Opinions

Daar ben ik het toch niet helemaal mee eens Metalfist. Je zegt dat het zou moeten eindigen bij de dood van Bibi. Het is misschien het meest emotionele moment in de film maar ook het einde was heel krachtig maar op een andere manier. Heel sterk vond ik hoe dat stuk zich opnieuw afspeelde van wat ze eerder tegen elkaar zeiden, hoewel we ook horen dat Gigi de vraag van Bibi terugstelt aan haar. Wat is je grootste geheim? Waarop Gigi antwoord: Ik ben onsterfelijk. Wauw, die zin beukte er echt op in. En ook dat Gigi niet naar Argentinië wou gaan, hij wou gewoon bij haar zijn. Dan zie je dat hij helemaal op het einde zelfs over de gesloten poort van de begraafplaats springt om bij haar te zijn. Misschien had een begrafenis ook sterk geweest, maar ja iedereen weet dat er een begrafenis aankomt dus Roskam eindigt zijn film op een andere manier, maar zeker niet minder slecht. Integendeel zelfs.

Ik ben dusdanig echt onder de indruk van deze film en in de zaal was het muisstil. Je kon inderdaad een muis horen lopen (moest die er zitten). Mensen achter mij die aan het wenen waren. Dat is echte cinema toch!
Schitterende chemie ook tussen Schoenaerts en Adèle met de mooie achternaam. Hier en daar zitten er wat voorspelbare stukjes in. Voor de mensen die de film nog moeten zien: ga hier best zo blanco mogelijk in, de trailer mag je zien want die geeft nog niet veel weg eigenlijk. Ga echter geen reviews lezen, mijd zelfs de mijne. Elke spoiler is er één teveel.

Voor mij zelfs beter dan Rundskop en mijlen beter dan het erg matige The Drop.

Ik ben niet meteen fan van Besson maar als het een goede film betreft, geef ik dat ook gewoon toe. Natuurlijk moet ik nog veel zien van hem maar Lucy en Valerian zijn twee films die ik niet heb uitgekeken. Nu Lucy wil ik nog wel eens een kans geven. Over Valerian kan ik gerust zeggen dat de twee hoofdrolspelers geen enkele chemie hebben en slecht acteren. In deze film wordt ook niet altijd even geweldig geacteerd en gaat Ruby Rodh compleet over-the-top. Toch is een een leuke film. Op het einde gaat het misschien allemaal net wat te snel voor een film als deze. De worldbuilding is minimaal maar stoort niet te erg.

Fight Club, een film waar ik ooit dingen van gezien had maar waarvan ik me niet veel van kon herinneren. Ik wist wel al voor de film wat de twist was. En die viel dus uiteindelijk zo gigantisch tegen dat ik het ganse einde maar niets vond. In tegenstelling tot The Machinist die ook over insomnia gaat, wordt hier niet eens een reden gegeven waarom hij niet kan slapen. Niet dat er altijd een traumatische gebeurtenis aan vooraf moet gaan maar het lijkt uiteindelijk ook niet direct een lichamelijk probleem want door de praatgroepen kon hij wel slapen.

En dat terwijl ik de film tot voor de twist vermoedelijk 4.5* zou geven. Ik snap dat mensen die ziek zijn en/of aan sterke hallucinaties lijden door insomnia zich de dingen die ze inbeelden echt wel geloven, maar ik vond het zelf als buitenstaander ongeloofwaardig gebracht door oa de beelden op de camera in de ondergrondse garage. Brad Pitt die Norton over de grond sleept en op de camera zie je hem uiteraard niet, ik vond dat vrij belachelijk. Dat is fysisch niet eens mogelijk. En zo zijn er nog tal van voorbeelden die nogal raar zijn als je erover nadenkt. Hij belt naar zichzelf om op café te gaan? Hij staat zichzelf te begluren terwijl hij seks heeft met Marla? etc Ik vind dit dus behoorlijk jammer want de film had een veel hogere score gehad.

Het is ook zo raar dat mensen hem uberhaupt volgen. Hij is zo gek als het maar kan zijn.
Praat tegen zichzelf in een café, staat buiten het café zichzelf te bevechten en op zijn gezicht te meppen. Als ik in dat café had gezeten had ik gedacht: zot zijn doet geen zeer, maar ik had hem verder geen aandacht geschonken.

Het is natuurlijk maar mijn mening, de twist deed het voor mij niet. Ik had er veel liever geen gezien. Een slecht einde verpest natuurlijk al snel je herinnering aan de film dus hier zal de score dan ook erg vanaf hangen.

The Fighter is een echte diesel. Het duurt lang vooraleer het hoogtepunt er komt, maar die laatste boksscene vond ik wel erg geslaagd.

De familie lijkt behoorlijk marginaal en eigenlijk versmachten ze Micky. Het is tijd voor verandering als hij echt iets wil bereiken. Christian Bale heeft ongetwijfeld ook voor deze rol een lichamelijke transformatie ondergaan. Hij is een klasse apart, maar Wahlberg doet zijn best. Soundtrack is ook passend. Film lijkt op The Wrestler. Alle twee degelijk maar een herziening zal er niet snel komen.

Vrij vermakelijk voor tussendoor, maar de acteerprestaties zijn geen prestaties want ze zijn abominabel. Alleen daaraan herken je dus dat dit niet echt een kwaliteitsfilm is. Het begint nog vrij goed met een instortende brug maar daarna gebeuren er wat veel toevalligheden die de film geen goed doen (de dood van Dennis is wel erg snel afgehandeld en ook die van Isaac op de massagetafel is zware karma. Candice vond ik ook erg vreemd, dat kan echt niet volgens mij haha. Ok, je kan slecht vallen maar dit ging erover..

Niet bijzonder dus in de Final Destination reeks waarvan ik enkel de eerste twee films al tweemaal heb gezien. Deze zijn in mijn herinnering toch beter als deze, minder modern maar teveel computereffecten doen deze film ook geen deugd. Het valt heel erg op wanneer er gebruik van werd gemaakt.

Hmm... Tegenvaller.

Komedie? Bijna geen enkele keer gelachen. Luchtig is het wel, maar grappig?

Horror? Er is zo goed als geen gore te bespeuren.

Je kan zeggen wat je wilt maar een echte slasher bevat gore en liefst genoeg. Is toch ook veel grappiger als de darmen en de hersenen in het rond vliegen?

Deze film pakt het duidelijk anders aan. Vrij veel drama, dus ik vind dat eigenlijk het hoofdzakelijke genre van deze film. Visueel is het nog wel genieten met een mooi kleurgebruik. Het deuntje deed het ook goed bij mij.

Taissa Farmiga, blijkbaar de zus van Vera Farmiga (had eerder de dochter verwacht), speelt nog wel vrij goed. Alexander Ludwig, beter bekend als Björn uit de serie Vikings, speelt ook redelijk goed al vond ik hem hier maar een slappe vod.

Het einde is nogal vergezocht en had wel wat naakt verwacht. Flauwe cameraman

Finding Forrester ging ik eens kijken om toch een soort van eerbetoon te brengen aan Sean Connery die onlangs overleden is. Meestal als er zo een bekend regisseur of acteur is gestorven probeer ik dat te doen uit eerbied voor wat ze ons doorheen hun leven aan moois hebben geschonken.

Finding Forrester ben ik volledig blanco ingegaan. Al snel dacht ik het zal wel over racisme gaan of een soort van Rear Window worden. Volledig ernaast. Het ging voornamelijk over vriendschap. Het helpt vast wel als je wat geinteresseerd bent in lezen, maar echt stoffig voelt deze film niet aan. Het is een vrij rustige film met interessante inhoud. Leuk om eens gezien te hebben. Voorspelbare finale dat wel, maar dat doet voor mij niks af aan de waardering.

Zeer onderhoudende film die inhoudelijk behoorlijk indruk maakt. Het plot lijkt kundig in elkaar gestoken en de acteerprestaties doen de film recht aan. Visueel oogt het misschien allemaal wat ouderwets het blijft een vakkundig gemaakte nineties-film. Tom Cruise is goed gecast als groentje met een hoog potentieel. Het lijkt qua inhoud wel op The Devil's Advocate maar qua sfeer en stijl is dit toch anders. De soundtrack is degelijk maar niet meteen een meesterwerk.

Leuk om weer eens acteurs te zien die toch wel tot de vorige generatie behoorden, uitgerekend Tom Cruise misschien die nog steeds de ene hoofdrol na de andere speelt. Verder vond ik de film niet meteen langdradig maar ik zie Cruise ook wel graag spelen i.t.t. waarschijnlijk vele anderen. 3.5*

Na Whiplash dacht ik dat Chazelle nog mooie dingen zou laten zien. Met La La Land heeft hij wat mij betreft één van de grootste flops uit 2016 gemaakt. Daarom had ik ook al geen verwachtingen gekoesterd bij deze film. Ik was toevallig in de stad en dus kon ik het niet laten een om filmpje mee te pikken.

Vol goede moed begon ik eraan. Het camerawerk is vaak een beetje te chaotisch, ondanks de chaos die zich afspeelt in het ruimtetuig. First Man neigt dus op veel momenten naar ervaringscinema die maar niet echt van de grond wilt komen. Anderzijds schetst het op een weinige kleurrijke manier het leven van Neil Armstrong. Na 2u film heb ik niet het gevoel dat ik hem heb leren kennen. Dat vind ik jammer want het is ten slotte een karakterschets van de eerste mens op de maan. Ik vraag me af of Buzz Aldrin in de realiteit ook zo'n arrogante kwal kon zijn zoals in de film.

Een paar zeldzame pluspunten aan de film zijn bij momenten de muziek en het maanlandschap. Verder veel te veel aftellen en termen waar niemand wat mee is. Imo is dat bullshitten om te bullshitten. Op zich ging de film nog redelijk snel voorbij maar dat is vast doordat ik in de cinema zat.

Degelijke film. Het verhaal is leuk met niemand die elkaar vertrouwt in feite. Britse humor ligt me soms wel goed, hier heb ik wel een aantal keer bij gelachen. Komedies zijn vaak behoorlijk flauw, echter is het verhaal hier wel voldoende en zitten er ook voldoende "goede" grappen in. Cleese zorgt in feite voor het meeste humor. Mijn ouders zeggen al jaren dat dit een steengoede film is. Als zij zich dat zo herinneren, prima, maar mijn indruk is toch eerder vrij doorsnee. Het heeft zeker zijn momenten en een aantal gedenkwaardige scènes. Jamie Lee Curtis speelt iet of wat een femme fatale of toch niet? Leuk om een keer gezien te hebben, maar meer als een 7/10 zie ik er niet in.

Ik vond dit een mindere film dan Letters from Iwo Jima. We schakelen hier heel de tijd van oorlog terug naar de "fake" wereld waar deze heldhaftige, teruggekeerde soldaten voor geldinzameling moeten zorgen. Het zijn niet langer soldaten maar mediafiguren. Dit zie je nog altijd denk maar aan voetballers en andere sporters die marketing doen voor grote multinationals als Coca Cola of Lays Chips. Als je snapt hoe de wereld in elkaar zit dan weet je eigenlijk dat dit helemaal geen helden zijn. Helden zijn de mensen die zorgen dat andere mensen eten hebben, die zorgen dat we kleding hebben om te dragen, die zorgen dat we sanitair hebben om ons te kunnen wassen, ... en dat voor een aalmoes. Voetballers zijn de grootste schandalen van het kapitalistische systeem. Ze kunnen in feite niks (buiten sommigen tegen een bal stampen) maar verdienen wel tientallen miljoenen per jaar. Mensen die dit idolen of zelfs helden vinden zijn gewoon ontzettend gevoelig voor propaganda en brainwashing. Ik was vroeger dol op voetbal maar hoe het er tegenwoordig aan toegaat, doet me walgen. Geen enkele match kijk ik nog.

Clint laat zeker goed zien dat deze soldaten zich geen helden vinden. Langs de ene kant vinden ze ook niet dat ze het echt verdienen, buiten Rene dan misschien, omdat ze niet eens de oorspronkelijke vlag hebben geplaatst. Langs de andere kant wou oa Ira de Indiaan gewoon blijven leven door de kogels te ontwijken. De beste marinier is gesneuveld zei hij zelf. Ondanks dat de moraal van de soldaten tijdens en na de oorlog goed worden bestudeerd, vond ik het steeds op en neerspringen vervelend voor het tempo van de film en voelde het verhaal fragmentarisch aan. Ik werd nergens echt overdonderd al zit de boodschap van de film op zich wel slim in elkaar.

Zeer matige film over een danseres die nooit lessen heeft gevolgd, het wel wilt maar eigenlijk niet aandurft. Buiten de goede dansscènes en muziek is er eigenlijk weinig leuks aan. Eigenlijk heb je naar mijn mening de film al gezien als je de dansscènes hebt gezien, want de romance boeide me voor geen meter. Jennifer Beals speelt een zeer eigenwijze vrouw. Ze maakt keuzes die ik als man echt niet begrijp en draait continu 180 graden. Dan lacht ze, dan is ze kwaad. Welke man wilt zoiets in huis?

Doodgaan doet iedereen, maar komen we ook terug? Of is er überhaupt iets na de dood? Dit zijn vragen die mogelijks wel eens door je gedachten zijn geflitst. Maar het belangrijkste concept van de film gaat over de bijna-doodervaringen. Merk je er iets van of is was die "dode" periode één grote black-out?

Op dat vlak is nog best een boeiende film. Het is eeuwenoud religieus/filosofisch vraagstuk, maar evengoed kan je het wetenschappelijk gaan onderzoeken. Dat wetenschap en de Kerk bijeen worden gebracht in deze film is best gedurfd. Zulke experimenten waren verscheidene eeuwen geleden ongetwijfeld de grootste ketterij dat je je maar kon bedenken. Nog steeds zijn bijna-doodervaringen een groot mysterie.

Interessant extraatje om eens te lezen.
Hoe echt zijn bijna-doodervaringen?

Geruststellend artikel om te lezen dat bijna-doodservaringen voornamelijk als prettig ervaren worden.
De film zelf houdt de kijker daar wat in dubio. Het lijkt eerst prettig te zijn maar nadien blijkt er toch meer aan de hand. Ze hebben allemaal wel met iets af te rekenen uit hun verleden.
De beste film van Schumacher is dit natuurlijk bijlange niet. Beetje een specialere film uit zijn oeuvre, maar als je dat oeuvre bekijkt dan zie je dat hij op veel vlakken thuis was. Ik ben zeker nog van plan om op korte termijn The Phantom of the Opera even mee te pakken, en daarna zie ik wel.

Zeer goed openingshalfuur, dat zag er realistisch uit. Ik vind het alcoholprobleem in de film eigenlijk een dooddoener. Anders had het meer een film zoals Sully geweest die ik uiteindelijk een heel stuk beter vind. Dronken een vliegtuig besturen, ik denk niet dat zoiets kan, hoe goed je het ook verbergt. Meerdere mensen hebben het in de film door en toch vliegt hij. Dat hij daarbij het vliegtuig redelijk veilig aan de grond zet en er "maar" 6 doden zijn... het blijft een ramp. Ook al was het defect mechanisch, dat was niet het enigste probleem.
Er was ook het probleem van het dronken zijn. Het lijkt me vrij onrealistisch dat geen enkele andere piloot van de 10 geteste simulaties het zou gehaald hebben als hij het zelfs dronken kon. Laat staan dat hij nog een piloot was want blijkbaar iedereen leek het te weten.

De moralistische boodschap had echt wel anders gekund vind ik. Dit past niet in dit soort films.
Na het sterke eerste halfuur kent de film nog hier en daar een goede scène of valt er wat te lachen, maar al bij al is het een te lange zit. Het einde vond ik nogal ongeloofwaardig.

John Carney wist bij mij potten te breken bij het zien van Sing Street. Geweldig Iers indiefilmpje. Jack Reynor doet net als in Sing Street ook hierin mee. Toen ik ook zijn naam zag dacht ik ok dit kan weer wat worden. Flora and Son is zeker minder qua muziek, wat natuurlijk jammer is, gelukkig weet Eve Hewson heel de film lang de aandacht te trekken. Ze had totaal geen probleem met de film te dragen. Aangenaam simpel verhaaltje dat weer eens laat zien dat haat en liefde toch dicht bij elkaar liggen. Hier vooral dan als moeder-zoonrelatie.

Een simpel concept. Teleporteren in een soort van horrorjasje. Ik kon het echt wel smaken. Het wordt luchtig gebracht en Jeff Goldblum doet dat geweldig. De chemie met Geena Davis is ook top en geloofwaardig. Ik kende de film al lang van naam maar had hem nooit eerder gezien. Met recht en rede is dit een soort van misschien eerder cult klassieker in het sci-fi/horror genre. Ook is The Fly grotendeels toch een single location film wat het helemaal top maakt. Dat is veel moeilijker om boeiend te blijven maar daar slaagt Cronenberg echt super in. Ik heb weinig van hem gezien maar daar gaat toch verandering in komen na dit geweldig werkje.

Wederom een schitterende Carpenter. Ik ben ook een fan van The Mist van Frank Darabont. The Fog is natuurlijk een film die je hiermee automatisch gaat vergelijken. Qua sfeer en gezelligheid is The Fog echt de meerdere. Daarvoor geef ik een welverdiende 9. Haha, nee schitterend hoe hier sfeer en spanning wordt opgewekt. De simpelste deuntjes zorgen daarvoor, echte klasse zoals je dat tegenwoordig bijna nooit meer tegenkomt. Qua gore had het voor mij wat meer mogen zijn, want dat is in deze film wat minder. De focus ligt daarom (voor mij) duidelijk meer op het thrillergenre.

De effecten zijn natuurlijk wat gedateerd maar ik daar keek ik los over. Mooie vrouwen ook, altijd meegenomen. Hier en daar wat voorspelbaar, maar het verhaaltje an sich was wel goed gevonden. 4*

Ik vond ook dat het meer aanvoelde als een miniserie en in feite vind ik het ook onafgerond. Je ziet hoe een familie verdeeld geraakt omtrent het hele gebeuren. Iedereen heeft er zo zijn eigen mening over. Je ziet dit ook duidelijk evolueren. Sommigen willen absoluut niet meewerken met de Duitsers maar zijn genoodzaakt vanwege de financiën. Anders gaan de Duitsers militair steunen. Weer anderen protesteren en brengen de familie in gevaar op die manier. Zo zie je maar dat hoewel je van hetzelfde bloed kan zijn toch een totaal andere ideologie najaagt. Die zou niet sterker mogen zijn dan vriendschappen/familiebanden maar voor sommigen is dat blijkbaar niet zo gemakkelijk. Daar gaat de film in feite over, een film over naaste relaties die gebroken worden en onmogelijke relaties die geboren worden. Een meesterwerk is het niet maar wel een degelijk werk.

Mwah, meer van verwacht. Ik vind Jackie Chan leuk in zijn typische actiekomedies maar dit is niet echt Chan-materiaal. Wat de film vooral mist is achtergrond omtrent Chan's personage. Eigenlijk weten we nog steeds niet veel van hem. Ok, hij verliest zijn dochter in de bomaanslag maar er zijn nog een tiental andere mensen omgekomen. Dat is een hele trieste zaak maar nu kijk ik ernaar zoals ik naar het nieuws zou kijken. Het gebeurd veel te snel in de film terwijl je nog geen voeling hebt met Chan. Die binding komt ook gewoon niet. Dan is het einde best zielig want een iets of wat sentimenteler moment werkt dan helemaal niet.

Het verhaal vond ik verder gewoon vrij doorsnee maar wel vermakelijk. Pierce Brosnan speelt zijn rol redelijk geloofwaardig maar komt nergens over als een echte villain. Het blijft dus bij een gemiddelde politieke thriller die nergens echt speciaal is.

The Purge heeft ergens een interessant uitgangspunt, maar het is eigenlijk wel genoeg geweest. Deel 1 was goed maar daarna stevig bergaf. Ook dit is gewoon een matig filmpje geworden. Nu ik denk dat dit soort films wel eens actueler en actueler aan het worden zijn als je kijkt wat er allemaal gaande is in de wereld. The Forever Purge gaat soms misschien de wat gevaarlijk politieke toer op door extreem rechts als zijnde geweldadig te karakteriseren. Daar kan ik me zelf echt niet in vinden. De film schetst wel een beeld van hoe totale anarchie op gewoon een dag tijd kan ontstaan. Dit zien we nu ook in Afghanistan gebeuren. Ergens vind ik het wel een beetje jammer dat The Purge meer veranderd is van een eerder horror/thriller film naar een bijna actiefilm. Gelukkig is dit een beetje een soort van guilty pleasure genre voor mij, maar goed is de film zeker niet.

Ik heb even bekeken naar wat mijn filmvoornemens ook weer waar voor 2019 en Forrest Gump stond op dat lijstje. Ik wist dat Forrest Gump een tranentrekker was en dat Forrest niet direct een intelligent persoon was. Toch is Forrest geniaal op zijn eigen manier. Tom Hanks speelt dit personage voortreffelijk en de onvoorwaardelijke liefde die Forrest heeft voor Jenny is ontroerend. Je leeft je als kijker ook in wanneer Forrest door Jenny aan de kant geschoven wordt. Nochtans is Forrest een man met het hart op de goede plaats. Misschien weet hij niet beter of is het zijn onvoorwaardelijke liefde voor Jenny, maar hij laat haar steeds opnieuw toe in zijn leven. Ondanks wat ze hem allemaal aandoet.

Hetgeen Forrest Gump zo'n goede film maakt is omdat het een film is met een hoop realisme, een film die dichtbij de mensen staat en uiteraard omdat het verhaal de tijd neemt om verteld te worden en daardoor goed is opgebouwd. Bovendien is de soundtrack erg passend. Een tranentrekker is het voor mij niet geworden maar ik heb mij geen moment verveeld. 4.5*

Tja, een vrij doorsnee biopic over het doorzettingsvermogen en de volharding van een mislukte verkoper. De film werd mij aangeraden, anders had ik deze waarschijnlijk wel overgeslagen. Ik kom bij het uitgaan al is in de McDonald's omdat mijn vrienden meestal snel een eurodeal gaan halen. Ik wacht dan gewoon want ik vind het ongelooflijke brol, geen idee hoe het met de duurdere hamburgers zit want ik heb ze nog nooit geprobeerd.

Nuja, dat terzijde want de film gaat eigenlijk niet zo veel over het eten maar vooral over de oprichting en de uitbreiding. Ik had wel compassie met de twee broers, die zich nogal hebben laten vangen bij het laatste contract. Echt inspirerend vind ik de film niet want ik heb het niet zo voor gladde alen. Het had veel me meer geïnspireerd moesten de McDonaldsen het allemaal zelf gedaan hebben. Maar nee, die gladde aal van een Keaton steelt hun idee, vindt een andere gladde aal die hem verteld hoe hij winst moet maken en vervolgens bouwt hij voort op het succes van de broers. De film geeft ook goed de tegenstelling aan tussen de verschillende karakters van de McDonaldsen en Ray Kroc. De McDonaldsen die vooral kwaliteitshamburgers en milkshakes willen verkopen en het zich zelfs lichamelijk aantrekken wat er met hun zaak gebeurd tegenover Ray Kroc die uiteindelijk doorkrijgt hoe hij winst kan maken ten koste van de kwaliteit.

Verder zit er natuurlijk een enorm groot cliché in de film. Vrouw (Laura Dern) krijgt geen aandacht meer want Ray (Michael Keaton) is constant van huis weg. Ray ontmoet Joan (Linda Cardellini) samen met haar man, en je weet al snel hoe laat het is. Op het einde zie je dan dat ze getrouwd zijn, wat een verrassing...

Niet direct een bijzonder filmpje en ik denk niet dat die heel lang zal blijven hangen, daarvoor is het allemaal veel te gewoontjes.

Gisterenavond besloot ik Guy Ritchie nog een kans te geven, vandaag is het de beurt aan Aronofsky. Ik had besloten de man nog een kans te geven nadat ik Requiem en al wat langer geleden Noah in de bios had gezien. Twee gedrochten van films in mijn ogen waarbij Noah veruit mijn slechtste bioscoopervaring is, heb ik toch maar besloten The Fountain te zien. De plot sprak me wel aan (wetenschap en films over kanker) doen het meestal wel goed bij mij.

De meningen zijn hier duidelijk wel uiteenlopend over deze film en dat is volstrekt normaal want een film als deze kun je niet anders dan op je eigen gevoel beoordelen. Het eerste deel vond ik vrij zwak en het duurde toch zeker een halfuur voor dat ik vrij goed in de film zat. Het is allemaal te gekunsteld, maar wat er echt toe doet zijn de personages in dit soort film. En die waren uiteindelijk redelijk interessant maar lang niet geweldig. Qua achtergrond weten we nougatbollen over Jackman en Weisz en ik vond hun als koppel niet zo'n goede match eigenlijk. Daar gaat Aronofsky dus de mist in.

Het verhaal is ietwat zweverig, filosofisch en dus ook een beetje chaotisch door alle wartaal die verteld wordt. Heel jammer dus want hetgeen deze film vooral nodig had is meer menselijkheid en minder symboliek, Maya geweld, verborgen piramides en een zoektocht naar de Fountain of Youth.

Voorlopig wel Aronofsky's beste, maar zoals ik al zei heb ik nog niet veel willen kijken van hem.

Het begint goed en uiteindelijk zit de film vrij subliem in elkaar, toch was het middenstuk om van te geeuwen en te blijven geeuwen. Ik heb nu ook wel slecht geslapen dus misschien heeft het daar wat mee te maken. Spannend vond ik het eigenlijk nergens worden en dat is toch wat je van een thriller verwacht. Audiovisueel nogal doorsnee.

Hopkins speelde zeer goed, gewoon de ideale man voor deze rol. Alle scènes die ik boeiend vond waren eigenlijk met Hopkins, hij maakt voor mij de film nog net uitzitbaar.

Gosling vond ik erg miscast, dit is imo geen geschikte rol voor hem en hij verliest daardoor zijn geloofwaardigheid. Ook het einde is licht abrupt, maar niet echt iets mis mee, de suggestie van hoe het afloopt is duidelijk.

Fractured. Een film die me hard aan The Machinist doet denken wat een andere film is van de regisseur van Fractured, nl. Brad Anderson. In Fractured herhaalt Anderson dus een beetje zijn magnum opus. De manier waarop en de setting zijn wel beduidend anders. Deze keer is het niet Christian Bale die een onderscheidt moet maken tussen realiteit en illusie maar is het Sam Worthington die met zijn bikkelharde kop tegen het canvas duikt. Dat valt nogal letterlijk te nemen.

Je merkt dat Worthington toch de mindere acteur is als je zijn spel vergelijkt met Bale. Hij kan wel een actiefilm dragen maar voor emoties is zijn blik veel te koel. Velen vinden deze film voorspelbaar las ik. Dat vind ik onterecht want Anderson speelt heel goed met twists waardoor ik bleef gissen wat de uitkomst ging zijn. De schrijver van dit verhaal lijkt het zelf niet goed te weten want op het laatst verandert het nog eens allemaal. De twist teveel? Misschien. Ik vermoed het wel eerlijk gezegd. Voor mij althans was die laatste twist niet nodig. Die wordt naar mijn mening ook iets te snel afgehaspeld en dan nog die suggestieve, interpretatieve blik van Worthington op het einde. Die laatste paar minuten waren een beetje téveel van het goede, laat ik het daarop houden. Ruime 3.5* toch. Had een 4 uitgedeeld zonder die laatste twist.

Schitterende thriller van Balaguero. Ik heb hier echt van genoten. Fragile staat bol van de suspense en de paranoia die toeslaat bij een aantal personages.

Het verhaal zit mooi in elkaar. Niet super complex, maar ook niet eenvoudig. Dat houdt het ook boeiend en ik zat de hele tijd aan het scherm gekluisterd, zeker de laatste helft van de film. Het einde vond ik zeer, zeer sterk. Ik had zelfs de tranen in mijn ogen. Eerlijk gezegd ken ik geen andere horror/thriller die me dat al gelapt heeft. What Lies Beneath en La Cara Oculta (niet voor niets in mijn top 10) zijn inderdaad aanraders. Gothika is misschien ook wel wat voor liefhebbers hiervan.

Een heel sfeervolle film die ik eigenlijk heel origineel vond en bovendien keek als een trein. Ik heb me hiermee geen seconde verveeld. Hoewel ik atheïst ben en helemaal niets heb met demonen, ben ik ondertussen wel vrij bekend met demonen door series als Supernatural en Constantine. Dit is echter niet te vergelijken met deze film en ik zat desondanks ook best geboeid te kijken.

Er werd sterk geacteerd, misschien iets overact van Paxton soms, al vond ik hem wel goed. De jongens deden het ook goed en ik vond dit weer eens een leuke film met Matthew. Met hem erin weet je het soms niet goed, hij is een acteur die meespeelt in een hele variëteit aan films en de ene ligt me al beter dan de andere. Soundtrack vond ik overigens ook een plus hier alsook het einde dat ik niet zag aankomen (nu vraag ik me af of ik iets gemist heb in bv dat telefoongesprek tussen Adam en Fenton. Hoe dan ook ik was aardig verrast. 4* ik twijfel zelfs voor een 4.5, ach ik geef het gewoon.

Mooie, ingetogen film van Ozon, die me voor de tweede maal iets speciaals weet te doen met zijn film. Ik was meteen achterdochtig dat hij wel eens de moordenaar zou zijn. Ozon speelt knap de leugen van Adrien mee door een flashback te tonen die zich nooit heeft afgespeeld. Dat vond ik wel meesterlijk.

Paula Beer speelt voortreffelijk de rol van de weduwe Anna. Zij is duidelijk erg kwetsbaar en ook Antoine is dat eveneens. Je merkt dat ze allebei diep zitten. Echt ter sprake komt het niet maar ik denk dat ze beiden zelfmoordgedachten hebben gehad. Frantz is een film die handelt over vergeving in een tijd dat er diepe wonden zijn geslagen en Fransen en Duitsers moeilijk door dezelfde deur konden.

De muziek was mooi en het grootste deel is in zwart-wit. Ik had een beetje de indruk dat de warme, gelukkige momenten alsook de flashbacks in kleur waren gefilmd en de alledaagse tristesse eerder in zwart-wit. Helemaal zeker ben ik er niet van maar ik denk wel dat Ozon hier toch enig onderscheid wou maken. Het einde draait anders uit dan hoe ze het in Hollywood meestal zouden doen. Beetje vreemd wel dat ze er bijna de tweelingbroer van Antoine bij dat schilderij van Manet hebben gezet. Ik ken niet veel van kunst, maar het schilderij speelt wel een duidelijke rol en vanaf nu ken ik ook een Manet.

Freaks is een speciaal geval qua film met behoorlijk speciale gevallen als personages. Nogal logisch natuurlijk met zo'n titel. In feite zijn het mensen met bovennatuurlijke gaven. De film begint nogal traag en het is moeilijk te voorspellen welke kant het zal opgaan. Stukje bij beetje vallen zoals in de meeste mysteries de puzzelstukjes wel in elkaar. Emile Hirsch is een goed acteur, maar wat die kleine (Lexy Kolker) doet vond ik behoorlijk indrukwekkend.

Het laatste halfuur was echt wel vet. Deze film bouwt serieus op maar handelt het einde perfect af. Het is een film die moeilijk in een bepaald hokje te duwen valt. Er zit wat vanalles in: mysterie, drama, horror, SF. Dat kan werken als het script goed in elkaar zit en dat is het geval. Speciale, maar boeiende indiefilm.

Minder dan verwacht. Ik kon de twee Happy Death Days best goed appreciëren. Een nieuwe film van Christopher Landen stond dan ook meteen op mijn wachtlijst. De score doet het hier goed, al begrijp ik niet echt waarom. Ik heb net 8 films van Friday the 13th achter de rug en dan krijg je deze rip-off. Het lijkt wel een parodie met de nodige typetjes. Dit was allemaal erg voorspelbaar. Het concept op zich is nog goed maar ondanks de humor en de mooie kilo's vond ik dat de spanning miste. Ook nog best weinig kills in de gehele film als je in de eerste 5 minuten er al meteen 4 in beeld brengt. De rest van de film verandert de toon volledig.