Opinions

Toneeldocent Benjamin Boltanski [Benoît Magimel] heeft kanker dat dusdanig ver gevorderd is dat hij niet meer te redden valt. Met zijn goedbedoelende, maar verstikkende moeder [Catherine Deneuve] probeert hij zich voor te bereiden op het onvermijdelijke. In het eerste uur schetst Bercot een ideaalbeeld van het zorgsysteem waarin het verplegend personeel, onder leiding van de oprecht betrokken Dr. Eddé [Gabriel Sara], alle tijd en ruimte nemen om voor hun patiënten zorgen en de moraal hooghouden door samen Lean On Me te zingen. Maar Benjamins dood wordt volledige uitgemolken en Bercot overspoelt je met zoveel visuele clichés dat het einde een enorme opluchting is. En dat is geen aanbeveling.

Leila [Raha Kohdayari] is een Iraanse weduwe met twee kinderen wiens baan op het spel staat omdat ze regelmatig thuis moet blijven om voor haar jongste te zorgen. Wanneer de fabriek besluit alleen nog maar ‘gezinshoofden’ in dienst te houden, komt Laila voor een moeilijke keuze te staan. Buschauffeur Kazem [Reza Behbudi] dingt al enige tijd naar haar hand, op voorwaarde dat hij niet voor Leila’s oudste zoon Amir [Mahan Nasiri] hoeft te zorgen. Bibi [Maryam Boubani] denkt een oplossing te hebben waarmee Leila haar baan kan houden en na een maand weer herenigd kan worden met haar zoon, maar het loopt anders. De eerste helft (Son) schetst Leila’s dilemma en maakt duidelijk hoe en waarom ze tot een besluit komt. Het tweede deel (Mother) toont de gevolgen van dat besluit voor Amir. Geeft inzicht in de traditionele sociale structuren die nog steeds domineren in Iran, alsmede wat de impact is van de internationele economische sancties tegen het land, maar de centrale personages zijn weinig toegankelijk.

De opvolger van (maar geen vervolg op) The Father richt zich op Peter [Hugh Jackman], een hardwerkende, succesvolle zakenman die kort na de geboorte van zijn tweede zoon een noodkreet ontvangt van zijn ex-vrouw Kate [Laura Dern]. Hun tienerzoon Nicholas [Zen McGrath] blijkt al weken niet meer op school te zijn geweest en het lukt haar niet om hem tot rede te brengen. Wanneer Nicholas aangeeft dat hij denkt gelukkig te worden als hij bij zijn vader woont, kan Peter het niet over zijn hart krijgen om zijn zoon af te wijzen, hoe lastig dat ook is voor Peters huidige echtgenote Beth [Vanessa Kirby] en de zoon waar zij pas van is bevallen. Peters worsteling met zijn tienerzoon roept tevens herinneringen op aan de moeizame relatie die hij als tiener had met zijn eigen vader [Anthony Hopkins]. Zeller telefoneert nadrukkelijk hoe dit af zal lopen en hoewel ouders zich best wel eens blind kunnen staren op de tekortkomingen hun kinderen is het moeilijk om begrip te hebben voor de besluiten die ze nemen. Goed geacteerd, maar het scenario (net als The Father gebaseerd op Zellers eigenlijk toneelstuk) is niet overtuigend genoeg.

In de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft, vindt Marion [Vanessa Redgrave] vreugde door te zingen in een seniorenkoor dat onderleiding staat van Elizabeth [Gemma Arterton]. Echtgenoot Arthur [Terence Stamp] worstelt ondertussen met de gedachte dat hij gefaald heeft als echtgenoot en als vader van James [Christopher Eccleston] met wie hij al jaren een moeizame relatie heeft. Na Marions onvermijdelijke overlijden vindt Arthur dankzij Elizabeth en het koor een manier om zijn frustratie, verdriet, maar vooral zijn liefde voor Marion uit te drukken. Tranentrekker is soms schaamteloos sentimenteel en de repetities van het koor zijn soms wel erg jolig, maar als puntje bij paaltje komt, zorgt de voortreffelijke cast (inclusief de ontwapenende Orla Hill als kleindochter Jennifer) voor een flinke brok in de keel. De vertolking van het liedje waar de titel naar verwijst, is een absolute hartenbreker.

Katherine Hepburn schittert in deze muzikale traktatie voor liefhebbers van het werk van Robert Schumann, Fransz Liszt en Johannes Brahms. De film opent met een pianoconcert van Clara Schumann [Hepburn], een veelgeprezen pianiste die een belangrijke rol speelde in de carrière van haar echtgenoot [Paul Henreid]. Een andere sleutelfiguur was Fransz Liszt [Henry Daniell], een vriend van de Schumanns die Roberts composities speelde tijdens zijn optredens.

Op een dag verschijnt de jonge, ambitieuze Johannes Brahms [Robert Walker] voor de deur in de hoop dat Robert hem kan helpen zich verder te ontwikkelen als pianist en componist. De Schumanns besluiten Johannes in huis te nemen en hij weet snel de harten te veroveren van Robert en Clara's kinderen. De vriendschap komt echter in gevaar wanneer hij verliefd wordt op Clara.

Goed gecast en uitstekend geacteerd romantisch biografisch drama bevat veel muzikale intermezzo's en hoewel Hepburn, Henreid en Daniell duidelijk niet zélf spelen, overtuigen ze meer dan de meeste collega's in die tijd. Interessant is tevens de manier waarop regisseur Clarence Brown je als kijker deelgenoot maakt van de toenemende psychische problemen van Robert Schumann, maar het zijn vooral de scènes met Hepburn en Walker die de meeste indruk maken. De scène waarin Walker aankondigt dat hij de familie moet verlaten is cinema op zijn allerbest. Een genot voor fans van de acteurs, maar ook voor de liefhebbers van de betreffende componisten. Fans van Liszt dienen echter te weten dat die aardig wat kritiek voor de kiezen krijgt, maar hij wordt niet voor niks gespeeld door de ondergewaardeerde maar niet te evenaren Henry Daniell.

Vuurtorenwachter Conor [Brendan Gleeson] verliest zijn echtgenote [Lisa Hannigan] bij de geboorte van dochter Saoirse [Lucy O’Connell]. Zijn zoon Ben [David Rawle] reageert zijn verbittering over de dood van zijn moeder af op zijn zusje. Wanneer Saoirse bijna verdrinkt besluit oma [Fionnula Flanagan] dat kinderen beter af zijn op het vaste land. Daar maken Ben en Saoirse kennis met drie Deenashees (een soort elfjes) die Saoirse beschouwen als hun grote verlosser. Uiterst ontroerend en fantasierijk vormgegeven mythologisch verhaal de kracht en waarde van herinneringen, met een schitterende soundtrack vol Ierse folkinvloeden. Behandeld zware thema’s op een manier die ook toegankelijk is voor jeugdige kijkers – zonder neerbuigend te worden.

Franny [Anne Hathaway] heeft het contact met haar familie al enige tijd verbroken. Ze keert terug wanneer haar moeder [Mary Steenburgen] haar laat weten dat Franny’s broer Henry [Ben Rosenfield] in coma ligt. Franny probeert iets van de band met haar muzikaal begaafde broer terug te winnen door de plekken te bezoeken waar hij volgens zijn dagboek graag kwam. Daarbij komt ze de populaire singer/songwriter James Forester [Johnny Flynn], van wie Henry een groot fan is, tegen. Stemmig drama vol melancholieke, vaak deprimerende liedjes die wat teveel op elkaar lijken maar in ieder geval een poging doen om de speelduur te rechtvaardigen. Meer een karakterstudie dan een goed verhaal, maar dat is nog steeds geen aanbeveling. Steenburgen slaagt er zo nu en dan in om de malaise te doorbreken met enkele luchtige momenten maar de getalenteerde Hathaway en Flynn verdienen een veel beter vehikel dan dit.

Mike [Hugh Jackman] kan van zijn schnabbels als muzikale imitator de huur niet meer betalen. De ommekeer in zijn leven komt in de vorm van collega Claire [Kate Hudson], die hem aanspoort om zich te richten op een Neil Diamond-tribute. Geholpen door collega’s uit het muzikale circuit (waaronder een hilarische Jim Belushi) maken ze snel naam als ‘Lightning & Thunder’. Tot een tragedie hun levens lijkt te verwoesten. Gezien de grote hoeveelheid muzikale optredens hangt je waardering voor een aanzienlijk deel af van je waardering voor Neil Diamond, maar Jackman en Hudson (zelden beter) storten zich vol overgave op hun rol in deze oppervlakkige, maar onderhoudende biografie. Ella Anderson maakt indruk als Claires dochter.

Navelstaarderige ijdeltuiterij van het meest onuitstaanbare soort. Vier yuppen doen alleen maar leuke dingen, maar klagen toch dat ze een heel zwaar leven hebben. Stuk voor stuk zijn ze alleen maar met zichzelf bezig en kramen ze in tergend langzame, eindeloos slome gedachtenstromen alleen maar onzin uit. Iggy Pop, Red Hot Chili Peppers en Val Kilmer hebben volstrekt nutteloze cameo's en hoewel Patti Smith een iets minder zinloze bijdrage levert, kan ik ook haar verschijning geen zegening noemen. De enige zegening is het moment dat de aftiteling verdwijnt en je jezelf een flink compliment mag geven dat je deze onzin hebt uitgezeten. Denk aan het liedje "Ik heb een heel zwaar leven" van Brigitte Kaandorp, maar dan 129 minuten en zonder enige humor of ironie. Geloof me, dit is een zware zit.

Aan het begin van de 20e eeuw neemt de eigenzinnige Lily [Janet McTeer] ontslag wanneer een verwachte promotie aan haar neus voorbij gaat, in haar ogen omdat ze een vrouw is. Ze brengt een bezoek aan haar jongere zus Elna [Jane Adams] die een school heeft opgericht voor de kinderen in de Appalachian Mountains in Virginia. Lily kijkt aanvankelijk neer op de ongepolijste en ongeschoolde plaatselijke bewoners, totdat ze kennis maakt met hun muzikale traditie. Lily vindt een goudmijn aan traditionele, oorspronkelijke Europese volksliedjes en is vastbesloten om deze liedjes zowel op schrift als op plaat vast te leggen. Maar haar ambities worden gedwarsboomd door Tom Bledso [Aidan Quinn], een plaatselijke bewoner die inziet dat Lily de bewoners uitbuit. Bovendien probeert Earl Gidden [David Patrick Kelly] de bewoners hun land af te troggelen zodat het gebied kan worden geïndustrialiseerd.

Een authentiek aanvoelende productie die interessante vragen oproept, maar daar wat lang in blijft hangen. McTeer is goed in de hoofdrol en Kelly en Pat Carroll blinken uit in de ondersteunende cast, maar het zijn vooral de vertolkingen van de volksliedjes die het meest beklijven. In dat opzicht roept het herinneringen op aan de Oscarwinnende documentaire Harlan County, U.S.A. (1976) waarin dezelfde soort muziek een sleutelrol speelt in de geschiedschrijving van de strijd van mijnwerkers tegen de vakbond.

Zhao’s speelfilmdebuut werpt een blik op de cultuur van de Amerikaans-Indiaanse bewoners van The Pine Ridge Reservation. Centraal staan Jashuan [Jashaun St. John] en broer Johnny [John Reddy] en de gevolgen van de dood van hun vader op hun toekomstverwachtingen. De bijrollen zijn bezet door mensen die zichzelf spelen in dit stemmige drama met prachtige beelden van het reservaat en een hoopvol einde. Wat ontbreekt is een charismatische, professionele acteur om de zaak drijvende te houden. Een interessante voorbode op Nomadland, waarvoor Zhao in 2021 de Oscars voor beste film en beste regie in ontvangst moest nemen.

Jim Carrey speelt zijn schurkenrol met de voet lichtjes op het rempedaal, waardoor de kleurrijke - maar vooral megalomane - Ivo Robotnik de held van dit verhaal nooit overschaduwd en regelmatig de lachers op zijn hand krijgt. Aangezien San Francisco deels in puin wordt gelegd onderstreept het slot weliswaar van een gebrek aan logica die echter te vergeven is in deze pretentieloze, maar onderhoudende SF-komedie met een charismatische stemvertolking van Ben Schwartz als Sonic en een scenario dat de juiste balans houdt tussen actie, komedie en boodschappen over het belang van vriendschap en familie. Verwacht niet al teveel diepgang, maar dit is prima vermaak voor het hele gezin.

En op een persoonlijke noot: de SEGA-promo bracht herinneringen terug aan gouden gamemomenten voor deze veertiger!

Dr. Robotnik [Jim Carrey] ontsnapt en gaat met de hulp van de getergde Hedgehog Knuckles [Idris Elba] op zoek naar een op Aarde begraven diamant waarmee Robotnik alleen met zijn gedachten alles kan maken wat hij wil. Sonic [Ben Schwartz] krijgt van Longclaw [Donna Jay Fulks] opdracht om de diamant op te sporen voor het te laat is. Daarbij krijgt hij hulp van de vriendelijke, maar niet bepaald heldhaftige Tails [Colleen O’Shaughnessey]. Een zwak verhaal dat als excuus dient voor meer wisselvallige grappen, een hoop CGI-geweld en de energieke schtick van Jim Carrey. Meer van hetzelfde wat dit maakt tot een typische sequel in de matige zin des woords.

Na 50 jaar opsluiting ontsnapt Shadow [Keanu Reeves], het evenbeeld van Sonic [Ben Schwartz] uit een geheime gevangenis. Hij Shadows over zoveel kracht dat Sonic niet genoeg heeft aan de hulp van Knuckles [Idris Elba] en Tails [Colleen O’Shaugnessey] om de verwoesting van de planeet te voorkomen. Het team sluit een verbond met aartsvijand Ivo Robotnik [Jim Carrey], maar die heeft vanzelfsprekend wat onaangename verrassingen in petto. Afwisselend saai en dodelijk vermoeiend, met flauwe humor, bekkentrekkerij en een mix van vrolijke kleurtjes en herrie in een opmerkelijk naargeestige en gewelddadige actiekomedie. Net als Jim Carrey heeft dit zijn langste tijd gehad … Zou je zeggen, want halverwege de aftiteling is er (helaas) een opzet voor nog een zinloos vervolg.

Sonja Henie is één van de vergeten filmsterren van The Great Depression. Het vrouwelijke antwoord op Johnny Weissmüller, die andere Olympische Kampioen die een filmster werd, had lak aan het imago van 'brave, maagdelijke blondine' die Hollywood haar wilde opleggen en feestte, zoop en vrijde er lustig op los. Maar een feministische film valt dit amper te noemen, vooral door de oppervlakkige karakteriseringen. Ine Marie Wilmann zet Sonja Henie neer als een even zelfbewuste als zelfingenomen diva die enerzijds haar mannetje staat in een door mannen gedomineerde wereld, maar daar anderzijds haar relaties en haar realiteitszin verliest. Het scenario van Mette M. Bølstad en Andreas Markusson is rommelig en de reconstructies van filmscènes weinig zinvol aangezien die bepaald niet in het collectieve geheugen gegrift zijn. Van een festival der herkenning is hier geen sprake en aangezien je je als kijker nauwelijks kunt identificeren met deze filmster slaagt regisseur Anne Sewitsky er niet in je aandacht vast te houden. Niet echt een film voor feministen dus, maar ook niet voor filmliefhebbers in het algemeen, helaas.

Nederland verkwanselt haar reputatie op het gebied van historische drama’s met deze beschamende biografie van Waldemar Nods [Sergio Hasselbaink], een intelligente en avontuurlijke Surinaamse jongen die in 1921 de oversteek maakt naar Nederland om daar te studeren. Hij ontmoet Rika [Ricky Koole] die vastzit in een ongelukkig huwelijk met de strenggelovige Willem [Marcel Hensema] die vreemdgaat met het dienstmeisje. Waldemar en Rika beginnen een affaire en krijgen een zoon die ze vernoemen naar een liedje dat Al Jolson (in blackface) zong in The Jazz Singer. Het is zo smakeloos en oppervlakkig als een doktersromannetje, zo en het wordt nog erger wanneer de Tweede Wereldoorlog begint. De reconstructie van De Bezetting is een lachertje, maar het meest onbedoeld hilarisch is de ontknoping waarin twee Duitse kindsoldaten (met een duidelijk Nederlands accent) een rol spelen. Scenario, regie en (op een enkele uitzondering na) het acteerwerk zijn van een bedenkelijk peil.

Beginnende veertigers Soof [Loes Visschedijk] en Kasper [Fedja van Huêt] zijn getrouwd en hebben drie kinderen. Kasper werkt fulltime en Soof combineert de dagelijkse zorg voor recalcitrante tienerdochter Sascha [Lobke De Boer] en energieke tweelingzoons Dies [Nick Schoemaker] en Bing [Brent Schoenaker] met cateringwerkzaamheden. Plotseling kondigt Kasper aan dat hij een sabbatical heeft genomen. Zo kan hij meer tijd doorbrengen met zijn kinderen en Soof de tijd, de ruimte en de hulp geven om een deel van hun voormalige boerderij om te bouwen tot een restaurant. Klinkt goed, maar het lijkt de barsten in het huwelijk alleen maar te vergroten. Losjes gebaseerd op de maandelijkse columns die Sylvia Witteman schreef voor het tijdschrift Linda. Marjolein Beumer ziet toe op het vrouwelijke perspectief en zorgt voor mooie ondersteunende rollen, vooral voor De Boer, Anneke Blok (als Soofs moeder) en Maryam Hassouni (als Soofs scherpe en spitsvondige collega) zonder de mannen te reduceren tot karikatuur. Marjolein Beumer heeft een klein rolletje als arts en zus Antoinette ziet erop toe dat Soof (ook dankzij de voortreffelijke Visschedijk) zelfs op de meest gênante momenten haar waardigheid behoudt. Het shot van Soof in bad is even hilarisch als onvergetelijk. Vervolg: Soof 2.

Ik was blijkbaar vergeten dat ik deze een paar maanden geleden had gezien! Kan mijn recensie van 13 maart niet opzouten? Zo goed was hij niet ... hieronder mijn herziene mening (was ***½) , mede het gevolg van het feit dat ik voorganger Soof inmiddels wél heb gezien. Die is veel beter!

In Soof leken de barsten in het huwelijk van Soof [Loes Visschedijk] en Kasper [Fedja van Huêt] te zijn verdwenen, maar dat was van korte duur. In afwachting van een formele scheiding besluit Kasper op zichzelf te gaan wonen. Nu moet Soof een manier zien te vinden om er te zijn voor haar kinderen, zonder dat dat ten koste gaat van het restaurant dat ze aan het einde van Soof opende. Dat valt niet mee natuurlijk. Teleurstellend vervolg reduceert Kasper tot een bijrolspeler en Blok en Hassouni tot figuranten. Nieuwe personages, waaronder een charmante dierenarts [Daan Schuurmans] en een ietwat hooghartige restauranteigenaar [Birgit Schuurman] zijn oppervlakkig uitgewerkt en het scenario mist de originaliteit van zijn voorganger. Het grootste bezwaar is dat Soof deze keer haar waardigheid niet behoudt. De cast redt wat er te redden valt.

En nu zonder taalfouten ...

Derde en laatste (?) film over veertiger Soof [Lies Visschedijk], die haar leven nu aardig op orde heeft. Restaurant Kooksoof is een succes, haar kinderen beginnen hun eigen levens leiden en de omgang met ex-man Kasper [Fedja van Huêt] en diens huidige vriendin [Elise Schaap] verloopt probleemloos. Bovendien keert dochter Sacha [Roos Dicmann] terug uit India met dubbel goed nieuws. Helaas krijgt Soof na een preventief medisch onderzoek in het ziekenhuis slecht nieuws te horen. Dat houdt ze voor zich om de opgewekte stemming niet te verpesten. Maar dat kan ze onmogelijk eeuwig volhouden. Behandelt veel voorkomende, zware thema’s op een authentieke en volwassen manier en omzeilt melodramatische clichés. Visschedijk had wat subtieler mogen spelen en de ontknoping is te gemakzuchtig.

Ángela [Miriam Garlo] en Héctor [Álvaro Cervantes] verwachten een kind. Ángela is door en daarom is er 50 procent kans dat Ona doof geboren wordt. En dat kan pas enkele maanden na de geboorte met zekerheid worden vastgesteld! Psychologisch drama registreert de groeiende spanning in de periode van onzekerheid en daarna. Libertad houdt het tempo erg laag, maar innemend spel van Garlo en Cervantes en een opmerkelijke laatste akte maken het de moeite waard.

Vier zussen komen bijeen in het huis waar ze als kind woonden omdat één van hen een belangrijke boodschap heeft. De terugkeer naar het ouderlijk huis brengt vele herinneringen boven, met name met betrekking tot hun jongste zusje die op jonge leeftijd om het leven kwam. De scènes uit de jeugd zijn levendig, vrolijk en dynamisch gefilmd. Hoewel er op de cast niets valt aan te merken is het deel met de volwassen zusjes (wat het grootste deel van de film beslaat) wat zwaar op de hand en uiteindelijk zelf melodramatisch. Hoewel de dood van het jongste zusje een sleutelelement is in het verhaal, wacht Dante tot het allerlaatste moment om uit de doeken te doen wat er precies is gebeurd. En het is een behoorlijke anti-climax.

LaKeith Stanfield is perfect als Cassius Green, een tele-marketeer die een baantje weet te bemachtigen bij Worry Free waar hij moeite heeft om zich te houden aan de basisregel ‘Stick To The Script’ en daardoor al snel zijn baan dreigt te verliezen. Wanneer veteraan Langston [Danny Glover] hem adviseert om gebruik te maken van een ‘white voice’, ontpopt Cassius zich als een topverkoper. Daardoor krijgt hij de felbegeerde functie als ‘Power Caller’ op een andere afdeling. Cassius begint enthousiast, tot hij ontdekt dat hij nu vast is komt te zitten in een duister complot. Wat begint als een vermakelijke soms scherpe satire stevent in de tweede helft af op een teleurstellende, ronduit bizarre slottwist waardoor het veel van de potentiële zeggingskracht verliest. Omari Hardwick scoort als gladde Mr. ----- (zijn naam wordt weggepiept).

Schrijnend, maar zeer realistisch verhaal is ongetwijfeld typerend voor de staat van Groot-Brittannië en maakt op pijnlijke wijze hoe de verzakelijking van de arbeidsmarkt families kapot maakt. Centraal staat een gezin bestaande uit vader Ricky [Kris Hitchen], moeder Abbie [Debbie Honeywood], zoon Sebastian [Rhys Stone] en zijn jongere zusje Lisa Jane [Katie Proctor]. Ricky en Abbie stonden in 2010 op het punt hun droomhuis te kopen, maar door de bankcrisis raakte Ricky zijn vaste baan kwijt waardoor het gezin nog steeds in een te kleine huurwoning verblijft. Ricky en Abbie moeten keihard werken om hun gezin te onderhouden, maar verdrinken in een systeem waarin efficiency ten koste gaat van menselijke waardigheid. Het gezin raakt daardoor in een neerwaartse spiraal waaruit het onmogelijk lijkt te kunnen komen.

Het is een deprimerend verhaal, maar Ken Loach gelooft volledig in dat verhaal en in zijn personages, getuige de volstrekt geloofwaardige vertolkingen van de cast. Wie de Britse politiek de laatste jaren gevolgd heeft voorbij het Brexit-geleuter, zal zich beseffen dat dit verhaal zeer dicht bij de realiteit staat voor hardwerkende, eenvoudige arbeidersgezinnen. De scène in het ziekenhuis toont hoezeer de NHS onder druk staat, maar het zijn de momenten van menselijke waardigheid die je een enorme brok in de keel bezorgen en die nog lang in je geheugen gegrift zullen staan: verpleegster Abbie die haar gezin achter laat om een vrouw met een lichamelijke beperking te helpen die al vier uur zonder hulp is en niet zelf naar de WC kan, een verwarde vrouw die een kinderliedje zingt terwijl ze het haar borstelt van de huilende Abbie, Ricky's smeekbede om een paar vrije dagen, Lisa Janes bekentenis en niet te vergeten de slotscène. Ken Loach steekt mensen als Ricky en Abbie een hart onder de riem in deze keiharde veroordeling van de moderne arbeidsmarkt in een meesterlijk, maar vooral menselijk drama.

Agnes [Eva Victor] krijg bezoek van haar hartsvriendin Lydie [Naomi Ackie] die een tijdje geleden is verhuisd naar New York om bij haar geliefde [E.R. Fightmaster] te zijn. Wanneer tijdens een etentje met vrienden valt de naam van Preston Decker verkrampt Agnes en alleen Lydie weet waarom. In de niet-chronologisch vertelde episodes die volgen, ontdekken we wat zich heeft afgespeeld en hoe Agnes daarmee is omgegaan. Agnes heeft een persoonlijkheid die zeldzaam is in de filmwereld en dat maakt haar extra authentiek. Victor (die ook het scenario schreef) verbergt Agnes’ geheim met een wrang (en door de omgeving vaak onbegrepen) gevoel voor humor waarbij haar taalgevoel (ze is literatuurprofessor) een sleutelrol speelt. De scène waarin ze is opgeroepen voor juryselectie is erg grappig, maar Victor verliest nooit de diepe pijn die schuilgaat achter de humor. Kreeg terecht veel positieve aandacht op de filmfestivals van Sundance en in Cannes en heeft mooie bijrollen voor Lucas Hedges als Agnes’ nieuwe buurman en John Carroll Lynch als een behulpzame passant tijdens een paniekaanval.

Enkele jaren na de geboorte van hun zoon ontdekken Ryota [Masaharu Fukuyama] en Midori [Machiko Ono] dat zij door een administratieve fout van het ziekenhuis niet hun eigen kind meer naar huis hebben genomen. Met behulp van advocaten treffen ze een regeling met Yudai [Lily Franky] en Yukari [Yôko Maki] om de kinderen stapsgewijs te ‘ruilen’. Keita [Kaita Ninomiya] voelt zich al snel thuis bij zijn biologische ouders Yudai en Yukari, maar Ryusei [Shógen Hwang] kan veel moeilijker aarden bij zijn feitelijke ouders, vooral omdat Ryota zich sinds de geboorte van zijn zoon vooral heeft gestort op het werk en niet goed weet hoe hij vader moet zijn. Scherp geobserveerd en subtiel geregisseerd (let op de verschillen in mimiek lichaamshouding van tussen de ouders) met opvallend goed spel van de kinderen. Meeslepend en ontroerend zonder sentimenteel te zijn.

Een warrig plot, een rommelig slot en een oppervlakkige eindboodschap zijn de zwakke punten van deze visueel fraaie, afwisselend humoristische en ontroerende animatiefilm over Joe Gardner [ Jamie Foxx], een ambitieuze jazzpianist die staat voor een lastige keuze. Hij krijgt een vaste aanstelling aangeboden op de school waar hij muzieklessen geeft, maar wanneer een oud-leerling hem vraagt om auditie te doen als pianist van een beroemd jazzkwartet, droomt hij (opnieuw) van gouden bergen. Maar op de dag van zijn optreden komt hij door een niet al te duidelijk verklaarde fout in het hiernamaals terecht waar hij wordt aangesteld als mentor van 22 [Tina Fey] die haar 'spark' moet vinden.

Het verhaal is moeilijk te volgen, maar de stemvertolkingen zijn prima en Docter en Powers, die samen met Mike Jones tekende voor het scenario, zorgen voor een goede balans van fantasie, sentiment en humor in een vermakelijke, maar gezien de hoge standaard van Disney toch ietwat teleurstellende animatiefilm.

Op 9-jarige leeftijd speelt John O’Leary [James McCracken] letterlijk met vuur. Daardoor brandt zijn ouderlijk huis af en raakt hij zo verbrand dat de dokters geloven dat hij het niet zal overleven. Tientallen jaren later reist O’Leary [Joel Courtney] de wereld rond om te delen hoe hij toch overleefde en zijn leven zin wist te geven. Het verhaal is te mooi om waar te zijn, maar authentiek beeldmateriaal (dat aan het einde te zien is) bevestigt dat veel van de meest sentimentele momenten niet verzonnen zijn. Stroperige biografie met belangrijke bijrollen voor God en voor William H. Macy als een honkbalcommentator die John een hart onder de riem steekt. Je moet ervan houden.

Als lid van een eenheid die internationale sekshandel bestrijdt, heeft Tim Ballard al 288 pedofielen opgepakt. Het is mentaal loodzwaar werk, vooral omdat de eenheid er maar niet in slaagt om de ontvoerde kinderen op de illegaal verhandelde beelden te bevrijden. Nu krijgt hij toestemming om zelf een poging te doen om in ieder geval een kind te bevrijden. Via de pas opgepakte Oshinsky [Kris Avedisian] komt hij steeds een stapje hoger in het netwerk en begeeft hij zich steeds verder in het hol van de leeuw. Monteverde slaagt er onvoldoende in om spanning op te bouwen en richt zich vooral op de emotionele reis die Ballard meemaakt. Die reis is echter behoorlijk voorspelbaar. De kinderen leveren uitstekend werk af, vooral Aparicio maakt indruk in een emotioneel complexe rol.

Het fraaie geluidsontwerp en het spel van Ahmed en Raci maken dit vaak ietwat meanderende psychologische drama de moeite waard. Ahmed leerde drummen voor deze rol en is zeer overtuigend als Ruben, de drummer van een metalband waarvan zijn vriendin Lou [Olivia Cooke] het boegbeeld is. Wanneer Ruben zich beseft dat hij zijn gehoor aan het verliezen is, hoopt hij op een snelle oplossing. Die blijkt er niet te zijn. Sterker nog: zijn gehoor is permanent beschadigd en hij zou hooguit met transplantaten nog enigszins kunnen horen, maar drummen zit er niet meer in. Op aandringen van Lou neemt Ruben intrek bij Joe [Paul Raci], die zomerkampen organiseert voor dove kinderen. We zien hoe Ruben, met dank aan de lessen die hij daar krijgt, langzaam uit zijn aanvankelijke isolement komt (de scènes aan de eettafel zijn zeer treffend) en weer iets van zijn zelfrespect terugvindt door gebarentaal te leren en nieuwe vrienden te maken, maar het verlangen naar zijn oude leven blijft. Opent indrukwekkend en heeft een aantal aangrijpende momenten, maar Marder had iets meer tempo in het verhaal mogen aanbrengen.

Dat Schoenaerts de Brando van zijn generatie is wist ik al, maar het zou prettig zijn als hij wat minder vaak de rol van de stoïcijns ogende, maar diep van binnen hevig getormenteerde einzelgänger speelde. Peter [Matthias Schoenaerts] raakt ongewild betrokken bij de maffia in Philadelphia door de rancune van zijn neem Michael [Joel Kinnaman] en probeert onnodig bloedvergieten te voorkomen. Daar betaalt hij uiteraard een prijs voor. In flashbacks ontdekken hoe Peter als kind [Nicholas Crovetti] een traumatische ervaring moest verwerken welke invloed de keuzes van zijn vader [Ryan Phillippe] op hem hadden. Goed geacteerd, somber drama maar weinig origineel. En Matthias, verras ons eens met een ander soort rol.