Opinions

Joe Keery is zeer innemend als Kurt Kunkle, een jonge man die al 10 jaar veelvuldig vlogt maar zelden meer dan 10 kijkers heeft. Hij staat op het punt het bijltje er bij neer te gooien, tot hij een briljante ingeving krijgt. Hij meldt zich aan als chauffeur bij Spree, een taxiapp, en installeert een aantal camera's in zijn auto. Hij gebruikt zijn klanten als nietsvermoedende hoofdrolspelers in 'The Lesson', maar daar blijken zij niet al te gelukkig mee te zijn. Logisch, want Kurt heeft voor zijn passagiers zelf een bijzondere 'eindbestemming' in gedachten. De obsessie van vloggers met het aantal kijkers, comments en likes stuurt dit verhaal aan en het basisidee is best interessant. Helaas speelt regisseur en co-scenarist Kotlyarenko zijn troefkaart veel te vroeg en daarna raakt hij het spoor bijster. Een steeds meer bloederige herhaling van zetten is het gevolg en daardoor is de tweede helft wat vervelend.

Technisch goed gemaakte, vaak intieme documentaire over de kracht van het woord, al of niet religieus. Appel toont mensen uit alle lagen van de samenleving, uit dorpen en steden, in uiterst formele en minder formele omstandigheden en toont hoe woord (en, in sommige gevallen, zang) mensen in Nederland verbindt. Het is altijd riskant om een film te maken waarin de multiculturele samenleving een terugkerend thema is: Appel begint met de introductie van de inburgeringsceremonie waarin nieuwe Nederlanders zich onderwerpen aan de Nederlandse wet ("dat verklaar en beloof ik") en het Wilhelmus zingen, maar toont kort daarna een toespraak van Pegida-voorman Edwin Wagensveld die kritiek uit op de Islam. Er zijn ook indringende beelden van een bijeenkomst met Sylvana Simons - waar ze een onverwachte, emotionele ontmoeting heeft - en we zien hoe voor- en tegenstanders reageren op de komst van Geert Wilders. Het is knap dat Appel een film heeft afgeleverd die geen standpunt inneemt, maar wel een aardig beeld geeft van enkele hoogtepunten (de 50-jarige verjaardag van Koning Willem-Alexander, gevierd met tientallen burgers die dezelfde verjaardag hebben en niet te vergeten het kampioensfeest van Feyenoord) en dieptepunten (naast de Sylvana-rel is er ook aandacht voor een bijeenkomst in Arnhem voor Ronnie en Jasper, het homo-stel dat daar door jongeren was mishandeld) uit een bewogen periode in onze vaderlandse geschiedenis. Nooit vervelend, vaak amusant, maar nauwelijks onthullend zodat je er niet echt iets wijzer van wordt.

Na de dood van zijn moeder trekt Evan [Lou Taylor Pucci] zich enige tijd terug in pittoresk Italië. Daar leert hij Louise [Nadia Hilker] kennen en hun vriendschap bloeit uit tot een romance. Maar Louise verbergt een duister geheim. Niet onaardig romantisch drama geeft al snel aanwijzingen dat dit een (voor horrorliefhebbers) aangenaam onaangename kant op gaat, maar maakt die belofte helemaal niet waar en is in feite één lange tease. Ook liefhebbers van pure romantiek zullen hier hun wenkbrauwen bij fronsen en zich afvragen waar dit nou eigenlijk allemaal over ging.

James Mason speelt de rol van Rafe Crompton, het hoofd van een arbeidersfamilie in Bolton waar de kinderen hun verdiende geld in het familiepotje moeten stoppen en Rafe beslist waar het geld aan wordt uitgegeven. Zijn echtgenote [Diana Coupland] probeert de brug te zijn die de kloof tussen vader en zijn kinderen met elkaar verbindt, maar ook zij kan niet voorkomen dat er een conflict ontstaat wanneer dochter Florence [Hannah Crompton] aankondigt te willen trouwen. Maar zij is niet de enige die de confrontatie aangaat met de patres familias.

Levendige verfilming van het toneelstuk van Bill Naughton, die tevens tekende voor het scenario dat regisseur Peter Hammond bevrijdt van de toneelconventies. Niet alleen weet Hammond goed gebruik te maken van de mistroostige locaties in en rond Bolton, hij slaagt er ook in de scènes in het kleine familiehuis op dynamische wijze in beeld te brengen waardoor de film visueel interessant blijft. De uitstekende balans tussen humor, drama en sentiment, alsmede de prima cast doet de rest.

Harmony Korine herkauwt zijn bekende formule, maar heeft deze keer een groter budget voor zijn nihilistische en ronduit stomvervelende visie op de verworpen moraal van de Amerikaanse jeugd. Het is dan ook geen verrassing dat dit misdaaddrama grotendeels bestaat uit halfnaakte tienermeisjes en gespierde tienerjongens die zich in slowmotion laven in het hedonisme van Spring Break onder de klanken van een stampende soundtrack. Het verhaal is amper genoeg voor een filmpje van 5 minuten, maar Korine heeft het lef om je 85 minuten langer te vervelen met meer van hetzelfde. James Franco is volkomen belachelijk als een rapper met lang rastahaar, een dollartatoeage, een zilveren gebit en een auto met kenteken BALLR. Zou die veel goeds in het zin hebben? Lekker boeiend...

In 1990 begint John Milton aan zijn eerste jaar op een private kostschool in Durban North in Zuid-Afrika. Iedere leerling heeft daar een bijnaam en John krijgt de bijnaam ‘Spud’ vanwege zijn kleine penis en het feit dat zijn teelballen nog niet zijn ‘gevallen’. John maakt al gauw deel uit van een groep die zichzelf ‘The Crazy Eight’ noemt. Onder hen ‘Fatty’ [Blessing Xaba] die het record voor de langste scheet in handen heeft, en ‘Boggo’ [Travi Hornsby], die bekend staat als een onvervalste seksmaniak. Hoewel er nadrukkelijk aandacht is voor de aankondiging die President De Klerk dat jaar maakte over de legalisering van de ANC en het voornemen om Nelson Mandela vrij te laten, is dit uiteindelijk slechts een terzijde in een serie van grappen en grollen, confrontaties met de strenge huismeester [Jason Cope] en wijze levenslessen van de geliefde docent Engelse literatuur [John Cleese]. Harry Potter is dit bepaald niet. Gezien de setting teleurstellend oppervlakkig. John van de Ruit, de schrijver van het gelijknamige boek, heeft een cameo als één van de docenten tijdens de kerkdienst.

Het is 1991 en in zijn tweede jaar op de kostschool in het Zuid-Afrikaanse Durban North krijgt John ‘Spud’ Milton te maken met een groep jongens die de zelfverklaarde hegemonie van ‘The Crazy Eight’, (waartoe Spud behoort) tracht te doorbreken. Johns ouders ruziën over de vraag of ze vanwege de afschaffing van Apartheid niet beter het land kunnen verlaten en Mr. Edley [John Cleese], die door de schoolleiding onder druk is gezet om met pensioen te gaan, helpt de jongens om zich te verzetten tegen de schooltradities. Meer kwajongensgrappen met een beetje drama op het einde, oftewel meer van hetzelfde.

John van de Ruit, de schrijver van de Spud-boekenreeks, schreef deze keer zelf het scenario. Ook nu is er volop ruimte voor kwajongensstreken en seksuele fantasieën (John is immers 16 jaar), maar Van de Ruit zorgt deze keer voor meer structuur. ‘The Crazy Eight’ sluiten een verbond waarin ze afspreken dat niemand zich al opwerpen als toekomstige ‘prefect’, een verkozen leerling met extra verantwoordelijkheden en een zekere macht. De schoolleiding heeft John ‘Spud’ Milton medegedeeld dat hij vanwege herhaaldelijk slecht gedrag en ondermaats presteren zijn studiebeurs (en daarmee zijn academische toekomst) op zijn buik kan schrijven... tenzij hij erin slaagt verkozen te worden als prefect. Wanneer Spud zijn belofte verbreekt haalt hij zich de woede van de overige leden van ‘The Crazy Eight’ op de hals. Als revanche stellen zij zich allemaal kandidaat als prefect, wat het voor Spud nóg moeilijker maakt om zijn academische toekomst veilig te stellen. De ontknoping zal weinig mensen verrassen, maar dit is een stuk beter dan de twee voorgangers.

Russische variant op Alien waarin Tatyana Klimova [Oksana Akinshina] de enige overlevende van een ruimtemissie in 1983 moet onderzoeken. Konstantin Veshnyakov [Pyotr Fyodorov] blijkt de gastheer te zijn van een buitenaardse entiteit die zijn lichaam tijdelijk kan verlaten en daarbij agressief gedrag vertoont. Is dit een gevaarlijk monster of is de waarheid een stuk complexer? Niet onaardig basisgegeven in goed geacteerd SF-drama met horrorelementen dat zich echter in een bijzonder traag tempo voltrekt en pas in het laatste kwart op gang komt.

Susan Cooper [Melissa McCarthy] is een volleerde CIA-agente maar heeft tot nu toe uitsluitend gewerkt als bureauagente en assisteert Bradley Fine [Jude Law, die een aardige sollicitatie doet voor de rol van James Bond] tijdens diens veldoperaties. Wanneer meestercrimineel Tihomir Baoyanov [Raad Rawi] een lijst van alle actief agenten weet te bemachtigen en deze openbaar maakt, kan geen enkele CIA-agent nog undercover werken... behalve Susan. CIA-baas Elaine Crocker [Allison Janney] heeft dan ook geen andere keus dan Susan in te zetten wanneer blijkt dat zakenman De Luca [Bobby Cannavale] een sleutelrol blijkt te spelen in een terroristisch netwerk. Suan krijgt hulp van haar overenthousiaste vriendin Nancy [Miranda Hart] maar had er niet op gerekend dat de ontmaskerde CIA-agent Rick Ford [Jason Statham] zich op eigen houtje met operatie zou bemoeien. Na de succesvolle buddyfilm The Heat met Sandra Bullock blijktMcCarthy zich als een vis in het water te voelen, ook naast Jason Statham die – tot verrassing van velen – met overtuiging en zichtbaar plezier zijn filmimago op de hak neemt. Ook Law en Hart leveren uitstekend werk af, maar de meeste eer gaat naar Paul Feig die precies de juiste middenweg tussen komedie en actie bewaakt en bovendien het tempo er heerlijk in houdt.

De eerste samenwerking tussen Emeric Pressburger (als scenarist) en Michael Powell (als regisseur) is om die reden een must voor fans van het legendarische duo. Het is een verhaal over spionage op het Schotse platteland ten tijde van WOI, waarbij de kust van Schotland een belangrijke strategische rol speelde in de strijd tegen de Duitse U-boten. Het verhaal over een Duitse onderzeebootkapitein [Conrad Veidt] die met behulp van een spion informatie moet inwinnen over de Britse vloot is sfeervol gefilmd, zit vol interessante karakters en amusante dialogen. Wat opvalt is dat - afgezien van de Duitse kapitein - iedereen een schurk kan zijn, alsmede dat vrouwen een (voor die tijd zeker) buitengewoon belangrijke rol spelen. Die bijzondere elementen zijn typerend voor het oeuvre van Powell en Pressburger en maken deze spionagethriller met humoristische elementen zeker een kijkje waard.

Marissa Wilson [Jessica Alba] leidt een dubbelleven als brave moeder van Rebecca [Rowan Blanchard] en Cecil [Mason Cook] en als topspion. Ze is bovendien in het bezit van het enige middel dat kan voorkomen dat de mysterieuze “Time Keeper” alle tijd van de wereld in handen krijgt. Wilbur en Rebecca volgen een spoedcursus ‘Spy Kids’ met behulp van hun hond Argonaut (met de stem van Ricky Gervais) in deze vlotte en visueel geslaagde SF-komedie die ten onder gaat aan een overdosis infantiele grappen met de nadruk op datgene wat we via onze lichaamsgaten naar buiten werken. Blanchard en Cook zijn niet de leukste thuis. Oorspronkelijke Spy Kids [Carmen] Alexa PenaVega en Juni [Daryl Sabara] komen ook nog even opdraven.

Gameontwikkelaar Rey Kingston [Billy Magnusson] hackt de Armageddon Code die in handen was van spionnenechtpaar Tango [Zachary Levi] en Torrez [Gina Rodriguez] door misbruik te maken van de gameverslaving van hun kinderen Tony [Connor Esterson] en Patty [Everly Carganilla]. Met die code heeft Kingston de controle over alle devices in de helft van de wereld. Om de volledige controle te krijgen, moet hij het in een rechtstreeks duel opnemen tegen de familie Tango-Torrez. Het peil van deze franchise zakt naar een nog bedroevender niveau dankzij erbarmelijk acteerwerk, vooral van de twee ronduit irritante kinderen, en een tweeslachtige benadering van geweld en gameverslaving. Magnusson blijft overeind als ‘The King’. Jammer dat hij niet in staat in was om in werkelijkheid de stekker uit dit abominabele gevalletje te trekken.

Gillian [Amber Valetta] heeft een goede klik met haar vriendelijke buurman Bob [Jackie Chan], maar haar kinderen vinden hem maar een stijve hark. Wanneer haar vader ernstig ziek wordt, heeft Gillian geen andere keuze dan Bob te vragen om op haar kinderen te passen. Wat zij niet weet, is dat Bob een geheim agent is. Wat Bob niet had kunnen bevroeden, is dat zijn aartsvijand Anton Poldark [Magnús Scheving] hem zou opsporen. Met een opstandig tienermeisje [Madeline Carroll], een nerd [Will Shadley] die het doelwit is van pestkoppen en een onvoorspelbare kleuter [Alina Foley] zijn alle clichés aanwezig in deze kindvriendelijke, afgezaagde actiekomedie waarin vooral Shadley op de zenuwen werkt. Gelukkig zijn er de traditionele circusachtige actiescènes om je wakker te houden.

Alleen de titel is slechter. Teveel expliciet geweld, te weinig (geslaagde) grappen in een film met een ernstige identiteitscrisis. Het begint in een mistroostig Litouwen met The Wind Of Change [1990], beelden uit ALF [1986-1990] en Mila Kunis die Nintendo Duck Hunt speelt. Alles wijst er op dat moment op dat de film zich in 1990 afspeelt, tot de onvermijdelijke mobiele telefoon langskomt. Waarom dan al die 90s-verwijzingen? Affijn, er is een verhaal, maar dat klopt van geen kanten. Sowieso is het moeilijk te geloven dat de saaie Audrey [Mila Kunis] en de hyperactieve, ronduit irritante Morgan [Kate McKinnon] elkaars beste vriendinnen te zijn, maar het is duidelijk niet de bedoeling de kijker te voorzien van enige logica. McKinnon toonde in Saturday Night Live dat ze één van de grappigste vrouwen ter wereld kan zijn, maar regisseur Susanne Fogel slaagt er niet in McKinnons wilde komische stijl (die perfect werkt bij haar geniale imitatie van Hilary Clinton bijvoorbeeld) te temperen en het resultaat is een onbeheerste vertolking die - net als haar karakter overigens - 'a bit much' is. Had als actiefilm geslaagd kunnen zijn zonder de belegen (seksuele) grappen, had een acceptabele komedie kunnen zijn zonder de overdaad aan explosies, bloedvergieten en ander gewelddadig gedoe. Nu is het vleesch noch visch, oftewel helemaal niks.

Episodische film over het gebrek aan wat scenarist/regisseur Ruben Östlund ziet als 'menselijkheid'. Östlund maakt zijn punt al vroeg in de film, laat die zelfs letterlijk uitspreken door de overenthousiaste bedenkers van een reclame-campagne voor het museum in Stockholm waarvan Christian [Claes Bang] de curator is. Het gebrek aan dramatische opbouw en de rommelige structuur doet de aandacht regelmatig verslappen in een film die drie bijzonder geslaagde scènes heeft: een scène op een plein waar een vrouw om hulp roept omdat haar man haar dreigt te vermoorden, een confrontatie tussen een medewerker [Christopher Læssø] van Christian met een 12-jarige jongen [een uitblinkende Elijandro Edouard] die genoegdoening eist omdat Christian hem in een brief (indirect en onterecht) heeft beschuldigd van diefstal en een 'performance' tijdens een diner in een restaurant waarbij de kunstenaar [Mikael Olsson] de grenzen van de menselijkheid op confronterende en onvergetelijke wijze aftast. Maar er is niets wat de overdadige speelduur - een spijtige trend bij films die in Cannes hoge ogen scoren - rechtvaardigt.

Een diep persoonlijk document over de relatie tussen een vader en een zoon die op eigenzinnige wijze hun sporen hebben verdiend in de filmwereld. Downey Sr. is het anker en vanaf het begin is duidelijk dat de in 2019 begonnen film in ieder geval het overlijden van Robert Downey Sr. zal bevatten, De zoon probeert zijn vader interessante uitspraken te ontlokken, maar stuit veelal op cryptische, dan wel ontwijkende antwoorden die zo typerend zijn voor Sr. dat hij er had om kan lachen. Bevat beelden uit Downey Sr,’s vroege werk, aangevuld met interviews met betrokken acteurs crewleden, maar onderzoekt ook wat voor invloed vader heeft gehad op zijn zoon, alsmede hoe die invloed doorwerkt in de relatie tussen Robert Downey Jr. en diens kinderen.

Mensen met ofidiofobie doen er goed aan deze thriller te mijden. Het begint met de mededeling dat alle reptielen in de film echt zijn en dat de filmmakers de hoofdrolspelers dankbaar zijn voor de getoonde moed. Inderdaad, zo maken ze ze niet meer! Strother Martin verdient in dat opzicht de meeste lof, vooral (maar zeker niet uitsluitend) wanneer hij een levensgevaarlijke Zwarte Mamba temt. De make-up van John Chambers, Nick Marcellino en Daniel C. Striepeke is eveneens bijzonder fraai. Het is alleen jammer dat het meer dan een uur duurt voordat het op gang komt.

Van alle bedenkelijke Airport-klonen zou dit wel eens de allerslechtste kunnen zijn. Niemand minder dan Burgess Meredith, Lorne Greene en Susan Strasberg lieten zich betalen om hier aan mee te werken en toen was het budget op. Het resultaat is een beetje sneu: een origami-tuigje moet een supersonisch vliegtuig voorstellen, de achtergrondprojecties zijn van slecht niveau en de sets lijken gestolen uit Ed Woods "Plan 9 From Outer Space". De dialogen zijn vaak ronduit banaal, zeker in de epiloog. Fans van "Airplane!" zullen opmerken dat Peter "Captain Oveur" Graves hier één van de passagiers speelt. Zouden Zucker, Abrahams en Zucker deze film ook gebruikt hebben als studiemateriaal voor hun hilarische parodie? Dikke kans, want dit is vaak hilarisch slecht!

De mening zijn sterk verdeeld over dit zonderlinge, maar vermakelijke Hitchcockmysterie. Hitchcock erkende dat de gelogen flashback aan het begin van de film zijn grootste fout was sinds de explosie in Sabotage (1936), maar het past in een verhaal dat bol staat van leugens en bedrog. Jane Wyman, die kort hiervoor een Oscar had gewonnen voor Johnny Belinda, kan prima uit de voeten met haar luchtige rol als de actrice die zich voordoet als een dienstmeisje en zo het vertrouwen weet te winnen van de glamoureuze nachtclubzangeres Charlotte Inwood [Marlene Dietrich] in de hoop bewijs te vinden waaruit blijkt dat zij en niet hoofdverdachten Jonathan Cooper [Richard Todd] verantwoordelijk is voor een moord. Dit is geen traditionele Hitchcockthriller - de aanwezigheid van Alastair Sim en Joyce "Lovely Ducks" Grenfell benadrukt de komische kant - en het scenario is onevenwichtig qua toon, maar wie al met al is dit toch zeer vermakelijk.

Een gestileerde onthoofding volgens de traditie van de Grand Guignol belooft veel goeds, maar dit kun je geen horrorfilm noemen. Het speelt zich af tijdens een zomerkamp waar tieners zich kunnen laten scholen op het gebied van allerlei facetten van theater. Dat moet leiden tot een uitvoering van een muzikale variant op The Phantom of the Opera. Teveel slecht gezongen en matig geschreven liedjes als ‘I’m Gay (but not that way)’ die abrupt worden onderbroken door plotselinge gewelduitbarstingen. Sable heeft geprobeerd om onverenigbare genres samen te brengen en bewijst daarmee dat musical, komedie en horror onverenigbaar zijn. Een zonderlinge film maar te onevenwichtig om een cultstatus te verdienen.

Gloria Swanson begon haar filmcarrière in de comedystal van Mack Sennett en haar gevoel voor slapstick en de bijbehorende timing komen haar zeer goed van pas in deze vermakelijke komedie. Ze speelt Jennie, een serveerster die droomt dat ze Gloria Swanson is. Niet zozeer omdat ze zo houdt van acteren, maar omdat haar collega Orme [Lawrence Gray] veel meer interesse lijkt te hebben in filmactrices dan in haar. Jennies frustratie neemt toe wanneer een grote show in het dorp arriveert en Orme vastbesloten een date te regelen met topactrice Lillian Lyons [Gertrude Astor], de ster van de show.

Hoewel Swanson in 1925 haar slapstickverleden allang had verruild voor een carrière als de grootste filmdiva van haar generatie, lijkt ze er plezier in te hebben dat imago op de hak te nemen. Ze doet ook een geslaagde persiflage op Nazimova, haar Russische rivaal. Haar pogingen om een groep fabrieksarbeiders te bedienen, haar repetitie met behulp van een knuffelbeest en de bokswedstrijd tegen haar rivale behoren tot de hoogtepunten, maar ook veteraan Ford Serling krijgt de ruimte om te schitteren als de eigenaar van de rondreizende show.

Whoops! Wie kwam er op het waanzinnige idee om Rex Harrison en Richard Burton, twee van de grootste vrouwenverslinders van hun generatie, te casten als Charlie en Harry, een homoseksueel stel dat een kapperszaak runt? Als het je al lukt om je over die verbijstering heen te zetten blijft er niet veel meer over dan een hoop gebakken lucht. De film draait deels om de relatie tussen de twee mannen, maar vooral over de relatie met hun moeders. Charlies moeder [Beatrix Lehmann] weet geen vriendelijk woord te zeggen en Harry's moeder [Cathleen Nesbitt] is ernstig ziek en veeleisend. Een hoop gekibbel, maar vooral een verspilling van talent.

In een post-apocalyptisch Amerika proberen een vampierenjager [Nick Damici], zijn nieuwste pupil Martin [Connor Paolo], de hoogzwangere Belle [Danielle Harris] en een getraumatiseerde non [Kelly McGillis] de Canadese grens te bereiken in de hoop dat ze daar veilig zijn. Er is niets origineels aan het verhaal en de karakterisering in deze horrorfilm, ook al doet de stemmige score van Jeff Grace je wellicht vermoeden dat hier sprake is van een meer dan gemiddelde diepgang. Daar is echter bar weinig van te merken waardoor de kenners van het post-apocalyptische zwaarmoedige filmgenre hier niet warm voor zullen lopen, ook al is het - zeker gezien het beperkte budget - een competent gemaakt horrordrama.

In de prachtige openingsscène bespreken Stan [Steve Coogan] en Ollie [John C Reilly] hun toekomstplannen terwijl ze zich vanuit hun kleedruimte begeven in de richting van de set van 'Way Out West', hun laatste meesterwerk, waar ze hun beroemde dansje doen. De scène is in één take opgenomen en is een tour-de-force van alle betrokkenen, niet in de laatste plaats van de twee hoofdrolspelers die probleemloos schakelen tussen de personen die ze spelen en de karakters die het komische duo zo populair maakten. Het is 1937 en Stan wil een beter contract afdwingen bij Hal Roach [Danny Huston], maar aangezien Ollie nogal krap bij kas is heeft hij zo'n bedenkingen. Stan beëindigt zijn contract, maar Ollie dient zijn contract uit door te spelen in 'Zenobia'. Het blijkt een negatief keerpunt in de carrière van het komische duo te zijn, iets wat invloed heeft op hun Britse theatertour in 1952, die bedoeld was om publiciteit op te wekken voor een nieuwe film, een parodie op Robin Hood. Hoewel het duo op het podium nog steeds de oude magie blijkt te hebben, ontstaat er achter de schermen steeds meer spanning tussen de oude vrienden, zeker wanneer hun echtgenotes [Nina Arianda, Shirley Henderson] zich bij hun aansluiten.

Fans van L&H kunnen hun hart ophalen aan de vele perfecte reconstructies van klassieke L&H-sketches, want Coogan en Reilly zijn in alle opzichten subliem. Het materiaal werkt ook anno 2019 nog steeds geweldig op de lachspieren, maar wat dit biografische drama werkelijk verheft tot meesterwerk is het scenario van Jeff Pope, dat een eerlijk beeld geeft van de moeizame verstandhouding tussen twee iconische acteurs die - soms tegen wil en dank - afhankelijk van elkaar waren voor hun succes en Arianda en Henderson prima rollen geeft als hun echtgenotes. Een genot voor fans van L&H, wie niet zo bekend is met het werk en de carrière van het legendarische duo zal deze film waarschijnlijk minder kunnen waarderen.

Na 28 jaar vast te hebben gezeten, komt Val [Al Pacino] en dat viert hij met zijn oude vriend en collega Doc [Christopher Walken]. Maar Claphands [Mark Margolis] eist dat Doc namens hem wraak neemt, omdat Val zijn zoon heeft gedood. Vals eerste en mogelijk laatste dag uit de gevangenis wordt een ware reünie door de verschijning van Hirsch [Alan Arkin] die vroeger vaak dienst deed als chauffeur. Goedkoop gefilmde, luchtige misdaadfilm moet het vooral hebben van de drie veteranen en die stellen niet teleur. Zonder hun aanwezigheid was dit een verwaarloosbaar niemendalletje geweest.

Chaplins beroemde korte film "Behind the Screen" toont aan dat Hollywood vanaf het prille begin in staat was om zichzelf op vermakelijke wijze een spiegel voor te houden. "Stand-In" is daar een uitstekend voorbeeld van. Leslie Howard speelt de briljante, maar wereldvreemde bankier Atterbury Dodd, die aanbiedt naar Hollywood af te reizen om vast te stellen wat filmmaatschappij Colossal Studios wel een waardevolle investering is. Dodd heeft echter nog nooit gehoord van Shirley Temple of van Clark Gable en dus denken mannen als Nassau [C. Henry Gordon] en Tom Potts [Jack Carson] dat ze meneer Dodd gemakkelijk met een kluitje in het riet kunnen sturen. Zij hebben echter niet gerekend op Lester Plum [Joan Blondell], een ambitieuze actrice die werkt als stand-in en met wie Atterbury bevriend raakt.

Het scenario, gebaseerd op de gelijknamige roman van Clarence Budington Kelland, zit vol snedige dialogen en bevat een keur aan hilarische momenten. De pretentieuze regisseur Koslofski [Alan Mowbray] die zich tijdens het voorbereiden op een scène uit zijn nieuwe film "Sex and Satan" ergert aan het feit dat de Edelweiss van papier is, Lesters mini-cursus jiu-jitsu en Atterbury's date met Cheri [Marla Shelton], die iets te diep in het glaasje heeft gekeken. Howard en Blondell zijn perfect in de hoofdrollen, maar de rest van de cast lijkt zich ook uitstekend te hebben vermaakt. En als kijker deel je dan ook volop mee in de feestvreugde.

Als schrijver van boeken is Stephen King haast niet te evenaren, maar wanneer hij ze zelf gaat bewerken voor het medium film slaat hij de plank nogal eens mis, bijvoorbeeld met Maximum Overdrive en de onbezonnen versie van The Shining. Hier slaat hij echter de spijker op z'n kop, daarbij geholpen door een perfecte cast. Hij heeft bovendien een klein rolletje in het verhaal over een vanuit een geheim lab ontsnapt virus genaamd "Captain Trips" dat vrijwel de volledige bevolking van de VS uitroeit. Slecht enkele honderden mensen, verspreid over het land, blijken immuun voor het virus en al die mensen worden in een droom opgeroepen om zich te verzamelen. Een deel van hen heeft visioenen van Mother Abigail [Ruby Dee], een vriendelijke, hoogbejaarde vrouw. De anderen volgen de roep van Randall Flag [Jamey Sheridan], een duivels intelligente, charismatische man. Onvermijdelijk komen de twee groepen tegenover elkaar te staan in een strijd op leven en dood.

Geslaagde combinatie van sentimenteel drama (met duidelijke religieuze ondertonen) en horrorthriller profiteert van een uitstekende rolverdeling, effectieve make-up en een aantal scènes die nog lang blijven hangen. De sequentie op de muziek van Blue Oyster Cults "Don't Fear The Reaper" en een vergelijkbare scène met "Don't Dream (it's over)" van Crowded House zijn werkelijk onvergetelijk. Gary Sinise en Molly Ringwald zijn een charmant koppel, maar de uitblinkers in deze film met een uiterst omvangrijke cast zijn Sheridan, Laura San Giacomo als Nadine Cross, die een keuze moet maken tussen Mother Abigail en Randall Flag, Matt Frewer als de waanzinnige pyromaan met de bijnaam "Trashcan Man", en Bill Fagerbakke als de enorme, beresterke, maar zwakbegaafde Tom Cullen.

De man die zich met de meesterwerken Gates of Heaven, The Thin Blue Line, en The Fog Of War op zijn CV heeft staat, doet opnieuw onderzoek naar de rol van de autoriteiten door onderzoek te doen naar de verhalen achter de beruchte foto's die soldaten in 2003 maakten van hun vernedering van arrestanten in Abu Ghraib. Morris sprak met de betrokken soldaten die openhartig - maar opvallend genoeg zonder zichtbare wroeging - spreken over de verhalen achter de foto's. "Je mag alles doen (...) zolang het maar niet op camera wordt vastgelegd". Deze documentaire is (niet geheel onterecht) bekritiseerd omdat de slachtoffers zelfs niet aan het woord komen. De beruchte foto's spreken echter voor zich en juist door zich te richten op het perspectief van de soldaten legt Morris de nadruk op de manier waarop de omstandigheden invloed hebben gehad op de gedragingen van de soldaten. Hoewel het terecht is dat Morris wijst op het feit dat alleen 'gewone soldaten' zijn aangeklaagd, is het niet gepast om de soldaten als slachtoffers van omstandigheden neer te zetten.

Weesmeisje Bird [Ella Ballentine] is getuige van een liquidatie op een afgelegen begrafenis en fotografeert het gezicht van moordenaar Sade [Laurence Fishburne]. Bird weet te ontsnappen en vlucht naar het eveneens afgelegen, bouwvallige huis van Carter [Thomas Jane], een oorlogsveteraan die verbitterd is door een traumatische gebeurtenis. Hoewel Carter het meisje niet kent, is hij vastbesloten haar te beschermen, ook al is zijn enige wapen een jachtgeweer met maar één patroon. Het resultaat is een impasse waarbij Sade en Carter allebei redenen hebben om te denken dat de tijd in hun voordeel werkt. De situatie wordt nijpender wanneer een jonge agent [Jim Watson] op patrouille vermoedt dat er iets niet in de haak is. Hoewel de film zich grotendeels afspeelt in één locatie en de hoofdrolspelers dusdanig gewond zijn dat ze zich moeilijk kunnen voortbewegen, weet Alleca de spanning er flink in te houden door middel van sterke dialogen die de basis vormen voor een psychologisch kat-en-muisspel. Als de meedogenloze huurmoordenaar mag Fishburne deze spannende thriller stelen, maar Jane en Ballentine leveren eveneens uitstekend werk af voor de nagelbijter.