Opinions

Jay Cavendish [Kodi Smit-McPhee] riskeert zijn leven door in zijn eentje naar het Wilde Westen van Amerika te reizen om zijn grote liefde Rose Ross [Caren Pistorius] te vinden. De ervaren Silas [Michael Fassbender] redt Jay uit een netelige situatie en biedt zich aan als beschermheer. Maar wanneer blijkt dat er een flinke premie is uitgeloofd voor Rose weet Jay niet zeker of hij Silas wel kan vertrouwen. Het verklaart bovendien waarom verschillende mensen, waaronder premiejager Payne [Ben Meldelsohn], zijn pad kruizen. Maclean verruilt genreconventies voor verrassende wendingen en een luchtige toon, maar vervalt nooit volledig in komedie en weet ook nog een opmerkelijke ontknoping neer te zetten. Een even eigenzinnige als vermakelijke western.

Aangekondigd als een remake van de gelijknamige erbarmelijke exploitatiehorrorfilm uit 1982, maar het feit dat we in de proloog al de identiteit van de moordenaar ontdekken is een voorbode van wat er gaat komen. Het scenario van Suzanne Keilly lijkt zich aanvankelijk te voltrekken volgens een lang versleten formule, maar dan volgen de verrassingen zich op in deze vermakelijke horrorfilm die soms wat te nadrukkelijk de draak steekt met de genreclichés maar onder de regie van Esterhazy niet uit de bocht vliegt.

Een horrorfilm over een aantal tienermeisjes dat een pyamaparty organiseert, met een scenario geschreven door een vrouw en een vrouwelijke regisseur. Beide dames schijnen licht feministische trekjes te hebben en dus is het volstrekt logisch dat de tienermeisjes tijdens het douchen vertellen over hun plannen voor het weekend, terwijl de camera de naakte lichamen in close-up filmt, beginnend met de rug, dan pannend naar het achterwerk. En precies volgens de aanwijzingen van regisseur Amy Jones draait de dame in kwestie zich uiteindelijk nog eventjes om voor een titty-shot.

Er loopt overigens iemand rond die een hoopje tieners afslacht met behulp van een boormachine. Een echte flutfilm waar, behoudens de eerder genoemde observaties, werkelijk geen goed woord over valt te zeggen. Ironisch genoeg ronduit slaapverwekkend.

Na de tragische dood van haar vader Peter [Kyle Chandler] wordt Nemo [Marlow Barkley] opgevangen door Philip [Chris O’Dowd], Peters norse broer die weinig kaas heeft gegeten van het opvoeden van een beginnende tiener. Maar in haar dromen klampt Nemo vast aan haar vader door haar avonturen met Flip [Jason Momoa], die Nemo kent van de avontuurlijke verhalen die haar vader over hem vertelde. Barkley en O’Dowd zijn prima in hun rollen, maar Momoa komt over als een tweederangs imitatie van Johnny Depps Jack Sparrow en is eerder irritant dan vermakelijk. En het einde is iets te mierzoet.

Dat het persoonlijke van Sylvester Stallone veel overeenkomsten had met dat van Rocky Balboa, de hoofdpersoon uit zijn doorbraakfilm Rocky (1976), is algemeen bekend. Hoe Stallone het voor elkaar kreeg om zich te handhaven als filmster – tot op de dag van vandaag – vertelt hij in deze boeiende documentaire. Media noemden hem in een adem met Marlon Brando en Al Pacino en Stallone wist dat hij niet aan die verwachtingen kon voldoen. Hij vertelt over de magere jaren die vooraf gingen aan zijn doorbraak, zijn vriendschap met Henry Winkler en hoe hij de rol van John Rambo in First Blood hoogstpersoonlijk bijschaafde. Hij maakt duidelijk waarom hij Rocky VI beschouwt als zijn grootste prestatie, maar kijkt op terug naar zijn slechtste films en het floppen van het ambitieuze (en schromelijk ondergewaardeerde) Cop Land. Een must voor cinefielen en een zeldzame kans om iets van de ware Stallone op te vangen.

Dankzij goed acteerwerk blijkt deze variant op A Simple Plan, waarin een man in geldnood op Prince Edward Island (aan de zuidoostkust van Canada) een klein fortuin vindt en besluit zijn vondst geheim te houden, redelijk overeind De plaatselijke brigadier [Matt Cooke] en zijn nieuwe rekruut [Andrea Bang] ruiken onraad en natuurlijk komt een schimmige figuur [Joel Thomas Hynes] het geld opeisen. De bijzondere setting helpt, evenals Bill McFaddens rol als de eigenzinnige oude zeerot Omer.

Bill Furlong [Cillian Murphy] werkt als kolenboer in een hechte, Ierse gemeenschap. Sinds kort heeft Bill [Cillian Murphy] regelmatig flashbacks naar een traumatische periode uit zijn jeugd. Zijn echtgenote Eileen [Eileen Walsh] merkt dat Bill ergens mee zit, maar Bill laat niets los. Al snel blijkt dat het te maken heeft met een opvang voor verstoten jonge vrouwen dat onder leiding staat van zuster Mary [Emily Watson]. Deprimerend sociaal drama had wel wat humor kunnen gebruiken en gaat bijna ten onder aan het trage tempo. Murphy hoeft weinig meer te doen dan melancholiek voor zich uit te kijken in dit onbevredigende drama dat op ware gebeurtenissen is gebaseerd.

Deze komische animatiefilm doet teveel zijn best om het publiek aan het lachen te maken met de vele slapstickachtige situaties en de overdreven mimiek van de personages. In zijn rol als de televisiemaker die bij toeval stuit op een Yeti moet James Corden zich zelfs verlagen tot het maken van een zinloze, muzikale verkrachting van "Under Pressure" van Queen en David Bowie. Ondanks het aanwezige zangtalent zijn de liedjes sowieso vrij zwak. Maar Smallfoot heeft wel degelijk goede momenten, vooral wanneer we het verschil horen tussen wat er wordt gezegd en wat de ander hoort. De enthousiaste stemvertolkingen maken ook veel goed.

The Pink Panthers werden wereldwijd beroemd/berucht door het plegen van een serie spectaculaire, zeer goed voorbereide berovingen van enkele van de meest prestigieuze juweliers ter wereld. De autoriteiten weten nauwelijks iets over de identiteit van de dieven, behalve dat de leden komen uit voormalige Joegoslavië. Documentairemaker Havana Marking weet twee insiders over te halen om hun verhaal te vertellen, onder voorwaarde dat ze al animaties op het scherm verschijnen. Hun verhalen geven niet alleen een beeld van hoe deze juwelenbende opereert, maar ook hoe hun persoonlijke geschiedenis en die van hun land hen motiveerde om op deze manier hun geld te verdienen.

Het was sowieso erg moeilijk om met deze inslag een visueel onderhoudende documentaire te maken en Marking kan dan ook niet voorkomen dat er veel gesproken woord en relatief weinig visuele ondersteuning is. Echter, de archiefbeelden van de juwelenroven, de verzorgde animatie en de inzichtelijke getuigenissen van de insiders maken dit toch tot een boeiend relaas.

Met haar is Dwayne Johnson bijna onherkenbaar als Mark Kerr, een voormalig worstelaar die van 1997 tot 2000 actief was in Mixed Martial Fighting, toen dat nog een twijfelachtige reputatie had. Johnson stort zich vol overgave op deze zeldzame kans om zich te bewijzen als dramatisch acteur. Hij levert uitstekend werk af en heeft in Emily Blunt (als Kerrs vriendin Dawn Staples) een fijne sparringpartner. Het scenario is jammer genoeg behoorlijk afgezaagd. Verschillende MMF-sterren verschijnen in bijrollen. De Nederlands-Amerikaanse Bas Rutten speelt zichzelf en de echte Mark Kerr verschijnt in de epiloog. Onderhoudend, maar oppervlakkig.

Psychiatrische verpleegkundige Rose Cotter [Sosie Bacon] is diep verontrust nadat twee patiënten kort achter elkaar op gruwelijke wijze een einde maken aan hun leven. Omdat ze bij het meest recente “incident” aanwezig was denken zowel haar meerderen als de onderzoekende detectives dat ze in de war is wanneer ze begint te geloven dat de doden het gevolg zijn van een vloek. En dat ze zelf het volgende slachtoffer zal zijn! Haar rest dan ook geen andere mogelijkheid dan zelf op onderzoek te gaan in de hoop een uitweg te vinden. Finns scenario is gebouwd rondom een interessant basisidee. Hij slaagt er dan ook in om een onheilspellende sfeer te wekken met enkele effectieve schokmomenten, maar het verhaal is slecht uitgewerkt en de verklaring voor de moorden is onzinnig en oninteressant.

Een jaar nadat ze onder invloed een auto-ongeluk veroorzaakte waarbij haar vriend [Ray Nicholson] om het leven kwam, bereidt popster Skye Riley [Naomi Scott] zich voor op een comeback. Onder druk van haar moeder [Rosemarie DeWitt] en manager [Raúl Castillo] verbijt ze de fysieke en mentale pijn die ze voelt om de loodzware repetities door te komen. Om de pijn te bestrijden, vraagt ze hulp aan Lewis [Lukas Gage]. Die slaat in Skyes bijzijn volledig door en na een sinistere glimlach maakt hij een einde van zijn leven. Volgens de overlevering (zie Smile) is de verantwoordelijke demon nu overgegaan naar Skye die dan hooguit nog een week kan overleven en zich ondertussen steeds grilliger gaat gedragen. Skye weet dat ze hulp nodig heeft, maar niemand lijkt haar serieus te willen nemen. Superieure sequel met een scherpe satirische ondertoon en een overdonderende acteerprestatie van Scott.

Superieur vervolg op het wat statische en trage Tinker Tailor Soldier Spy. Meer locatiewerk in plaats van achtergrondprojecties en een plot dat wat beter te volgen is. Kort nadat hij een wanhopig telefoontje heeft gepleegd, wordt een hooggeplaatste KGB-agent vermoord die goede contacten had met The Circus. Er moet een verrader bij de Britse geheime dienst zijn, dus is het aan George Smiley [Alec Guinness] om opnieuw zijn pensioen te verruilen voor een diepgaand onderzoek. Hij concludeert al snel dat zijn aartsvijand Karla [Patrick Stewart] hier bij betrokken is, evenals een jonge vrouw die onvindbaar lijkt te zijn.

Het acteerwerk is weer uitstekend en het is een bonus dat Guinness hier wat meer ontspannen lijkt dan in Tinker Tailor Soldier Spy. Het is regisseur Simon Langton die, geholpen door een wat hoger budget, zorgt voor meer dynamiek in het camerawerk. Fans van Patrick Stewart dienen te weten dat hij (opnieuw) maar één scène heeft... maar wat is 'ie weer goed!

Verfilming van een populair populair melodrama waarin Norma Talmadge de rol speelt van de op tragische wijze gestorven Kathleen, de verloofde van John Carteret [Wyndham Standing], en diens nichtje Moonyen die na de dood van Kathleens zus Mary door John wordt opgevoed. Wanneer de inmiddels volwassen Moonyen kennis maakt en verliefd wordt op Kenneth Wayne [Harrison Ford, die net als zijn naamgenoot een ster op de Hollywood Walk of Fame heeft], wijst John hun relatie resoluut af en verbiedt hij Moonyen om nog contact met Kenneth te hebben. Al snel blijkt dat Johns verbittering te maken heeft met de rol die Kenneths vader Jeremiah [opnieuw Ford] speelde bij de dood van zijn geliefde.

Met haar subtiele, naturelle spel is Talmadge uitstekend in de hoofdrol en de rest van de cast levert eveneens goed werk af. Jammer genoeg bevat deze zwijgende film teveel (en vaak onnodige) tussentitels die het acteerwerk en de dramatische spanningsboog geen goed doen. Maar wie wil weten waarom Norma Talmadge één van de grote sterren van haar generatie was, hoeft niet verder te zoeken.

In het land dat verantwoordelijk door meer schadelijke uitstoot dan alle andere landen bij elkaar, is Langfang koploper qua luchtvervuiling. Xi Jinping heeft ambitieuze doelen gesteld om de luchtkwaliteit te verbeteren en zet de bestuurders van Langfang onder grote druk om de situatie te verbeteren. Deze documentaire volgt een aantal van hen tijdens vergaderingen over mogelijke oplossingen en onaangekondigde bezoeken aan werkplaatsen die mogelijk verantwoordelijk zijn voor die luchtvervuiling. Eén voorstel: al het verkeer in de stad plat leggen! Een interessant kijkje achter de schermen bij lokale bestuurders in China, maar van een land met zo’n gesloten cultuur krijg je nooit volledige openheid en zijn vraagtekens over authenticiteit onmogelijk weg te nemen.

Eva [Beatrice Hillen] wordt voor het eerst verliefd. Haar oudere zus Anna [Anna Raadsveld] heeft relatieproblemen, moeder Judith [Susan Visser] heeft relatieproblemen en tante Barbara [Anna Drijver] heeft een kinderwens. Banale romantische verspilt een hoop talent in flauwe grappen over seks en oppervlakkige boodschapjes over de liefde. Het scenario is rampzalig, dus de cast had beter moeten weten.

In dezelfde week waarin Superman liet zien hoe je een doodgebloede franchise nieuw leven in kunt blazen, sloeg deze reboot van een toch al wankele franchise de plank volledig mis. Hip dansende smurfen, enkele musicalliedjes en een popsoundtrack van Rihanna zijn al niet al te beste ideeën. Het toevoegen van Razamel [JP Karliak], de broer van Gargamel [JP Karliak], is gejat van Despicable Me 3 en het neerzetten van Gargamel als een watje simpelweg een aanfluiting. Grote Smurf [John Goodman] wordt ontvoerd door Razamel die hoopt zo achter de locatie van een magisch boek [Octavia Spencer] te komen waarmee hij de spreekwoordelijke “wereldheerschappij” kan opeisen. Smurfin [Rihanna] en en naamloze smurf [James Corden] die zijn talent nog moet ontdekken, nemen het voortouw bij de redding. De schrijvers denken grappig te zijn door te pas en te onpas nieuwe smurfen (waaronder Sound Effects Smurf, gebaseerd op Michael Onslow in Police Academy) de revue te laten passeren. Goddank duur het niet al te lang.

De Smurfen hebben een verrassingsfeest in petto voor Smurfin [Katie Perry] vanwege haar verjaardag, maar voor ze haar kunnen verrassen wordt ze ontvoerd door Vexy [Christina Ricci], een door Gargamel [Hanka Azaria] gecreëerde smurf. Gargamel is nu een beroemde illusionist en wil Smurfin gebruiken om een magische formule te achterhalen waarmee hij de wereld aan zich kan onderwerpen. Grote Smurf [Jonathan Winters] neemt 3 smurfen mee terug naar de mensenwereld om de hulp in te roepen van hun vrienden Patrick [Neil Patrick Harris] en Grace [Jayma Mayes] bij hun zoektocht naar Smurfin. Door een misverstand zit Grote Smurf opgescheept met Mopper [George Lopez], Klungel [Anton Yelchin] en IJdele [John Oliver]. Vervolg op Smurfs heeft een inventief verhaal met beter uitgewerkte personages, veel beter grappen, leuke cameo’s (o.a. Jimmy Kimmel als de Passief-agressieve Smurf) en een hilarische bijrol van Brendan Gleeson als Patricks stiefvader. In zijn speelfilmdebuut speelt Jacob Tremblay de rol van Patrick en Graces zoon Blue.

Zes Smurfen ontsnappen uit de klauwen van middeleeuwse tovenaar Gargamel [Hank Azaria] en zijn kat Azrael [Mr. Krinkle] via een vortex dat ze brengt naar het moderne New York. Gargamel springt ze achterna en probeert de Smurfen te vangen voor ze hebben ontdekt hoe ze weer thuis kunnen komen. De Smurfen krijgen hulp van Patrick [Neil Patrick Harris] en zijn zwangere vrouw Grace [Jayma Mays]. Mix van liveaction en animatie (met stemmenwerk van o.a. Anton Yelchin, Katy Perry en Alan Cumming) is goed gemaakt en Azaria stort zich vol overgave op de rol van de klunzige Gargamel. Het slappe verhaal en een overdosis smakeloze of flauwe grappen gooien roet in het eten. Vervolg: Smurfs 2.

Student JW [Joel Kinnaman] verdient in Stockholm 'gemakkelijk geld' door zich als taxi-chauffeur beschikbaar te stellen voor twijfelachtige passagiers en hun ladingen. Zijn problemen beginnen wanneer hij betrokken raakt bij Jorge [Matias Varela] die op de vlucht is voor de meedogenloze Servische maffia-koning Mrado [Dragomir Mrsic]. Daardoor raakt JW meer een meer verstrikt in de criminaliteit. Dynamisch gefilmde misdaadthriller valt op door de aandacht voor de achtergrond van de personages die daardoor beter uit de verf komen dan is veel soortgelijke films. Eerste deel van een trilogie.

De laatste film uit deze trilogie voegt een vrouw toe aan de mix in de vorm van Natalie Kranjic [Malin Buska], een oude bekende van JW [Joel Kinnaman]. Deze keer ligt de nadruk meer op het verhaal van Jorge [Matias Varela] en zijn poging om met één laatste, grote klus zijn schaapjes definitief op het droge te krijgen. Uiteraard loopt het allemaal niet precies zoals verwacht, maar er zijn meer dan genoeg verrassingen (en zelfs enkele schokkende wendingen) in deze prima afsluiter van een vermakelijke serie misdaadfilms.

Tweede deel van een trilogie is zo nu en dan verwarrend, ook als je het eerste deel al hebt gezien. JW [Joel Kinnaman] komt na drie jaar uit de gevangenis maar raakt opnieuw verstrikt in de strijd tussen Jorge [Matias Varela] en Mrado [Dragomir Mrsic]. Fares Fares zorgt voor nieuw bloed als Mahmoud, een kleine crimineel die onbedoeld een spil wordt in de klopjacht op Jorge. Hoewel Espinosa deze sequel niet regisseerde heeft het toch dezelfde dynamische visuele stijl als Easy Money en blijken de drie hoofdpersonen nog wat verrassingen in petto te hebben in deze geslaagde sequel.

Zaten we nou echt te wachten op een spin-off van die weinig memorabele G.I.Joe-films? Ik zeker niet, maar ik vermoed dat zelfs de grootste fan regelmatig een gaap zal moeten onderdrukken bij het zien van de clichématig actiefilm waarin Snake Eyes [Henry Golding] zich wil aansluiten bij een clan in de hoop dat hij zo de identiteit van de moordenaar van zijn vader kan achterhalen. Daarvoor moet hij een serie tests doorstaan. Gelul over het wel of niet hebben van een “zuiver hart” en tegeltjeswijsheden als “een overwinning zonder eer is geen overwinning” te midden van een serie saaie knokpartijtjes met een aantal special effecten die zeer benedenmaats zijn.

Voor een komedie met twee zulke getalenteerde komische actrices is het ronduit teleurstellend dat Ike Barinholz de film steelt als Jeffrey, de agorafobische, onvolwassen zoon van Linda [Goldie Hawn] en broer van Emily [Amy Schumer]. Emily verliest haar vriend en haar baan, bovendien heeft ze geen annuleringsverzekering gesloten voor de vakantie voor 2 personen naar Ecuador. Ze besluit haar moeder mee te nemen, maar komt in de problemen wanneer een charmante mooiboy hun uitnodigt voor een dagje uit. Dat loopt echter uit op een kidnapping, waardoor moeder en dochter terecht komen in Columbia en op elkaar zijn aangewezen om uit de jungle te ontsnappen.

Het is een vergezochte premisse, maar het grootste probleem is dat er weinig chemie is tussen de beide hoofdrolspeelsters en dat het scenario ze te weinig mogelijkheden biedt om hun niet geringe komische talenten tentoon te spreiden. De mannen hebben de beste grappen, waarbij de confrontaties tussen Jeffrey en douane-medewerker Morgan [Bashir Salahuddin] zorgt voor de beste momenten in deze teleurstellende, zeer middelmatige komedie.

Variant op Assepoester is koren op de molen van de nog altijd veelvuldig op kinderslavernij leunende sneakerindustrie. Alle grote merken krijgen een expliciete shout in het weinig memorabele openingslied waarin El [Chose Jacobs] zijn liefde voor kicks en sneakers bezingt. Zijn moeder is dood en nu moet hij met zijn vervelende stiefbroers de sneakerwinkel van zijn vader overeind zien te houden. Na een toevallige ontmoeting met Kira King [Lexi Underwood], de dochter van een beroemde sneakerontwerper, helpt tuinman en vaderfiguur Gustavo [Juan Chioran] El om met zijn beste vriendin [Devyn Nekoda] een sneakerconventie te bezoeken waar hij zijn eigen ontwerpen kan voorleggen aan Kira’s vader [John Salley]. Ogenschijnlijk brave Disneyproductie is in feite één grote, cynische commercial voor sneakers.

Een groep 'vrienden' neemt - twee jaar nadat ze betrokken waren bij de dood van een student tijdens een ontgroening - intrek in een vakantiehuisje nabij Sneek. Eénmaal aangekomen blijkt niemand te weten wie het huisje heeft geboekt!? Bovendien kunnen de 'vrienden' elkaar eigenlijk niet uitstaan. Het verhaal slaat vaak nergens op, het scenario is opgevuld met talloze muzikale intermezzo's met pompende dance-muziek en schaars geklede jonge dames en heren. Daar moet je het dan mee doen, want het acteerwerk is matig en de 'horror' afwisselend irritant [fake schrikeffecten] en bloedeloos [zodra het interessant lijkt te worden, eindigt de scène]. Alleen in het laatste kwart zitten een paar aardige momenten, maar dan heb je al 75 minuten naar deze ongein moeten kijken.

De Russisch sprekende Zhenia [Alec Utoff] werkt in Pollen als masseur van welgestelde klanten die zich volledig open lijken te stellen in zijn bijzijn en er van overtuigd raken dat Zhenia’s handen een positieve, magische werking hebben op hun fysieke en mentale gezondheid. Dat maakt hem tot een haast Messiasachtige figuur binnen die gemeenschap, maar wie is Zhenia nu eigenlijk... en wat wil hij eigenlijk? Intrigerend uitgangspunt met goed spel van Utoff, wiens stoïcijnse houding en lege blik een mysterieuze diepgang lijkt te verraden die lange tijd intrigeert, maar uiteindelijk te weinig om het lijf heeft om werkelijk te beklijven. Bij vlagen interessant.

DNA-onderzoek na de moord op diplomaat Bruno Diaz [Victor Favrin] wijst erop dat sluipschutter Brandon Beckett [Chad Michael Collins] verantwoordelijk was. CIA-agent Franklin [Lochlyn Munro] laat Brandon arresteren, maar die ontsnapt en zoekt hulp bij zijn vader [Tom Berenger] en krijgt hulp van agent Juliet Clover [Emily Tennant]. Ondertussen mengt een zwijgzame, dodelijke huurmoordenaar van de Japanse Yakuza [Sayaka Akimoto] zich in het ontstane conflict. Niet slecht voor een B-film en prima kijkvoer voor op de late avond, maar hoogstaand of origineel is het nu ook weer niet.

Sluipschutter Brandon Beckett [Chad Michael Collins] krijgt van zijn kolonel [Dennis Haysbert] opdracht om een vijandige sluipschutter te liquideren die het gemunt heeft op hoogwaardigheidsbekleders . Brandon krijgt bovendien te horen dat zijn vader [Tom Berenger] nog leeft en dat hij hem tijdens de missie zou kunnen opsporen. Uiteraard blijken er wat addertjes onder het gras te zijn in deze degelijk gemaakte, maar verder volstrekt generieke toevoeging aan de langlopende B-franchise. Leuk om Berenger (met wie de serie begon) terug te zien en daar moet je maar genoegen mee nemen.

Sluipschutter Brandon Beckett [Chad Michael Collins] wordt verantwoordelijk gehouden voor het ontsnappen van Laura Lake [Paula Potosky] tijdens een poging om een netwerk van mensensmokkelaars op te rollen. Wanneer blijkt dat Laura niet lang daarna dood is aangetroffen in haar badkamer ruikt Brandon onraad, maar op aandringen van Cusamano [Paul Essiembre] weigert kolonel Stone [Dennis Haysbert] Brandons schorsing op te heffen. Brandon besluit de handen ineen te slaan met zijn oude vriend Zeke Rosenfeld [Ryan Robbins] en gebruikt een ontsnapt slachtoffer [Jocelyn Hudon] van mensensmokkel om Laura Lake en haar handlangers uit de tent te lokken. Het is nooit een goed teken als er meer (vaak klungelige) komedie is dan actie, maar deze franchise heeft de uiterste houdbaarheidsdatum dan ook allang verstreken. Opvallend stijlvol camerawerk van Paul Suderman is een pluspunt, maar “C’est Ca!” De epiloog maakt echter duidelijk dat de gifbeker nog niet leeg is.