschap). Dat maakt de film in essentie de zoveelste overlevingsfilm – zoals bv. Arctic (2018) - MovieMeter.nl – maar deze film is duidelijk een artistieke filmhuisfilm in plaats van een spannende Hollywoodfilm: er is geen noemenswaardige dramatische ontwikkeling of ontknoping maar de beelden en muziek zijn mooi althans indringend (en erg artistiekerig). De film toont effectief hoe het meisje als een dier moet (over)leven met de nodige onsmakelijke beelden (al eet ze uiteindelijk niet ook de dode ratten op omdat ze een beter idee heeft) en tegen het einde zit ook een surrealistisch uitziend feest (waardoor je je afvraagt of het meisje aan het hallucineren is geslagen).

De film toont een cruciale episode in het leven van twee broers die plotseling volwassen moeten worden. Zoals vaker met deze regisseur en ogenschijnlijk ook met andere Russische regisseurs lijkt het verhaal een moderne vertelling van een Bijbels verhaal, hier dat van Abraham en zijn zoon Isaak, te zijn (al ligt dat er zeker niet dik boven op). Het mooie vond ik de sterke psychologische inzichten - de wijze waarop de twee jongens met ieder hun eigen karakter geheel anders reageren op een nieuwe situatie alsmede hun karakterontwikkeling - dat gecombineerd met de grauwe kleuren en sferen een fel realisme oplevert dat het leven in zijn puurheid en wreedheid toont (ook in de zin dat het voor een groot deel in de natuur afspeelt). Wat voor velen echter de film onbevredigend maakt, is dat je de hele tijd wacht op een antwoord - namelijk op de vraag: waar is die vader mee bezig? omdat de jongens worden meegenomen op een missie die de vader heeft zonder bekend te maken wat die missie is - die niet komt. Hier moeten we raden naar de (filosofische?) bedoeling van de regisseur: misschien dat we naar zingeving en doelen zoeken die er niet zijn of die we in ieder geval niet kunnen achterhalen (omdat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn)?

Een alleraardigste en charmante film. De film gaat over de bizar vele mensen, met name ook vrouwen, in Mexico die worden vermoord of verdwijnen (en de onderliggende politieke corruptie en het bendegeweld), maar dit zware thema wordt behandeld vanuit de blik van een paar kinderen die zijn achtergebleven na het verdwijnen van hun moeder en die de werkelijkheid niet echt kunnen bevatten. Zij transformeren de harde realiteit tot een sprookje waardoor die realiteit niet minder gruwelijk wordt maar die wel een vlucht in de verbeelding toelaat. De realiteit wordt zo vermengd met magisch denken en fantasy-elementen, waarbij de film ook heel mooi is gemaakt. Het maakt de film tot een maatschappijkritisch horrorsprookje en een van de mooiste films die dit jaar in de Nederlandse bioscoop zijn uitgekomen.

Wel miste het verhaal iets van coherentie, spanning of flow dat me wat meer in de film had kunnen (of moeten) opzuigen, zodat ik het op (ruim) vier sterren houd.

Aparte film die een folktale over hekserij vertelt. Apart omdat het authentiek lijkt in hoe het het leven in de 17de eeuw weergeeft waarin alles in het teken van religie staat en mensen een wat Shakespeare-achtig Engels hanteren. De film is wat moeizaam en lijkt wat onzinnig maar gaandeweg komt er vaart in om op te bouwen naar een meer typisch horrorachtig climax. Al met al een geslaagde volksvertelling en een origineel drama/horrorverhaal.