Opinions

Wie nog enige twijfel heeft over de acteerkwaliteiten van Twilight-ster Kristen Stewart, heeft aan deze film genoeg om daar een einde aan te maken. Ze alleen weet ze de mimiek, de intonatie en het stemgeluid van Lady Diana Spencer zeer dicht te benaderen. Veel belangrijker nog: ze weet de complexe persoonlijkheid van de onzekere, depressieve Diana op geloofwaardige wijze tot leven te brengen in deze “fabel gebaseerd op een waargebeurd verhaal.” Diana en Charles [Jack Farthing] zijn 10 jaar getrouwd en Diana is de etiquette rondom het kerstbezoek aan de koningin [Stelle Gonet, die ondanks haar beperkte tijd op het scherm grote indruk maakt] meer dan beu. Major Alistar Gregory [Timothy Spall] probeert haar in het gareel te houden, maar Diana voelt zich alleen op haar gemak wanneer ze zich volledig kan richten op haar zoons William [Jack Nielen] en Harry [Freddie Spry]. Die momenten zijn welkome afwisselingen in een drama dat zich teveel wentelt in Diana’s verdriet maar dankzij Stewart briljante spel nooit verveelt. Sally Hawkins biedt voorbeeldige ondersteuning als Diana’s vertrouweling. En wat is het prettig om Sean Harris eens in een sympathieke rol te zien.

Wahlberg speelt Spenser, een politieagent die net uit de gevangenis is gekomen wegens mishandeling van een corrupte collega. Hij bekende schuld, maar heeft nog steeds geen spijt van wat hij heeft gedaan. Op de dag dat hij vrijkomt raakt hij zelf gewond bij een gevecht in de gevangenis. Later die dag vindt de politie de lichamen van twee oud-collega's. Een haastig onderzoek concludeert al snel dat detective Graham [Brandon Scales] eerst Captain Boylan [Michael Gaston] vermoorde en bij aankomst thuis in de auto zelfmoord pleegde. Spenser weet wel beter en besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Daarbij krijgt hij hulp van Hawk [Winston Duke], een ex-gevangene met wie Spenser noodgedwongen een kamer deelt in het huis van hun gezamenlijke mentor Henry [Alan Arkin].

Een goede cast, met een vermakelijke bijrol voor Iliza Shlesinger als Spensers verbitterde ex-vrouw, weet glans te geven aan een vrij formulematige misdaadthriller en Peter Berg toont opnieuw uitstekend uit de voeten te kunnen met dit materiaal. U zoekt originaliteit? Dan bent u hier ontegenzeggelijk aan het verkeerde adres.

Aanvankelijk nog intrigerende SF-horrorfilm over een een aantal wetenschappers dat onderzoek doet naar een mysterieuze bol die in een ruimteschip in de oceaan is gevonden, vervalt na het eerste uur wat teveel in wetenschappelijk gebabbel over dromen en manifestaties daarvan. Het is daardoor niet zo gemakkelijk te volgen en soms is het moeilijk er een touw aan vast te knopen. De special effects zijn ook wisselvallig en hebben de tand des tijds niet al te best doorstaan. Maar het grootste manco is het gebrek aan chemie tussen de drie getalenteerde, maar qua stijl behoorlijk verschillende hoofdrolspelers. Afwisselend spannend en vaag en dus een frustrerende belevenis die nooit echt op gang komt.

Gwen [Hailee Steinfeld] is doelwit van een zoektocht die wordt geleid door haar eigen vader [Shea Whigham], omdat ze als Spider-Woman verantwoordelijk wordt gehouden voor de dood van Peter Parker. Miles Morales [Shameik Moore] probeert New York te redden uit de klauwen van superschurk Spot [Jason Schwartzman]. Veel meer van het verhaal van dit vervolg op Spider-Man: Into The Spider-Verse heb ik niet meegekregen omdat ik al snel murw was gebeukt door de buitengewoon schreeuwerige animatie en dito soundtrack. De barrage aan verschrikkelijke grappen en woordspelingen is minstens net zo irritant. Ik denk dat ik gedurende de helft van de speelduur met gesloten ogen in de bioscoopzaal heb gezeten. Niet dat ik iets heb gemist trouwens, want dit blijkt slechts bedoeld te zijn als aanloop naar deel 3. Ik durf nog niet met zekerheid te zeggen of dit lang de slechtste sequel aller tijden zal zijn. Gebakken lucht van het ergste soort en een ware uitputtingsslag voor ogen en oren. Maar ik heb hem overleefd! Nu deel 3 nog...

Na het zwaarmoedige slot van The Avengers: Endgame vervolgt de franchise met een luchtige, enerverende episode waarin Peter Parker [Tom Holland] zijn superheldenleven even achter zich hoopt te laten tijdens een schoolreis naar Europa. Daar hoopt de verlegen tiener eindelijk het hart te kunnen veroveren van MJ [Zendaya] met behulp van een volledig uitgedacht plan. Dat plan lijkt echter al snel in de prullenbak te kunnen wanneer een Elemental (letterlijk) opduikt in Londen en de stad dreigt te verwoesten. Tot zijn grote verbazing verschijnt Quentin Beck [Jake Gyllenhaal] als superheld en weet die, met een beetje hulp van Spider-Man, een ramp te voorkomen. Quentin hoopt dat hij zich na zijn heroïsche daad mag aansluiten bij The Avengers, maar daarvoor moet hij de altijd wantrouwige Nick Fury [Samuel L Jackson] zien te overtuigen. En dat komt Peter goed uit, zo lijkt het!

Opnieuw een visueel huzarenstukje, maar de special effects gaan nooit ten koste van de personages. Holland blijkt opnieuw perfect gecast en regisseur Jon Watts weet een prima balans tussen humor, actie en een vleugje romantiek te handhaven. JB Smoove is vermakelijk als de paranoïde docent die moet proberen één en ander in goede banen te leiden en het spelplezier straalt af van veteranen Jon Favreau en Marisa Tomei.

Iron Man en Ant-Man hebben een concurrent voor beste Marvel-verfilming tot nu toe. Eindelijk weer een SF-actiefilm waarin geen hele steden worden platgelegd en, veel belangrijker nog, geen megalomane schurk die uit is wereldheerschappij! Michael Keaton speelt Adrian Toomes, de eigenaar van een ruimingsbedrijf die tijdens klus stuit op wapen-onderdelen die ertoe leiden dat de overheid hem sommeert om zijn werkzaamheden te beëindigen en al het verzamelde materiaal in te leveren. Toomes is woedend vanwege deze broodroof en besluit een deel van de 'buit' niet in te leveren. In de acht jaar daarna heeft hij zich ontwikkeld tot het leider van een bende die onder de radar wapen-onderdelen steelt, super-wapens ontwikkelt en deze op de zwarte markt verkoopt. Maar het gaat mis wanneer één van zijn handlangers besluit zo'n wapen in te zetten tijdens een bankroof.

Peter Parker [Tom Holland] 'loopt stage' bij Star Industries maar wacht feitelijk al lange tijd op een oproep van Jonathan Stark [Robert Downey Jr] zodat hij als Spider-Man meer kan doen dan de kleine klusjes in zijn eigen wijk. Hij betrapt Toomes' bende bij de bankroof en legt het af tegen het superwapen. Spider-Man doet er alles aan om Stark te laten weten hoe gevaarlijk deze bende is, maar noch Stark noch diens assistent Happy [Jon Favreau] nemen hem serieus. Dus moet Spidey een manier vinden om zelf in te grijpen, zonder zijn identiteit prijs te geven aan zijn tante, zijn beste vriend en zijn klasgenoten.

Adrian Toomes is één van de meest memorabele schurken uit de Marvel-serie: meer een sluwe ondernemer dan een megalomaan. Bovendien leidt ook hij al jaren een dubbelleven als familieman die regelmatig 'voor klusjes' een aantal dagen van huis is. Zijn kracht komt voor uit een combinatie van zijn menselijke intelligentie en zijn technische kunde waardoor hij een harnas heeft ontworpen waar niemand tegenop lijkt te kunnen. De actie is (relatief) kleinschalig: er is een spectaculaire scène op een veerboot en een spannende sequentie in Washington die haarfijn duidelijk lijkt te maken dat hier sprake is van een breuk met de bigger-is-always-better-filosofie die SF-actiefilm de laatste jaren flink heeft geteisterd.

Holland is zeer charismatisch in de hoofdrol, waarbij geholpen wordt door een uitstekende script dat veel humor ontleent aan het feit dat Peter Parker hier een enthousiaste, dartelende puber is die nog onvoldoende beseft wat zijn krachten teweeg kunnen brengen en wat het betekent voor zijn persoonlijke leven. En dat laatste zorgt ook voor de nodige dramatiek, zeker in de laatste 45 minuten waarin de film een geniale twist heeft en waarin Parker een verrassende keuze maakt die zijn groei naar een zekere volwassenheid bevestigt. Qua verhaal, karakteriseringen, humor en actie is "Homecoming" ongeëvenaard, vooral omdat al deze elementen perfect zijn uitgebalanceerd. Het feit dat deze film een representatieve (lees: multiculturele) cast heeft waarin etniciteit geen enkele rol speelt, mag je beschouwen als de slagroom op de taart of de kerst op het toetje.

De beste Marvelfilms bevatten de juiste mix van actie, humor en karakterisering. Die balans is moeilijk te vinden, zo is de laatste jaren wel weer gebleken, vooral omdat de makers zich vaak teveel concentreren op actie zodat de personages niet uit de verf komen. Deze animatiefilm is een reis door het universum van Spiderman en die blijkt uit meerdere dimensies te bestaan. Elke dimensie heeft z'n eigen 'Spiderman' en die Spiderman of -vrouw heeft een geheel eigen vechtstijl. Dat idee heeft de animators van deze film duidelijk geïnspireerd tot een kleurrijk smörgåsbord van animatiestijlen, maar dat gaat nooit ten koste van het afwisselend grappige (soms zelfs droogkomische), spannende en opwindende verhaal van Miles, de zoon van een politie-agent die zijn eigen superheldenkracht moet zien te vinden. Goed, dat laatste klinkt wellicht als een cliché, maar daarvan is hier geen sprake. De actiescènes zijn visueel verbluffend en de parade aan schurken maakt dit tot een vermakelijke hommage waar Marvelfans en liefhebbers van de verzorgde animatiefilms zekere van zullen genieten.

Spiderhead is een faciliteit waar veroordeelden vrijwillig meewerken aan psychologische experimenten in ruil in ruil voor een relatief comfortabele gevangenschap. Jeff [Miles Teller] is één van de proefkonijnen dit zich begint te realiseren dat de experimenten van Steve Abnesti [Chris Hemsworth] en Mark Verlaine [Mark Paguio] niet noodzakelijkerwijs in dienst staan van de mensheid. Typisch materiaal voor een B-thriller maar dankzij het talent van Teller en het charisma van Hemsworth is dit prima uit te zitten.

Aangezien de familie Spielberg zelf meewerkte aan dit portret van de regisseur en de mens Steven Spielberg is het geen verrassing dat er nauwelijks kritische noten zijn waar te nemen. Maar het register aan grote namen dat dat deze Master of Cinema veren in de kont steekt maakt duidelijk dat het respect voor Spielberg vrij universeel is. Interessant is het segment over hoe vijf bevriende regisseurs (Spielberg, Scorcese, Coppola, Lucas en DePalma) elkaar inspireerden en hoe belangrijk die vriendengroep was voor Spielbergs zelfbeeld. Bevat beknopte, maar interessante analyses van vrijwel alle films die Spielberg regisseerde, al komen zijn minder bewonderde werken (1941, Hook, Amistad, The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn, War Horse) er bekaaid van af. Maar goh, wat kreeg ik hierdoor zin om het oeuvre van deze Hollywoodlegende weer eens af te stoffen!

Wanneer de reputatie van top-spion Lance [Will Smith] op sluwe wijze om zeep wordt geholpen door aartsvijand Killian [Ben Mendelsohn], kan Lance niemand meer vertrouwen. Behalve de jonge, eigenzinnige wetenschapper Walter [Tom Holland] die hij pas heeft ontslagen. Lance weet Walter op te sporen maar door een misverstand neemt hij een experimenteel middel waardoor hij verandert in een duif! En Walter heeft geen tijd om uit te vogelen (!) hoe hij Lance weer zijn oorspronkelijke gedaante terug kan geven, want Killian moet worden tegengehouden. En dus moet Lance gebruik maken van Walters zonderlinge uitvinden en ideeën, maar ook van zijn nieuwe ‘identiteit’ om de wereld te redden.Ondanks de vreemde premisse is het een vermakelijk, spannend verhaal vol inventieve en geestige ideeën (Walters uitvindingen zijn een giller), ook al doet de humor soms wat te geforceerd aan. Smith en Holland leveren uitstekend stemmenwerk af en Bruno en Quane houden het tempo er flink in.

Vanwege zijn overgewicht wordt Jochem [Stefan Collier] op school constant getreiterd door Sanne [Charlotte Bakker] en haar handlangers Justin [Nils Verkooijen] en Remco [Rick van Elk]. Ze mishandelen hem ongemerkt op de WC, vernielen ongemerkt zijn fiets en wanneer ze tijdens een schoolkamp zijn kop in een vol bord met frites en mayonaise douwen zegt gymleraar en mentor Tino [Dave Mantel]: “Ach, dat hoort erbij” en mogen de pestkoppen ook nog even op de foto met hun slachtoffer! Al snel wordt duidelijk waar Jochems zwijgzaam toekijkende klasgenoten spijt van krijgen. De boodschap is goed, maar de uitwerking teleurstellend. Pestgedrag is veelal veel subtieler dan mishandeling, diefstal en publieke vernedering. Het romantische subplot met muzikant David [Robin Boissevain] en dierenvriend Vera [Dorus Witte] is overbodig. Verfilming van het gelijknamige boek van Carry Slee, die zelf nota bene meewerkte aan het scenario! Niet mijn ding, zoveel is wel duidelijk.

Drie vrouwen van verschillende leeftijden en met verschillende achtergronden spraken anoniem met Milou Gevers over het feit dat ze spijt hebben van het moederschap. Gevers, die net moeder was geworden toen ze aan dit project begon, verbeeldt de moeders als poppen en gebruikt onder andere stop-motion om hun ervaringen uit te beelden. De moeders proberen uit te leggen dat hun spijt volledig los staat van het moederschap, maar dat blijkt lastig uit te leggen. Een taboeonderwerp dat Gevers terecht en op integere wijze probeert te doorbreken, maar de vorm leidt regelmatig af van de inhoud. Dit was waarschijnlijk effectiever geweest als radiodocumentaire. Dat neemt niet weg dat dit een goed middel is om het gesprek over ouderschap, de opgelegde verwachtingen en vooral de impact daarvan open en eerlijk te bespreken.

The Stone Roses waren de belangrijkste exponent van de muzikale explosie die eind jaren 80 plaatsvond in en rond Manchester. Op 27 mei 1990 gaf de band een legendarisch concert op Spike Island. “Tits” [Elliott Tittensor], “Dodge” [Nico Mirallegro], “Little Gaz” [Adam Long] en “Zippy” [Jordan Murphy] hopen daar een demo van hun door The Stone Roses geïnspireerde band ‘Shadow Caster’ aan hun muzikale helden te kunnen geven. Samen met “Penfold” [Oliver Heald] verzinnen ze een plan om het concert te kunnen bezoeken. En als het kan ook een meisje te bezoeken. Energieke, dynamisch gefilmde komedie met een goed presterende jonge cast, waaronder Emilia Clarke als de love interest. De meer dramatische elementen komen onvoldoende uit de verf en had Whitecross misschien beter achterwege kunnen laten. Opgedragen aan The Stone Roses, dus liefhebbers van hun muziek en dat uit de periode van ‘Madchester’ komen helemaal aan hun trekken.

Veertig jaar nadat hij This Is Spinal Tap regisseerde, maakt Marty DiBergi [Rob Reiner] opnieuw een backstagedocumentaire over de metalband Spinal Tap, deze keer in aanloop naar een reünieconcert waartoe ze contractueel verplicht zijn. Lastig, want Nigel [Christopher Guest] en David [McKean] hebben elkaar sinds een ruzie 15 jaar geleden niet meer gezien of gesproken. Aan Derek [Harry Shearer] de taak om het lijm te zijn dat de band ondanks alles bijeenhoudt. Marty zoekt ook contact met andere betrokkenen bij de roemruchte ‘Smell The Glove’-tour van 1984 en enkele muzikale grootheden doen een duit in het zakje. Gewaagd, verlaat vervolg moet het voor een groot deel hebben van nostalgie en verwijzingen naar 40 jaar geleden. Veel meer had er ook niet ingezeten, dus Guest, McKean, Shearer en Reiner hebben er waarschijnlijk uitgehaald wat er nog in zat. Veel van de beste grappen komen tijdens de aftiteling! Laatste film van Reiner die in december 2025 overleed.

Het contrast tussen de animatie op de filmposter en datgene wat we daadwerkelijk te zien krijgen had niet veel groter kunnen zijn. De kwaliteit van de animatie doet meer denken aan Gertie the Dinosaur dan aan Toy Story en oogt met name in de actiescènes ronduit amateuristisch. Het verhaal is een ratjetoe van mythologische vertellingen rondom een bloem met magische krachten met sleutelrollen voor Tzod [Lucy Lawless], een heks en koning van het moeras, The Guardian [Richard E. Grant], de beschermer van deze bloem, en schurken Lord Paryntin [Patton Oswalt] en Uruq [Malcolm Miles], die deze magie voor duistere doeleinde willen gebruiken. Een slap verhaal dat dient als een excuus voor een stortvloed aan bloederig, maar nimmer overtuigend bloedvergieten waar zelfs de liefhebbers van splatterhorror nauwelijks brood van lusten.

De regisseur deed er 24 jaar over om een film te maken over zijn vader en het resultaat is een sterk staaltje nepotisme. Neil Bogart is door het grote publiek vrijwel vergeten. Dat komt deels omdat het het zoveelste pseudoniem was van Neil Scott Bogatz, maar waarschijnlijk ook omdat zijn levensverhaal niet bijster interessant is. Een ondernemer in hart en nieren die in 1974 het eerste onafhankelijke platenlabel Casablanca Records lanceerde met een rampzalig verlopen optreden van Kiss, maar ook producer was van klassiekers als ‘Wooly Bully’ van Sam The Sham & The Paraohs, ‘It’s Your Time’ van The Isley Brothers, ‘Ain’t No Sunshine’ van Bill Withers, ‘Rainy Night In Georgia’ van Gladys Knight & The Pips en Donna Summers klassieke seksplaat ‘Love To Love You Baby’. De muziek is zonder meer goed, met dank aan gastoptredens van onder meer Tayla Parx, Jason Derulo, Wiz Khalifa en Pink Sweat$. Jordan beschikt over onvoldoende charisma om Bogart interessanter te maken dan hij mijns inziens was.

Dit was Chris Rocks idee en het is dan ook terecht dat hij vooral zijn eigen reputatie beschadigt met deze in alle opzichten volstrekt overbodige poging om de Saw-franchise nieuw leven in te blazen. Rock speelt een detective die onderzoek doet naar een bizarre moord enzovoorts, enzovoorts. Begint met een vermakelijke monoloog (die sterk doet denken aan materiaal uit Rocks soloprogramma’s) waarmee de hoofdpersoon scherp wordt neergezet en de stem van de moordenaar maakt meteen duidelijk dat we hier niet te maken hebben met Jigsaw (die nu ‘echt’ dood schijnt te zijn, al weet je het nooit met dit soort franchises). Helaas verzandt dit al snel in dezelfde routinematige martelspelletjes uit de volstrekt uitgemolken Saw-serie. De onthulling van de identiteit van de moordenaar levert bepaald niet de climax op die je zou verwachten.

Hoewel de wilde mustang in dit verhaal er precies hetzelfde uitziet als de Spirit uit Spirit: Stallion of the Cimarron, is dit alleen in naam een vervolg. En het is op alle fronten inferieur. Deze Spirit laat zich namelijk al temmen als hij een paar appeltjes krijgt en blijkt bovendien niet al te snugger te zijn. Veel erger is het feit da het verhaal zich richt op de 13-jarige Lucky Prescott [Isabela Merced], die sinds de dood van haar moeder (zucht) grotendeels door haar tante Cora [Julianne Moore] is opgevoed en nu haar vader [Jake Gyllenhaal] bezoekt. Daar bevriendt zij twee meiden met wie ze besluit de paarden uit Spirits kudde te bevrijden uit handen van veedieven. De betrokkenheid van Kristin Hahn bij het scenario verklaart de overdaad aan comic relief, met name rondom een irritant joch met een klein ezeltje. En die verschrikkelijke popdeuntjes! Ik wil Bryan Adams terug!

Met wat minder inspirerend bedoelde liedjes van Bryan Adam was deze ontroerende, spannende en bij vlagen adembenemend mooie avonturenfilm een meesterwerk geweest. Hoewel Matt Damon het verhaal van de wilde mustang Spirit vertelt, communiceren de paarden in Dreamworks' antwoord op Bambi alleen door middel van mimiek en gehinnik. Het verhaal betreft een mustang die leider is van een kudde paarden en gedwongen is zich op te offeren door zich te laten vangen door een groep Amerikaanse militairen onder leiding The Colonel [James Cromwell] die de weg naar het westen vrij willen maken voor de aanleg van een spoorweg. Hoewel pogingen om deze hengst te temmen mislukken begint Spirit zich geleidelijk te beseffen dat hij alleen kan ontsnappen als hij een ander mens, de ontvoerde Little Creek [Daniel Studi] durft te vertrouwen. Kinderen zullen genieten van Spirits eigenzinnigheid, diens weigering om zich te conformeren en de schitterende actiescènes, terwijl volwassenen aangenaam verrast zullen zijn door de gelaagdheid van het verhaal. En dan is er ook nog de prachtige score van Hans Zimmer.

Niet onaardige variant op A Christmas Carol met Will Ferrell als ‘The Ghost of Christmas Present’, die met zijn collega-geesten [Sunita Mani, Loren G. Doods] opdracht krijgt om de egocentrische Clint Briggs [Ryan Reynolds] de welbekende lessen over vergeving, compassie en het belang van familie te leren. Maar wanneer Clint een geheim ontdekt over ‘Present’ draait hij de zaken om. Muzikale komedie profiteert van het enthousiasme van en de chemie tussen Ferrell en aangename verrassing Reynolds, maar de productienummers ogen goedkoop en noch de liedjes, noch de choreografie zijn om over naar huis te schrijven.

Anna [Khadija El Kharraz Alami], Hannah [Anneke Sluiters] een drone, bevinden zich om niet nader benoemde redenen op een mistroostig eiland. Ze kibbelen, huilen op willekeurige momenten, doen kinderlijke spelletjes en zoenen elkaar door een stuk glas. Sluiters mag meerdere keren uit de kleren en de soundtrack staat vol met aria’s die je haast dwingen om jezelf in een depressie te storten. Niet nodig, zonder de muziek was dit ook een in alle opzichten deprimerend, pretentieus werkje geweest.

Het begon al met het twijfelachtige, misleidende einde van The Sixth Sense: een tot dan toe ijzersterke film kreeg daardoor toch een wat teleurstellend einde. En het ging verder bergafwaarts, met The Village als absolute dieptepunt. Shyamalan heeft tevergeefs getracht uit dat diepe dal te klimmen en The Visit had in ieder geval een aantal goede momenten.

Het basisverhaal deed mij vrezen dat dit weer een film met een hoog BS-gehalte zou zijn: 23 personages in één en een verhaal over 'het beest', dat klinkt net zo stompzinnig als The Village. Maar lo and behold, Shyamalan heeft een scenario afgeleverd waarin de wetenschappelijke achtergrond van deze premisse duidelijk wordt, zonder dat het ooit belerend voelt. Dat is knap, want de materie is nogal complex en vereist veel woorden, maar door Kevins psychiater Karen Fletcher [Betty Buckley] een cruciale, actieve rol te geven in het verhaal, zijn de gesprekken tussen Kevin en en Dr Fletcher altijd suspensevol. Bovendien laat Shyamalan maar een paar van de 23 persoonlijkheden naar voren komen, waardoor het nooit een geforceerde acteursstunt wordt. En James McAvoy weet op uiterst subtiele wijze de overgang van de ene naar de andere persoonlijkheid te realiseren, waardoor de film nooit in het belachelijke valt, zelfs niet in de dramatische finale. Een originele, intelligente, maar bovenal goed geschreven horrorfilm... en die zijn de laatste tijd erg dun gezaaid.

Voortreffelijke thriller geeft op intelligente en angstaanjagende wijze neer hoe een student met een veelbelovende toekomst wordt verleid tot het toetreden tot een cult en hoe de cultleden hem op subtiele wijze dusdanig manipuleren dat hij zijn oude identiteit en zijn familie afwijst en verruilt voor een nieuwe 'familie'. Het slachtoffer is Danny Stetson [Michael O'Keefe], een student en veelbelovend turner, die kennis maakt met de aantrekkelijke, charmante en vriendelijke Rebecca [Karen Allen]. Hij valt als een blok voor haar en laat zich overhalen om mee te komen naar wat lijkt op een soort zomerkamp. Danny is aanvankelijk zeer sceptisch, maar blijkt niet bestand tegen de peer-pressure van de andere jongeren. Bovendien blijkt 'kampleider' Kirklander [Peter Fonda] een welbespraakte, vriendelijke en charismatische persoonlijkheid. Wanneer Danny's ouders [Brian Dennehy, Elizabeth Ashley] zich beseffen wat er met hun zoon is gebeurd, komen ze er al snel achter dat ze de hulp nodig hebben van Charles Pratt [James Woods], een man die gespecialiseerd is in het kidnappen en deprogrammeren van gehersenspoelde jongeren.

Voortreffelijk geacteerd, met name door O'Keefe en Fonda, maar regisseur Ted Kotcheff is de absolute ster van deze film. Kotcheff maakt je als kijker op knappe wijze deelgenoot van de manier waarop, maar vooral ook waarom Danny opgaat in de cult. Allen is de ultieme verleidster, de volmaakte onschuld die 100% gelooft in haar goede intenties. Kotcheff maakt gebruik van close-ups, ongebruikelijke camerahoeken en vervormde beelden in de bloedstollende finale waarin Woods (eveneens uitstekend) werkelijk geen enkel middel schuwt om O'Keefe te deprogrammeren.

Sneue zelfverklaarde “onromantische komedie” waarin de infantiele Carey [Kyle Marvin] letterlijk naar Paul [Michael Angelo Covino] en Julie [Dakota Johnson] omdat Ashley [Adria Arjona] aankondigt van hem te willen scheiden. Paul en Julie hebben een open relatie en hebben mogelijk advies voor hem. Ashley komt erbij en de lollig bedoelde situatie volgen elkaar op in een screwball comedy vol egocentrische, vervelende personages en grappen die keer op keer doodslaan. Verbijsterend slecht!

Verfilming van het autobiografische boek “Spoiler Alert: The Hero Dies At The End” van Michael Ausiello verklapt meteen het einde, maar de weg naar die ontknoping gaat bij lange na niet volgens de geijkte wegen. Ausiello [Jim Parsons] ontmoet Kit [Ben Aldridge] in in een nachtclub voor homo’s en het is een geval van liefde op het eerste gezicht. Deze geliefden moeten de nodige obstakels overwinnen, waaronder Kits angst voor de reactie van zijn vader [Bill Irwin] en moeder [Sally Field], bij wij hij nog niet uit de kast is gekomen. De structuur is zonder meer die van een ‘ziekte-van-de-week’ film, maar de manier waarop de hoofdpersonen omgaan met de hoogte- en dieptepunten in hun gezamenlijke leven, zijn met een authentieke mix van drama en humor tot leven gebracht door een foutloze cast. Parsons en Aldridge zijn perfect in de hoofdrol, maar Field en Irwin doen geen moment voor hun onder. Dus houd de zakdoeken maar in de aanslag!

Meer dan 10 jaar na de eerste Spongebobfilm verschijnt deze teleurstellende sequel. Deze keer is de formule voor Krabburgers verdwenen waardoor Mr Krabs zijn geliefde specialiteit niet meer kan maken en zijn restaurant failliet dreigt te gaan. Uiteraard is het aan Spongebob en Patrick om de formule terug te halen.

De animatie is hier een stuk gelikter, maar in mijn beleving was de (relatieve) eenvoud van de eerste film een belangrijk onderdeel van de setting en past dat beter bij de toch wat anarchistische inslag van Spongebob Squarepants. Belangrijk is dat de stemvertolkingen wat mat zijn en Spongebob en Patrick een groot deel van dat aanstekelijke, kinderlijke enthousiasme zijn kwijt geraakt. Dat heeft allicht te maken met het feit dat bedenker Stephen Hillenburg niet bij de productie betrokken was (hij schreef wel mee aan het verhaal) en de regie is overgedragen aan Paul Tibbitt, die weliswaar een handjevol afleveringen van de serie regisseerde maar er niet in slaagt om de juiste snaar te raken.

Antonio Banderas doet een Puss-In-Boots Piratenversie en voegt derhalve te weinig toe om de film echt leven in te blazen. Wat overblijft is natuurlijk wel de grappige karakters, maar in handen van Hillenburg was er ongetwijfeld een meer levendige, leukere film uit gekomen.

Deze recensie betreft de Engels gesproken versie. Ik heb nog nooit een aflevering van deze animatieserie gezien en dat is ook helemaal niet nodig. Spongebob en Patrick zijn zo aandoenlijk in hun kinderlijke gedrag, dat ze je hart meteen winnen. Toch is het aan deze twee naïeve, zwaar aan ijs verslaafde oelewappers om Mr Krabs te redden door de juweel in de kroon van Neptunus te vinden. Uiteraard is Plankton betrokken bij de verdwijning van dat juweel, want hij doet er alles aan om de Krusty Krab een voet dwars te zetten... oh, en hij is ook uit op wereldheerschappij!

Dit is slapstick in animatievorm op zijn allerbest, met een perfecte stemmencast (waaronder gastacteurs Jeffrey Tambor, Scarlett Johansson en Alec Baldwin) en een leuke bijrol voor David Hasselhoff. Een animatiefilm die de zon kan laten schijnen op een regenachtige dag. En de centrale boodschap van de film? Zing maar mee:

"I'm a Goofy Goobe, yeah. You're a Goofy Goober, yeah. We're All Goofy Goobers, yeah!. Goofy Goofy Goober Goober YEAAHH!"

Stanley Kubrick noemde dit “the most terrifying film I have ever seen”, maar dit is zeker geen horror. Het is voornamelijk een uiterst intelligent geschreven psychologisch drama over Rex [Gene Bervoets], die de verdwijning van zijn vriendin Saskia [Johanna ter Steege] bij een tankstation in Frankrijk niet los kan laten, en de schuldige Fransman [Bernard-Pierre Donnadieu] die in de drie jaren die volgen een even verwoestend als obsessief spelletje speelt met de geliefde van zijn slachtoffer. Dit is vooral een fascinerend psychologisch drama belicht vanuit beide perspectieven. Pas in het laatste kwart ontpopt dit zich als een thriller met een onvergetelijke ontknoping, mede dankzij Sluizers nauwkeurige beeldregie en Donnadieus formidabele rol als de volstrekt ongevaarlijk ogende schurk. Sluizer regisseerde in 1993 ook de inferieure Amerikaanse remake met Kiefer Sutherland, Sandra Bullock en Jeff Bridges in de hoofdrollen.

"De beste film over verslaggeving sinds All The President's Men", zo zag ik ergens. Niet zo handig om de vergelijking met die film op te roepen, want wie zich die film herinnert kan ook snel benoemen waar het aan schort bij Spotlight: kleurloze karakters, weinig scherpe dialogen en een gebrek aan spanning.

De hoofdpersonen laten ons met regelmaat weten dat De Kerk er alles aan zal doen om het centrale schandaal geheim te houden, maar dat beperkt zich veelal tot juridische spelletjes en niet tot de intimidatie en dreigementen die de verslaggeving van het Watergate-schandaal met zich meebracht. Waar in 'All The President's Men' de aanloop naar de ontmoeting met informant Deep Throat zorgde voor enorm veel suspense, sleept deze film zich van het ene gesprekje naar het andere. De acteurs doen hun best, maar ironisch genoeg lijkt het alsof de filmmakers De Kerk niet voor het zere been wilden schoppen. Deze film heeft een formidabele schurk nodig en De Kerk blijkt toch vooral uit een stelletje pennenlikkers te bestaan die hun hoofd in het zand steken.

Goed gemaakt en het verhaal is relevant, maar er had veel meer in gezeten.

Josée [Vivan de Muynck] is een bejaarde actrice die zowel op het podium als bij haar gezin graag de diva uithangt en commentaar met haar messcherpe tong in de kiem weet te smoren. Na een beroerte raakt ze juist haar spraakvermogen kwijt en is het aan haar man [Rik van Uffelen] en haar drie kinderen om haar bij te staan tijdens haar herstelproces. Haar jongste zoon is Jan [Stany Crets], een succesvolle schrijver die - onder anderen vanwege zijn homoseksualiteit - door de jaren heen veelvuldig met Josée in de clinch heeft gelegen. De familiecrisis zorgt voor een writer's block, terwijl zijn redacteur [Halina Reijn] wacht op nieuw materiaal. Bovendien komt zijn relatie met Roel [Hans Kesting] onder druk te staan.

Crets is wat kleurloos in de hoofdrol, maar De Muynck geeft een prachtige tour-de-force weg in een rol waarin ze op geloofwaardige wijze het verval en het herstel van de toneeldiva gestalte moet geven. Van Uffelen is het hart van de film, als haar vriendelijke, goed bedoelende echtgenoot. Een typisch geval van tegenpolen die perfect bij elkaar blijken te passen. Dat beeld wordt versterkt door flashbacks waarin we enkele sleutelmomenten uit hun relatie meemaken. Marie Vinck en Flor Decleir zijn perfect als de jonge Josée en Roger en deze flashbacks zijn op simpele, maar effectieve wijze ingebed in het verhaal.