Opinions

“Leave no man behind” wordt overboord gegooid bij de bevrijding van een Amerikaans congreslid [John Henry Richardson] in niet nader benoemd vijandig gebied. Daardoor moet sluipschutter Jake Chandler [Steven Seagal] zich samen met de gewonde Rich Connor [Daniel Booko] schuilhouden in afwachting van de terugkeer van sergeant Vic Mosby [Tim Abell] en zijn manschappen. Die krijgen te maken met een doortastende journaliste [Charlene Amoia] die (vraag niet waarom) op den duur een actieve rol krijgt bij de poging Jake en Rich te ontzetten en een gevaarlijke terrorist [Shary Nassimi] uit te schakelen. Seagal is te oud en te dik voor zijn rol, al helpt het dat hij flink wat militaire kleding draagt en alleen maar hoeft te zitten en te sluipen. Ontsnapt alleen aan de laagst mogelijk score omdat het net iets minder slecht is dan de meeste films van Seagal vanaf 2010.

Het creatieve bankroet van Disney resulteert in deze zinloze gerecyclede versie van de belangrijkste film uit Walt Disneys schatkist die niet kan kiezen tussen een trouwe remake van Snow White And The Seven Dwarfs of een moderne hervertelling van het sprookje zoals het werd opgetekend door de gebroeders Grimm. Angstaanjagende scènes zoals de magische spiegel, de reis door het donkere bos en de transformatie van de boze stiefmoeder in de heks kunnen niet tippen aan de originele versies en de geanimeerde personages missen persoonlijkheid (Dopey doet zelfs denken aan Alfred E. Neuman!). De evergreens ‘Heigh-Ho’ en ‘Whistle While You Work’ missen zowel qua uitvoering als gebruik de charme van het origineel, de nieuwe liedjes zijn verwaarloosbaar en overbodig en er is een algeheel gebrek aan energie. De acteurs doen hun best en de ontknoping kan er gelukkig mee door, maar als iemand binnen Disney het lef had gehad om een versie te maken die volledig losstaat van de klassieker uit 1937 was dit niet zo’n kansloze missie geweest.

De sluwe Ravenna [Charlize Theron] heeft koning Magnus [Noah Huntley] na de dood van zijn vrouw [Liberty Ross] weten in te palmen en is nu koningin. Met haat voor mannen en liefde voor macht ruimt ze iedereen uit de weg die haar in de weg staat. Het laatste obstakel is haar stiefdochter Snow White [Kristen Stewart]. Door middel van chantage weet Ravenna een jager [Chris Hemsworth] over te halen om Snow White te vermoorden, maar het loopt anders. Disney’s animatieversie van dit sprookje was ontegenzeggelijk braaf, maar dit is het andere uiterste: naargeestig, cynisch en vooral vreugdeloos. Een blik aan acteertalent probeert de banale dialogen zo overtuigend mogelijk te brengen en Stewart en Theron strijden vooral op het gebied van overacteren. Competent gemaakt, maar behoorlijk afgezaagd.

Walt Disney was bij lange na niet de eerste die zich bezig hield met animatiefilms [Gertie The Dinosaur uit 1914 is de oudste nog bestaande animatiefilm], maar hij was wel de maker van de eerste animatiefilm met dialoog. Dat was Steamboat Willie uit 1928, waarin Walt Disney zelf de stem insprak van de hoofdfiguur die we nu allemaal kennen als Mickey Mouse. Maar het maken van een tekenfilm was kostbaar, vandaar dat die vroege animatiefilms niet helemaal strak zijn getekend en dat ze niet langer dan 7 minuten duurden. Disney was zich snel bewust van het feit dat het medium van de animatiefilm onbegrensde mogelijkheden bood. En binnen een paar jaar na Steamboat Willie besloot Walt Disney om een dramatische, avondvullende animatiefilm te maken. De filmwereld verklaarde Disney voor gek: het project zou jaren in beslag nemen, hem een fortuin kosten en men was ervan overtuigd dat het publiek zich nooit emotioneel zou kunnen identificeren met getekende karakters en dat het dus een absolute flop zou worden.

Disney volhardde echter en produceerde in de voorafgaande jaren ook nog tientallen korte filmpjes om zo zijn droomproject te financieren. Disney was niet volledig doof voor alle kritiek en wist dat zijn hoofdpersonages er zo realistisch mogelijk uit moesten zien. Daarom gebruikte hij een balletdanseres om alle scènes van Sneeuwwitje uit te beelden en liet hij zijn animatoren de gefilmde frames van haar bewegingen frame voor frame natekenen. Dezelfde techniek gebruikte hij voor de Boze Stiefmoeder. Het resultaat is dat met name de bewegingen van beide karakters volstrekt overtuigen. Disney combineerde deze pogingen tot realisme met prachtige filmtechnieken. Sneeuwwitjes vlucht door het Donkere Woud is een meesterwerk van animatie, montage en geluid en is wellicht nog steeds de meest angstaanjagende scène uit een Disneyfilm ooit. En de transformatie van The Evil Queen naar de heks is ook nog steeds ééntje die kinderen ongetwijfeld de stuipen op het lijf jaagt.

Een ander artistiek hoogtepunt is de ‘Whistle While You Work- scène, waarin Sneeuwwitje met de hulp van tientallen duren het huis van de dwergen schoonmaakt. Het liedje is aanstekelijk, maar de scène maakt vooral indruk vanwege de talloze ideeën die erin zitten. De crew moet zich eindeloos vermaakt hebben met brainstormsessies over hoe ze de specifieke eigenschappen van een eekhoorn zouden kunnen gebruiken in deze schoonmaakscène. De zeven dwergen kregen elk herkenbare menselijke kwaliteiten, zodat iedere kijker zich wel kon identificeren met één van hen... en vaak ook nog iemand uit de directe omgeving.

Kortom: Snow White and the Seven Dwarfs werkt op alle fronten en was in het crisisjaar 1937 de enige film (!) die een positief resultaat behaalde. Belangrijker nog: deze film betekende het begin van de avondvullende avondfilm en we mogen dus gerust stellen dat de huidige animatiefilmindustrie berust op de waanzinnige droom en het ongekende succes van dit meesterwerk, dat elke keer opnieuw imponeert. En wanneer ik me realiseer wat voor enorme sprong voorwaarts deze film was, komen bij mij ook de emoties los bij het zien van deze film. Een film om te koesteren, now and forever.

Joseph Gordon-Levitt bewijst opnieuw één van de beste acteurs van zijn generatie te zijn door op fenomenale wijze in de huid te kruipen van Edward Snowden, de roemruchte klokkenluider die duizenden documenten lekte waaruit blijkt dat de Amerikaanse overheid toegang tot emails en telefoongesprekken van gewone Amerikaanse burgers eiste zonder de burgers daarvan op de hoogte te brengen. In deze enerverende thriller zien we hoe Snowden ingelijfd wordt en hoe hij zijn eigen veiligheid en die van zijn naasten op het spel zet om de waarheid aan het licht te brengen. Wie de documentaire 'citizenfour' heeft gezien, zal erkennen dat Levitt haast een dubbelganger is van Snowden (die op het einde nog even verschijnt) en Olver Stone weet de spanning goed op te bouwen. Bovendien vervalt de film nooit in technische details, waardoor de film boeit van begin tot einde.

Charlotte Gainsbourg loopt tijdens een sneeuwbui in kort lederen rokje door het pittoreske winterlandschap van prachtig Oslo en Michael Fassbender banjert zonder jas door de sneeuwvelden van het schilderachtige Noorwegen. Val Kilmer ziet eruit als een zwaar gehavende dronkenlap en is slecht gedubd en JK Simmons mag ook nog komen opdraven als één van de verdachten in een mysterie dat nooit echt boeit en niet spannend wil worden. Marco Beltrami's stemmige score wil je anders doen geloven, maar Tomas Alfredson lijkt er vooral op uit om de Noorse toeristenindustrie een helpend handje toe te sturen. Hoewel het altijd aardig is om de onthoofding van een kip te zien en het aanzicht van een in stukken gehakt menspersoon allicht bij een aantal kijkers voor een schokje zal zorgen, kan dat niet gezegd worden van de rest van deze teleurstellende film, ondanks een sterke proloog en een relatief spannende finale.

De Snowpiercer is een enorme locomotief waarop de enige overlevenden van een ijstijd - veroorzaakt door een experimenteel middel dat bedoeld was om de opwarming van de aarde tegen te gaan - in een strikt klassensysteem leven. Een ware klassenstrijd ontstaat wanneer een groep uit de achterste wagon rebelleert in een poging de geheimzinnige Wilford uit te schakelen en de macht over de locomotief over te nemen.

De sombere toon van de film betekent dat je in het begin even moet doorbijten. De film komt echt met een kickstart op gang wanneer de opstand begint, resulterend in verbluffende actiescènes waar Hollywood een puntje aan kan zuigen: choreografie, camerawerk en regie benaderen hier de perfectie. Dat deze film meer is dan een botte actiethriller wordt duidelijk uit de overdadige sets, prachtig belicht en met oogverblindende kostuums. De scène in de schoolklas is onvergetelijk en het acteerwerk is van een bijzonder hoog niveau. De wat lang uitgesponnen confrontatie met Wilford haalt het tempo wat uit de film, maar de finale van de film maakt het de moeite waard. Zeker, het had allemaal wat compacter gekund, maar er is zoveel te genieten in dit schoolvoorbeeld van Aziatische esthetiek.

Zeer deprimerende en bij vlagen expliciet gewelddadige reconstructie van een serie moorden die plaatsvonden aan het eind van de jaren ’90. Centraal staat de relatie tussen Jamie Vlassakis [Lucas Pittaway] en John Bunting [Daniel Henshall], die een vaderfiguur wordt door Jamie en hem zo deelgenoot maakt van zijn dubieuze denkbeelden en duistere praktijken. Een aanhoudend onaangename sfeer maakt dit zeker niet voor iedereen geschikt, maar het acteerwerk is van hoog niveau met Henshall uitblinkend als de levensgevaarlijke, maar op de één of andere manier toch charismatische seriemoordenaar.

Goed gecaste screwball-komedie met Ryan O'Neal als boekenwurm Bobby Fine die de kledingzaak van zijn vader [Jack Warden] moet zien te redden van de financiële ondergang en diens schuldeiser Mr Eddy [Richard Kiel]. Het feit dat Bobby de ballen verstand heeft van mode en dat Mr Eddy's echtgenote [Mariangela Melato] hem probeert te verleiden lijkt de problemen alleen maar te vergroten. Totdat Bobby bij toeval een moderage weet te ontketenen.

Razendsnelle farce zit vol geniale ideeën en geeft Richard Kiel (vooral bekend als Jaws, de legendarische Bondschurk uit The Spy Who Loved Me en Moonraker) de beste rol uit zijn carrière. Het is een film vol komische hoogtepunten, maar de beste momenten komen wanneer Mr Eddy na een desastreus avondje flipperen iets te vroeg thuis komt en in de finale die uitmondt in een nogal onconventionele uitvoering van Otello - de opera, welteverstaan.

FBI-agent Armon [Jeremy Piven] benadert Molly [Miley Cyrus], de dochter van een privédetective [Mike O’Malley] voor een undercoveroperatie bij een meisjesstudentenclub. Alex [Lauren McKnight] is de dochter van de kroongetuige in de rechtszaak tegen een topcrimineel en Molly dient haar te beschermen, onder anderen tegen een mogelijk infiltrant. Vehikel voor Miley Cyrus inclusief make-over, mooiboy [Josh Bowman], dom blondje [Megan Park] en neurotische voorzitter [Eloise Mumford]. Licht verteerbaar, louter voer voor fans van Miley en/of niet al te veeleisende tienermeisjes.

Aan zet zorgeloze leven van de achtjarige Zuid-Koreaanse So-Won [Lee Re] komt een einde wanneer ze vlak bij haar school wordt ontvoerd en verkracht. Ze ontsnapt ternauwernood aan de dood en moet de rest van haar leven een stoma gebruiken en is doodsbang voor mannen, ook haar vader [Sol Kyung-gu], die zich mede daardoor stort op de jacht op de dader. Moeder Mi-hee [Uhm Ji-won] zoekt uiteindelijk hulp bij een psychotherapeut [Kim Hae-sook], die haar handvaten geeft om So-Won te helpen. Een hartverscheurend relaas over trauma’s en diepgeworteld schuldgevoelens, inclusief die van klasgenoot Young-Suk [Kim Do-yeob]. Lee omzeilt met verve de vele valkuilen en verdrinkt nooit in sentimentaliteit. Het resultaat is een diep ontroerend en hartverwarmend portret van een gezin en de pogingen om de scherven op te rapen en een manier te vinden om samen door te gaan. Alleen tijdens de ontknoping van de rechtszaak vervalt Lee in melodrama, maar verder is dit een voortreffelijke vertelling, gebaseerd op de zaak van Cho Doo-soon van december 2008.

Compilatie van archiefbeelden (in zwart-wit) van Moskou en Leningrad van de staatsgreep die op 19 augustus 1991 plaatsvond terwijl het toenmalige staatshoofd Mikhail Gorbachev was afgereisd naar de Krim, en de vier dagen die erop volgden. Er is geen verteller, de speeches van politici en vooraanstaande burgers worden afgewisseld met terloopse commentaren van omstanders en passanten. In het collectief geheugen groeide Boris Yeltsin uit tot volksheld door op een tank te klimmen en de militairen op te roepen niet te schieten op burgers. Loznitsa zet daar vraagtekens bij, maar die komen onvoldoende tot uiting. Als terugblik op een sleutelmoment uit de recente Russische geschiedenis is dit zonder meer zeer waardevol.

Films en documentaires over invloed van social media op ieder maatschappelijk vlak zijn er in overvloed, maar deze heeft een paar streepjes voor op de rest. De ernstige kritiek en de verontrustende boodschap komt hier namelijk uit een flink aantal zeer betrouwbare bronnen. Nominale hoofdpersoon is Tristan Harris, door Rolling Stone ooit benoemd als één van de 25 mensen die vorm geven aan onze toekomst en wereldwijd beschouwd als 'het geweten van Silicon Valley', of wat daar in de buurt komt. Maar ook de voormalige Twitter-manager Tim Kendall levert een waardevolle bijdrage evenals Jaron Lanier, de grondlegger van Virtual Reality. Maar wat deze documentaire werkelijk bijzonder maakt is dat het interviews en analyses afwisselt met een familiedrama met Skyler Gisondo als een tiener wiens leven constant wordt gemanipuleerd door de nimmer aflatende impulsen van zijn device. Door de verhalen van de mensen achter de techniek te combineren met dit docudrama beklijft het pleidooi meer omdat het daardoor heel herkenbaar wordt. Geeft bepaald geen rooskleurig beeld, maar biedt tenminste iets wat een logische oplossing lijkt. Hopelijk draait deze uitstekende film daar een steentje aan bij.

Mark Zuckerberg [Jesse Eisenberg], de onberekenbare CEO van Facebook, krijgt twee ernstige aanklachtenvoort de broek. Zijn voormalige beste vriend Eduardo Severin [Andrew Garfield] eist $600 miljoen wegens een afspraak dat Eduardo een belang van 30% in Facebook zou hebben. Tweelingbroers Cameron en Tyler Winklevoss [een dubbelrol voor Armie Hammer] en hun partner Divya Narenda [Max Minghella] beweren dat Zuckerberg een arbeidsovereenkomst heeft verbroken en hun idee heeft gestolen om Facebook op te zetten. In flashbacks leren we Mark Zuckerberg kennen als een student met een uiterst hoog IQ, maar een extreem laag EQ die nimmer lijkt te beseffen wie hij vertrapt om zijn plannen te verwezenlijken. Ondanks de uiterst twijfelachtige handelswijze van Zuckerberg weet Eisenberg de Facebook-oprichter toch neer te zetten als het complexe personage dat hij – zo durf ik aan te nemen – in werkelijkheid is. Timberlake blijkt een briljante keuze voor de rol van Sean Parker, het uiterst charismatische ongeleide projectiel dat Napster oprichtte en met zijn gladde praatjes Zuckerbergs vertrouwen weet te winnen. Een film die met de dag relevanter lijkt te worden. Niet te missen!

Het relaas van het Uruguayaanse rugbyteam, wiens vlucht naar Santiago op 13 oktober 1972 neerstortte in de Andes, is 30 jaar al eens verfilmd als Alive (1993), maar deze versie is gebaseerd op een boek uit 2012 van Pablo Vierci dat gebaseerd is op persoonlijke gesprekken met 16 overlevenden. 28 van de 45 inzittenden overleven de crash en hopen dat ze binnen een paar dagen opgepikt worden door een reddingsexpeditie. Naarmate de tijd verstrijkt neemt zowel de moraal als de fysieke kracht van de overlevenden af en komen ze voor vele dilemma’s te staan. Bayona reconstrueerde de crash op een manier die nadrukkelijk afwijkt van bijvoorbeeld Cast Away (2000) en Flight (2012), maar die minstens zo indrukwekkend is. Het scenario, waar Bayona met drie coscenaristen aan werkte, neemt jammer genoeg weinig tijd om de personages neer te zetten. Zijn eerbied voor de betrokkenen heeft hem er mogelijk van weerhouden het verhaal te dramatiseren, maar het gevolg is dat je weinig binding krijgt met de personages. Technisch uitstekend, maar dramatisch gezien weinig effectief. Tijdens de aftiteling krijg je foto’s te zien die door een van de overlevenden zijn gemaakt in het Andesgebergte.

Heb ik iets gemist? Aangezien er in de eerste 20 minuten nauwelijks sprake was van een verhaal, raakte ik zo nu en dan wel even afgeleid. In ieder geval gaat het hier om de Marokkaanse Sofia [Maha Alemi] die haar zwangerschap (bewust of onbewust?) heeft onderdrukt en daardoor feitelijk uit het niets bevalt van een kind. Het is in Marokko bij wet verboden om seks buiten het huwelijk te hebben, maar wanneer Sofia oud-collega Omar [Hamza Khafif] aanwijst als de biologische vader is er nog redding mogelijk. Daarvoor moet Omar echter wel in het huwelijk treden en dat ziet hij niet zo zitten. Voor zover ik weet ging de film alleen over de voorbereidingen op dat huwelijk, maar blijft het onduidelijk wie nu werkelijk de biologische vader en of de zwangerschap het gevolg is van verkrachting of niet. Van karakterontwikkeling is in ieder geval geen enkele sprake, dus mag je dit sowieso een verspilling van (gelukkig redelijk beperkte) tijd noemen.

Na de scheiding van haar ouders is de nu elfjarige Yuna [Lill Berteloot] bij haar vader [Geert van Rampelberg] in België gebleven. Wanneer die als gevolg van een hersenbloeding in coma komt te liggen, keert Yuna’s broer [Kato Defoort] terug uit Bochum en later arriveert haar inmiddels hertrouwde moeder [Masako Tomita] met Yuna’s halfzusje Otoka [Sara Hamasaki]. Er gebeurt sowieso al weinig en Weyenberg slaagt er niet om enige emotie uit Berteloot te krijgen waardoor we weinig inzicht krijgen in haar ware gevoelens en weinig reden hebben om met haar en haar familie mee te leven.

Een ietwat zelfingenomen komedie waarin Moretti de rol speelt van een regisseur die te kampen heeft met problemen op de set van zijn eigen film, zoals een onbetrouwbare financier [Mathieu Amalric] en een Methodeacteur [Barbora Bovulova], en zich op megalomane wijze bemoeit met de productie van wat hij beschouwt als een verwerpelijke film. Moretti’s overdreven spel slaat de grappen in zijn toch al niet in origineel uitblinkende scenario volledig dood met zijn overdreven spel, maar het hele verhaal slaat eigenlijk nergens op. Voor verstokte fans is er een nostalgische ontknoping om naar uit te kijken, maar dit is een uiterst matig voorbeeld van een film-in-een-film.

Het FBI-onderzoek naar een serie moorden op terminale patiënten zit vast. Ondanks haar bedenkingen rijdt agent Cowles [Abbie Cornish] met haar collega Merriwether [Jeffrey Dean Morgan] naar het huis van de gepensioneerde oud-collega dr. Clancy [Anthony Hopkins] die op basis van aanraking flarden uit het verleden en de toekomst kan zien. Met zijn intellect en stoïcijnse houding is Clancy in feite een goedaardige variant op Hannibal Lecter en Hopkins spant zich niet in om zijn rol in deze routinematige misdaadthriller van wat kleur te voorzien. Poyart probeert de interesse vast te houden met het visualiseren van Clancy’s gedachten, maar het wordt pas interessant wanneer Colin Farrell zijn intrede doet als de seriemoordenaar in kwestie. Joe geduld wordt ondertussen behoorlijk op de proef gesteld.

Steve McQueen doet iets te hard zijn best in een komische rol, waardoor zijn personage halverwege wat begint te irriteren. Dat komt ook omdat tegenspeler Jackie Gleason zeer ingetogen speelt. Dat contrast in acteerstijlen zegt iets over de onevenwichtige acteursregie van Ralph Nelson in een verder best vermakelijke farce waarin plannetjessmeder sergeant Eustis Clay [McQueen] zijn zoveelste briljante idee om snel geld te verdienen uitvoert. Begint sterk en heeft ook daarna nog een aantal goede momenten, maar dit is een film die je snel vergeten bent.

Ron Howard doet wat Ron Howard al jaren doet: films maken die nooit saai zijn en die geen diepe indruk achterlaten. Solo heeft een hoog tempo en zit vol actiescènes, maar hoewel er een aantal aardige plotwendingen zijn tegen het eind, stelt het verhaal erg weinig voor. De actiescènes zijn technisch prima gemaakt en Woody Harrelson is ouderwets goed als de onberekenbare huurling/revolverheld bij wie Han Solo zich aansluit om geld bijeen te scharrelen zodat hij zijn liefje vrij kan kopen. Alden Ehrenreich heeft qua uiterlijk wel wat weg van Harrison Ford, maar zijn vertolking mist de ironie waardoor Han Solo zo'n geliefd personage was in de Star Wars-films. En verder? Tja, het is allemaal wel aardig, maar ook niet meer dan dat.

LA Times-columnist Steve Lopez [Robert Downey Jr.] loopt een dakloze man tegen het lijf die prachtig kan spelen op een viool met twee snaren. Nathaniel Ayers [Jamie Foxx] studeerde jaren geleden cello aan het gerenommeerde Julliard Conservatorium in New York. Lopez besluit te onderzoeken hoe een briljante jonge musicus een verwarde, dakloze man werd. Lopez hoopt daarmee Nathaniels leven ten goede te kunnen veranderen, maar leert vooral zijn eigen leven door een andere bril te bekijken. Verfilming van een waar gebeurd verhaal is gefilmd op locatie en is vooral het bekijken waard vanwege het knappe spel van Foxx.

James Purefoy bereidde zich erg goed voor op deze middeleeuwse horrorfilm en gezien de indrukwekkende cast, waartoe onder anderen Max von Sydow en Pete Postlethwaite behoren, is het niet zo gek dat de producers hoge verwachtingen hadden. De film flopte helaas en dat komt omdat de acteurs zijn opgezadeld met dezelfde clichés die we kennen van al die (vaak extreem goedkope) soortgenoten, waaronder zwakke karakteriseringen, teveel aandacht voor lawaaiige actiescènes, inclusief bloedvergieten en te weinig voor een samenhangend dan wel boeiend verhaal. Een interessante mislukking, maar absoluut niet zo interessant dat je hier 100 minuten van je leven aan moet verspillen.

De bewoners van een straat in de Braziliaanse stad Recife (geen favela) krijgen te maken met een bewakingsdienst, maar niet iedereen is even overtuigd van de noodzaak hiervan. De komst van de bewakers lijkt echter een onrust op te roepen die tot dan toe niet bestond. Goed uitgewerkte personages maken het mogelijk om het effect van de bewaking te tonen vanuit verschillende perspectieven, maar het zijn de momenten waarop de mensen zwijgen die je het meest bijblijven en dat was precies de bedoeling. Veel lof gaat dan ook uit naar het door Kleber Menconça Filho ontworpen soundtrack.

Harry [Dirk Roofthooft] was ooit een activist die onder de naam Somberman anarchistische poëzie schreef, maar van het vuur van toen is weinig meer over. Wanneer hij te horen krijgt dat het warenhuis waar hij werkt het voltallige personeel op straat zet, legt hij zich daar na wat gemopper al vrij snel bij neer. Rinie Kaak [Frits Lambrechts], de eigenaar van een nachtclub, biedt Harry echter een baantje als degene die de premies voor een polis moet opeisen bij winkelier die door Rinie worden ‘beschermd’. Gebaseerd op een satirische roman van Remco Campert en van de bijbehorende bijtende humor is zeker wat terug te vinden in het scenario. Maar door Verbrugges trage regie en het expressieloze spel van Roofthooft blijft daar nauwelijks iets van over. Lambrechts steelt de film dan ook met gemak.

The Villages is de tot leven gewekte utopie van een Amerikaans stadje dat inmiddels is uitgestorven, maar waar de 70-plussers die zich hier hebben gevestigd volop genieten van het leven en zich wanen in een paradijs. Met fraai gefilmde, uitgekiende beeldcomposities versterkt Oppenheim aanvankelijk dat geïdealiseerde beeld van The Villages, om het vervolgens op een minder florissante wijze te beleven door ogen van bewoners die ondanks alle luxe en uiterlijke franje aanzienlijk minder genieten van dit paradijs. Dennis Dean is een gelukszoeker die woont in zijn bestelbus en hoopt een leuke, rijke weduwe aan de haak te slaan. Lynn Henry werkt fulltime die verlangt naar de liefde maar zich een buitenbeetje voelt. En Anne Kincer houdt krampachtig vast aan een huwelijk van 47 jaar met Reggie, wiens gedrag echter onberekenbaar, soms ronduit bespottelijk is. Een intrigerend portret van mensen in wat hun laatste jeugd zou moeten zijn, maar erg samenhangend is het niet.

Toen Hitler in 1933 aan de macht kwam in Duitsland kwam daarmee een grote emigratiegolf op gang. En omdat zijn opkomst een gevaar betekende voor Europa, was de VS voor vele vluchtelingen de eerste keus qua bestemming. Dit betekende een verrijking voor de filmindustrie in Hollywood, want mensen als Fred Zinneman [From Here To Eternity, High Noon], Otto Preminger [Anatomy Of A Murder, Exodus] en Fritz Lang [Metropolis, Fury] gingen er aan het werk. Deze grote regisseurs bekeken de VS vanuit een heel ander perspectief en dat zorgde voor een ontwikkeling in de filmkunst. Billy Wilder werd in 1906 in Oostenrijk-Hongarije geboren maar vanwege zijn Joodse achtergrond besloot hij in 1932 te vluchten, eerst naar Parijs en een jaar later naar de VS. Hij sprak geen woord Engels maar werkte vanaf 1934 in Hollywood.... als scenarist! Sterker nog: binnen een paar jaar zou Billy Wilder uitgroeien tot één van de meest gerespecteerde scenaristen in Hollywood die zich onder anderen specialiseerde in dialogen vol spitsvondigheden. De combinatie van scherpe dialogen en zijn Europese kijk op de VS gaf hem de mogelijkheid om vanaf 1942 zijn eigen scenario’s te regisseren! Double Indemnity [1944] leverde de film 7 Oscarnominaties op, waaronder twee voor Wilder zelf. Een jaar later had hij succes met The Lost Weekend, de eerste serieuze Hollywoodfilm over alcoholverslaving, waarvoor hij de Oscars voor beste regisseur en beste scenario [samen met Charles Breckett] won. Billy Wilder bleef daarna eigenzinnig in zijn onderwerpkeuze. In 1950 maakte hij Sunset Blvd, een vernietigende satire op de hypocrisie van Hollywood met een cast om je vingers bij af te likken, en in 1959 maakte hij Some Like It Hot, een komedie over twee mannen die door omstandigheden tijdelijk als vrouw door het leven moeten gaan, met seksuele overtonen die in die tijd behoorlijk gewaagd waren.

Wilder had aanvankelijk het team van Bob Hope en Bing Crosby [bekend van hun grappige Road To ...-filmserie] in gedachten en dat is aan de karakteriseringen en de dialogen absoluut te merken. Ik raad je aan om Road To Morocco eens te zien om de vergelijking te kunnen maken. Jack Lemmon genoot, mede dankzij zijn Oscar voor Mister Roberts [1955], al een reputatie als een komisch acteur, maar Tony Curtis was vooral bekend van een combinatie van serieuze rollen en luchtige niemendalletjes die hij maakte met zijn echtgenote Janet Leigh. Curtis was dus een ongebruikelijke en gewaagde keuze voor deze rol, maar de Curtis en Lemmon zijn perfect in hun rollen als contrabassist Jerry [Lemmon] en Joseph [Curtis] die getuige zijn van de beruchte St Valentine’s Day Massacre. Hoewel de verantwoordelijke gangsters hun betrappen, weten ze te ontkomen door zich aan te melden voor een tour door Florida.... in een vrouwenorkest! De twee voelen zich al gauw thuis, maar de problemen ontstaan wanneer Joseph/Josephine valt voor zangeres en ukelelespeelster Sugar Cane [Marilyn Monroe] en wanneer een excentrieke miljonair [Joe E. Brown] Jerry/Daphne probeert te verleiden.

Curtis en Monroe konden het niet met elkaar vinden, mede vanwege Marilyns onvoorspelbare gedrag. Ze was al in de periode beland waarin ze vaak uren te laat op de set kwam of simpelweg niet kwam opdagen, veroorzaakt door een enorme onzekerheid die zorgde voor geestelijke en, onvermijdelijk, fysieke klachten die ze vooral met pillen trachtte verhelpen. Monroe had naar verluidt 47 (!) takes nodig om het zinnetje “It’s me, sugar” goed te zeggen en 81 (!!!) takes voor het zinnetje ‘Where’s that Bourbon?” Het is daarom ook niet zo gek dat Curtis over de scènes waarin hij Monroe moest kussen zei dat het was alsof hij Hitler kuste. Het is des te wonderlijker dat deze film bijna 60 jaar later nog steeds hilarisch is. Bovendien speelt Monroe hier de rol die bepalend is voor haar eigen imago: het mooie, naïeve, onschuldige blondje met een hartje van goud en ze is werkelijk perfect, niemand had het beter kunnen doen. En ze zingt bovendien de klassiekers “I Wanna Be Loved By You” en het ontroerende “I’m Through With Love”. De dialoog bevat ontelbare hilarische dubbelzinnigheden, maar de scène waarin Lemmon en Brown samen de tango dansen op de klanken van het beroemde “Hernando’s Hideaway” is mijn persoonlijke hoogtepunt, ook al vanwege de gevolgen van deze dans. Een krankzinnige komedie door een geniale schrijver/regisseur en met een topcast waaronder Marilyn Monroe op haar best. En gezien de omstandigheden mag dat een wonder heten.

Op haar dertigste verjaardag vindt Rachel [Ginnifer Goodwin] de moed om Dex [Colin Egglesfield] te vertellen dat ze als tiener smoorverliefd op hem was. Onder invloed van drank belanden ze samen in bed. Probleem: Dex gaat over twee maanden trouwen. Met Rachels beste vriendin Darcy [Kate Hudson]. Een voorspelbaar verhaal dat nog enigszins wordt gered door de chemie tussen Goodwin en Hudson en de bijrol van John Krasinski als Rachels beste vriend. Egglesfield heeft het charisma van een vergeelde Tom Cruise-poster.

Opgedragen aan ‘het maken van films met vrienden’ en het was beter geweest als deze film ook alleen beschikbaar hadden gesteld voor vrienden. Benson en Moorhead spelen twee vrienden die een bijzondere vondst doen en die proberen vast te leggen en te verklaren. Een oninteressant, veelal stomvervelend amateuristisch werkje.

De paperback-versie van Ken Keseys boek, waarop deze film is gebaseerd, bedraagt 736 pagina's. Scenarist John Gay, die eerder o.a. meewerkte aan How the West Was Won (1962) en Mutiny on the Bounty (1962), slaagt er goed in het verhaal in te korten, daarbij geholpen door een ijzersterke cast en prima regie van Paul Newman.

Het verhaal betreft een eigenzinnige familie houthandelaren onder leiding van vader Henry [Henry Fonda] en zoon Hank Stamper [Paul Newman]. In de hilarische opening probeert een vakbondslid de familie over te halen om zich aan te sluiten bij een staking voor betere arbeidsvoorwaarden waarbij alle bedrijven in de omgeving zich hebben aangesloten. De arme man wordt onthaald door de vloekende en tierende Henry die hem met een geweer en granaten zeer hardhandig wegjaagt. Een contract is een contract en de Stampers zullen hun verplichtingen nakomen, ook al betekent dit dat ze daarmee lijnrecht tegenover hun buren komen te staan. Kort na dit incident verschijnt Henry's andere zoon (en Hanks halfbroer) Leeland [Hank Zarazzin] op de stoep. Zijn terugkeer roept niet alleen oude (pijnlijke) herinneringen op, maar maakt ook nieuwe emoties los.

De hele cast levert goed werk af, maar het scenario laat weinig ruimte voor Lee Remick (als Hanks echtgenote) om te schitteren. Er is wel een goede balans tussen drama, sentiment en humor waardoor de film zeer plezierig is om naar te kijken. Newman maakt bovendien uitstekend gebruik van de locaties en toont in detail hoe het houthakken in zijn werk gaat. Het levert enerverende momenten op en versterkt de authenticiteit van een uitstekend drama. De film wordt overigens gestolen door Richard Jaeckel als Hanks goedlachse, maar naïeve jongere broer, vooral in de hartverscheurende finale die gevolgd wordt door een indrukwekkende en fraai gefilmde epiloog die je niet snel zult vergeten.