Opinions

Deze komische animatiefilm doet teveel zijn best om het publiek aan het lachen te maken met de vele slapstickachtige situaties en de overdreven mimiek van de personages. In zijn rol als de televisiemaker die bij toeval stuit op een Yeti moet James Corden zich zelfs verlagen tot het maken van een zinloze, muzikale verkrachting van "Under Pressure" van Queen en David Bowie. Ondanks het aanwezige zangtalent zijn de liedjes sowieso vrij zwak. Maar Smallfoot heeft wel degelijk goede momenten, vooral wanneer we het verschil horen tussen wat er wordt gezegd en wat de ander hoort. De enthousiaste stemvertolkingen maken ook veel goed.

The Pink Panthers werden wereldwijd beroemd/berucht door het plegen van een serie spectaculaire, zeer goed voorbereide berovingen van enkele van de meest prestigieuze juweliers ter wereld. De autoriteiten weten nauwelijks iets over de identiteit van de dieven, behalve dat de leden komen uit voormalige Joegoslavië. Documentairemaker Havana Marking weet twee insiders over te halen om hun verhaal te vertellen, onder voorwaarde dat ze al animaties op het scherm verschijnen. Hun verhalen geven niet alleen een beeld van hoe deze juwelenbende opereert, maar ook hoe hun persoonlijke geschiedenis en die van hun land hen motiveerde om op deze manier hun geld te verdienen.

Het was sowieso erg moeilijk om met deze inslag een visueel onderhoudende documentaire te maken en Marking kan dan ook niet voorkomen dat er veel gesproken woord en relatief weinig visuele ondersteuning is. Echter, de archiefbeelden van de juwelenroven, de verzorgde animatie en de inzichtelijke getuigenissen van de insiders maken dit toch tot een boeiend relaas.

Met haar is Dwayne Johnson bijna onherkenbaar als Mark Kerr, een voormalig worstelaar die van 1997 tot 2000 actief was in Mixed Martial Fighting, toen dat nog een twijfelachtige reputatie had. Johnson stort zich vol overgave op deze zeldzame kans om zich te bewijzen als dramatisch acteur. Hij levert uitstekend werk af en heeft in Emily Blunt (als Kerrs vriendin Dawn Staples) een fijne sparringpartner. Het scenario is jammer genoeg behoorlijk afgezaagd. Verschillende MMF-sterren verschijnen in bijrollen. De Nederlands-Amerikaanse Bas Rutten speelt zichzelf en de echte Mark Kerr verschijnt in de epiloog. Onderhoudend, maar oppervlakkig.

Psychiatrische verpleegkundige Rose Cotter [Sosie Bacon] is diep verontrust nadat twee patiënten kort achter elkaar op gruwelijke wijze een einde maken aan hun leven. Omdat ze bij het meest recente “incident” aanwezig was denken zowel haar meerderen als de onderzoekende detectives dat ze in de war is wanneer ze begint te geloven dat de doden het gevolg zijn van een vloek. En dat ze zelf het volgende slachtoffer zal zijn! Haar rest dan ook geen andere mogelijkheid dan zelf op onderzoek te gaan in de hoop een uitweg te vinden. Finns scenario is gebouwd rondom een interessant basisidee. Hij slaagt er dan ook in om een onheilspellende sfeer te wekken met enkele effectieve schokmomenten, maar het verhaal is slecht uitgewerkt en de verklaring voor de moorden is onzinnig en oninteressant.

Een jaar nadat ze onder invloed een auto-ongeluk veroorzaakte waarbij haar vriend [Ray Nicholson] om het leven kwam, bereidt popster Skye Riley [Naomi Scott] zich voor op een comeback. Onder druk van haar moeder [Rosemarie DeWitt] en manager [Raúl Castillo] verbijt ze de fysieke en mentale pijn die ze voelt om de loodzware repetities door te komen. Om de pijn te bestrijden, vraagt ze hulp aan Lewis [Lukas Gage]. Die slaat in Skyes bijzijn volledig door en na een sinistere glimlach maakt hij een einde van zijn leven. Volgens de overlevering (zie Smile) is de verantwoordelijke demon nu overgegaan naar Skye die dan hooguit nog een week kan overleven en zich ondertussen steeds grilliger gaat gedragen. Skye weet dat ze hulp nodig heeft, maar niemand lijkt haar serieus te willen nemen. Superieure sequel met een scherpe satirische ondertoon en een overdonderende acteerprestatie van Scott.

Superieur vervolg op het wat statische en trage Tinker Tailor Soldier Spy. Meer locatiewerk in plaats van achtergrondprojecties en een plot dat wat beter te volgen is. Kort nadat hij een wanhopig telefoontje heeft gepleegd, wordt een hooggeplaatste KGB-agent vermoord die goede contacten had met The Circus. Er moet een verrader bij de Britse geheime dienst zijn, dus is het aan George Smiley [Alec Guinness] om opnieuw zijn pensioen te verruilen voor een diepgaand onderzoek. Hij concludeert al snel dat zijn aartsvijand Karla [Patrick Stewart] hier bij betrokken is, evenals een jonge vrouw die onvindbaar lijkt te zijn.

Het acteerwerk is weer uitstekend en het is een bonus dat Guinness hier wat meer ontspannen lijkt dan in Tinker Tailor Soldier Spy. Het is regisseur Simon Langton die, geholpen door een wat hoger budget, zorgt voor meer dynamiek in het camerawerk. Fans van Patrick Stewart dienen te weten dat hij (opnieuw) maar één scène heeft... maar wat is 'ie weer goed!

Verfilming van een populair populair melodrama waarin Norma Talmadge de rol speelt van de op tragische wijze gestorven Kathleen, de verloofde van John Carteret [Wyndham Standing], en diens nichtje Moonyen die na de dood van Kathleens zus Mary door John wordt opgevoed. Wanneer de inmiddels volwassen Moonyen kennis maakt en verliefd wordt op Kenneth Wayne [Harrison Ford, die net als zijn naamgenoot een ster op de Hollywood Walk of Fame heeft], wijst John hun relatie resoluut af en verbiedt hij Moonyen om nog contact met Kenneth te hebben. Al snel blijkt dat Johns verbittering te maken heeft met de rol die Kenneths vader Jeremiah [opnieuw Ford] speelde bij de dood van zijn geliefde.

Met haar subtiele, naturelle spel is Talmadge uitstekend in de hoofdrol en de rest van de cast levert eveneens goed werk af. Jammer genoeg bevat deze zwijgende film teveel (en vaak onnodige) tussentitels die het acteerwerk en de dramatische spanningsboog geen goed doen. Maar wie wil weten waarom Norma Talmadge één van de grote sterren van haar generatie was, hoeft niet verder te zoeken.

In het land dat verantwoordelijk door meer schadelijke uitstoot dan alle andere landen bij elkaar, is Langfang koploper qua luchtvervuiling. Xi Jinping heeft ambitieuze doelen gesteld om de luchtkwaliteit te verbeteren en zet de bestuurders van Langfang onder grote druk om de situatie te verbeteren. Deze documentaire volgt een aantal van hen tijdens vergaderingen over mogelijke oplossingen en onaangekondigde bezoeken aan werkplaatsen die mogelijk verantwoordelijk zijn voor die luchtvervuiling. Eén voorstel: al het verkeer in de stad plat leggen! Een interessant kijkje achter de schermen bij lokale bestuurders in China, maar van een land met zo’n gesloten cultuur krijg je nooit volledige openheid en zijn vraagtekens over authenticiteit onmogelijk weg te nemen.

Eva [Beatrice Hillen] wordt voor het eerst verliefd. Haar oudere zus Anna [Anna Raadsveld] heeft relatieproblemen, moeder Judith [Susan Visser] heeft relatieproblemen en tante Barbara [Anna Drijver] heeft een kinderwens. Banale romantische verspilt een hoop talent in flauwe grappen over seks en oppervlakkige boodschapjes over de liefde. Het scenario is rampzalig, dus de cast had beter moeten weten.

In dezelfde week waarin Superman liet zien hoe je een doodgebloede franchise nieuw leven in kunt blazen, sloeg deze reboot van een toch al wankele franchise de plank volledig mis. Hip dansende smurfen, enkele musicalliedjes en een popsoundtrack van Rihanna zijn al niet al te beste ideeën. Het toevoegen van Razamel [JP Karliak], de broer van Gargamel [JP Karliak], is gejat van Despicable Me 3 en het neerzetten van Gargamel als een watje simpelweg een aanfluiting. Grote Smurf [John Goodman] wordt ontvoerd door Razamel die hoopt zo achter de locatie van een magisch boek [Octavia Spencer] te komen waarmee hij de spreekwoordelijke “wereldheerschappij” kan opeisen. Smurfin [Rihanna] en en naamloze smurf [James Corden] die zijn talent nog moet ontdekken, nemen het voortouw bij de redding. De schrijvers denken grappig te zijn door te pas en te onpas nieuwe smurfen (waaronder Sound Effects Smurf, gebaseerd op Michael Onslow in Police Academy) de revue te laten passeren. Goddank duur het niet al te lang.

De Smurfen hebben een verrassingsfeest in petto voor Smurfin [Katie Perry] vanwege haar verjaardag, maar voor ze haar kunnen verrassen wordt ze ontvoerd door Vexy [Christina Ricci], een door Gargamel [Hanka Azaria] gecreëerde smurf. Gargamel is nu een beroemde illusionist en wil Smurfin gebruiken om een magische formule te achterhalen waarmee hij de wereld aan zich kan onderwerpen. Grote Smurf [Jonathan Winters] neemt 3 smurfen mee terug naar de mensenwereld om de hulp in te roepen van hun vrienden Patrick [Neil Patrick Harris] en Grace [Jayma Mayes] bij hun zoektocht naar Smurfin. Door een misverstand zit Grote Smurf opgescheept met Mopper [George Lopez], Klungel [Anton Yelchin] en IJdele [John Oliver]. Vervolg op Smurfs heeft een inventief verhaal met beter uitgewerkte personages, veel beter grappen, leuke cameo’s (o.a. Jimmy Kimmel als de Passief-agressieve Smurf) en een hilarische bijrol van Brendan Gleeson als Patricks stiefvader. In zijn speelfilmdebuut speelt Jacob Tremblay de rol van Patrick en Graces zoon Blue.

Zes Smurfen ontsnappen uit de klauwen van middeleeuwse tovenaar Gargamel [Hank Azaria] en zijn kat Azrael [Mr. Krinkle] via een vortex dat ze brengt naar het moderne New York. Gargamel springt ze achterna en probeert de Smurfen te vangen voor ze hebben ontdekt hoe ze weer thuis kunnen komen. De Smurfen krijgen hulp van Patrick [Neil Patrick Harris] en zijn zwangere vrouw Grace [Jayma Mays]. Mix van liveaction en animatie (met stemmenwerk van o.a. Anton Yelchin, Katy Perry en Alan Cumming) is goed gemaakt en Azaria stort zich vol overgave op de rol van de klunzige Gargamel. Het slappe verhaal en een overdosis smakeloze of flauwe grappen gooien roet in het eten. Vervolg: Smurfs 2.

Student JW [Joel Kinnaman] verdient in Stockholm 'gemakkelijk geld' door zich als taxi-chauffeur beschikbaar te stellen voor twijfelachtige passagiers en hun ladingen. Zijn problemen beginnen wanneer hij betrokken raakt bij Jorge [Matias Varela] die op de vlucht is voor de meedogenloze Servische maffia-koning Mrado [Dragomir Mrsic]. Daardoor raakt JW meer een meer verstrikt in de criminaliteit. Dynamisch gefilmde misdaadthriller valt op door de aandacht voor de achtergrond van de personages die daardoor beter uit de verf komen dan is veel soortgelijke films. Eerste deel van een trilogie.

De laatste film uit deze trilogie voegt een vrouw toe aan de mix in de vorm van Natalie Kranjic [Malin Buska], een oude bekende van JW [Joel Kinnaman]. Deze keer ligt de nadruk meer op het verhaal van Jorge [Matias Varela] en zijn poging om met één laatste, grote klus zijn schaapjes definitief op het droge te krijgen. Uiteraard loopt het allemaal niet precies zoals verwacht, maar er zijn meer dan genoeg verrassingen (en zelfs enkele schokkende wendingen) in deze prima afsluiter van een vermakelijke serie misdaadfilms.

Tweede deel van een trilogie is zo nu en dan verwarrend, ook als je het eerste deel al hebt gezien. JW [Joel Kinnaman] komt na drie jaar uit de gevangenis maar raakt opnieuw verstrikt in de strijd tussen Jorge [Matias Varela] en Mrado [Dragomir Mrsic]. Fares Fares zorgt voor nieuw bloed als Mahmoud, een kleine crimineel die onbedoeld een spil wordt in de klopjacht op Jorge. Hoewel Espinosa deze sequel niet regisseerde heeft het toch dezelfde dynamische visuele stijl als Easy Money en blijken de drie hoofdpersonen nog wat verrassingen in petto te hebben in deze geslaagde sequel.

Zaten we nou echt te wachten op een spin-off van die weinig memorabele G.I.Joe-films? Ik zeker niet, maar ik vermoed dat zelfs de grootste fan regelmatig een gaap zal moeten onderdrukken bij het zien van de clichématig actiefilm waarin Snake Eyes [Henry Golding] zich wil aansluiten bij een clan in de hoop dat hij zo de identiteit van de moordenaar van zijn vader kan achterhalen. Daarvoor moet hij een serie tests doorstaan. Gelul over het wel of niet hebben van een “zuiver hart” en tegeltjeswijsheden als “een overwinning zonder eer is geen overwinning” te midden van een serie saaie knokpartijtjes met een aantal special effecten die zeer benedenmaats zijn.

Voor een komedie met twee zulke getalenteerde komische actrices is het ronduit teleurstellend dat Ike Barinholz de film steelt als Jeffrey, de agorafobische, onvolwassen zoon van Linda [Goldie Hawn] en broer van Emily [Amy Schumer]. Emily verliest haar vriend en haar baan, bovendien heeft ze geen annuleringsverzekering gesloten voor de vakantie voor 2 personen naar Ecuador. Ze besluit haar moeder mee te nemen, maar komt in de problemen wanneer een charmante mooiboy hun uitnodigt voor een dagje uit. Dat loopt echter uit op een kidnapping, waardoor moeder en dochter terecht komen in Columbia en op elkaar zijn aangewezen om uit de jungle te ontsnappen.

Het is een vergezochte premisse, maar het grootste probleem is dat er weinig chemie is tussen de beide hoofdrolspeelsters en dat het scenario ze te weinig mogelijkheden biedt om hun niet geringe komische talenten tentoon te spreiden. De mannen hebben de beste grappen, waarbij de confrontaties tussen Jeffrey en douane-medewerker Morgan [Bashir Salahuddin] zorgt voor de beste momenten in deze teleurstellende, zeer middelmatige komedie.

Variant op Assepoester is koren op de molen van de nog altijd veelvuldig op kinderslavernij leunende sneakerindustrie. Alle grote merken krijgen een expliciete shout in het weinig memorabele openingslied waarin El [Chose Jacobs] zijn liefde voor kicks en sneakers bezingt. Zijn moeder is dood en nu moet hij met zijn vervelende stiefbroers de sneakerwinkel van zijn vader overeind zien te houden. Na een toevallige ontmoeting met Kira King [Lexi Underwood], de dochter van een beroemde sneakerontwerper, helpt tuinman en vaderfiguur Gustavo [Juan Chioran] El om met zijn beste vriendin [Devyn Nekoda] een sneakerconventie te bezoeken waar hij zijn eigen ontwerpen kan voorleggen aan Kira’s vader [John Salley]. Ogenschijnlijk brave Disneyproductie is in feite één grote, cynische commercial voor sneakers.

Een groep 'vrienden' neemt - twee jaar nadat ze betrokken waren bij de dood van een student tijdens een ontgroening - intrek in een vakantiehuisje nabij Sneek. Eénmaal aangekomen blijkt niemand te weten wie het huisje heeft geboekt!? Bovendien kunnen de 'vrienden' elkaar eigenlijk niet uitstaan. Het verhaal slaat vaak nergens op, het scenario is opgevuld met talloze muzikale intermezzo's met pompende dance-muziek en schaars geklede jonge dames en heren. Daar moet je het dan mee doen, want het acteerwerk is matig en de 'horror' afwisselend irritant [fake schrikeffecten] en bloedeloos [zodra het interessant lijkt te worden, eindigt de scène]. Alleen in het laatste kwart zitten een paar aardige momenten, maar dan heb je al 75 minuten naar deze ongein moeten kijken.

De Russisch sprekende Zhenia [Alec Utoff] werkt in Pollen als masseur van welgestelde klanten die zich volledig open lijken te stellen in zijn bijzijn en er van overtuigd raken dat Zhenia’s handen een positieve, magische werking hebben op hun fysieke en mentale gezondheid. Dat maakt hem tot een haast Messiasachtige figuur binnen die gemeenschap, maar wie is Zhenia nu eigenlijk... en wat wil hij eigenlijk? Intrigerend uitgangspunt met goed spel van Utoff, wiens stoïcijnse houding en lege blik een mysterieuze diepgang lijkt te verraden die lange tijd intrigeert, maar uiteindelijk te weinig om het lijf heeft om werkelijk te beklijven. Bij vlagen interessant.

DNA-onderzoek na de moord op diplomaat Bruno Diaz [Victor Favrin] wijst erop dat sluipschutter Brandon Beckett [Chad Michael Collins] verantwoordelijk was. CIA-agent Franklin [Lochlyn Munro] laat Brandon arresteren, maar die ontsnapt en zoekt hulp bij zijn vader [Tom Berenger] en krijgt hulp van agent Juliet Clover [Emily Tennant]. Ondertussen mengt een zwijgzame, dodelijke huurmoordenaar van de Japanse Yakuza [Sayaka Akimoto] zich in het ontstane conflict. Niet slecht voor een B-film en prima kijkvoer voor op de late avond, maar hoogstaand of origineel is het nu ook weer niet.

Sluipschutter Brandon Beckett [Chad Michael Collins] krijgt van zijn kolonel [Dennis Haysbert] opdracht om een vijandige sluipschutter te liquideren die het gemunt heeft op hoogwaardigheidsbekleders . Brandon krijgt bovendien te horen dat zijn vader [Tom Berenger] nog leeft en dat hij hem tijdens de missie zou kunnen opsporen. Uiteraard blijken er wat addertjes onder het gras te zijn in deze degelijk gemaakte, maar verder volstrekt generieke toevoeging aan de langlopende B-franchise. Leuk om Berenger (met wie de serie begon) terug te zien en daar moet je maar genoegen mee nemen.

Sluipschutter Brandon Beckett [Chad Michael Collins] wordt verantwoordelijk gehouden voor het ontsnappen van Laura Lake [Paula Potosky] tijdens een poging om een netwerk van mensensmokkelaars op te rollen. Wanneer blijkt dat Laura niet lang daarna dood is aangetroffen in haar badkamer ruikt Brandon onraad, maar op aandringen van Cusamano [Paul Essiembre] weigert kolonel Stone [Dennis Haysbert] Brandons schorsing op te heffen. Brandon besluit de handen ineen te slaan met zijn oude vriend Zeke Rosenfeld [Ryan Robbins] en gebruikt een ontsnapt slachtoffer [Jocelyn Hudon] van mensensmokkel om Laura Lake en haar handlangers uit de tent te lokken. Het is nooit een goed teken als er meer (vaak klungelige) komedie is dan actie, maar deze franchise heeft de uiterste houdbaarheidsdatum dan ook allang verstreken. Opvallend stijlvol camerawerk van Paul Suderman is een pluspunt, maar “C’est Ca!” De epiloog maakt echter duidelijk dat de gifbeker nog niet leeg is.

“Leave no man behind” wordt overboord gegooid bij de bevrijding van een Amerikaans congreslid [John Henry Richardson] in niet nader benoemd vijandig gebied. Daardoor moet sluipschutter Jake Chandler [Steven Seagal] zich samen met de gewonde Rich Connor [Daniel Booko] schuilhouden in afwachting van de terugkeer van sergeant Vic Mosby [Tim Abell] en zijn manschappen. Die krijgen te maken met een doortastende journaliste [Charlene Amoia] die (vraag niet waarom) op den duur een actieve rol krijgt bij de poging Jake en Rich te ontzetten en een gevaarlijke terrorist [Shary Nassimi] uit te schakelen. Seagal is te oud en te dik voor zijn rol, al helpt het dat hij flink wat militaire kleding draagt en alleen maar hoeft te zitten en te sluipen. Ontsnapt alleen aan de laagst mogelijk score omdat het net iets minder slecht is dan de meeste films van Seagal vanaf 2010.

Het creatieve bankroet van Disney resulteert in deze zinloze gerecyclede versie van de belangrijkste film uit Walt Disneys schatkist die niet kan kiezen tussen een trouwe remake van Snow White And The Seven Dwarfs of een moderne hervertelling van het sprookje zoals het werd opgetekend door de gebroeders Grimm. Angstaanjagende scènes zoals de magische spiegel, de reis door het donkere bos en de transformatie van de boze stiefmoeder in de heks kunnen niet tippen aan de originele versies en de geanimeerde personages missen persoonlijkheid (Dopey doet zelfs denken aan Alfred E. Neuman!). De evergreens ‘Heigh-Ho’ en ‘Whistle While You Work’ missen zowel qua uitvoering als gebruik de charme van het origineel, de nieuwe liedjes zijn verwaarloosbaar en overbodig en er is een algeheel gebrek aan energie. De acteurs doen hun best en de ontknoping kan er gelukkig mee door, maar als iemand binnen Disney het lef had gehad om een versie te maken die volledig losstaat van de klassieker uit 1937 was dit niet zo’n kansloze missie geweest.

De sluwe Ravenna [Charlize Theron] heeft koning Magnus [Noah Huntley] na de dood van zijn vrouw [Liberty Ross] weten in te palmen en is nu koningin. Met haat voor mannen en liefde voor macht ruimt ze iedereen uit de weg die haar in de weg staat. Het laatste obstakel is haar stiefdochter Snow White [Kristen Stewart]. Door middel van chantage weet Ravenna een jager [Chris Hemsworth] over te halen om Snow White te vermoorden, maar het loopt anders. Disney’s animatieversie van dit sprookje was ontegenzeggelijk braaf, maar dit is het andere uiterste: naargeestig, cynisch en vooral vreugdeloos. Een blik aan acteertalent probeert de banale dialogen zo overtuigend mogelijk te brengen en Stewart en Theron strijden vooral op het gebied van overacteren. Competent gemaakt, maar behoorlijk afgezaagd.

Walt Disney was bij lange na niet de eerste die zich bezig hield met animatiefilms [Gertie The Dinosaur uit 1914 is de oudste nog bestaande animatiefilm], maar hij was wel de maker van de eerste animatiefilm met dialoog. Dat was Steamboat Willie uit 1928, waarin Walt Disney zelf de stem insprak van de hoofdfiguur die we nu allemaal kennen als Mickey Mouse. Maar het maken van een tekenfilm was kostbaar, vandaar dat die vroege animatiefilms niet helemaal strak zijn getekend en dat ze niet langer dan 7 minuten duurden. Disney was zich snel bewust van het feit dat het medium van de animatiefilm onbegrensde mogelijkheden bood. En binnen een paar jaar na Steamboat Willie besloot Walt Disney om een dramatische, avondvullende animatiefilm te maken. De filmwereld verklaarde Disney voor gek: het project zou jaren in beslag nemen, hem een fortuin kosten en men was ervan overtuigd dat het publiek zich nooit emotioneel zou kunnen identificeren met getekende karakters en dat het dus een absolute flop zou worden.

Disney volhardde echter en produceerde in de voorafgaande jaren ook nog tientallen korte filmpjes om zo zijn droomproject te financieren. Disney was niet volledig doof voor alle kritiek en wist dat zijn hoofdpersonages er zo realistisch mogelijk uit moesten zien. Daarom gebruikte hij een balletdanseres om alle scènes van Sneeuwwitje uit te beelden en liet hij zijn animatoren de gefilmde frames van haar bewegingen frame voor frame natekenen. Dezelfde techniek gebruikte hij voor de Boze Stiefmoeder. Het resultaat is dat met name de bewegingen van beide karakters volstrekt overtuigen. Disney combineerde deze pogingen tot realisme met prachtige filmtechnieken. Sneeuwwitjes vlucht door het Donkere Woud is een meesterwerk van animatie, montage en geluid en is wellicht nog steeds de meest angstaanjagende scène uit een Disneyfilm ooit. En de transformatie van The Evil Queen naar de heks is ook nog steeds ééntje die kinderen ongetwijfeld de stuipen op het lijf jaagt.

Een ander artistiek hoogtepunt is de ‘Whistle While You Work- scène, waarin Sneeuwwitje met de hulp van tientallen duren het huis van de dwergen schoonmaakt. Het liedje is aanstekelijk, maar de scène maakt vooral indruk vanwege de talloze ideeën die erin zitten. De crew moet zich eindeloos vermaakt hebben met brainstormsessies over hoe ze de specifieke eigenschappen van een eekhoorn zouden kunnen gebruiken in deze schoonmaakscène. De zeven dwergen kregen elk herkenbare menselijke kwaliteiten, zodat iedere kijker zich wel kon identificeren met één van hen... en vaak ook nog iemand uit de directe omgeving.

Kortom: Snow White and the Seven Dwarfs werkt op alle fronten en was in het crisisjaar 1937 de enige film (!) die een positief resultaat behaalde. Belangrijker nog: deze film betekende het begin van de avondvullende avondfilm en we mogen dus gerust stellen dat de huidige animatiefilmindustrie berust op de waanzinnige droom en het ongekende succes van dit meesterwerk, dat elke keer opnieuw imponeert. En wanneer ik me realiseer wat voor enorme sprong voorwaarts deze film was, komen bij mij ook de emoties los bij het zien van deze film. Een film om te koesteren, now and forever.

Joseph Gordon-Levitt bewijst opnieuw één van de beste acteurs van zijn generatie te zijn door op fenomenale wijze in de huid te kruipen van Edward Snowden, de roemruchte klokkenluider die duizenden documenten lekte waaruit blijkt dat de Amerikaanse overheid toegang tot emails en telefoongesprekken van gewone Amerikaanse burgers eiste zonder de burgers daarvan op de hoogte te brengen. In deze enerverende thriller zien we hoe Snowden ingelijfd wordt en hoe hij zijn eigen veiligheid en die van zijn naasten op het spel zet om de waarheid aan het licht te brengen. Wie de documentaire 'citizenfour' heeft gezien, zal erkennen dat Levitt haast een dubbelganger is van Snowden (die op het einde nog even verschijnt) en Olver Stone weet de spanning goed op te bouwen. Bovendien vervalt de film nooit in technische details, waardoor de film boeit van begin tot einde.

Charlotte Gainsbourg loopt tijdens een sneeuwbui in kort lederen rokje door het pittoreske winterlandschap van prachtig Oslo en Michael Fassbender banjert zonder jas door de sneeuwvelden van het schilderachtige Noorwegen. Val Kilmer ziet eruit als een zwaar gehavende dronkenlap en is slecht gedubd en JK Simmons mag ook nog komen opdraven als één van de verdachten in een mysterie dat nooit echt boeit en niet spannend wil worden. Marco Beltrami's stemmige score wil je anders doen geloven, maar Tomas Alfredson lijkt er vooral op uit om de Noorse toeristenindustrie een helpend handje toe te sturen. Hoewel het altijd aardig is om de onthoofding van een kip te zien en het aanzicht van een in stukken gehakt menspersoon allicht bij een aantal kijkers voor een schokje zal zorgen, kan dat niet gezegd worden van de rest van deze teleurstellende film, ondanks een sterke proloog en een relatief spannende finale.

De Snowpiercer is een enorme locomotief waarop de enige overlevenden van een ijstijd - veroorzaakt door een experimenteel middel dat bedoeld was om de opwarming van de aarde tegen te gaan - in een strikt klassensysteem leven. Een ware klassenstrijd ontstaat wanneer een groep uit de achterste wagon rebelleert in een poging de geheimzinnige Wilford uit te schakelen en de macht over de locomotief over te nemen.

De sombere toon van de film betekent dat je in het begin even moet doorbijten. De film komt echt met een kickstart op gang wanneer de opstand begint, resulterend in verbluffende actiescènes waar Hollywood een puntje aan kan zuigen: choreografie, camerawerk en regie benaderen hier de perfectie. Dat deze film meer is dan een botte actiethriller wordt duidelijk uit de overdadige sets, prachtig belicht en met oogverblindende kostuums. De scène in de schoolklas is onvergetelijk en het acteerwerk is van een bijzonder hoog niveau. De wat lang uitgesponnen confrontatie met Wilford haalt het tempo wat uit de film, maar de finale van de film maakt het de moeite waard. Zeker, het had allemaal wat compacter gekund, maar er is zoveel te genieten in dit schoolvoorbeeld van Aziatische esthetiek.