Opinions

Een zeer slechte 'erotische' thriller. De film heeft nochtans een leuke opzet. De fantasie van mannen over jonge deernes. Alleen trekt de film dit al snel in het belachelijke en waar de eerste minuten er nog een gezonde combinatie van verhaal en fantasie is, verandert dit zienderogen waar je na een tijdje elke scène als opbouw voor een fantasie-fragment krijgt. Het verveelt, en het feit dat Alicia Silverstone hier belachelijk acteert doet er geen goeds aan. Oké, niet elke erotische thriller heeft naakt nodig, integendeel. Maar ze zit met een handdoek voor haar borsten in bad terwijl ze zogezegd helemaal alleen is en zo zijn er nog andere voorbeelden op te noemen. Dit zorgt ervoor dat haar personage totaal geen geloofwaardigheid toont. Snel over naar de finale dan. Maar daar valt ook niet veel over te zeggen. Na die saaie aaneenschakelingen van fantasieën wordt er snel een climaxje geforceerd dat het nog belachelijker maakt.

The Babysitter is een zeer zwakke thriller die ondanks een aardig opzet volledig in elkaar zakt met dank aan een waardeloos script en een ontzettend zwak spelende cast.

Ondertussen is Back To The Future een iconische film uit de filmgeschiedenis. Zeker niet onterecht maar voor mij persoonlijk is, zeker deze eerste, geen persoonlijke favoriet.

De film is zelfs anno 2015 nog redelijk sterk qua effects. De makers hebben het dan ook slim aangepakt hoe ze die effecten in beeld hebben gebracht qua camerastandpunten etc. Naast de effecten is uiteraard de cast éen van de pluspunten. Zowel Lloyd, J. Fox als Thompson zijn heerlijk en vooral de chemie tussen Fox en Lloyd is ongenaakbaar. Toch heeft de film ook enkele 'mindere' punten waardoor de film toch net niet voor mij die 10 waard is. Het verhaal is eigenlijk nogal traag. Het duurt wel even voor we terug in de tijd gaan en eens daar is het eigenlijk wachten tot de bliksem inslaat en word de tijd gevuld met een nogal simpel verhaaltje dat de nodige komische elementen bevat, zeker en vast, maar inhoudelijk toch nogal mager oogt en voorspelbaar is. De film blijft wel onderhouden en ook al is de finale (moment van bliksem) nogal langdradig, door de chemie van die 2 komt het nog nét goed.

Back To The Future is anno 2015 nog steeds een heerlijke blockbuster met dank aan een uitstekende cast en dito effecten. Hoewel het verhaal nogal mager is maakt de chemie tussen de personages en de setting veel goed.

Deze week was Back To The Future II weer 'hot' op televisie (in Vlaanderen toch), in elk programma is het wel aan bod geweest dat deze week Marty en Doc hun tijdreis in de toekomst maakte en we een toekomstwereld te zien kregen waarvan enkele zaken al dan niet zijn uitgekomen. Het is dan ook geen wonder dat de film zelf ook op tv te zien was al heb ik het feit van 'dit moet nu zijn' wel wat uit mijn gedachten proberen te zetten om de film zo goed mogelijk te quoteren.

De film start exact waar de eerste stopte en die eindscène word lekker aangevuld met enkele nieuwe beelden zodat de tweede film meteen zijn opzet met zich meekrijgt. Het is ook leuk om naar de toekomst te trekken. Het verleden zien we al genoeg in films die zich in die tijd afspelen maar in de toekomst hebben de makers toch veel meer vrijheid en zijn de designs steeds weer anders en verrassender. Het is de makers ook te prijzen een tijdspanne te kiezen die ze zelf nog zouden meemaken. Op zich vertoeven we niet zooo lang in de toekomst. Een 40 tal minuten maar lang genoeg om meteen het verschil tussen 1 en deel 1 te verduidelijken én anderzijds toch hetzelfde gevoel op te wekken. Het feit van weer hetzelfde schitterende plein te gebruiken is dan ook van goudwaarde. Voor mij is dat plein even iconisch als de auto zelf. Tot de terugkeer naar '85 is Back To The Future zélfs beter dan zijn voorganger. Geen lange intro, we worden meteen in het verhaal gezogen en de film bevat een veel hoger tempo. Alleen verslikt de film zich bij de terugkeer in dat tempo. Vanaf dan lijkt de film een sprinter die krampen krijgt om het tempo vol te houden, dat ook zal doen maar de sierlijkheid volledig verdwenen is. Hetzelfde gebeurt in de film. Terug gaan naar '55 was op zich een leuk idee al voelt het wel een beetje als creatieve armoede maar door de 3 tijdslijnen te gebruiken krijg je wel enkele geinige situaties al word daar wel weinig meegedaan én stapelen zich de continuïteitsfouten op. Dat het simpele verhaaltje 'pak het boek af' dan nog véél te lang word uitgesponnen met het 'hebben en weer verliezen en ga zo maar door' zorgt uiteindelijk voor een soort irritatie. Het einde is dan wel begrijpelijk dat het open is, al voelt het eigenlijk wél iets té open om dit einde als een afronding van een film te zien is. Het zorgt ervoor dat je deze sequel in 2 delen kan verdelen. De eerste helft benadert of haalt zelfs de perfecte, de tweedehelft doet je afvragen of die sequel wel nodig was.

Back To The Future 2 is een zeer vermakelijke sequel geworden op het origineel. Vooral een zeer sterke eerste helft en de sublieme cast zorgen ervoor dat de zeer matige (maar wel nog steeds vermakelijke) 2e helft te verteren blijft en het positieve overmeesterd

Bad Ass was best een vermakelijke komedie met een heerlijke Trejo en een aardig opzet. Alleen benutte de makers dat concept niet ten volle en werd het uiteindelijk een routinematig actievehicle.

Bad Asses 2 vindt ook het nieuw water niet uit maar eigenlijk vond ik hem wel vermakelijker dan zijn voorganger met dank aan de toevoeging van Danny Glover. De man die vooral faam heeft gemaakt in de Lethal Weapon reeks laat hier weer duidelijk zien dat een buddycop-film écht iets voor hem is. Als de oude knorpot Bernie vormt hij een heerlijk duo met Trejo. Het verhaal stelt - uiteraard - niet veel voor maar de makers laten al snel zien dat ze zich niet al te serieus nemen... Eigenlijk hebben ze het zelfs nog iets té serieus aangepakt. Ook in stijl verschilt de film wel degelijk van z'n voorganger. Waar de eerste film nog zeer low budget was (waarschijnlijk nu ook) en dat ook liet merken door rauw, bijna amateuristisch camerawerk (wat er wel bij paste) is deze film wel zeer clean visueel gemaakt waar enkel de vechtscènes nog enige vorm van dynamiek brengen. De finale, en dan vooral de auto-achtervolging is wel van een zeer bedenkelijk niveau maar buiten dat is al de actie wel te pruimen, zijn de badguys best vermakelijk maar is het toch voornamelijk de dialogen en oneliners van beide oudgedienden die deze film de moeite waard maken.

Bad Ass 2: Bad Asses is een vermakelijke maar nergens hoogstaande actiekomedie die nog steeds niet ten volle het potentieel van dit concept gebruikt maar duidelijk een stap voorwaarts maakt met deze opvolger. Alleen al de toevoeging van Glover maakt deze film een betere film dan z'n voorganger

ik zal waarschijnlijk een uitzondering zijn maar persoonlijk vind ik de sequel beter. Die beantwoorde meer aan wat er met dit concept valt aan te vangen al moet ik zeggen dat een balans tussen beide delen voor een perfecte derde deel kan zorgen. De kracht van deze eerste film is uiteraard het duo Lawrence en Smith. De oneliners stapelen zich op en zorgen ervoor dat je lange tijd door het gezapige tempo van het verhaal kan gaan zonder je te vervelen. Spijtig genoeg is deze eerste bad boys vooral een komedie en laat de actie toch te vaak op zich wachten. Ook is hier duidelijk te merken dat Bay nog een pak minder was qua actiescènes dan nu (ook al is het leuke er tegenwoordig ook van de hedendaags bay al af). Ze zijn rommelig en gecombineerd met zijn typische slo-mo ziet het er ook vaak amateuristisch uit. Tea Leoni is wel een leuke bijdrage aan de film al is haar personage vooral irritant en is de rol ook niet echt op haar lijf geschreven. Voor de rest is de cast wel degelijk, de finale is dan wel weer leuk maar toch vind ik dat de film nergens het niveau van deel 2 haalt. Gewoon hersenloze actie, scherpe oneliners, de miami-summer-vibe en dat sterke duo op zijn sterkst zorgde voor een sneltrein en dat was ook wel al in dit deel aanwezig maar allemaal net nog wat onzekerder dan in bad boys II.

Bad Boys II is een vermakelijke komedie met dank aan het duo Smith Lawrence. Maar het dunne verhaal is net wat te matig om te verdoezelen en qua actie is het toch net wat te rommelig om zich te kunnen meten met zijn opvolger.

heerlijke over the top actiekomedie die vooral leeft dankzij de cast én de fenomale actie (Fast 5,6,7 hebben overigens lekker leentjebuur gespeeld als ik deze film zag). Smith en Lawrence zijn top samen, de actie is heerlijk (de slo motion beelden van Bay zijn hier wel op z'n plaats), de muziek is perfect en de setting is geweldig.

Ik hoop hier toch een deel 3 van te zien. Will Smith nog eens zien knallen en Zo doet Bay iets anders dan de Transformers serie deel na deel te doen verzwakken

een filmpje die ik iedereen aanraad als je s'avonds rond 11,12u nog een lekker amusant filmpje wil bekijken: denk niet aan geloofwaardigheid van het verhaal want er klopt geen reet van maar ik hou s'nachts van zo een films waar de who dun it je in alle hoeken laat lopen en de ene na de andere plotwending op je afgestuurd word zelfs in de finale. Daarnaast heb je een heerlijk van de pot gerukte rol van L. Jackson en ook een soldie Nielsen en Travolta in de lead.

Filmpje die voldeed aan wat ik wou

Mel Gibson in aardige films zien, het is de laatste tijd niet zo makkelijk. Enkele VOD-films, een aardige schurk in een voor de rest zwakke Expendables 3 en nog eens een (iets minder) aardige schurk in het ook al bedenkbare Machete 2.

The Beaver is een zeldzaam lichtpunt maar het is dan wel meteen een knaller van formaat, al moet je de film met de juiste intenties zien. Verwacht hier geen melodramatisch drama maar eerder een tragikomedie of het recentere dramedy.

Het verhaal van deze film is absurd, van de pot gerukt en naar het einde toe misschien ook net iets te extreem daarin. Al een geluk dat dit gecompenseerd word met wat standaardverhaaltjes (zoals bij de zoon) die even rust kunnen bieden. Het is wél overduidelijk Gibson die de show steelt: zowel als de depressieve Walter, als The Beaver is hij op dreef. Het is zoals een zin in de film ook zegt: na een tijd word je eraan gewoon en dat is effectief zo. Vooral de eerste helft van de film bekijk je de film eerder door de ogen van de vrouw van Walter (Foster) waarbij je ook als kijker eerst raar kijkt, het dan gewoon begint te worden en iets later het toch verontrustend begint te vinden.

Verwacht hier wel geen zwaar drama. Met die pop word het nooit kinderlijk maar er zijn wel genoeg komische noten te vinden die de film verlichten. Naar het einde toe misschien wel te weinig en door de gebeurtenissen daarin had dat best wel nog gemogen om die balans toch wat perfecter te houden. Buiten Gibson zijn ook de rest van de rollen goed ingevuld met zelfs een bijrolletje voor de toen nog redelijk onbekende Lawrence.

The Beaver is een sterke dramedy die vooral leunt op de beste Gibson in jaren en een absurd maar wel dicht-bij-de-mens- verhaal die je op evenveel lachsalvo's als tranen trakteert waarin vooral de monoloog van Gibson in de tv studio en Lawrence op het einde van het schooljaar de perfectie halen.

degelijke nederlandse (actie)thriller. Ondanks dat het nergens vernieuwend is kijkt het wel lekker weg en probeert de film het ook degelijk naar voor te brengen. Bij sommige momenten krijg je wel een hollywood achtig gevoel (en dan bedoel ik niet de Direct to DVD films van Roel Reiné ) qua cinematografie. De cast speelt degelijk en ook Schuurmans weet zich staande te houden en laat veel meer zien dan het soap-acteurtje uit Westenwind en Costa. Het verhaal is wel nogal voorspelbaar maar de film behoud de vaart goed en ontrafelt genoeg kleine zaakjes die de zaak kunnen helpen. De actie is wel niet erg aanwezig (weet ook niet of het de bedoeling was). Een leuke achtervolging in de serres (had dat wel wel zitten met meer budget, had écht graaf kunnen zijn) en een loopje aan het station, dat was het. Het einde is goed en duidelijk dat het dingen kon openlaten voor de serie die nu wel mijn interesse opgewekt heeft om eens te bekijken.

Bellicher is een zeer degelijke thriller met een aardig spelende cast, een voorspelbaar maar degelijk uitgeschreven verhaal en een lekker niet-benelux achtige sfeer die het allemaal net wat een betere uitstraling geeft

Leuke film met een leuke cast maar om het een echte komedie te noemen, dat zou ik niet echt durven zeggen. De film heeft zeker enkele grappige stukken en oneliners maar de focus ligt daar toch niet echt op. Het is eerder een dramedy die ook veel focus legt op de passie van de personages voor het vogelspotten en de reden waarom ze het doen. Ook de gevolgen etc van hun obsessie worden goed weergegeven en de film probeert zeker naar het einde toe vele cliché's te ontlopen de echtgenote die overspel lijkt te gaan doen maar het toch niet doet. De underdog die toch niet wint. Ook geen happy ending voor elk personage etc

Als komedie zou ik de film een onvoldoende geven want daarvoor was het aanbod te zwak. Maar de film in zijn geheel is wel een mooie film geworden die geen moment verveelt dankzij de uitstekend spelende cast en een niet onaardig verhaal.

Body of Lies is zeker niet de doorsnee actiethriller waarvan je er 13 in een dozijn hebt maar anders is niet altijd beter. De film start wel sterk, de vaart zit er meteen in en de sterke punten van de film worden dan het best gebruikt, namelijk de telefoontjes (dialogen) tussen Crowe en Di Caprio. Maar na een klein uurtje zakt de film helemaal in. Er worden teveel gekunstelde verhaaltjes opgezet waarvan je al op voorhand weet waar ze naartoe willen. Crowe is uit beeld en Di Caprio heeft geen waardige tegenspelers, ook niet in Mark Strong, die hier best tegenvalt. Nu, Di Caprio kan best een film alleen dragen maar daar is de film duidelijk niet op gemaakt en is er buiten de schitterende cinematografie een tijd niet veel om naar te zien. Het einde is dan best wel voorspelbaar en laat je toch met een wrang gevoel zitten omdat je weet dat met Scott, Di Caprio en Crowe er veel meer uit te halen is dan dit. Anderzijds heb je wel dik 2 uur vermaak achter de rug.

Body Of Lies is een degelijke thriller die bij wijlen het niveau van de topfilms kan raken maar net té vaak inzakt om een uitstekende thriller te zijn. Wel vermakelijk, maar uiteindelijk niet veel meer dan dat.

de romantische actiekomedie is een genre dat moeilijk succesvol blijkt te zijn. De enige die ik boven de middelmaat vond uitsteken was This Means War maar die werd in het algemeen ook matig ontvangen dus algemeen kan men wel stellen dat dit genre niet echt makkelijk is om zeer sterk uit te voeren. Dat is ook niet anders bij The Bounty Hunter. Het verhaaltje is makzuchtig, slaat kant nog wal, bouwt dingen op maar laat die dan vallen naar het einde toe en denkt dat de kijker wel heel dom is. Anderzijds heb je wel een dosis matig tot geslaagde grappen maar er zit te veel afval tussen om de problemen te verdoezelen. Het enige wat ik geslaagd vond was Jennifer Anniston('s outfit) en Butler. De chemie tussen deze 2 zat wel snor en gaf een zekere geloofwaardigheid aan hun persoonlijk verhaal en verleden, in hoeverre de geloofwaardigheid hier kan standhouden. De actie is maar matig en de finale even zeer.

The Bounty Hunter is geen topper, maar de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers maakt wel éen en ander goed maar de problemen van deze film zijn te groot om te verdoezelen

The Bourne Legacy is uiteindelijk voor velen niet de film geweest waar op gehoopt werd. De film werd al bij al wisselend ontvangen en ook financieel was het niet écht een groot succes (hoewel er nu ook geen verlies is bij gemaakt). Toch vind ik persoonlijk The Bourne Legacy een zeer te pruimen film die qua niveau en opzet niet moet onderdoen voor de eerste originele Bourne. Renner is uitstekend gecast als Aaron Cross. Ik merkte zelfs op dat als Craig stopt als Bond en ze wat verder gaan kijken dan Britse acteurs, dan zou Renner een uitstekende opvolger zijn die dezelfde stijl van Craig kan behouden. De film maakt enkele links met de Bourne-trilogie maar al bij al valt dit nog zeer goed mee en had het misschien wel nog meer mogen zijn zodat de verhalen toch wat meer verweven zouden zijn. Nu zijn het maar enkele kleine zaken die de films aan elkaar linken maar anderzijds ook nodig waren. De cast buiten Renner doet het ook meer dan degelijk: Weisz is uitstekend en heeft een goede chemie met Renner en Northon heeft misschien een ondankbare rol maar haalt er wel het beste uit met enkele schitterende dialogen. The Bourne Legacy heeft een enorme kracht door amper actie te bevatten maar wel een constante spanning op te wekken. Zo is het eerste halfuur schitterend met een wisselwerking tussen de links met Bourne, de opzet van de reeks en het schitterende landschap waar Cross zich in bevind. Na de eerste achtervolging valt de film nooit meer stil en hoewel het verhaal misschien nét iets te dun is blijft het wel boeien. Aan alles merk je wel dat dit een soort van opzet is. Het personage van Cross krijgt een mooie basis doorheen de film en er worden nog weinig zaken écht uitgeklaard. De finale, die ik in mijn vorige recensie nog als te zwak beschouwde voor een finale vond ik tijdens deze herkijkbeurt echt geweldig en zeker finalewaardig. Ze is lang genoeg, schitterend in beeld gebracht en zeer entertainend om naar te kijken (anderzijds blijft het wel een akte die bij een Bond film eerder als openingsscène zou dienen dan als finale, maar voor deze film was het de perfecte apotheose).

The Bourne Legacy is naar mijn gevoel een waardige aansluiting op de originele trilogie en hoewel Renner niet is aangekondigd in de volgende Episode met Matt Damon hoop ik dat de makers achter de reeks toch snel Renner en Damon zullen samenvoegen in een film. Daarvoor is de basis van deze film te goed, is Renner ook perfect in de rol én zijn er nog te veel vragen onbeantwoord gelaten.

The Bourne Legacy is een aangenaam, vermakelijk en entertainend vervolg op de populaire Bourne-reeks. Met een topcast, een heerlijke constante spanning en een straffe finale is The Bourne Legacy een blockbuster zoals die hoort te zijn... Op z'n Bournes

De Bourne trilogie staat als een huis. Misschien wel na Lord of the rings de beste trilogie van de 21e eeuw. Vele films hebben jaren na uitkomen kunnen lenen uit deze serie (kijk maar naar Craigs Bond) en dat is terecht ook. Bourne is een actiester die terwijl ook een gewoon persoon blijft. Deze perfecte balans is nog niet veel ge-evenaart anno 2015.

Het derde deel is dan ook een schitterende apotheose die van begin tot eind voor spanning zorgt met vooral unieke langgerekte actiescènes in verschillende steden. We hebben een schitterende tijd in een station, een heerlijke achtervolging in Tanger en de finale is om duimen en vingers van af te lekken.

De shaky cam is wel niet altijd doeltreffend al is Greengrass wel éen van de weinigen die dit gebruikt het best kan neerzetten.

Toch is er ook 1 minpuntje: ondanks geen moment verveling is het verhaal wat aan de flauwe kant en is het tot aan de finale ietwat leeg waarin de ontrafelingen schaars zijn. Het doet niets af aan het entertainment gehalte. Maar in een slotakkoord zou het niet allemaal in de laatste minuten mogen gelegd worden.

een leuke komedie die duidelijk van de makers van Frits en Freddy/Franky komt. De film gaat heerlijk over the top en met een cast om van te smullen die er duidelijk ook zin in had is het zeer leutig om naar te kijken. ook al is het verhaal niet bijster origineel en zakt het midden een beetje in. Bowling Balls toont dat dergelijke films zeker hun plaats verdienen in de Vlaamse filmindustrie

The Boy next door werd gekraakt door critici maar deed het degelijk voor dit soort films aan de (amerikaanse) kassa. Lopez in de hoofdrol lokt natuurlijk altijd een bepaald aantal mensen, zeker als er een bewuste scène in voorkomt die de helft van de mannelijke bevolking al als genoeg beschouwd om de film eens te zien. Ik begon aan de film met zeer lage verwachtingen en zelfs dan viel de film tegen. De 4 miljoen kostende film is echt een redelijk wanproduct waarvan overigens volgens mij 95% van het budget naar Lopez zelf gegaan is want voor de rest is alles amateuristisch. Camerawerk komt recht uit de soap, net zoals het acteerwerk dat zeer bedroevend is (zelfs zo bedroevend dat het niet echt meer lachwekkend is). Het verhaal is cliché maar dat hoeft op zich geen stoorzender te zijn, ware het niet dat er écht niets gebeurd in deze film. Steeds maar gezaag, saaie dialogen en zeer traag opbouwend naar een standaard maar zelfs belachelijke finale.

En dan nog de bewuste scène waarom je deze film zou zien: zelfs die valt zwaar tegen en past perfect bij de hele film: allemaal veel te saai en te braafjes. Films als deze mogen nog zo standaard zijn als ze willen, ze moeten wel pit en spanning met zich meebrengen en daar slaagt deze film op geen enkel moment in.

Dat Tarkus dit een afschrikwekkende film vind is me dan ook een raadsel. Op een spatje bloed van een doorgesneden keel is hier nergens iets te vinden waar zelfs een 6 jarige schrik van zou krijgen.

The Boy Next Door is een film die enkel bioscoopbestaan kreeg door Lopez. De standaard-opbouw (die dan wel veel te lang duurd) en haar verschijning zijn de enige reden dat ik hier uberhaupt sterren heb voor gegeven. Voor de rest is het gewoon belachelijk slecht.

matige muzikale komedie waarin vooral het verhaal echt langs alle kanten rammelt.

het verhaal springt van de hak op de tak. het beste voorbeeld is het liefdesverhaaltje dat plots uit het niets naar boven komt zonder enige echte opbouw. positief was de muziek. zowel de liedjes die gekozen zijn als de filmscores waren goed gemaakt en in het verhaal gestoken. ook de cast viel tegen. buiten Amaryllis Uitterlinden was elk personage ondermaats en zij was ook éen van de weinigen die echt kon zingen want jammer genoeg, voor een musical zijnde, waren de zangstukken vaak ondermaats. toch nog een 2,5 omdat de film wel vlotjes vooruitging door de aaneenschakeling van muziek en enkele geslaagde komische noten

matig romantisch drama (een romkom kan je dit moeilijk noemen) die gezien de acteurs voorhanden veel meer had kunnen zijn dan het uiteindelijke resultaat. op zich speelt de cast niet slecht maar de verhaallijnen rond hun personages zijn vaak zo cliché en zonder sprankeltje originaliteit dat het ook niet echt boeit. het eten zou hier ook meer een rol in kunnen krijgen hebben. zoals het menu dat als hoofdstukken moeten dienen maar daar word veel te weinig echt de link mee gelegd. ook het einde is zo cliché als wat en als de lachsalvo's dan nog uitblijven is het toch wel een echte gemiste kans, zeker voor een valentijnsfilm wil deze film iets te zwaar op de maag liggen. maar al bij al wel kijkbaar voor éen keer.

***1/2

de afsluiter voor dé afsluiter van de filmcarrière van Paul Walker. en dé afsluiter is diegene waar hij hoge toppen mee scheerde. deze is misschien wel waarom hij nog meer bekend stond. een leuk actietussendoortje dat nooit een hoogvlieger wordt maar ook amper verdeeld. zeker het parcour-gedeelte is leuk verworven in de actie en het is dan ook enigszins jammer dat dat parcour langzaamaan verdwijnt in de film. walker speelt op de paul walker manier, maar dat blijft aangenaam om te zien. de actie is leuk en zoals ik al zei vaak 'origineel' door het parcourgegeven waardoor je over de top kan gaan én dat doet deze film ook. denk vooral niet te veel na want dan ga je alle fouten beginnen tellen en je hebt daarvoor geen vingers genoeg. maar ondanks de onlogica, de middelmatige vertolkingen van de cast is het dankzij de actie, de parcour, het beetje sci-fi toch een aangenaam tussendoortje dat mij zeker bevallen is. 1 groot minpunt! de muziek, zeker bij de actiescènes was die nutteloos en verbrak het de sfeer.

geen slechte komedie maar had er toch meer van verwacht door de positieve kritieken. de film heeft zeker en vast enkele topmomenten zoals in de winkel waar ze de jurken van the bridesmaids passen etc maar er zijn net iets te veel inzakmomenten waardoor het toch geen topkomedie word. ik heb de hype mccarthy bewust aan mij laten passeren en dit is dan ook de eerste film waarin ik haar écht zag en zeker in deze bijrol doet ze het voortreffelijk met heerlijke humor, ze heeft niet echt de meeste jokes maar elke joke die ze krijgt is er wel bonk op. maar om haar nu zo 90min als hoofdrol te zien dat weet ik niet echt.

ik had er meer van verwacht maar achteraf lijkt me dit toch meer een échte vrouwenkomedie en niet iets voor ieder wat wils. het was leuk voor een keertje maar niet voor herhaling vatbaar

De man die 50 cent zij eigen 'biografie' liet spelen krijgt een topcast voor zijn rekening. Ik had men twijfels maar na de release bleek dat Brothers een sterk drama leek te zijn. Enkele jaren na ontvangst heb ik de film dan toch maar een kans gegeven omdat Gyllenhaal en Portman ondertussen me al wat meer bekoord hebben als acteur/actrice.

Laat ons allereerst over de cast beginnen. Die speelt goed. Ik had men twijfels bij Maguire, buiten een degelijke spidey was ik niet zo een fan van de man en hoewel ik hem nog steeds de zwakste van de 3 vond was hij zeker solide, soms iets te over-acting. De film focust op 2 zaken. Enerzijds het personage van Maguire dat zogezegd sterft maar in leven blijkt te zijn maar onderschept is door de Afghanen en zware tijden doorstaat om ooit toch terug te kunnen komen. Anderzijds de ontluikende relatie tussen de weduwe en de broer van de zogezegd dode. Beiden zijn apart mooi opgebouwd met enkele straffe scènes maar door de combinatie is de film niet echt in balans en sleept het allemaal ook net iets te lang aan. Bij terugkomst van Maguire verwacht je dan een echte tempoversnelling die de driehoeksverhouding naar hogere hoogtes tilt maar de film blijft een beetje kabbelen... wel onderhoudend maar het had toch veel sterker gekund, het open en weinigzeggende einde vat eigenlijk dan ook de hele film samen.

Brothers is een degelijk drama, gesteund door een uitstekend spelende cast en een solide basis. Alleen is de balans wat zoek en de laatste akte iets te matig om er echt bovenuit te steken.

het verhaal van de muzikale drama's, de regelrechte musicals en de dansfilms is ondertussen wel al bekend. Een hoofdpersonage die het huidig leven achter zich laat en volledig de kans waagt om het talent te ontplooien. Het is dan nog kiezen of het om het redden van een zaak gaat (zoals hier of Rock Of Ages) of er een wedstrijdje moet gewonnen worden. Geen enkele film uit dit genre probeert daar eigenlijk nog moeite in te steken om het origineel aan te pakken. Deze films staan of vallen dus met het acteren, het camerawerk en de muziek en dans.

Burlesque slaagt erin het cliché verhaaltje naar de achtergrond te duwen door een best leuk spelende cast waarin Aguilera toont dat ze iets kan als actrice, Cher haar botox best passend was bij het personage en Tucci altijd zijn kunnen toont, zelfs met de vlakste personages. Kirsten Bell viel misschien nog het meeste tegen maar tov sommige andere gelijkaardige films deed ze het nog beter. Waar de film het vooral van moet hebben is de muziek. Niet elk muzikaal intermezzo is van hetzelfde niveau maar de film heeft toch een paar kippenvelmomenten. Vooral Aguilera (en meestal de momenten dat er geen ondersteunende muziek was) en 1 maal Cher die plots een laagje minder botox had en zowaar emoties toonde bij haar solonummer. Camerawerk was in orde. Enerzijds de rauwe stijl die in drama's vaak te bewonderen is en anderzijds het gelikte spektakel tijdens de shownummers. De finale is dan wel zeer rommelig en snel afgewerkt en het slotnummer is misschien niet de muzikale apotheose die je had verwacht of wou maar de 100 minuten ervoor waren onderhoudend genoeg om dat te vergeven.

Burlesque vind het water zeker niet uit maar pakt het cliché-verhaal wel solide aan op een paar schoonheidsfoutjes na en kan muzikaal enkele malen de top bereiken. Dat Aguilera de helft van de film in sexy niemendalletjes rondloopt zorgt ook wel voor een punt extra