Opinions

positieve verrassing deze film. moest eerst wat wennen aan de rauwheid van de montage en de cinematografie maar dat heeft na een tijd echt wel een effect. arnold schwarzenegger speelt ook éen van zijn betere rollen sinds zijn comeback en vind deze film zoiezo meer waard dan bijvoorbeeld een last stand. ok, er zijn zwakheden in deze film. zo zakt het middenstuk van de film net iets te veel in en is het tempo er net iets te veel uit om het echt boeiend te houden maar het einde vond ik dan wel weer top met verschillende twists die logisch lijken en ertoe doen om die spanning er snel weer in te krijgen. arnold deed het dus goed maar wat mij verraste was sam worthington. vond hem nooit echt bijzonder maar deze ruige, kale, harde versie vind ik éen van zijn betere vertolkingen zonder echt over the top te gaan. spijtig dat acteurs zoals terence howard maar een bijrol krijgen die er maar op enkele momenten toe doen en ook de politie-agente die vaak met arnold in dialoog gaat haalt het niveau in die scènes naar beneden (dacht eerder aan een sigourney weaver ofzo die dit beter zou kunnen doen).

al bij al een aangename verrassing en leuk om arnold niet enkel in flauwe afkooksels van zijn vroegere jaren te zien zoals the last stand.

Sahara moest een start van een nieuwe franchise worden, toen de film in de bioscopen verscheen werd al snel duidelijk dat dit een probleem ging worden. Dat de mensen niet naar de bios gingen omdat het hen niet echt aansprak is niet het enige probleem van deze film om de franchise op te zetten, de kwaliteit van de film was daar toch ook éen van.

Met Matthew McConaughey, Steve Zahn (altijd goed in bijrollen) en de steeds aannemelijke Penelope Cruz had de film nochtans een gouden drietand. Het was dan wel nog niet de zoals nu allom geprezen McConaughey, voor dit soort films had hij zeker al genoeg laten zien. Een budget van $130 miljoen was in 2005 nog steeds bij de duurde voor een simpele blockbuster dus de makers hadden hier veel hoop op. Maar na 125 minuten vraag je je al af waar dat geld naartoe is gegaan. De drie hoofdacteurs met overigens een leuke bijrol van William H. Macy waren zeker in die tijd (nu nog niet lijkt me) nog niet de duurste van de hoop en qua actie was het nu ook niet overdadig en constant aanwezig, er had dus meer mee kunnen gedaan worden.

Maar misschien eerst enkele pluspunten: De cast is top. Vooral de chemie tussen Zahn en McConaughey was top en zorgde voor enkele geslaagde komische taferelen. Cruz hebben we al beter zien spelen en diende hier enkel voor het mooie uitzicht, al hadden ze dan wel wat betere outfits mogen kiezen want in die poffe broeken zagen we zelfs geen schim van een mooie kont. Ook het feit dat het romance-gegeven toch redelijk achterwege bleef en zeker niet als een volwaardige verhaallijn gebruikt werd is de makers te feliciteren. In dit standaard verhaaltje was dit al een twist op zichzelf. Ook de badguy stelt niet veel voor en zag je al vanaf zijn eerste verschijning hoe de film ging evolueren. Een ander zeer sterk punt, was het camerawerk. Schitterende beelden met een perfect gebruik van het landschap. Hoe ze natuurlijk enkele sprookjesachtige shots hebben kunnen maken was schitterend om zien, alleen jammer dat bij de actiescènes dan zo een standaard en rommelig werk gebeurd is dat het in z'n geheel als balans toch niet bovengemiddeld is.

Wat ik raar vind is dat je zo een plannen hebt met deze personages en anderzijds dan zo een simpel, standaard, onnozel verhaal neerschrijft dat we al 100 000 keer gezien hebben en het dan écht op z'n meest clichés brengt. Het is te vergeven bij schamelijke producties als The Librarian of konsoorten maar bij films met dit budget onvergeeflijk. Veel films kunnen dit dan nog verbloemen met veel en verbluffende actie maar dat kan deze film ook niet. De actie is uiteen gesponnen, nooit langdurend op de finale na die enigszins even duurt maar nooit echt memorabel en zeer voorspelbaar. Het maakt van Sahara een film waar veel potentieel in zit maar uiteindelijk te veel zaken verkeerd aangepakt zijn.

Sahara is op z'n best een vermakelijke (actie)komedie met vooral een uitstekend mannelijk duo die voor de geslaagde komische elementen zorgt. De actie is er, maar nergens overweldigend en nogal voorspelbaar en in de tussenpozen is vooral het camerawerk dat perfect gebruikt maakt van het decor een extra pluspunt en onderhoudende factor.

Ik kan me volledig aansluiten bij de review van Roeltje...

Een zeer positieve verrassing deze film én vooral leuk om nog eens een rechttoe rechtaan rampenfilm te zien. Ze moeten niet al te vaak komen maar zo af en toe (en liefst big budget want anders is het 'ramp'zalig) kan dat toch wel heerlijk vermaak zijn. De film weet ook waar hij naartoe wilt. Ze willen geen vernieuwing of revolutie brengen, gewoonweg simpel vermaak met herkenbare karakters zoals we er al duizend hebben gezien maar wel heerlijke tot in de puntjes afgewerkte actie. Het ziet er allemaal duizelingwekkend goed uit en ondanks de voorspelbaarheid weet de film toch nog vaak de spanning op te wekken. Ook de muziek vond ik zeker niet slecht, paste perfect bij de film. Overduidelijk ook de sterkste film van Dwayne Johnson waarin hij zelf een film draagt. Hij draagt die ook met gemak en geeft de film het nodige extra'tje. En zijn dochter zag er wel lekker uit, dat terzijde. Ook leuk was vooral het gedeelte met de helikopter en met de boot. Het geeft iets extra aan de totale verwoesting die zo prachtig in beeld gebracht kan worden en ook de 3D was niet zo slecht, op sommige momenten gaf het wel een meerwaarde. Het einde is misschien wel voorspelbaar maar dat doet niets af aan de volle vaart waarin je de vorige 100 minuten bent meegezogen in de totale verwoesting.

San Andreas is een zeer vermakelijke rampenfilm met heerlijke perfecte, tot in de puntjes afgewerkte effecten. In een volle vaart gaat de film door alle clichés maar is er vooral heerlijke actie te bekijken. verstand op nul en genieten maar

3,75/5

hmm nogal een allegaartje van verschillende genres in een niet zo heerlijke mix.

Chan speelt wel zijn rol. Zoals zo vaak, laat hij in de chinese films meer van zichzelf zien dan in de Amerikaanse films en ook hier laat hij zien dat hij meer is dan enkel een actiester.

Toch is de film éen groot rommeltje en het is dan op zich nog een wonder dat het ondanks alles wel zeer vermakelijk blijft. Flauwe moppen worden afgewisseld met zeer dramatische ondertonen die dan weer ondersteund worden door positieve muziek. De actiescènes zijn op zich wel leuk en vermakelijk maar soms nogal slecht in beeld gebracht. Qua verhaal is de film ook een tranendal. Vele plotholes, onnodige stukken en dat in een verhaal dat je op éen pagina kan schrijven, het is doodzonde. De badguys zijn wel leuk. Je denkt omdat ze de zo jong zijn dat Chan ze makkelijk aankan maar ze lijken toch moeilijker dan gedacht. Het is dan ook spijtig dat in de finale dit alles naar de achtergrond verdwijnt en ze weer als pubers worden voorgesteld en niet de koelbloedige moordenaars.

New Police story is een vermakelijke film maar anderzijds ook een film die nergens af voelt omdat er teveel leentje buur wordt gedaan uit zoveel verschillende films

Jack Black is zo een typisch voorbeeld van een acteur die je moet liggen. Ofwel smaak je zijn aanwezigheid en soort humor, of je walgt ervan en wilt zijn optredens in films zoveel mogelijk vermijden. Ik behoor tot de eerste categorie, maar anderzijds moet ik toegeven dat vele van zijn films eigenlijk weinig voorstellen. The School of Rock behoort zeker tot éen van zijn leukere prestaties, maar ook hier komt het geheel niet altijd sterk uit de verf.

Het verhaal is simpel: Het personage van Black komt in een school terecht als niet-leraar en biedt in plaats van standaardlessen, rocklessen aan. Dit geheim houden is niet zo simpel en terwijl moet Black ook zijn valse identiteit weten te verbergen.

Dat Black als een egoïstische dromer word voorgesteld is geen échte verrassing. Die rol is typisch voor hem en zorgt ervoor dat zijn films soms wat repetitief aanvoelen. Dat de voorspelbare evolutie van het personage dan ook nog eens aan bod komt, voelt eigenlijk niet aan als een verrassing. Het kenmerkt eigenlijk ook de hele film. Alles bij elkaar is dit eigenlijk een dertien in een dozijn 'oudere hoofdrol met kinderpersonages rond hem heen-film'. Maar eigenlijk ligt de kracht van deze film al in de titel: rock. De film heeft dat kantje wel en hoewel de muziek op de finale na maar van matige kwaliteit is, zorgt het wel voor een ongeslepen kantje dat de film extra leuk maakt. Hoewel Black zich enorm amuseert in zijn rol zijn de rollen jammer genoeg rond hem nogal oppervlakkig, saai, en te uitvergroot. Alle typische cliché's van soorten karakters in een klas komen netjes aan bod én in de rollen voor meerderjarigen zitten belachelijk uitvergrote personages met de schooldirectrice voorop. De finale is ook geen verrassing voor een muziekfilm. Maar het zorgt wel voor een mooie apotheose en het is de makers ook te prijzen het tegenslag-moment dat altijd nét voor de finale komt, niet te zeemzoet te maken en zo kort mogelijk houd.

School Of Rock is een aardige muzikale komedie waarin vooral Black het kijken waard is. Het verhaal en personages zijn dan wel van matige makelij maar onderhoudend is het meer dan zeker.

Een man die een allerlaatste klus doet voor hij uit het criminele wereldje stapt. Het is een jaarlijks wederkerend fenomeen waar alleen al de Stathams en andere van deze wereld er minstens eentje per jaar voorschotelen. Met een cast als Brando, De Niro en Northon hoop je toch dat deze namen deze film hebben aangenomen wegens een sterk scenario maar niets is minder waar.

De film begint wel lekker aardig. Een leuke openingscène waarin De Niro een kluis opent bevat ook de nodige humor en de eerste ontmoeting tussen Northon en De Niro en niet veel later een dialoog tussen de 3 groten tonen het potentieel van deze film. Alleen heeft deze film een probleem dat wel vaker bij een 'heist' film voorkomt. Alles word gefocust op die ene heist en al is de rest is voorspel. Dit voorspel bevat dan nog eens echt weinig memorabele scènes. Bijvoorbeeld een scène in het park waarin codes moeten overgedragen worden zou voor een spanningsboog moeten zorgen, uiteindelijk is die scène bijna lachwekkend en wekt het allerminst de spanning op. Ook de voorspelbaarheid is hier aanwezig. De baas met schuldproblemen, de oude knar zijn laatste job die twijfelt en de jonge snaak die zijn ambities voorbijgaat en niet zo koosjer is. Het maakt van The Score een matige voorspelbare warboel waar uiteindelijk de finale wel biedt wat ervan verwacht moge worden. Er word vastgehouden aan de kwaliteiten van de personages (geen onverwachte tegenslagen bijvoorbeeld die ei zo na de heist zouden doen mislukken: nee, de niro is een kei, northon een talent dus die heist op zich is geen probleem) en de heist op zich is pienter genoeg uitgeschreven om de film een waardig hoogtepunt te geven. De twist daarna is dan weer voorspelbaar en nogal zeemzoet wat dan weer voor een domper zorgt.

Het maakt van The Score een matige film die enkel overeind blijft door de cast maar met deze cast zat er zo veel meer in. Een saai kabbelend verhaal dat enkel in het begin en aan het einde voor de nodige vaart en spanning zorgt. De muziek was wél top maar het camerawerk was over de hele lijn ook niet van sterke kwaliteit...

eerlijk is eerlijk: Ik heb alle Scorpion-films gezien, dat was dan ook de enige reden dat ik deze ook heb gezien want hoewel de vorige beter was dan de sequel/prequel had ik na het zien van de trailer niet echt veel hoop en die is dan ook uitgekomen. al het originele aan the scorpion king is voorgoed verleden tijd in deze film en we krijgen eigenlijk een soort indiana jones film maar dan op het niveau van the librarians. op zich vind ik webster geen slechte opvolger van the rock, al heeft de man niet echt talent, hij heeft wel genoeg uitstraling om the scorpion king te zijn. michael biehn is qua naam een leuke toevoeging maar doet hier amper in mee, dat rutger hauer op de cover staat snap ik niet goed, die man is hooguit 40s te zien in de hele film. op zich is het allemaal nog wel te doen hoor, de film heeft ook best wat actie, al is die vaak lachwekkend en amateuristisch gedaan.

Wat mij betreft mag het nu echt wel gaan stoppen met deze serie. waar de originele nog een leuke zijsprong in de mummywereld was is alles wat daarna kwam van zeer bedenkelijke kwaliteit.

originele, vaak absurde, maar in perfecte comic-stijl gegoten actiekomedie met sterke performances, heerlijke effecten die perfect passen bij de film, schitterende bijrollen met o.a. een uitzinnige Chris Evans. een film die de originele stukken van een film bewandeld zonder het cliché te benadrukken maar er zijn eigen draai aan te geven gecombineerd met heerlijke absurde humor.

een film die waarin elk shot de spanning om de loer ligt, heerlijk camerawerk, dolgedraaide twists, heerlijk acteerwerk van Depp en Torturo en ligt cynische humor. Kings verhaal is zo het filmpje dat je nu enkel nog in b-formaat vind met matige acteurs en een uitgeblust plot maar Secret window overstijgt dit alles en weet éen van de meest leuke, geschifte thrillers maken waar je misschien toch wel wat voor moet zijn. ik was het in ieder geval!

Dit soort films zijn vaak een 'te ver van mijn bed show' maar af en toe kan zo een film, mits goede uitwerking, mij wel onderhouden of zelfs wegblazen. Met een Maggie Gyllenhaal die eigenlijk nooit teleurstelt had ik er goede hoop op, spijtig genoeg sloeg die hoop snel om. In films zoals secretary is het verhaal redelijk dun maar is het camerawerk, muziek, en acteerniveau zeer belangrijk en is het personage dat ze neerzetten boeiend genoeg om het dunne plot overeind te houden of ondergeschikt te maken. Spijtig genoeg vond ik het nogal geforceerd in deze film, alle karakters hebben allemaal een paar vijzen los om het licht komische aspect wat meer naar boven te brengen en de situaties wat anders te brengen. Naar mijn gevoel was het iets te verwrongen daarom nogal overgeacteerd. het gegeven van SM of het ontdekken ervan duurt ontzettend lang en eens het er is is het ook maar half weergegeven. Ze durven er niet echt in doorgaan en vervallen dan maar in een romantisch gezwets. De finale is dan ook nergens een hoogtepunt en eigenlijk heeft de film geen hoogtepunten. Op enkele leuke momenten na en een degelijk camerawerk.

Met torenhoge verwachtingen begonnen aan deze film door de zeer positieve ontvangst. Meestal als je zo een verwachtingen hebt zijn er maar weinigen die deze kunnen inlossen en jammer genoeg is The Raid er ook zo eentje. Niet dat The Raid een slechte film is maar anderzijds ook niet goed genoeg om boven het gemiddelde uit te komen. Dat de film eigenlijk geen verhaal heeft en alle logica soms nogal misslaat, daar heb ik geen problemen mee. De film is aangekondigd als een rechttoe rechtaan actiefilm met een aaneenschakeling van actiescènes dus veel anders moest ik niet verwachten. Ik zal zelfs meer zeggen: het klein beetje verhaal had er zelfs gerust van tussengemogen. De eerste helft van The Raid is eigenlijk het sterkste. De opbouw, de inval, de overname etc waarin genoeg afwisseling komt en de film als een sneltrein vooruitgaat. Vanaf de eerste rustpauze kan de film zijn variatie niet meer terugvinden. Gevechten die te repetitief zijn, nergens meer verrassen en dan komen de pijnpunten bloot van deze film. Op acteerprestaties ga ik hier niemand echt beoordelen. Voor deze film heb je dat niet nodig met die paar dialogen die je te zeggen hebt: goed of slecht geacteerd, dat vergeet je zo meteen weer door de afwezigheid ervan. Waar The Raid wel in slaagt is de actie zeer gelikt en sterk in beeld brengen. Zeer overzichtelijk, duidelijk maar tegelijk ook krachtig genoeg om het gevecht tot leven te brengen. Alleen zijn de camerastandpunten ook nogal repetitief en naar het einde raakt deze film dus nog een kracht kwijt. The Raid had eigenlijk een heerlijke kortfilm kunnen zijn of er had meer variatie in moeten zitten. Maar op deze manier viel de film een beetje tussen alles in en verlies je naar het einde toe toch de focus.

The Raid maakt de hoge verwachtingen niet waar en heeft evenveel gebreken als de gemiddelde actiefilm. De eerste helft daarentegen is wel van hoge kwaliteit , alleen zakt de film teveel weg in de 2e helft door herhaling

een film met zo een titel moet uit de bocht durven gaan maar spijtig genoeg blijft deze film véél te braaf en zijn segel en diaz niet echt een overtuigend koppel. waarom deze film R- rated is weet ik zelfs niet, nuja ze zijn in amerika wel preuts maar toch. vond dit maar flauw en braaf en als ik naar een film ga zien met deze titel dan verwacht ik een groffere, stoutere, veel meer flirtend met het randje-film en uiteindelijk is het een komedie geworden die mooi tussen de lijnen kleurt.

zeker geen hoogvlieger maar wel een zeer vermakelijke polite-thriller. Op zich is dit verhaal een dertien in een dozijn-story maar dé kracht van deze film is de cast: zowel Jackson, Bale, als Wright zijn in topvorm en geven de film net het tikkeltje extra. ook de muziek was heerlijk fout net zoals de intro en sommige overgangetjes. al bij al een leuke film

De Farrelly Bros, ze zijn een raar gegeven. Waar ze met grote bombarie Hollywood zijn ingestapt in de jaren 90' zijn ze sinds de eeuw-wisseling eigenlijk jaar na jaar een stukje meer vergeten. Dat Dumb en Dumber & There's something about Mary tot hun repertoire behoren is mooi. Jammer genoeg staan daar anno 2015 evenveel matige films tegenover. Shallow Hal valt eigenlijk een beetje in het midden.

Het grootste probleem is dat de film zich wat teveel als een simpele romkom doet overkomen: Een belachelijke opzet, van de pot gerukte personages, Jack Black , enkele flauwe moppen etc. en zo denk je ook dat de film gaat zijn. Uiteindelijk schotelen de broers je aan atypische romkom voor die overal wat te veel in het middenvalt en daarom niet echt overtuigd. Waar de film nogal simpel start (een goeroe die het personage van Black betoverd... Dergelijke zaken waren wel meer gekozen in het begin van het millennium) En een redelijk doorzichtige komedie lijkt te zijn (wat met die opzet volstrekt normaal is) verandert de film al snel in een soort van tragikomedie waar de 'onder'liggende boodschap er eigenlijk nogal dik opligt. De lachsalvo's zijn dan ook niet echt op 1 hand te tellen. En als je dan een komedie verwacht en dat in het begin ook lijkt te zijn is die overgang nogal zuur hoewel het wel onderhoudend blijft. Toch is die overgang niet volledig een flop. Plots merk je de subtiliteit in het scenario waar je soms als kijker op het verkeerde been gezet word (personages die er anders uitzien maar daarvoor er ook anders uitzagen) en hoewel de boodschap dus nogal opdringerig is biedt het wel de verschillende aspecten van die boodschap. Uiteindelijk kan je Shallow Hal geen slechte film vinden, alleen is het niet wat je had verwacht én is wat het uiteindelijk geworden is niet sterk genoeg om je toch met een blij gevoel de aftiteling te zien verschijnen.

Shallow Hal is een matige (tragi)komedie die een beetje teveel neemt van alle genres. Dankzij een aardige cast en uiteindelijk een nog onderhoudend scenario en een originele insteek op het genre maakt het van de film een matig maar al bij al wel onderhoudend product

2,25/5

Steven Soderbergh was 10 jaar geleden hot business. nu zijn zijn films kleinschaliger en op een uitzondering na veel minder succesvol en qua kwaliteit ook niet altijd even sterk.

Side Effects heeft nochtans het gevoel bij het begin dat dit wel een topper kan worden al komt de film uiteindelijk nogal traag op gang. Elk belangrijk personage krijgt zijn intredemoment waarbij de eerste barstjes in hun masker te zien is. Het is nogal opvallend en enkel Rooney Mara kan de schijn nog hoog houden. Het duurt eigenlijk voorbij halfweg dat de film bekend dat dit geen drama zal worden over een depressieve vrouw die zonder dat ze het beseft haar eigen man vermoord heeft. Vanaf dan versnelt de film wel en is het Jude Law die de lakens naar zich toe trekt. Als de man die geleidelijk aan in een hoek geschoven wordt door mensen die hij respecteerden maar probeert terug te slagen met gelijke wapens houd hij de film wel vermakelijk met ondersteuning van weer Mara en een nogal flauwe performance van Catherine - Zeta Jones. Het einde is dan nogal zeemzoet en flauw waardoor uiteindelijk de film na het trage, saaie, voorspelbare begin nog een domper te verwerken krijgt. Side Effects weet ook nooit spanning op te wekken voor een psychologische thriller. Soderbergh probeert het wel met bepaalde geluiden (omgeving, botsing, ademhaling) naar boven te brengen en een eigenzinnige soundtrack maar het wekt niet echt op wat het zou moeten doen.

Wat overblijft is een matige thriller die nergens spanning weet te brengen en in een vaak traag, saai en voorspelbaar verhaal enkel het spel Law en Mara de film weten te onderhouden.

waar de eerste nog het verfrissende, vernieuwende met zich mee had is dat er bij deze sequel na 9 jaar (en talloze afgeleide pogingen) natuurlijk een beetje af. maar voor de rest hoeft deze sequel niet veel onder te doen want deze film brengt weer dat nostalgische sfeertje weer van die eerste films en zeker voor mij (ik heb naar geen andere gelijkaardige films die erna zijn verschenen gekeken) is dat een leuke 'thuiskomst'. De cast doet ook weer z'n werk met een zeer prominente rol voor Mickey Rourke die zeker en vast niet teleurstelt. Elk verhaaltje was ook interessant en werd gedragen door sterke hoofdpersonages. zo liet Gordon Levitt weer zien wat een staaltje talent er in hem schuilt als de omhooggeblazen arrogante betweter met een veel te groot ego en liet Eva Green zien dat ze op dit moment tot de beste vrouwelijke actrices behoort van Hollywood. de verhaallijnen lopen ook wel vlotjes door elkaar en in elkaar over en dan komen we weer bij rourke die eigenlijk verweven is tussen de verhalen door éen of andere manier maar die druk als grootste personage gemakkelijk aankan en zich uitleeft in z'n rol. Alba heeft dan weer lang niets te doen dan enkel op een podium met kleren aan te strippen zonder te strippen en steeds met dezelfde bewegingen. verleidelijk voor 2 shots maar op den duur denk je toch, doe toch meer uit want nu begint het echt saai te worden wat je daar staat te doen. maar in de finale krijgt ze dan toch weer wat te doen en is haar personage toch nog nuttig geweest. dat niet elk personage een groot nut heeft in de verhaallijnen is natuurlijk logisch met zo een overvolle cast maar storend waren de veredelde cameo's niet. de film verveelt nooit en de actie is weer lekker bruut, ook de accenten op oranje waren leuk. en de finale is wat een finale van sin city zeker en vast mag zijn.

Kort:

Sin City grijpt terug naar wat er werkte in de eerste film, en al is het niet meer zo vernieuwend en verfrissend als 10 jaar geleden, hij is zeker en vast even vermakelijk met dank aan de weer uitstekend op dreef spelende cast en de heerlijke sfeer die de film uitstraalt.

Sint vind ik toch wel een guilty pleasure. Misschien omdat de commotie wat minder aanwezig was in Vlaanderen en daarom de verwachtingen ook niet hooggespannen. Maar persoonlijk vind ik 'Sint' éen van de heerlijkste horrorkomedies die ik al bekeken heb. Het is inderdaad allemaal van de pot gerukt maar het is 'so bad it's good'. Maas zorgt niet voor een pure horrorfilm maar maakt er een knotsgekke mengeling van horror, thriller, komedie en actie van met een tintje geschiedenis. De film valt nooit stil, bevat een all star cast (met enkele Vlaamse cameo's) en bevat best enerzijds enkele schrikmomenten, een mooi aantal lachmomenten en bij momenten heerlijke actie. De achtervolging van de op de daken rennende sprint is zeer ambitieus in beeld gebracht en op een shot na haast schitterend foutloos in beeld gebracht. De finale is misschien nét niet de apotheose die je had verwacht na die dolle rit maar al bij al is het zeker geen teleurstelling die de de rest van de film aan 'kwaliteit' doet inboeten.

Sint is een heerlijke horrorkomedie met dank aan een knotsgek van de pot gerukt verhaal dat wat van alles bied. Voor een kwaliteitsfilm moet je deze niet zien maar voor een heerlijk vermakelijke foute film is dit echt een aanrader

3,75/5

geen hoogvlieger deze film, al is Hill wel iemand die een film toch een voldoende kan geven, dat is wel duidelijk in deze film. Ik heb het gevoel dat de schrijvers soms niet wisten waar ze naartoe wouden gaan. Het wisselt te vaak af tussen grappen die zo in American Pie hadden kunnen zitten als films die uit The Pacifier met Diesel destijds komen. De kinderen zijn wel leuk en verrassen positief en Hill draagt de film met gemak. De film is wel nergens vernieuwend en ondanks dat de film zeker zijn momenten heeft zijn er toch een aantal momenten dat de film te lang volledig stilvalt.

The Sitter is zeker niet de beste van Jonah Hill maar een flop is het zeker niet. De film heeft zeker zijn momenten maar is geen topper in zijn genre.

2,75/5

het is wel zonde als je een uur voor je voor de eerste keer the sixth sense gaat zien in de serie franklin & Bash de grote spoiler van de film al te weten komt. Anderzijds moet de film ook wel de moeite zijn zonder de twist (zodat je bij een tweede kijkbeurt de details kan waarnemen etc) dus heb ik het er toch maar op gewaagd en of het nu kwam door het al weten van de twist of niet, the sixth sense is niet de grote thriller geworden die ik had verwacht. Zelfs het woord thriller vind ik wat overroepen.

De film begint wel leuk al voel je daar al aan dat er een twist komt en achteraf gebleken leek het me nu ook best duidelijk maar ik ga daar de film niet op afrekenen aangezien ik het al wist. Willis acteert op niveau, al hebben we dat typetje best al vaak gezien (het is zijn typetje in niet-actiefilms) maar hier werkt het wel. Ook de kleine man, waar ik even niet kan opnoemen, speelt zijn rol met verve en is dan ook het beste aan de film. Van spanning is amper iets te zeggen naar mijn mening. Je hebt een spanningsboog van 10 minuten in het huis van de jongen met de geesten (gebeurd net na dat hij zijn geheim heeft verteld aan willis) maar dat is het ook. ik vond het eerder een drama dan een thriller. wel een degelijk drama maar nergens overweldigend. Misschien zijn de films van Shambilibambam gewoon van hetzelfde niveau, het hangt gewoon af welke je eerst bekijkt maar na een paar films van hem te zien is het allemaal nogal voorspelbaar wat er komt en ik denk dat hij daarom de laatste tijd niet zo goed in de markt ligt. (ik bedoel: had bijvoorbeeld the happening verwisseld van tijdsgeest met the sixth sense had die eerste misschien ook als 'classic' bestempeld geweest en the sixth sense wat minder omdat we het allemaal wel al eens hadden gezien wat bilibambam wil bereiken.

The Sixth Sense mag dan voor sommigen een spannende thriller zijn, voor mij was het eerder een matig drama dat vooral staande blijft door de chemie tussen de twee hoofdpersonages en de geheimzinnigheid die zich door de film blaast.

Naar aanleiding van SPECTRE de andere Craig-bond-films uit de stal gehaald en na Casino Royale (9/10) en Quantum of Solace (7,5/10) is deze skyfall misschien wel de beste Bondfilm uit het drieluik en misschien wel van de hele reeks.

Sam Mendes laat in de eerste scène meteen merken dat hij een begenadigd regisseur is die meer aankan dan een klein drama. Deze openingsscène benadert of haalt zelfs weer de perfectie (al vond ik die van Casino Royale wel ietsje origineler). Zeer overzichtelijk, toch adembenemend en energievol in beeld gebracht waar we meteen de klik merken tussen Eve M. en Bond. Ze komt enkele keren maar in beeld maar telkens weer zijn het zeer interessante scènes die een mooi licht werpen op de geschiedenis van éen van de iconische personages van de reeks die terug tot leven is gebracht. Het zet ook de toon voor de rest van de film. Zaken uit films voor Craig komen terug maar worden perfect in de nieuwe stijl geplaatst en een nieuw likje verf gegeven. Het maakt van Bond eigenlijk de meest complete Bondfilm die het beste van vroeger en nu combineert. Bond wordt dood verklaard. Hoe hij dit overleefd word nergens expliciet gezegd of getoond al toont de openingscredits wel wat tips als je een degelijk brein hebt en weet Bond ook te zeggen dat de plaats waar hij geschoten werd niet levensgevaarlijk bleek te zijn. Bondiaans realisme zou ik dit noemen. Het is de muur tussen realisme en superheld waar Bond op loopt maar het zo aannemelijk en eigenlijk verklaarbaar maakt dat het ook wel kan kloppen. Daarna krijgen we eigenlijk een atypisch Bond stuk. een James Bond die achter de feiten aanloopt en overal tekort komt, ook niet de steun voelt van de mensen rondom hem op M na. Die relatie tussen M en Bond krijgt in deze film een magisch hoogtepunt. Het is Mendes en de schrijvers te prijzen dat ze eindelijk gebruik maken van het talent Judi Dench en gepaard met Craig's schitterende performance zorgt dit voor éen van de sterkste verhalen uit de Bond geschiedenis. Tussendoor verdwijnt de spanning nooit, hoewel de actie niet zo vaak aanwezig is en ook niet zo grootschalig word als we soms gewend zijn van Bond. Toch valt de film nooit stil. Daarvoor vind ik het verhaal te strak, solide en perfect geplaatst, gedragen door schitterende locaties maar vooral een briljante cinematografie. Waar Casino Royale nog de meest schitterende plaatsen moest gebruiken om ze ook schitterend er te laten uitzien hebben ze hier eigenlijk geen speciale locaties (op het eiland na) bezocht maar hebben ze er wel ten volle gebruik van gemaakt wat het zo subliem maakt. Daarbovenop nog de schitterende muziek waarin Adele's Skyfall in mooie variaties terugkomt en we worden zo door de film gedragen dat hij voorbij is voor je het weet.

Halverwege doet ook de bad guy zijn intrede. Rodriguez is een heerlijke psychopaat die de wereld niet wil (toch niet in eerste instantie) maar gewoon een persoonlijk doel voor ogen heeft gedragen door haat en wraak. Toch is Rodriguez vooral hoogmoedig. In zijn ontmoeting met Bond zegt hij meteen beter te zijn dan 007. Al snel word duidelijk dat zijn hoogmoedigheid voor problemen zorgt en dit komt ook weer terug in de finale. Het maakt van Rodgruez een verrassend realistische slechterik die ook een eigen ziel heeft die perfect verstaanbaar is.

De finale is dan weer atypisch voor een Bondfilm maar wel heerlijk om naar te kijken. Het verdict is dan misschien wel iets te brut en voorspelbaar, het paste wel perfect bij het thema en de ziel van dit verhaal.

Het maakt van Skyfall - voor mij persoonlijk - de meest complete en beste Bondfilm. Gedragen door een ijzersterke cast waar Craig als Bond zich bij de legendes mag scharen, een straf verhaal, een schitterende cinematografie en music score, heerlijke locaties, de sfeer van Casino Royale én de terugkomst van oudgedienden maakt van deze film een haast perfecte actiethriller die de prequel trilogie (want zo kan je het eigenlijk noemen) van Bond schitterend afrond.

Beter dan ik verwacht had en dan mag 'Welp' zich de eerste horrorfilm van België noemen, ik ga toch even door de Belgische aanwezigheid voor en achter de schermen deze films als pionier beschouwen. Het grootste minpunt van de film is eigenlijk nog de lange aanloop. Hierin word nogal veel tijd gestoken om de karakters iets of wat uit te diepen wat volledig onnodig is aangezien, eens in de mijn, daar niets meer van overschiet. De cast doet het wel aardig al weet je dat het er bij deze films nogal vaak vingerdik opligt. Net zoals de twists trouwens die je, mits wat focus, in het begin al kan voorspellen. Maar de film heeft wel een goede spanningsboog en het camerawerk was van een redelijk hoog niveau dat daartoe bijdraagde. Enkel in de 'actiescènes' was het schokken iets te overmaats maar voor de rest was het meer dan goed. Het gore is zeker aanwezig maar waar de film niet echt inslaat is het bovennatuurlijke geloofwaardig neer te zetten. De keuzes van achterna gezeten personages zijn vaak ook maar raar en het einde is leuk maar daarna is het wel zeer abrupt gedaan.

Sl8n8 is een degelijke horrorfilm die zeker niet moet onderdoen voor de meeste Hollywoodproducties van het genre. Nergens top maar meer dan een voldoende.

De regisseur van Rain Man en een All Star Cast (al hadden vele acteurs nog niet de status die ze nu hebben) en een straf onderwerp, Sleepers had een ware topfilm kunnen worden. Een zwakke film is het zeker niet geworden maar de hoogste hoogtes worden niet bereikt.

De film begint nog wel sterk, ook al vond ik de kostumering niet altijd even secuur. Maar al snel komt het eerste 'pijnpunt' naar boven. De 4 jonge acteurs zijn niet van de hoogste kwaliteit en spelen vaak matig. Het feit dat de film vooral spits op de jonge versies van de vrienden zorgt er dan ook voor dat het wat aan kracht inboet. Gelukkig is er nog - een in die tijd altijd sterke - DeNiro die zich bij elke scène weer van zijn beste kant laat zien. De film leeft wel vanaf de vrienden in de tuchtschool terechtkomen. De film wordt grauwer, harder en eindelijk begint de film een doel te krijgen naar waar gewerkt kan worden en is er een uitstekende Bacon te bewonderen. De laatste akte is een nogal doorsnee rechtbankdrama. Het enige leuke aan deze insteek is het achterliggende verhaal van het personage van Brad Pitt al weet je eigenlijk wel hoe de film zal eindigen. De lange speelduur voor dit soort films was uiteindelijk geen obstakel en daarvoor alleen al is de film te prijzen. het wordt geen enkel moment saai en je blijft aandachtig kijken. Toch blijf je achteraf met het gevoel zitten dat hier meer zou kunnen uitgehaald worden hoewel het eindproduct zeker mag gezien worden

Sleepers is een aardig misdaaddrama dat nergens verveeld. Toch is het niet de grootste film die ik had gehoopt te zien

er viel meer uit te halen met deze cast, dat is een feit. Anderzijds is het ook de cast die deze film nog boven water houd. Op de acteerprestaties weinig aan te merken, het is gewoon het verhaal dat te weinig inhoud, waardoor de film zich te lang in niemandsland begeeft en ook de standaardfinale die het hoogtepunt zou moeten zijn maakt weinigs goed. Tatum vond ik wel degelijk en goed om hem eens in zo een soort rol te zien.

TSONO is een zeer matig drama dat zich staande weet te houden door de cast in een langdradig, weinig zeggend verhaal.

De Craig-Bond-films hebben James bond een frisse wind gegeven. Van Casino Royale tot Skyfall hebben we Bondfilms gezien die op zich trouw blijven aan het personage, maar het anderzijds in een totaal andere wereld hebben neergezet dan de tijden Brosnan. Met Skyfall als hoogtepunt dankzij een perfecte balans tussen de nieuwe wind en de gekende zaken met een uitmuntende regie van Sam Mendes en een schitterende cast. Spectre haalde Mendes terug voor SPECTRE, weer zo een gekend element uit de reeks. Langs de ene kant de afsluiting van een quadrilogie, anderzijds de eerste échte Bondfilm want het einde van Skyfall is hoe we Bond ooit hebben leren kennen.

Een échte ouderwetse Bondfilm is het ook niet geworden. Aan de ene kant volledig wel, want Craig speelt een heerlijke Bond en hoewel hij in de vorige films een volledig eigen identiteit gaf aan het personage behoud hij dit ook nu wel, maar voel je er toch meer de ironische Connery in. Wat leuk is want Craigs Bond blijft dus niet eentonig maar blijft evolueren. Anderzijds is het een atypische Bondfilm door de inhoud van het verhaal (het draait niet enkel om Bond) en de beperking van actie. De actie die er is, is wel langdurig en neemt uiteindelijk wel een geruime periode van de film in maar het is zeker niet non stop en tussendoor, in dialogen etc voelt het niet echt aan als een typische bondfilm door vaak lange stiltes etc.

Maar beginnen bij het begin: en dat is schitterend! In éen lang shot begint de film wat een heerlijk beeld geeft. Alleen jammer dat Mendes het eigenlijk al wat vroeg stopzet want het had nog een pak langer gekund en dat had het ook unieker kunnen maken. De openingsscène is wel weer heerlijk. afwisselend, schitterend in beeld gebracht, adembenemend spannend dus een sterke opener. Na de openingcredits die eigenlijk je een mooie opfrisbeurt geven van de voorgaande films en visueel zeer mooi in elkaar is gezet waar de muziek van Sam Smith eigenlijk nog verbazend mooi bij past (hoewel het nummer losstaand me niet écht kon bekoren). Daarna krijgen we een lange opbouw. We krijgen de best typische opzet van een klassieke Bondfilm. M die Bond op z'n fouten wijst na wat er gebeurt is tijdens de introscène en een leuke spitsige dialoog met Moneypenny en Q. Ook de naweeën van Skyfall worden nog even meegegeven wat past bij het feit dat Mendes (en de schrijvers) zaken uit de voorgaande films willen afronden, maar daar kom ik later wat op terug. Daarna gaan we al snel over naar Rome, waar Monica Bellucci een toch wel teleurstellende Bondgirl speelt. Dit komt zeker niet door haar maar wel door haar kortstondige en nutteloze bijdrage dankzij het script. Meteen erna begint misschien wel het strafste stuk van de gehele film. Een vergadering in Rome door de leden van Spectre. We zien een prachtige intrede van Dave Bautista als Hinx, hij laat meteen de kracht van zijn personage zien. En meteen daarna de échte intrede van Waltz als Oberhauser die van mij eigenlijk nog langer verborgen mocht blijven al was het vooraf misschien allemaal al wat te duidelijk dat hij het was in die voorstukjes etc. Nog geen 5 seconde daarna begint een adembenemende achtervolging in de straten van Rome waarna het na een korte dialoog met een oudgekende meteen overgaat naar Oostenrijk waar we de intrede krijgen van Lea Seydoux. Waar Bellucci ondergebruikt werd gebruiken ze haar wel ten goede. Ze willen haar als een nieuwe Vesper naar voren brengen. Deels zijn ze daar wel in gelukt, dankzij de chemie tussen Craig en Seydoux maar anderzijds is de opbouw van hun relatie bijlange niet zo goed opgebouwd dan met Eva Green waardoor het toch wat nalatig is. Na weer een schitterende actievolle scène in de sneeuw komt de film wat meer in het skyfall-wereldje met als intro een prachtige treinrit. De eerste echte confrontatie tussen Bond en Oberhauser (waarvan ik hun verleden wel kon smaken en de achtergrond van de badguy) is een voltreffer. We krijgen hun achtergrond te weten en hoewel het de reden van Oberhauser wel kan begrijpen wordt het allemaal nogal kort en snel afgehandeld.

En dat is eigenlijk meteen het grote verschil tussen Skyfall en Spectre. We verwachten van een Bondfilm geen zwaarmoedig drama maar Skyfall gaf de bond-wereld wel een diepere gelaagdheid (ook Casino Royale deed dat al enigszins) waarin de personages een achtergrond krijgen en hun reden voor daden ook te begrijpen viel door die achtergrond. In Spectre willen ze de zelfde opzet doen maar handelen ze het nogal gemakzuchtig af. Zo ook de monoloog van Oberhauser over de links naar Le Chiffre, Vesper, Green, Silva. Ik wil weten hoe Oberhauser daar achter zat. wat de reden was dat die pionnen in Bonds leven kwamen en hoe hun positie was binnen Spectre. Door te zeggen 'it was me all the time' maak je je er wel zeer makkelijk van af wat het perfecte voorbeeld ervan is.

Tot die finale wordt de verhaallijn van Bond afgewisseld met die van M. Die verhaallijn borduurt netjes verder voort op Skyfall waar iedereen twijfelt aan de 00'-divisie. Op zich is dat een mooie afwisseling en juich ik dit toe zodat de film nooit kan stilvallen door enkel het Bond-verhaal te gebruiken en zo kan je deze talentvolle cast ook het best benutten. Maar dit verhaal is wel zeer voorspelbaar en is dan ook enkel nuttig om deze talenten wat schermtijd te gunnen, op de spitsvondige Q na die wel een heerlijke rol krijgt in deze film.

De finale is op zich wel mooi in elkaar gezet maar waar in Skyfall Silva toch écht als een bedreiging aanvoelt en de touwtjes steeds in handen leek te hebben tot de laatste seconden krijg je bij Oberhauser inmiddels naar buiten gekomen als Blofeld het gevoel dat hij het zelf allemaal niet meer echt weet. Wat is nu zijn achterliggende reden, is het macht of is het Bond, is het allebei? waarschijnlijk maar die combinatie werkt niet echt goed. Ook in de finale merk je toch dat hij iets kwetsbaarder lijkt dan Silva was en dat is raar want Oberhauser is toch de leider van Spectre terwijl Silva maar een pion was... Het laatste moment tussen Bond en Oberhauser is wel magistraal in beeld gebracht en op zich kan ik Bonds beslissing wel begrijpen. M haalde het al eens aan: Een License to Kill is ook een License not to kill en Blofeld doden zou enkel een persoonlijk voordeel opleveren en waarschijnlijk de 00' status nog meer in het gedrang brengen

Het einde is eigenlijk de afronding van de quadrilogie maar anderzijds vind ik de samenhang van die films nu nog te onduidelijk om écht over een samenhangend 4-luik te spreken. Het lijkt wél dat dit de afronding is van Craigs Bond. En tenzij ze er een persoonlijk verhaal van maken voor Bond 25 naar aanleiding van hoe spectre eindigt de dood van Madeleine al zou dat misschien wat té veel herhaling zijn van QoS, maar indien blofeld erachter zou zitten kan het nog een prachtig slotakkoord zijn zou ik het ook maar raar vinden hem nu nog terug te zien komen voor nog 1 laatste film want meer zal hij er écht niet doen.

Dus moest mijn spoiler niet gebeuren, zou ik liever Craig niet meer zien als Bond voor nog 1 losstaande film en daarna niets meer want daarvoor is dit 4-luik veel te sterk geweest en mooi afgerond.


Spectre is niet de beste Bond en kan Skyfall niet evenaren maar het is wel een visueel, muzikaal adembenemende actiethriller die schitterende actie afwisselt met heerlijke tussenstukken dankzij een schitterende cast. Hoewel het scenario misschien iets te gemakzuchtig is om alles als 1 geheel te beschouwen, rond het anderzijds wel mooi het vier-luik af en is Craig nu écht mijn persoonlijk favoriete Bond want in Spectre wisselt hij de norsheid perfect af met spitsige oneliners die mij deden denken aan de beste Sean Connery, maar dan nog beter.

vandaag nog eens herbekeken en toch met een puntje verlaagd vooral omdat de effecten toch stillaan gedateerd geraken en en deze film zit er best vol van. Maar het verhaal blijft wel sterk die ook een diepere dimensie geeft aan spider-man en het zet het verhaal van held-zijn in een ander perspectief, toch voor Peter Parker. Ook is octopus éen van de beste villains in comic-movies die we al voorbij hebben zien komen en is de trein scène éen van de tofste actiescènes die ik al gezien heb (ook al dikwijls gekopieerd nadien), ook al merk je hier ook dat de effecten toch niet echt overeind blijven

best raar dat deze film zo laag scoort maar misschien is dat te wijten aan de hype die er was ontstaan na deel 1 en 2 die voor velen toch zeer sterk waren. Want als je de film nu zou herbekijken zal je merken dat dit eigenlijk perfect een film is die in het MCU zou kunnen postvatten. Alle elementen (zwak neergezette badguys, visueel sterke actie, romantisch onderonsje, easter eggs, etc...) van een hedendaagse Marvel-film komt op dezelfde manier ook in deze film aan bod. De film verraste me wel. Ik dacht altijd dat Man Of Steel revolutionair was in het gebied van actie visueel naar een hoger level te brengen maar eigenlijk deed Spider-man 3 al een deel daarvan aangezien je daar ook luchtgevechten krijgt waar je rond word gevlogen etc. Jammer genoeg, en dat is toch best opvallend aan de spider-man serie van Raimi, zijn de effects ook hier al vaak gedateerd. Franco's Goblin-gevechten zien er maar zwak uit, Sandman is ook niet echt sterk qua effects en Venom, misschien was het visuele van Venom nog het beste aan het karakter in deze film. We zien hier ook Gwen Stacy opduiken maar in dit universum is het een heel ander, simpel, karakter dan in de Amazing-serie. Velen zeggen dat Venom niet véél aandacht heeft gehad. nuja, de uiteindelijke versie niet maar anderzijds draaide de hele film erond en mensen zeiden dat hij dood was. klopt ook niet want dr connors heeft nog maar dat boeit nu eigenlijk niet meer . De film zit boordevol actie én nadat ik mij ontdaan had van het feit dat de effects niet meer top zijn kon ik echt wel genieten van de actie én de gehele film op zich. te veel badguys vond ik niet want sandman merk je vooral in het eerste deel, de goblin heeft eigenlijk maar 1 actiescène buiten even in de finale en venom word geleidelijk gebracht. De finale is heerlijk en rond de trilogie goed af. Maar eigenlijk hebben ze er goed aan gedaan die serie stop te zetten want alles leek ook gewoon afgerond.

Kort:

Spider-man 3 is anno 2015 een film die gewoon perfect in het MCU zou passen en daar zeker niet kwalitatief voor moet onderdoen. heerlijke actie, goed verhaal dat de trilogie mooi afrond en een iets duistere toon. Staat voor mij toch op gelijke voet met de andere 2 films

audiovisueel een pareltje, verhaaltechnisch ondermaats maar met dank aan een heerlijke franco, de heerlijke muziek en magnifieke beelden blijft het wel boeiend. toch had ik er meer van verwacht, vooral verhaaltechnisch dan.

waar de eerste spy kids me als jong gastje nog heerlijk kon vermaken denk ik zelfs dat dit 4e deel de kleinste peuters niet meer kan vermaken.

Ongetwijfeld éen van de slechtste kinderfilms die ik al gezien heb, zelfs mijn petekind zei na de film: die film was saai...

Naar aanleiding van Star Wars: The Force Awakens speelt de Vlaamse zender 4 alle reeds verschenen Star Wars-films af in chronologische volgorde. De Vierde in rij was dus A New Hope en dé film die ons tot vandaag de Star Wars-wereld gegeven heeft. Ondanks ook hier de regie van George Lucas werd deze film véél beter ontvangen dan de prequels en daar is zeker iets van waar, hoewel A New Hope mij niet meer kon bekoren dan Revenge Of The Sith.

En je merkt ook wel héél hard dat George Lucas ook hier aan het roer stond. Mensen die de overvloed van R2D2 en C3PO's (geslaagde) pogingen tot grappig zijn al niet graag hadden in de prequels hebben in deze eerste van de originele trilogie hetzelfde aan hun broek. De film volgt hun personages in dit deel dan ook nauwgezet. Maar door hun te volgen merk je ook wel foutjes in de links van de prequels naar deze trilogie. Zo weten C3PO en R2D2 blijkbaar niets meer van de prequels: personages en plaatsen die in de prequels van belang waren zijn volkomen vreemd voor hun. Nu kan hun geheugen inderdaad gewist worden en zal dit ook het geval zijn, het toont toch enkele zaken dat George Lucas de originele trilogie niet te goei heeft bekeken terwijl hij de prequels aan het schrijven was.

A New Hope is duidelijk een soort 'origin' story. De film start heel traag en laat ons de personages stuk voor stuk kennen. Het is dan ook vooral genieten van de mooie werelden en nog steeds verrassend sterke effects (nu weet ik niet zeker of VIER de herwerkte versies of originele exemplaren toont) die zelfs bij momenten effects van de Prequels overstijgt. Op actie is het dan ook best lang wachten maar eens Ford zijn intrede doet en men op avontuur vertrekt valt de actie nooit meer stil hoewel die niet allemaal even vermakelijk is. De schiet-scènes worden nogal snel repetitief en waar in de prequels het gevecht tussen Obi Wan en Anakin wel vermakelijk was (hoewel belachelijk in uitslag en vooral manier waarop) is hier het Jedi-gevecht eigenlijk wel zeer belachelijk. Statisch zonder beweging en dat zorgt toch voor een opdoffer voor een gevecht dat eigenlijk de basis vormde voor een hele prequel trilogie. De finale in zijn geheel is dan weer wel zeer vermakelijk en zorgt voor een mooie apotheose die inderdaad doet snakken naar meer.

Over de cast kunnen we redelijk duidelijk zijn. Die is in zijn geheel beter dan in de prequels, mede door ook betere dialogen en vooral wat meer pit in de dialogen. Ook blijven de personages nog in mysterie omdat ze in het verhaal gedropt worden en ze eigenlijk gedragen worden door de actie wat het vergemakkelijkt. Toch moet me 1 ding van het hart. Hayden Christensen kreeg (redelijk terecht bij momenten) bakken kritiek als Anakin Skywalker en zorgde ervoor dat zijn personage en de films eigenlijk soms enorm wankelden. Op zich kan ik mij vinden in die redenering aangezien Christensen zeker geen oscartalent was en soms inderdaad nogal zwak acteerde, al kwam dit volgens mij ook door de gebrekkige voorgeschotelde dialogen. Maar als Christensen werd bekritiseerd vind ik persoonlijk dat Mark Hamill minstens evenveel kritiek zou mogen krijgen. Als Luke Skywalker acteert hij even houterig en zijn de emoties en uitdrukkingen die hij wil tonen vaak meer lachwekkend dan doeltreffend. Al een geluk dat de dialogen hier sterker zijn waardoor vooral door de aanwezigheid van Ford en Fisher die zwakheid minder opvalt.

Star Wars: A New Hope is een vermakelijke blockbuster met dank aan een zeer sterke tweede helft van de film die actie perfect in balans brengt met het verhaal na een aardige introductie van de Star Wars wereld gedragen door nog steeds overeind blijvende Special Effects.

Naar aanleiding van Star Wars: The Force Awakens speelt de Vlaamse zender 4 alle reeds verschenen Star Wars-films af in chronologische volgorde. De eerste in de rij was dus The Phantom Menace.

Deze heb ik, in tegenstelling tot alle andere films uit de reeks, nog nooit gezien. Mede door de tegenvallende meningen heb ik deze vermeden en uiteindelijk viel hij wel mee, maar begrijp ik zeker de matige tot slechte kritieken.

Het is vooral de gehele film die tegenvalt. En daarmee bedoel ik vooral de inhoud. Deze film wilt eigenlijk weinig zeggen en dient vooral als opbouw. Alle gekende personages krijgen eigenlijk hun intro en voorgeschiedenis en daar is het vooral om te doen. De inhoud van de film zelf valt dan wel dik tegen. Waar de allereerste Star Wars nog onbekende acteurs had om op terug te vallen is dat hier toch wel anders. Namen als Neeson, Mcgregor, Jackson,... Het zijn niet de minste. Alleen heeft Lucas ervoor gezorgd dat ze dankzij de dialogen overkomen als aspiranten. Het is eigenlijk lachwekkend om een acteurs als Neeson zo te zien spelen. Zelfs in de meest matige simpele actievehicles komt hij nog overtuigender over dan hier. De badguy, in dit geval leerling Darth Maul is ook niet echt om over naar huis te schrijven. Een echte achtergrond krijgen we niet. In het eerste gevecht met Neeson is hij al niet de betere en in de finale is het allemaal nogal voorspelbaar en anderzijds ook onlogisch.

Toch is deze Phantom Menace geen totale ramp. De race-scène mat Skywalker is wel om duimen en vingers van af te likken, ook de steden en werelden zijn van een schitterend niveau en spreken tot de verbeelding. En ondanks de voorspelbaarheid is de finale best Star Wars-waardig. Alleen zijn de tussenstukken volgepropt met vaak een onnodige overdosis aan CGI waarbij je soms naar een kinderfilm lijkt te zien. Hoewel de effects de dag van vandaag overeind blijven (geen top notch, maar toch) werkt het toch averechts op de beleving van de film.

De cast was dus niet écht in orde, maar ik geef hun het voordeel van de twijfel door de barslechte voorgeschreven dialogen. Daarnaast was de montage ook wel klungelig met overgangen die recht uit windows movie maker lijken te komen en weinig dynamische beelden.

The Phantom Menace wordt daarom terecht gezien als de slechtste episode uit de hele reeks. En hoewel het nooit het niveau van de originele trilogie haalt en eigenlijk weinig bijdraagt aan de reeks blijft het op de éen of andere manier wel een vermakelijke film.