Opinions

In februari 1961 verstoorde een groep activisten onder leiding van jazz-zangeres Abbey Lincoln en dichter Maya Angelou een algemene vergaderinig van de Verenigde Naties. Aan de hand van boekcitaten, audio-opnames en archiefbeelden schets de Belgische beeldkunstenaar Johan Grimonprez de complexe voorgeschiedenis die leidde tot dit protest. Het eerste uur doet vaak denken aan een serie TikTok-video’s met soundbites van politici, diplomaten, intellectuelen en jazzmuzikanten over (het einde van) kolonialisme op het Afrikaanse continent. Pas na een uur maakt Grimonprez de onderlingen verbanden werkelijk duidelijk door zich te richten op de gebeurtenissen in de Democratische Republiek Congo nadat Patrice Lumumba daar (tegen de zin van de voormalige ‘eigenaar’ België) daar tot president werd verkozen. Een uiteindelijk fascinerende geschiedenisles die vooral (maar niet uitsluitend) België herinnert aan koloniaal racisme, maar ook toont hoe belangrijk Afrika is voor de toekomst van de mens en waarom Afrika haar deuren liever opent voor Rusland dan voor ‘het westen’. De titel verwijst ook naar de muziek van o.a. Lous Armstrong en Dizzy Gillespie die allebei direct betrokken werden bij de politieke spelletjes van de VS.

Peperdure advocaten vinden dat iemand die uit wanhoop een moord pleegt voor een tientje veel harder aangepakt moet worden dan een berekenende bedrieger die voor talloze mensen voor duizenden, soms wel miljoenen heeft opgelicht. Deze documentaire bevat verrassend veel videobeelden van Rudy Kurniawan, het brein achter een wijnzwendel die hier tot in detail wordt uitgelegd, vele slachtoffers eiste en daarvoor - ondanks zijn peperdure advocaten - lange tijd de cel in moest. Best interessant, maar draait vrij lang om de hete brij heen en is niet heel spannend.

Variant op het aloude tijdreisgegeven speelt zich af in een passagierstrein waarvan alle inzittende 8 minuten later om het leven komen als gevolg van een explosie. Dr. Rutledge [Jeffrey Wright] gebruikt oorlogsveteraan Colter Stevens [Jake Gyllenhaal] om behulp van de code uit de titel die 8 minuten keer op keer opnieuw mee te maken als Sean. Met hulp van contactpersoon Colleen Goodwin [Vera Farmiga] moet Colter zien te achterhalen wie er verantwoordelijk is voor de explosie. Maar Colter wil de loop gebruiken om zoveel mogelijk levens te redden, vooral die van zijn ‘geliefde’ Christina [Michelle Monaghan]. Intelligente, spannende voorganger van Edge Of Tomorrow (met Tom Cruise) is een mooie showcase voor Gyllenhaal en is een prettige mix van intellectuele thriller, romantiek en een vleugje humor.

De Amerikaanse media schilderen zuid amerikaanse landen af als de grote vijand, waarbij vooral Hugo Chavez, destijds president van Venezuela, het moet ontgelden. Oliver Stone reist af naar Zuid-Amerika en heeft daar ontmoetingen met Chavez, Raul Castro (Cuba), Raffael Correa (Ecuador), Cristina Kirchner (Argentinië) en Evo Morales [Bolivia]. Oliver Stone heeft duidelijk grote bewondering voor deze mensen, stuk voor stuk charismatische 'mensen van het volk' en het is op zich goed om hun kant van het verhaal te horen. Het gevolg van deze kritiekloze benadering is echter dat "South of the Border" niet meer is dan de andere kant van het verhaal. Nogmaals, dat is op zich een nobel streven, maar als kijker kun je niet veel meer doen dan concluderen dat de waarheid ergens in het midden ligt, zonder precies te weten waar dat midden dan precies ligt.

Maar de ideeën die deze politieke leiders hebben over socialisme zijn vernieuwend, modern en op zijn minst interessant genoeg om aan te horen en bieden sowieso een nieuw perspectief op hoe de maatschappij er uit zou kunnen zien.

Stan, Kyle, Eric en Kenny weten stiekem de Terrance & Phillip-film “Asses Of Fire” binnen te komen. Ze vinden film zo geweldig dat al hun klasgenoten de film ook gaan zien. De ouders van de kinderen zijn echter geschokt wanneer de kinderen opeens bijzonder grove taal gebruiken. In plaats van hun kinderen hierop aan te spreken besluiten de ouders, onder leiding van Sheila Broflovski, een hetze te beginnen tegen de Canadese Terrance & Phillip. Dit loopt zo uit de hand dat er zelfs oorlog dreigt te komen tussen de VS en Canada. Satan, hier een gevoelige, zachtaardige demon, worstelt ondertussen met zijn relatie met Saddam Hussein die hem als oud vuil behandelt en alleen maar uit lijkt op seks. Zij zien echter wel hun kans schoon wanneer het conflict tussen de VS en Canada uit de hand loopt, want zodra er onschuldig bloed vloeit kunnen zij de macht overnemen op Aarde.

De liedjes zijn voortreffelijk, een feit dat [onnodig] wordt onderstreept in de eind-credits wanneer we een paar matige cover-versies horen. De satire is hier ijzersterk en de humor op zijn best. Kortom: Trey Parker en Matt Stone zijn hier op het top van hun kunnen en deze film zou het startschot zijn voor een periode waarin South Park – in mijn ogen tenminste – zijn hoogtepunt bereikte. De seizoenen 4 t/m 7 die zouden volgen zijn kwalitatief de beste uit de hele serie, al heb ik dat pas ruim 15 jaar later ontdekt. Deze film is een uitstekende introductie in het universum van het bergstad South Park. Trey Parker en Marc Shaiman wonnen meerdere prijzen voor hun muzikale score en de soundtrac:; “Uncle Fucka” won de MTV-Award voor ‘Best Musical Performance’, “Kyle’s Mum’s A Bitch” was genomineerd voor een OFTA [Online Film & Television Award], “Quiet Mountain Town” verdiende een nominatie voor een Sattelite Award. Maar Trey Parker en Matt Stone zijn waarschijnlijk van hun stoelen gevallen van het lachen toen ze hoorden dat “Blame Canada” door de Academy of Motion Pictures Arts & Sciences voor een Oscar was genomineerd. Mogelijk dat ze – net als de helden in South Park – zich hardop hebben afgevraagd; “What Would Brian Boitano Do?”

De Covid-pandemie houdt de VS al 40 jaar in zijn greep en Stan [Trey Parker] heeft sinds zijn ruzie met Kyle [Matt Stone] over Covid zijn geboortestad de rug toegekeerd. Het nieuws van de dood van wetenschapper Kenny McCormick brengt Kenny’s vrienden van weleer voor het eerst in lange tijd bij elkaar. Want McCormick heeft geheime informatie die alleen zijn vrienden kunnen achterhalen en dat de sleutel zou kunnen bevatten voor de oplossing van de Covid-crisis. Kyles hereniging met Cartman is gedenkwaardig, maar deze hele TV-special zit vol inventieve grappen waaronder de zingende deurbel, de standup comedy van Jimmy en vooral Kyles vrouwelijke kompaan Alexa [Deiliah Kujala]. Kreeg een teleurstellend vervolg.

Alle goede grappen zaten in de oorspronkelijke Post Covid-special en Parker lijkt zich hier meer te hebben gericht op een verhaal dan op het bedenken van nieuwe grappen. Die nadruk op plot past niet bij South Park en het gebrek aan humor en de herhaling van ideeën uit de voorganger leveren een teleurstellende ontknoping op.

Fraai geconstrueerde horrorfilm waarin vijf verhaallijnen op slimme wijze met elkaar zijn verbonden. De verhalen spelen zich allemaal af in de buurt van een benzinestation aan een snelweg die - zoals één van de hoofdpersonen zegt - "in the middle of nowhere" ligt. Het feit dat de verhalen naadloos in elkaar overlopen betekent dat het einde van elke verhaallijn nimmer voorspelbaar is. De SF-elementen tijdens de opening van de film overtuigen niet geheel, maar dat eerste verhaal weet wel meteen een onheilspellende sfeer neer te zetten die gedurende de hele film blijft domineren. Mijn favoriet is 'The Emergency', waarin een automobilist die na een aanrijding de instructies volgt van een 911-medewerker om zo het leven te redden van het zwaargewonde slachtoffer, maar de andere verhaallijnen zijn eveneens zeer vermakelijk.

De eerste 50 minuten zijn één grote soap, waarin Jake Gyllenhaal zijn eigen ondergang als topbokser tegemoet gaat. Een zeer melodramatisch script dat - net als de hoofdpersoon - geen enkele subtiliteit kent. Alles verloopt precies volgens verwachting en Gyllenhaal krijgt alle ruimte om zijn emoties over ons heen te storten, want hoe zouden we anders moeten weten hoe hij zich voelt? Gevolg is dat we opgezadeld worden met een hoofdpersoon waarvoor je geen sympathie kunt hebben. Na 50 minuten verschijnt Forest Whitaker in beeld en is de film redelijk aan te zien, hoewel het vanaf dat moment volstrekt leentjebuur speelt bij de verschillende Rocky-films. Het onvermijdelijke slotgevecht mist dramatische stootkracht en benadrukt nog eens hoe goed de boksmeesterwerken Rocky en Raging Bull waren. Aan het einde van de film kon ik het niet laten om 'Adrian, Adrian!' te toepen. Het gebrek aan originaliteit en subtiliteit doen deze film al snel de das om.

Chicago 1989: Barack Obama loopt stagen bij een advocatenbureau en probeert al een tijdje een date te krijgen met zijn mentor Michelle Robinson. Hij weet haar over te halen om hem te vergezellen naar een publieke bijeenkomst in een kerk, maar Michelle laat er geen twijfel over bestaan: “This is not a date!” Barack en Michelle bezoeken een museum, eten een paar boterhammen en praten over van alles en nog wat voor ze uiteindelijk op de plaats van bestemming aankomen. Na afloop bezoeken ze een voorstelling van Spike Lees Do The Right Thing en eten ze een ijsje. Reconstructie van het moment waarop de liefde tussen de toekomstige president en First Lady van de VS opbloeide met twee hoofdrolspelers die perfect gestalte geven aan de persoonlijkheden van deze beroemdheden en is mede gebaseerd op een interview met Michelle over haar eerste date met Barack Obama. Innemend spel en intelligente, geestige en charmante dialogen maken dit een lust voor iedereen die van luchtige romantiek houdt.

Ruim 30 jaar geleden eindigde Liliane [Isabelle Huppert] onder haar artiestennaam Laura als tweede op het Eurovisie Songfestival. Nu is ze een fabrieksarbeider die contact met haar collega's schuwt en haar verleden allang achter haar lijkt te hebben gelaten. Wanneer de jonge, nieuwe collega Jean [Kévin Azaïs] haar herkent, ontkent ze eerst in alle toonaarden. Jean houdt echter vol en er ontstaat een relatie tussen de twee, waardoor Jean Lilliane weet over te halen om opnieuw het podium te betreden en zelfs mee te doen aan de voorrondes voor het Nationaal Songfestival. Daarvoor roept ze echter de hulp in van haar voormalige minnaar en manager Tony [John Leysen] en dat zorgt voor de nodige spanningen.

Dit is een vlot niemendalletje, want het heeft allemaal weinig om het lijf. Huppert is wel wat stijf en houterig om te overtuigen als zangeres. Aanvankelijk lijkt dat nog wel te verklaren vanuit een stuk onzekerheid omdat ze zo lang niet meer op het podium heeft gestaan, maar er is ook geen groei. Sowieso is er geen duidelijke karakterontwikkeling en zijn de dilemma's waarvoor de hoofdpersonen komen te staan ook niet dramatisch interessant genoeg om je werkelijk te raken. Dat neemt niet weg dat Huppert de aandacht wel weet vast te houden. De liedjes zijn bovendien goed geproduceerd, de optredens mooi gefilmd. Het nieuwe liedje - waarmee ze naar het Nationale Songfestival gaat - is ronduit aanstekelijk en zou het niet slecht doen 'in real life'. Daardoor is dit toch wel aangenaam kijkvoer te noemen.

"Sound and Sight" noemde dit de 'de beste film van 2019' en dat zou ik ze zeer kwalijk nemen, ware het niet dat deze werkelijk slaapverwekkende vertoning alom goede kritieken krijg. Het moge duidelijk zijn dat mij de reden voor deze lof volledig is ontgaan.

Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft Julie [Honor Swinton Byrne], een 23-jarige filmstudente uit een welgesteld gezin die graag een film wil maken over een jongen uit Sutherland. Ze praat eens met wat potentiële producers, ouwehoert op de filmacademie vrolijk mee over de werken van Hitchcock en de Nouvelle Vague en sponsort de heroïneverslaving van haar arrogante, onuitstaanbare 'geliefde' Anthony [Tom Burke].

Van karakterontwikkeling is geen sprake, van enige dramatische opbouw of emotie al helemaal niet en wanneer voormalig filmstudent Patrick [Richard Ayoade] verkondigt dat je films 'gewoon moet maken', bekruipt je het gevoel dat de maker van "The Souvenir" net zo amateuristisch is als de hoofdpersoon. Regisseur Joanna Hogg is echter een gerespecteerde en veelvuldig geprezen filmmaakster en dat is blijkbaar genoeg om deze film de hemel in te prijzen. Zonder enige twijfel de meest overschatte film van de eeuw... tot nu toe.

De verschrikkelijke, pretentieuze en praatzieke film over filmstudent Julie [Honor Swinton Byrne] en haar poging om een film die zich afspeelt in Sunderland te maken, krijgt een vervolg dat meer van hetzelfde is en om onbegrijpelijke redenen in bepaalde kringen zeer hoge ogen scoort. Julie gebruikt de dood van haar geliefde Anthony voor haar afstudeerfilm, maar haar filmschool wijst haar scenario af wegens een gebrek aan visie en duidelijkheid. Daarom klopt ze aan bij haar ouders [Tilda Swinton, James Spencer Ashworth] om de financiering rond te krijgen. Helaas beginnen andere leden van de crew zich ook af te vragen wat Jullie nu precies wil bereiken. En wij als kijker vragen ons ook af: wat is het nut van dit eindeloze gelul?

Een routinematige aanhouding op de snelweg loopt uit op een bloedbad waarbij twee politieagenten om het leven komen. Fascinerende schets van twee giftige culturen richt zich voornamelijk op Jerry Kane [Nick Offerman], een voormalig dakdekker die zich heeft gestort op de Amerikaanse wet en nu lezingen geeft waarin hij de juridische en economische fundamenten van de samenleving onderuit haalt. Zijn zoon [Jacob Tremblay] is nu op een leeftijd dat hij zijn eigen weg kan kiezen en vraagtekens zet bij zijn vaders denkbeelden. De andere giftige cultuur wordt vertegenwoordigd door wetsdienaar John Bouchart [Dennis Quaid] en zijn zoon Adam [Thomas Mann] die zijn eerste zelfstandige stappen zet als politieagent. Jerry’s rotsvaste geloof in zijn eigen retoriek is opmerkelijk, de politietraining over geoorloofd gebruik van geweld schokkend. Deze uitstekend geacteerde nagelbijter houdt ook de Nederlandse samenleving een spiegel voor.

Tijdens een fietstocht via Europa naar St.-Petersburg raakte Christopher Herwig gefascineerd door bushaltes die hij passeerde. Deze zijn gebouwd in de tijd van de Sovjet-Unie en daarom is het zo opmerkelijk dat iedere bushalte een uniek ontwerp heeft. Deze documentaire volgt Herwig tijdens een zoveelste pelgrimstocht door Rusland en voormalige Sovjetstaten waarin hij zijn fotocollectie uitbreidt en spreekt met enkele van de architecten die deze bushaltes ontwerpen. De geschiedenis van de bushaltes is niet zo heel bijzonder en de film bestaat voornamelijk uit shots van de bushaltes of van Herwig die een bushalte probeert te fotograferen. Onderhoudend, maar vooral aan te raden voor fans van architectuur uit het Sovjet-tijdperk.

Sarah Elliot [Janet Montgomery] is met vijf andere astronauten op weg naar Mars om er als eerste mensen te gaan wonen wanneer blijkt dat ze zwanger is. Door de omstandigheden overlijdt ze bij de geboorte van haar zoon Gardner die op Mars wordt opgevoed door Kendry [Carla Gugino]. Zestien jaar later reist Gardner [Asa Butterfield] voor het eerst naar de Aarde waar hij met hulp van chatvriend Tulsa [Britt Robertson] de planeet leert kennen en op zoek gaat naar zijn vader [Trey Tucker]. Oldman speelt het brein achter de expeditie die voor meerdere ethische dilemma’s komt te staan. Het feit dat Gardner niet is opgegroeid met de remmingen die het dagelijks leven ons oplegt of aanleert, geeft zijn relatie met Tulsa een interessante wending en Butterfield en Robertson hebben een prettige chemie in deze verder toch wat oppervlakkige mix van sciencefiction en romantiek.

Het succes van de oorspronkelijke Space Jam was voor een groot deel te danken aan het charisma van Michael Jordan, de medewerking van beroemde collega’s als Larry Bird en Patrick Ewing, en niet te vergeten het komische talent van Bill Murray. LeBron James doet het niet onaardig, maar hij is geen Michael Jordan. En het idee om échte basketballers te vervangen door karakters die Al G Rhythm [Don Cheadle] heeft ontworpen in het zogenaamde ‘Senserverse’ werkt gewoon niet. De moraliserende, familievriendelijke boodschap over vaderschap ligt er bovendien duimendik bovenop en bevestigt dat dit in grote lijnen meer een remake is dan een sequel van de film uit 1997. Maar de vele expliciete verwijzingen naar klassieke grappen uit de hilarische Looney Tunes (waaronder Rabbit Seasoning en het Oscarwinnende Duck Dodgers in the 24½th century) zal de fans deugd doen. En het bevat één van de grappigste cameo’s uit de filmgeschiedenis!

Tsjechië is zijn verwikkeld in een ruimterace met Zuid-Korea om als eerste de Chaprawolk bij Jupiter te bereiken. Jakub [Adam Sandler] is ruim zes maanden onderweg tijdens een solo-expeditie onder leiding van Tuma [Isabella Rossellini] en staat op het punt zijn doel te bereiken, wanneer zijn echtgenote Lenka [Carey Mulligan] in een opgenomen bericht aankondigt dat ze de relatie beëindigt. Tuma blokkeert de verzending van het bericht en houdt Jakub aan het lijntje. Het toenemende gevoel van eenzaamheid en isolatie wordt doorbroken wanneer Jakub ontdekt dat een spinachtig wezen genaamd Hanus [Paul Dano] aan boord is gekomen. Is Hanus echt of een hersenspinsel? En is hij een reddingsboei of een gevaar voor de expeditie? Sander toont opnieuw een uitstekend dramatisch acteur te zijn, maar het scenario van Jaroslav Kalfar en Colby leent iets te nadrukkelijk ook klassiekers als Solyaris en Gravity en daar kan dit nimmer aan tippen.

Getroebleerde Lucidia [Alexa Davies] verdwijnt spoorloos. Eén van haar beste vrienden [Lucian Charles Collier] was ooggetuige en is gelooft dat zijn is ontvoerd door een ruimteschip. Maar Lucidia’s vriendengroep, die verder bestaat uit de excentrieke, blauwharige Alice [Tallulah Haddon] en een vriend/slaaf genaam Vampire Boy [Harry Jarvis] gaan zo op in hun eigen fantasieën – ook onder invloed van geestverruimende middelen – dat het de vraag is of ze werkelijkheid en fantasie wel van elkaar kunnen scheiden. Hoewel zelfdoding en elementen van typische tienerangsten aan bod komen, blijft Taylor hangen in het maken van fraaie, maar weinig betekenisvolle plaatjes voorzien van een dromerige soundtrack. Niet onaardig om naar te kijken, maar inhoudelijk stelt het bar weinig voor en de ontknoping is een anti-climax.

Lena [Brittany Lucio] zoekt al geruime tijd naar de ideale man en denkt die te vinden in Scotty Sharpe [Newton Mayenge]. Op advies van haar beste vriendin [Donna Glytch] bezoekt ze een medicijnvrouw die er met een combinatie voodoo en een zeer speciaal recept voor spaghetti voor zorgt dat Scotty alles doet om het Lena naar de zin te maken. Maar de spaghetti blijkt een onvoorziene en uiterst macabere bijwerking te hebben. Laat je niet van de wijs brengen door de vele prijzen, dit is een klungelig gemaakt en matig geacteerde zwarte komedie. Oogt bij vlagen als een amateuristisch prutswerkje.

Uiterst vlak geanimeerd SF-avontuur waarin de jonge Spark [Jace Norman] zijn krachten ontdekt wanneer hij het opneemt tegen de megalomane Zhong die dreigt de wereld te vernietigen. Een slap verhaal vol clichés maar verstokt van originaliteit en effectieve humor. De stemmencast doet zijn best om er nog iets van te maken, maar het materiaal is daarvoor simpelweg te zwak.

Whitney Houston was één van de producers van deze remake van de gelijknamige film uit 1976 die een belangrijke inspiratie was voor één van de beste zangeressen van haar generatie. Tegen het einde zingt Houston een gospelliedje en daarmee bevestigt ze hoezeer haar overmatige gebruik van drank en drugs haar stem had aangetast. Het is een ronduit treurig moment in dit weinig originele relaas van een liedjesschrijver [Jordin Sparks] die zoekt naar voldoende zelfvertrouwen om haar droomcarrière na te streven. Een aangename soundtrack en productiewaarden bieden compensatie voor het gebrek aan originaliteit en Sparks is charismatisch in de titelrol.

Na de dood van zijn demente vader [Hans-Michael Riberg], die zich in zijn laatste dagen terug waande in het Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog, zoekt Ewald [Georg Friedrich] naar een vervanging voor de vaderliefde en probeert hij vorm te geven aan zijn eigen mannelijkheid. Hoewel de Oostenrijkse Ewald geen woord Roemeens spreekt, renoveert hij een oud schoolgebouw in Roemenië waar hij ‘Sparta’ start: een “trainingscentrum” waar hij minderjarige jongens zijn eigen versie van een Spartaanse training geeft. Wanneer hij foto’s van Octavian [Octavian-Nicolae Cocis] op zijn televisie projecteert, wordt dit een ongemakkelijke ervaring. Maar Seidl doet uiteindelijk niets met dat gegeven waardoor dit stuurloos in het rond begint te kabbelen. Geen wonder, want hetzelfde was het geval met Rimini, het eerste deel van dit tweeluik, waarin Ewalds broer centraal staat.

Deze film won een speciale Oscar voor de special effects die nodig waren om de gevolgen van het instorten van een gletsjer te tonen. Het is een scène die 80 jaar later nog steeds indruk maakt en het is het hoogtepunt in het verhaal over de rivaliteit die ontstaat wanneer Russische piraten de netten leegroven van plaatselijke vissers en de invloed die dat heeft op vissers Tyler [George Raft] en Jim [Henry Fonda]. Tyler sluit zich aan bij de piraten, terwijl Jim trouw blijft aan de traditionele manier van vissen en zijn vriendschap met collega's en hun buurtbewoners in een afgelegen dorpje in Alaska niet op het spel wil zetten. Dorothy Lamour zorgt voor romantische rivaliteit, John Barrymore speelt (ironisch genoeg) een alcoholistische dichter en dierenliefhebbers kunnen hun hart ophalen aan Tylers huisdier: een zeehond. Bovengemiddeld, mede doordat het deels op locatie is gefilmd en zeker de moeite waard voor fans van Raft en Fonda.

Tijdens een vakantie leert het Deense stel Bjørn [Morten Burian] en Louise [Sidsel Siem Koch] de Nederlanders Patrick [Fedja van Huêt] en Karin [Karina Smulders] kennen. Wanneer ze enige tijd later een ansichtkaart ontvangen met een uitnodiging om langs te komen, reizen ze tegen beter weten in af naar ‘het platteland’ in Zuid-Nederland. “Hoe erg kan het zijn?”, vragen ze zich af. Best erg, zo blijkt. De sinistere score van Sune Kølster wekt hoge verwachtingen die nooit worden ingelost, ook al omdat het scenario snel aan geloofwaardigheid inboet. Na de eerste nacht in Nederland gaat het in alle opzichten bergafwaarts.

Na de dood van zijn moeder trekt Jake [Scott Hennelly] naar Chicago. Daar sluit hij zich aan bij “Burning Horizons”, een evangelisch kamp onder leiding van Dan Fogelman [Pete Schwaba] waar pastoor en trainer Eli [Tyler Esselman] zijn nieuwe pupillen leert hoe zij met hun religieuze boodschap contact kunnen leggen met voorbijgangers. Jake trekt in bij Drew [Sedra] en krijgt Philip [William Walton] als kamergenoot en zet zich aanvankelijk volledig in voor zijn nieuwe missie in de hoop dat hij een soort religieuze bevrijding kan beleven (dat zicht uit in ‘speaking in tongues’) en zo zijn verdriet kan verwerken. Weinig verhaal, maar een redelijk geslaagde karakterstudie die inzicht geeft in de machinaties van dergelijke religieuze bewegingen zonder daar een oordeel over te vellen.

Vlak voor haar dood stuurde M [Judi Dench] een geheime videoboodschap aan James Bond [Daniel Craig] waarin ze hem opriep om Marco Sciarra [Alessandro Cremona] te liquideren en dienst uitvaart bij te wonen. Daardoor komt 007 in contact met Marco’s weduwe [Monica Belluci] die hem kan helpen de locatie van ‘L’Americain’ te ontdekken. De nieuwe M [Ralph Fiennes] heeft de leiding van MI6 overgenomen, maar krijgt te maken met de inmenging van de uiterst sceptische C [Andrew Scott], die een voorkeur heeft voor andere methoden om de wereldorde in de hand te houden. Teveel gepraat en te weinig actie in een teleurstellende episode uit de Bond-reeks waarin Mendes al zijn visuele panache uit de kast moet trekken om het interessant te houden. Christoph Waltz’ introductie als de zoon van die goede, oude Blofeld is veelbelovend, maar hij blijkt amper iets te doen te hebben. Qua actie moeten we het vooral hebben van vuistgevechten met Dave Bautista die echter bij lange niet het niveau halen van bijvoorbeeld From Russia With Love.

Gebaseerd op het leven van Donald Aronow, deze misdaadthriller met John Travolta als Ben Aronoff, een zakenman wiens carrière een nieuwe impuls krijgt nadat hij zich stort op de wereld van de speedboats. Ben wint wedstrijd na wedstrijd met zijn zelf ontworpen boten. Wanneer gangster Meyer Lansky [James Remar] hem een flinke som geld biedt voor het witwassen van gestolen geld is hij in één klap steenrijk. Maar wie zich inlaat met gangsters komt ooit in de problemen. Travolta veroudert niet in 25 jaar – hij ziet er altijd oud uit – en Scurfield weet geen enkel leven te blazen in wat een onderhoudende misdaadfilm had kunnen zijn. Helaas is het resultaat ronduit saai.

Op 17 november 1978 verdwenen vier jonge medewerkers van een Burger Chef restaurant in het stadje Speedway in Indiana. Twee dagen later werden hun lichamen zo’n 50 kilometer verderop gevonden. Kamien en Rynderman gebruiken acteurs om te reconstrueren wat de vier slachtoffers die avond mogelijk hebben meegemaakt en wisselt die reconstructies af met gesprekken met familieleden, agenten en ooggetuigen. Het lijkt op een amateuristisch geacteerde nepdocumentaire, maar vreemd genoeg is het dat niet. Het is hoe dan ook een klungelig gemonteerd werkje vol met alle clichés van true crime-documentaires.

De eerste film over psychoanalyse is geschreven door ervaringsdeskundige Ben Hecht, uitstekend geregisseerd door Alfred Hitchcock en heeft Bergman ideaal gecast in de hoofdrol. Maar Gregory Peck overtuigt niet als de nieuwe leider van een psychiatrische instelling die zélf kampt met een nog te verklaren trauma en de prachtige Oscarwinnende score van Miklós Rósza wordt veel te overdadig gebruikt en verpest de meest dramatische scènes. De skiscene is één van de meest onbeholpen momenten uit het Hitchcockcanon. Er valt veel te bewonderen, maar de minpunten zijn te groot om te kunnen spreken van een goede film.