Opinions

Zeer deprimerende en bij vlagen expliciet gewelddadige reconstructie van een serie moorden die plaatsvonden aan het eind van de jaren ’90. Centraal staat de relatie tussen Jamie Vlassakis [Lucas Pittaway] en John Bunting [Daniel Henshall], die een vaderfiguur wordt door Jamie en hem zo deelgenoot maakt van zijn dubieuze denkbeelden en duistere praktijken. Een aanhoudend onaangename sfeer maakt dit zeker niet voor iedereen geschikt, maar het acteerwerk is van hoog niveau met Henshall uitblinkend als de levensgevaarlijke, maar op de één of andere manier toch charismatische seriemoordenaar.

Goed gecaste screwball-komedie met Ryan O'Neal als boekenwurm Bobby Fine die de kledingzaak van zijn vader [Jack Warden] moet zien te redden van de financiële ondergang en diens schuldeiser Mr Eddy [Richard Kiel]. Het feit dat Bobby de ballen verstand heeft van mode en dat Mr Eddy's echtgenote [Mariangela Melato] hem probeert te verleiden lijkt de problemen alleen maar te vergroten. Totdat Bobby bij toeval een moderage weet te ontketenen.

Razendsnelle farce zit vol geniale ideeën en geeft Richard Kiel (vooral bekend als Jaws, de legendarische Bondschurk uit The Spy Who Loved Me en Moonraker) de beste rol uit zijn carrière. Het is een film vol komische hoogtepunten, maar de beste momenten komen wanneer Mr Eddy na een desastreus avondje flipperen iets te vroeg thuis komt en in de finale die uitmondt in een nogal onconventionele uitvoering van Otello - de opera, welteverstaan.

FBI-agent Armon [Jeremy Piven] benadert Molly [Miley Cyrus], de dochter van een privédetective [Mike O’Malley] voor een undercoveroperatie bij een meisjesstudentenclub. Alex [Lauren McKnight] is de dochter van de kroongetuige in de rechtszaak tegen een topcrimineel en Molly dient haar te beschermen, onder anderen tegen een mogelijk infiltrant. Vehikel voor Miley Cyrus inclusief make-over, mooiboy [Josh Bowman], dom blondje [Megan Park] en neurotische voorzitter [Eloise Mumford]. Licht verteerbaar, louter voer voor fans van Miley en/of niet al te veeleisende tienermeisjes.

Aan zet zorgeloze leven van de achtjarige Zuid-Koreaanse So-Won [Lee Re] komt een einde wanneer ze vlak bij haar school wordt ontvoerd en verkracht. Ze ontsnapt ternauwernood aan de dood en moet de rest van haar leven een stoma gebruiken en is doodsbang voor mannen, ook haar vader [Sol Kyung-gu], die zich mede daardoor stort op de jacht op de dader. Moeder Mi-hee [Uhm Ji-won] zoekt uiteindelijk hulp bij een psychotherapeut [Kim Hae-sook], die haar handvaten geeft om So-Won te helpen. Een hartverscheurend relaas over trauma’s en diepgeworteld schuldgevoelens, inclusief die van klasgenoot Young-Suk [Kim Do-yeob]. Lee omzeilt met verve de vele valkuilen en verdrinkt nooit in sentimentaliteit. Het resultaat is een diep ontroerend en hartverwarmend portret van een gezin en de pogingen om de scherven op te rapen en een manier te vinden om samen door te gaan. Alleen tijdens de ontknoping van de rechtszaak vervalt Lee in melodrama, maar verder is dit een voortreffelijke vertelling, gebaseerd op de zaak van Cho Doo-soon van december 2008.

Compilatie van archiefbeelden (in zwart-wit) van Moskou en Leningrad van de staatsgreep die op 19 augustus 1991 plaatsvond terwijl het toenmalige staatshoofd Mikhail Gorbachev was afgereisd naar de Krim, en de vier dagen die erop volgden. Er is geen verteller, de speeches van politici en vooraanstaande burgers worden afgewisseld met terloopse commentaren van omstanders en passanten. In het collectief geheugen groeide Boris Yeltsin uit tot volksheld door op een tank te klimmen en de militairen op te roepen niet te schieten op burgers. Loznitsa zet daar vraagtekens bij, maar die komen onvoldoende tot uiting. Als terugblik op een sleutelmoment uit de recente Russische geschiedenis is dit zonder meer zeer waardevol.

Films en documentaires over invloed van social media op ieder maatschappelijk vlak zijn er in overvloed, maar deze heeft een paar streepjes voor op de rest. De ernstige kritiek en de verontrustende boodschap komt hier namelijk uit een flink aantal zeer betrouwbare bronnen. Nominale hoofdpersoon is Tristan Harris, door Rolling Stone ooit benoemd als één van de 25 mensen die vorm geven aan onze toekomst en wereldwijd beschouwd als 'het geweten van Silicon Valley', of wat daar in de buurt komt. Maar ook de voormalige Twitter-manager Tim Kendall levert een waardevolle bijdrage evenals Jaron Lanier, de grondlegger van Virtual Reality. Maar wat deze documentaire werkelijk bijzonder maakt is dat het interviews en analyses afwisselt met een familiedrama met Skyler Gisondo als een tiener wiens leven constant wordt gemanipuleerd door de nimmer aflatende impulsen van zijn device. Door de verhalen van de mensen achter de techniek te combineren met dit docudrama beklijft het pleidooi meer omdat het daardoor heel herkenbaar wordt. Geeft bepaald geen rooskleurig beeld, maar biedt tenminste iets wat een logische oplossing lijkt. Hopelijk draait deze uitstekende film daar een steentje aan bij.

Mark Zuckerberg [Jesse Eisenberg], de onberekenbare CEO van Facebook, krijgt twee ernstige aanklachtenvoort de broek. Zijn voormalige beste vriend Eduardo Severin [Andrew Garfield] eist $600 miljoen wegens een afspraak dat Eduardo een belang van 30% in Facebook zou hebben. Tweelingbroers Cameron en Tyler Winklevoss [een dubbelrol voor Armie Hammer] en hun partner Divya Narenda [Max Minghella] beweren dat Zuckerberg een arbeidsovereenkomst heeft verbroken en hun idee heeft gestolen om Facebook op te zetten. In flashbacks leren we Mark Zuckerberg kennen als een student met een uiterst hoog IQ, maar een extreem laag EQ die nimmer lijkt te beseffen wie hij vertrapt om zijn plannen te verwezenlijken. Ondanks de uiterst twijfelachtige handelswijze van Zuckerberg weet Eisenberg de Facebook-oprichter toch neer te zetten als het complexe personage dat hij – zo durf ik aan te nemen – in werkelijkheid is. Timberlake blijkt een briljante keuze voor de rol van Sean Parker, het uiterst charismatische ongeleide projectiel dat Napster oprichtte en met zijn gladde praatjes Zuckerbergs vertrouwen weet te winnen. Een film die met de dag relevanter lijkt te worden. Niet te missen!

Het relaas van het Uruguayaanse rugbyteam, wiens vlucht naar Santiago op 13 oktober 1972 neerstortte in de Andes, is 30 jaar al eens verfilmd als Alive (1993), maar deze versie is gebaseerd op een boek uit 2012 van Pablo Vierci dat gebaseerd is op persoonlijke gesprekken met 16 overlevenden. 28 van de 45 inzittenden overleven de crash en hopen dat ze binnen een paar dagen opgepikt worden door een reddingsexpeditie. Naarmate de tijd verstrijkt neemt zowel de moraal als de fysieke kracht van de overlevenden af en komen ze voor vele dilemma’s te staan. Bayona reconstrueerde de crash op een manier die nadrukkelijk afwijkt van bijvoorbeeld Cast Away (2000) en Flight (2012), maar die minstens zo indrukwekkend is. Het scenario, waar Bayona met drie coscenaristen aan werkte, neemt jammer genoeg weinig tijd om de personages neer te zetten. Zijn eerbied voor de betrokkenen heeft hem er mogelijk van weerhouden het verhaal te dramatiseren, maar het gevolg is dat je weinig binding krijgt met de personages. Technisch uitstekend, maar dramatisch gezien weinig effectief. Tijdens de aftiteling krijg je foto’s te zien die door een van de overlevenden zijn gemaakt in het Andesgebergte.

Heb ik iets gemist? Aangezien er in de eerste 20 minuten nauwelijks sprake was van een verhaal, raakte ik zo nu en dan wel even afgeleid. In ieder geval gaat het hier om de Marokkaanse Sofia [Maha Alemi] die haar zwangerschap (bewust of onbewust?) heeft onderdrukt en daardoor feitelijk uit het niets bevalt van een kind. Het is in Marokko bij wet verboden om seks buiten het huwelijk te hebben, maar wanneer Sofia oud-collega Omar [Hamza Khafif] aanwijst als de biologische vader is er nog redding mogelijk. Daarvoor moet Omar echter wel in het huwelijk treden en dat ziet hij niet zo zitten. Voor zover ik weet ging de film alleen over de voorbereidingen op dat huwelijk, maar blijft het onduidelijk wie nu werkelijk de biologische vader en of de zwangerschap het gevolg is van verkrachting of niet. Van karakterontwikkeling is in ieder geval geen enkele sprake, dus mag je dit sowieso een verspilling van (gelukkig redelijk beperkte) tijd noemen.

Na de scheiding van haar ouders is de nu elfjarige Yuna [Lill Berteloot] bij haar vader [Geert van Rampelberg] in België gebleven. Wanneer die als gevolg van een hersenbloeding in coma komt te liggen, keert Yuna’s broer [Kato Defoort] terug uit Bochum en later arriveert haar inmiddels hertrouwde moeder [Masako Tomita] met Yuna’s halfzusje Otoka [Sara Hamasaki]. Er gebeurt sowieso al weinig en Weyenberg slaagt er niet om enige emotie uit Berteloot te krijgen waardoor we weinig inzicht krijgen in haar ware gevoelens en weinig reden hebben om met haar en haar familie mee te leven.

Een ietwat zelfingenomen komedie waarin Moretti de rol speelt van een regisseur die te kampen heeft met problemen op de set van zijn eigen film, zoals een onbetrouwbare financier [Mathieu Amalric] en een Methodeacteur [Barbora Bovulova], en zich op megalomane wijze bemoeit met de productie van wat hij beschouwt als een verwerpelijke film. Moretti’s overdreven spel slaat de grappen in zijn toch al niet in origineel uitblinkende scenario volledig dood met zijn overdreven spel, maar het hele verhaal slaat eigenlijk nergens op. Voor verstokte fans is er een nostalgische ontknoping om naar uit te kijken, maar dit is een uiterst matig voorbeeld van een film-in-een-film.

Het FBI-onderzoek naar een serie moorden op terminale patiënten zit vast. Ondanks haar bedenkingen rijdt agent Cowles [Abbie Cornish] met haar collega Merriwether [Jeffrey Dean Morgan] naar het huis van de gepensioneerde oud-collega dr. Clancy [Anthony Hopkins] die op basis van aanraking flarden uit het verleden en de toekomst kan zien. Met zijn intellect en stoïcijnse houding is Clancy in feite een goedaardige variant op Hannibal Lecter en Hopkins spant zich niet in om zijn rol in deze routinematige misdaadthriller van wat kleur te voorzien. Poyart probeert de interesse vast te houden met het visualiseren van Clancy’s gedachten, maar het wordt pas interessant wanneer Colin Farrell zijn intrede doet als de seriemoordenaar in kwestie. Joe geduld wordt ondertussen behoorlijk op de proef gesteld.

Steve McQueen doet iets te hard zijn best in een komische rol, waardoor zijn personage halverwege wat begint te irriteren. Dat komt ook omdat tegenspeler Jackie Gleason zeer ingetogen speelt. Dat contrast in acteerstijlen zegt iets over de onevenwichtige acteursregie van Ralph Nelson in een verder best vermakelijke farce waarin plannetjessmeder sergeant Eustis Clay [McQueen] zijn zoveelste briljante idee om snel geld te verdienen uitvoert. Begint sterk en heeft ook daarna nog een aantal goede momenten, maar dit is een film die je snel vergeten bent.

Ron Howard doet wat Ron Howard al jaren doet: films maken die nooit saai zijn en die geen diepe indruk achterlaten. Solo heeft een hoog tempo en zit vol actiescènes, maar hoewel er een aantal aardige plotwendingen zijn tegen het eind, stelt het verhaal erg weinig voor. De actiescènes zijn technisch prima gemaakt en Woody Harrelson is ouderwets goed als de onberekenbare huurling/revolverheld bij wie Han Solo zich aansluit om geld bijeen te scharrelen zodat hij zijn liefje vrij kan kopen. Alden Ehrenreich heeft qua uiterlijk wel wat weg van Harrison Ford, maar zijn vertolking mist de ironie waardoor Han Solo zo'n geliefd personage was in de Star Wars-films. En verder? Tja, het is allemaal wel aardig, maar ook niet meer dan dat.

LA Times-columnist Steve Lopez [Robert Downey Jr.] loopt een dakloze man tegen het lijf die prachtig kan spelen op een viool met twee snaren. Nathaniel Ayers [Jamie Foxx] studeerde jaren geleden cello aan het gerenommeerde Julliard Conservatorium in New York. Lopez besluit te onderzoeken hoe een briljante jonge musicus een verwarde, dakloze man werd. Lopez hoopt daarmee Nathaniels leven ten goede te kunnen veranderen, maar leert vooral zijn eigen leven door een andere bril te bekijken. Verfilming van een waar gebeurd verhaal is gefilmd op locatie en is vooral het bekijken waard vanwege het knappe spel van Foxx.

James Purefoy bereidde zich erg goed voor op deze middeleeuwse horrorfilm en gezien de indrukwekkende cast, waartoe onder anderen Max von Sydow en Pete Postlethwaite behoren, is het niet zo gek dat de producers hoge verwachtingen hadden. De film flopte helaas en dat komt omdat de acteurs zijn opgezadeld met dezelfde clichés die we kennen van al die (vaak extreem goedkope) soortgenoten, waaronder zwakke karakteriseringen, teveel aandacht voor lawaaiige actiescènes, inclusief bloedvergieten en te weinig voor een samenhangend dan wel boeiend verhaal. Een interessante mislukking, maar absoluut niet zo interessant dat je hier 100 minuten van je leven aan moet verspillen.

De bewoners van een straat in de Braziliaanse stad Recife (geen favela) krijgen te maken met een bewakingsdienst, maar niet iedereen is even overtuigd van de noodzaak hiervan. De komst van de bewakers lijkt echter een onrust op te roepen die tot dan toe niet bestond. Goed uitgewerkte personages maken het mogelijk om het effect van de bewaking te tonen vanuit verschillende perspectieven, maar het zijn de momenten waarop de mensen zwijgen die je het meest bijblijven en dat was precies de bedoeling. Veel lof gaat dan ook uit naar het door Kleber Menconça Filho ontworpen soundtrack.

Harry [Dirk Roofthooft] was ooit een activist die onder de naam Somberman anarchistische poëzie schreef, maar van het vuur van toen is weinig meer over. Wanneer hij te horen krijgt dat het warenhuis waar hij werkt het voltallige personeel op straat zet, legt hij zich daar na wat gemopper al vrij snel bij neer. Rinie Kaak [Frits Lambrechts], de eigenaar van een nachtclub, biedt Harry echter een baantje als degene die de premies voor een polis moet opeisen bij winkelier die door Rinie worden ‘beschermd’. Gebaseerd op een satirische roman van Remco Campert en van de bijbehorende bijtende humor is zeker wat terug te vinden in het scenario. Maar door Verbrugges trage regie en het expressieloze spel van Roofthooft blijft daar nauwelijks iets van over. Lambrechts steelt de film dan ook met gemak.

The Villages is de tot leven gewekte utopie van een Amerikaans stadje dat inmiddels is uitgestorven, maar waar de 70-plussers die zich hier hebben gevestigd volop genieten van het leven en zich wanen in een paradijs. Met fraai gefilmde, uitgekiende beeldcomposities versterkt Oppenheim aanvankelijk dat geïdealiseerde beeld van The Villages, om het vervolgens op een minder florissante wijze te beleven door ogen van bewoners die ondanks alle luxe en uiterlijke franje aanzienlijk minder genieten van dit paradijs. Dennis Dean is een gelukszoeker die woont in zijn bestelbus en hoopt een leuke, rijke weduwe aan de haak te slaan. Lynn Henry werkt fulltime die verlangt naar de liefde maar zich een buitenbeetje voelt. En Anne Kincer houdt krampachtig vast aan een huwelijk van 47 jaar met Reggie, wiens gedrag echter onberekenbaar, soms ronduit bespottelijk is. Een intrigerend portret van mensen in wat hun laatste jeugd zou moeten zijn, maar erg samenhangend is het niet.

Toen Hitler in 1933 aan de macht kwam in Duitsland kwam daarmee een grote emigratiegolf op gang. En omdat zijn opkomst een gevaar betekende voor Europa, was de VS voor vele vluchtelingen de eerste keus qua bestemming. Dit betekende een verrijking voor de filmindustrie in Hollywood, want mensen als Fred Zinneman [From Here To Eternity, High Noon], Otto Preminger [Anatomy Of A Murder, Exodus] en Fritz Lang [Metropolis, Fury] gingen er aan het werk. Deze grote regisseurs bekeken de VS vanuit een heel ander perspectief en dat zorgde voor een ontwikkeling in de filmkunst. Billy Wilder werd in 1906 in Oostenrijk-Hongarije geboren maar vanwege zijn Joodse achtergrond besloot hij in 1932 te vluchten, eerst naar Parijs en een jaar later naar de VS. Hij sprak geen woord Engels maar werkte vanaf 1934 in Hollywood.... als scenarist! Sterker nog: binnen een paar jaar zou Billy Wilder uitgroeien tot één van de meest gerespecteerde scenaristen in Hollywood die zich onder anderen specialiseerde in dialogen vol spitsvondigheden. De combinatie van scherpe dialogen en zijn Europese kijk op de VS gaf hem de mogelijkheid om vanaf 1942 zijn eigen scenario’s te regisseren! Double Indemnity [1944] leverde de film 7 Oscarnominaties op, waaronder twee voor Wilder zelf. Een jaar later had hij succes met The Lost Weekend, de eerste serieuze Hollywoodfilm over alcoholverslaving, waarvoor hij de Oscars voor beste regisseur en beste scenario [samen met Charles Breckett] won. Billy Wilder bleef daarna eigenzinnig in zijn onderwerpkeuze. In 1950 maakte hij Sunset Blvd, een vernietigende satire op de hypocrisie van Hollywood met een cast om je vingers bij af te likken, en in 1959 maakte hij Some Like It Hot, een komedie over twee mannen die door omstandigheden tijdelijk als vrouw door het leven moeten gaan, met seksuele overtonen die in die tijd behoorlijk gewaagd waren.

Wilder had aanvankelijk het team van Bob Hope en Bing Crosby [bekend van hun grappige Road To ...-filmserie] in gedachten en dat is aan de karakteriseringen en de dialogen absoluut te merken. Ik raad je aan om Road To Morocco eens te zien om de vergelijking te kunnen maken. Jack Lemmon genoot, mede dankzij zijn Oscar voor Mister Roberts [1955], al een reputatie als een komisch acteur, maar Tony Curtis was vooral bekend van een combinatie van serieuze rollen en luchtige niemendalletjes die hij maakte met zijn echtgenote Janet Leigh. Curtis was dus een ongebruikelijke en gewaagde keuze voor deze rol, maar de Curtis en Lemmon zijn perfect in hun rollen als contrabassist Jerry [Lemmon] en Joseph [Curtis] die getuige zijn van de beruchte St Valentine’s Day Massacre. Hoewel de verantwoordelijke gangsters hun betrappen, weten ze te ontkomen door zich aan te melden voor een tour door Florida.... in een vrouwenorkest! De twee voelen zich al gauw thuis, maar de problemen ontstaan wanneer Joseph/Josephine valt voor zangeres en ukelelespeelster Sugar Cane [Marilyn Monroe] en wanneer een excentrieke miljonair [Joe E. Brown] Jerry/Daphne probeert te verleiden.

Curtis en Monroe konden het niet met elkaar vinden, mede vanwege Marilyns onvoorspelbare gedrag. Ze was al in de periode beland waarin ze vaak uren te laat op de set kwam of simpelweg niet kwam opdagen, veroorzaakt door een enorme onzekerheid die zorgde voor geestelijke en, onvermijdelijk, fysieke klachten die ze vooral met pillen trachtte verhelpen. Monroe had naar verluidt 47 (!) takes nodig om het zinnetje “It’s me, sugar” goed te zeggen en 81 (!!!) takes voor het zinnetje ‘Where’s that Bourbon?” Het is daarom ook niet zo gek dat Curtis over de scènes waarin hij Monroe moest kussen zei dat het was alsof hij Hitler kuste. Het is des te wonderlijker dat deze film bijna 60 jaar later nog steeds hilarisch is. Bovendien speelt Monroe hier de rol die bepalend is voor haar eigen imago: het mooie, naïeve, onschuldige blondje met een hartje van goud en ze is werkelijk perfect, niemand had het beter kunnen doen. En ze zingt bovendien de klassiekers “I Wanna Be Loved By You” en het ontroerende “I’m Through With Love”. De dialoog bevat ontelbare hilarische dubbelzinnigheden, maar de scène waarin Lemmon en Brown samen de tango dansen op de klanken van het beroemde “Hernando’s Hideaway” is mijn persoonlijke hoogtepunt, ook al vanwege de gevolgen van deze dans. Een krankzinnige komedie door een geniale schrijver/regisseur en met een topcast waaronder Marilyn Monroe op haar best. En gezien de omstandigheden mag dat een wonder heten.

Op haar dertigste verjaardag vindt Rachel [Ginnifer Goodwin] de moed om Dex [Colin Egglesfield] te vertellen dat ze als tiener smoorverliefd op hem was. Onder invloed van drank belanden ze samen in bed. Probleem: Dex gaat over twee maanden trouwen. Met Rachels beste vriendin Darcy [Kate Hudson]. Een voorspelbaar verhaal dat nog enigszins wordt gered door de chemie tussen Goodwin en Hudson en de bijrol van John Krasinski als Rachels beste vriend. Egglesfield heeft het charisma van een vergeelde Tom Cruise-poster.

Opgedragen aan ‘het maken van films met vrienden’ en het was beter geweest als deze film ook alleen beschikbaar hadden gesteld voor vrienden. Benson en Moorhead spelen twee vrienden die een bijzondere vondst doen en die proberen vast te leggen en te verklaren. Een oninteressant, veelal stomvervelend amateuristisch werkje.

De paperback-versie van Ken Keseys boek, waarop deze film is gebaseerd, bedraagt 736 pagina's. Scenarist John Gay, die eerder o.a. meewerkte aan How the West Was Won (1962) en Mutiny on the Bounty (1962), slaagt er goed in het verhaal in te korten, daarbij geholpen door een ijzersterke cast en prima regie van Paul Newman.

Het verhaal betreft een eigenzinnige familie houthandelaren onder leiding van vader Henry [Henry Fonda] en zoon Hank Stamper [Paul Newman]. In de hilarische opening probeert een vakbondslid de familie over te halen om zich aan te sluiten bij een staking voor betere arbeidsvoorwaarden waarbij alle bedrijven in de omgeving zich hebben aangesloten. De arme man wordt onthaald door de vloekende en tierende Henry die hem met een geweer en granaten zeer hardhandig wegjaagt. Een contract is een contract en de Stampers zullen hun verplichtingen nakomen, ook al betekent dit dat ze daarmee lijnrecht tegenover hun buren komen te staan. Kort na dit incident verschijnt Henry's andere zoon (en Hanks halfbroer) Leeland [Hank Zarazzin] op de stoep. Zijn terugkeer roept niet alleen oude (pijnlijke) herinneringen op, maar maakt ook nieuwe emoties los.

De hele cast levert goed werk af, maar het scenario laat weinig ruimte voor Lee Remick (als Hanks echtgenote) om te schitteren. Er is wel een goede balans tussen drama, sentiment en humor waardoor de film zeer plezierig is om naar te kijken. Newman maakt bovendien uitstekend gebruik van de locaties en toont in detail hoe het houthakken in zijn werk gaat. Het levert enerverende momenten op en versterkt de authenticiteit van een uitstekend drama. De film wordt overigens gestolen door Richard Jaeckel als Hanks goedlachse, maar naïeve jongere broer, vooral in de hartverscheurende finale die gevolgd wordt door een indrukwekkende en fraai gefilmde epiloog die je niet snel zult vergeten.

Alan [Bill Nighy] is vervreemd geraakt van zijn zoon Peter [Sam Riley] sinds zijn andere zoon Michael spoorloos is verdwenen. De twee komen samen wanneer ze gevraagd worden om een lichaam te identificeren, maar Alan vermoedt contact te hebben met zijn vermiste zoon middels een Scrabble-app, aangezien een vaste tegenstander dezelfde speelstijl blijkt te hanteren. Een wat zonderlinge combinatie van familiedrama met komedie, maar dat is een kolfje naar de hand voor de voortreffelijke Nighy. Als drama is dit weinig succesvol, maar de geestige ondertoon maakt veel goed. Het bevat bovendien een aantal nuttige tips voor beginnende spelers van Scrabble... of Wordfeud!

De eerste 20 minuten bestaan uit twee integraal en statische gefilmde paaldansacts van tweelingzusjes en playmates Kristina en Karissa Shannon en de bevestiging dat Elle Fanning geen Sjoukje Dijkstra is. Een routinematige persconferentie later besloot ik de rest van de film op dubbele snelheid af te spelen. Zelfs dan was dit amper uit te zitten. Coppola wil de leegheid van het leven van een acteur op retour [Stephen Dorff] laten zien en ons deelgenoot maken van zijn stierlijke verveling. Daar is ze glansrijk in geslaagd.

Portret van een typische Iers-Amerikaanse familie in Queens met als middelpunt het echtpaar Leo [Ray Romano] en Angela Russo [Laurie Metcalf]. Ze zijn aangenaam verrast dat hun in zwijgzame, verlegen zoon Matthew [Jacob Ward] een vlotte vriendin blijkt te hebben en wanneer een talentscout suggereert dat Matthew over voldoende talent als beschikt om met een basketbalbeurs naar een Universiteit te gaan, lijkt alles even de goede kant op te gaan. Uiteraard loopt het anders. Ja, de opzet klinkt naar een clichématige coming-of-agefilm en op het eerste gezicht lijkt dit volstrekt gesneden koek te zijn. Totdat blijkt dat het scenario zich vooral richt op de worsteling van de ouders. En geleidelijk blijken ook al die telgen van de familie veel authentieker te zijn dan je zou verwachten. Een triomf voor alle betrokken, maar vooral voor Romano, die uit de volledige cast voortreffelijk spel weet te halen en me meerdere keren langdurig tot tranen wist te ontroeren. En wat een geniale slotzin!

Mexicaanse horrorthriller over een familie waarvan de vader onverwacht komt te overlijden vlak voor er een kannibalistisch ritueel uitgevoerd dient te worden. Moeder Patricia [Carmen Beato] wacht ongeduldig af terwijl haar kinderen Alfrede [Francisco Barreiro], Julián [Alan Chávez] en Sabina [Paulina Gaitan] letterlijk uitvechten wie nu de verantwoordelijkheid voor de familie en de bijbehorende rituelen op zich mag nemen. Een paar gewelddadige uitbarstingen zijn onvermijdelijk maar ondanks dat we hier te maken hebben met een klassieke horrorthema is helemaal niet zo spannend, schokkend of bloederig. Eerder bizar en dus wat vervreemdend.

Er zijn verdwaalde geesten die dit een slowburner noemen, maar dit soort moraliteitsdrama’s maakten ze meer dan 100 jaar geleden al aan de lopende band in Hollywood en waren toen al oubollig. Ali [Hilmi Ahiska] verzet zich tegen en grootgrondbezitter [Ercan Kesal] die riethandel beheerst in het afgelegen Turkse dorpje waar Ali woont en werkt met zijn echtgenote Aysal [Sevgi Temel] met tragische consequenties die je ruim van tevoren ziet aankomen en die zich ook nog eens twee keer herhalen! Vol onnodige en onnodige langdurige scènes en met een voorspelbare climax die Agacikoglu ook nog eens buiten het zicht van de camera’s laat voltrekken. Het zou goed kunnen dat het de bedoeling was om de kijker 120 minuten lang te vervelen voor het eindshot, een regenachtige variant op een even oubollig cliché. Een totale verspilling van tijd, tenzij je iets zoekt om snel bij in slaap te vallen.

Nadat zijn celmaat [Kazimir Sas] is doodgestoken door de mannen van Dave [Sam Hutchin], sluit JR [BrentonThwaites] een verbond met Brendan Lynch [Ewan McGregor]. Die zorgt dat JR zijn tijd ongedeerd uit kan zitten in ruil voor een gunst. JR gaat werken voor Sam Lennox [Jacek Koman] en krijgt opdracht om Brendan te helpen ontsnappen, zodat hij een goudroof op touw kan zetten. Het toch al lastige parket wordt nog lastiger wanneer JR valt voor Tasha [Alicia Vikander], het liefje van Lennox. Formulematige actiethriller met een ondankbare rol voor Vikander. McGregors sterke vertolking als meedogenloze gangster maakt veel goed.

Dit vervolg op The Count of Monte Cristo (1934) moest het helaas doen zonder de medewerking van Robert Donat, die weigerde terug te keren als Edmond Dantes. Daardoor zitten we opgescheept met Louis Hayward die niet beschikt over het charisma en het acteertalent om recht te doen aan deze rol. Hij speelt Edmond Dantes Jr die zich moet voordoen als opportunistische, sullige bankier om het vertrouwen te winnen van de gluiperige Generaal Gurko [George Sanders], die Groothertogin Zona [Joan Bennett] heeft gedwongen de macht aan hem over te dragen en haar wil dwingen met hem te trouwen, zodat hij de rechtmatige heerser van Lichtenburg wordt. Sanders is uitstekend en er zijn een paar aardige duellen, bovendien houdt regisseur Rowland V. Lee er de vaart behoorlijk in. Hayward overtuigt echter niet in een rol die op papier grotendeels een kopie is van The Scarlet Pimpernel (1934). Hayward is helaas geen Howard.