Opinions

het probleem van deze films is dat ze nogal snel gedateerd zijn en hackers is daar geen uitzondering in. je probeert je wel in te leven in dat tijdperk maar als je toen nog maar net op je benen kon staan is het nogal moeilijk je terug in die tijd te nestelen. toch is hackers geen complete tegenvaller en misschien dat het in die tijd best als een leuke thriller werd gerekend. het zijn de typische tieneracteurs die hier aan bod komen met vooral Angelina Jolie die zelfs als half manwijf nog sexy weet te wezen. voor de rest kijkt de film lekker weg maar is het toch een beetje te veel van wat die tijd ook uitkwam en het steekt er nergens bovenuit

Musicals dezer dagen bereiken nooit meer de cultstatus van bijvoorbeeld de eerste 'Grease'. Hairspray tracht de flow van die film terug te brengen gecombineerd met toch wat meer hedendaagse elementen op visueel vlak. Hairspray slaagt daar ook grotendeels in, met dank aan een uitstekend spelende cast, opzwepende muziek en solide camerawerk. Enkele opvallende uitschieters qua cast was vooral het duo Travolta - Walken, die zeker de 2e helft van de film een schitterende chemie opwekken. Ook Pheiffer was in vorm, soms iets over the top maar dat mocht wel in deze film en ook Efron deed het aardig in zijn eerste film op het grote scherm al was het wel duidelijk dat hij nogal vaak Grease heeft bekeken als voorbereiding. Een veel voorkomend probleem bij films als deze is het verhaal. Op zich is Hairspray hier geen uitzondering in buiten het feit dat het simpele competitie'tje dat zo vaak in dit soort films de rode draad is niet de grote verhaallijn is en dus wel een alternatief aanbied wat leuk is om te zien. Maar wat Hairspray vooral goed aanpakt is het feit dat ze de film niet echt serieus nemen ondanks serieuze thema's. Daardoor weten ze ook dat - vooral tijdens de liedjes en in overgangen - het verhaal er niet echt toedoet op die momenten en ze er eigenlijk wat mee kunnen spelen. Als je natuurlijk het verhaal hoog in het vaandel draagt zal je beter deze film skippen. Sommige thema's hierin zijn best serieus (mensen met overgewicht, zwarten integreren,...) maar Hairspray brengt ze op een luchtige manier, ook vanuit het perspectief van de 'anderen'.

Muzikaal is de film top. Langgerekte muzikale scènes die mooi in elkaar overgaan en steeds goed opgebouwd worden. Ondanks de topkwaliteit en de opzwepende flow die de muziek heeft mist het toch net een tikkeltje magie om echt te knallen en is het vooral de fun die overblijft.

De laatste akte gaat misschien soms wat uit de bocht, al is het leuk dat het eens niet-standaard is qua opbouw naar finale etc. Maar soms ging het toch iets te ver om buiten het hele concept van deze film te blijven.

Hairspray is geen klassieker in wording maar wel éen van de weinige films die bij momenten het gevoel van de 80's-musicals terugbrengt met dank aan een geweldige top notch cast, opzweppende muziek en enkele interessante wendingen op het genre

een film die, zoals vaak in Vlaanderen, staande blijft door de acteurs en actrices. de wisselwerking tussen Delnaet en De Graeve zijn uitstekend en misschien wel jammer dat de scenaristen die dialogen niet nog spitserig hebben geschreven. het verhaaltje zelf is flinterdun, iet of wat bizar en de locatie blijft beperkt tot éen huis. dan zou het al snel saai kunnen worden maar dat word het niet. in het begin neemt de film een volle vaart en laat het huis echt leven en het tweede deel spitst zich meer toe op de verschillende verhaallijnen die genoeg onderbouwd zijn om het vermakelijk te houden. het einde is dan weer compleet heerlijk geschift en deed denken aan de, ook al vlaamse, komedie VERLENGD WEEKEND en dat had deze film ook nodig om achteraf het gevoel te hebben dat je naar een meer dan degelijke film hebt liggen zien die zeker en vast niet perfect is maar genoeg onderhoudend is vanuit het leuke uitgangspunt om de hele film geboeid te blijven kijken.

Hoewel ik bij het bioscoopbezoek nog laaiend enthousiast was over Part II moet ik enkele jaren later toch inzien dat deze film tekort schiet (misschien zelfs nog meer dan Part III).

Nochtans was het hele zelfde team aanwezig en met de titel verwacht je ook een hangover... Alleen moet de invulling van het verhaal geen exacte kopie zijn van z'n voorganger en als de moppen dan nog eens van een zwakkere kwaliteit zijn dan valt de film helemaal in het water.

Waar ik destijds nog aanvoelde dat deze film wilder, ruiger, sneller en grappiger was, was dat gevoel nu totaal niet aanwezig. De film was geen puzzel die mooi in elkaar viel, eerder losse sketches van vaak matige kwaliteit. Bangkok is een mooie locatie, mooi tegenovergesteld van Vegas maar waar ze bij Vegas de locatie goed gebruikten is dit in Bangkok niet echt het geval, op een shemale hoertje na had deze film in elke andere grootstad kunnen plaatsvinden. Ook Alan, die hier meer screentime krijgt wegens zijn uitspringen in deel 1, is minder goed. Misschien nét door die meer screentime, waardoor na een tijd die mopjes irriterend beginnen te werken. Ook het feit dat Doug (in deel 1 nog te begrijpen) ook hier een domme rol heeft zorgt voor een deja vu. Het einde is dan eigenlijk ook niet echt een grappig hoogtepunt, eerder een moment dat je hoopt dat het zeemzoete klef gedoe snel overgeslagen word om de best grappige credits te kunnen bekijken.

Hangover Part II haalt alleen niveau door het wederzien van de gekende personages waarbij hun chemie je aandacht kan vasthouden. Voor de rest is dit een flauw aftreksel van zijn voorganger met enkele leuke momentjes maar véél te weinig om van een geslaagde komedie te spreken.

2,75/5

Anthony Hopkins als Hannibal zien is op zich geen probleem. Integendeel, ik vind het éen van de meest intrigerende badguys die wel gezien hebben mede dankzij het fantastische spel van Hopkins. Alleen was in Silence of the lambs niet alleen Hopkins een troef, ook de chemie met Foster en de opzet van het verhaal waren troeveren die die film een topper maakten.

En die troeven mist Hannibal toch wel. Julianne Moore is een zeer sterke actrice alleen speelt ze hier nogal de cliché vrouwelijke politie-agente en waar Foster nog voldoende scherpe dialogen met Hopkins te verduren kreeg moet Moore het hier toch vooral op haar eentje doen, net zoals Hopkins waardoor ook zijn rol toch net wat minder sterk aanvoelt dan in de vorige film. Ook het verhaal is niet veel soeps en voelt nogal leeg aan. Hannibal begint wat laat aan zijn intrigerend spel terwijl dat nét de opzet van de film had moeten zijn. Het laatste deel maakt het dan allemaal best vermakelijk, het gaat toch ook wel wat uit de bocht, net zoals het personage van Gary Oldman trouwens.

Uiteindelijk is Hannibal enkel nog een meer dan degelijke psychologische thriller dankzij de cast die het op zich wel aardig doet maar te weinig benut wordt en de voorhistorie van deze personages. Ook visueel is er wat aardigs te zien en de score van Zimmer is wel weer van puike kwaliteit.

Aangezien VIER (Vlaamse zender) alle HP-films in de zomer heeft uitgezonden heb ik deze allemaal opgenomen en vandaag heb ik het tweede deel ervan teruggezien.

Cris Columbus terug aan het roer, de gehele cast terug en zelf een leuke toevoeging van enkele toppers en een meer donkere sfeer. De tweede Harry Potter had eigenlijk alles om z'n voorganger te overtreffen en weet dat soms ook te doen maar kan het niet constant aanhouden.

De eerste positieve evolutie is de cast. Enerzijds zijn de 3 hoofdrolspelers een jaartje ouder en spelen ze ook beter hun rol, vooral Harry en Hermelien evolueren sterk. Daarnaast komt de vader van Malfidus in het spel door een schitterend spelende Jason Isaacs en Kenneth Brannagh speelt een heerlijke over the top rol. Daarnaast nog enkele leuke nieuwkomers maar die in dit verhaal nog te weinig om handen hebben. De film begint ook zeer leuk. Harry die (weer) niet naar school zou mogen gaan maar dan toch gered word en de magische wereld weer nieuwe dingen loslaat waardoor de magie weer tot leven komt. De autoscène was ook wel leuk om meteen al wat actie in de film los te laten en de film zo meteen tot leven te brengen. Daarnaast voel je vanaf de school weer het hoofddécor is dat het er allemaal wat duisterder aan toe is. Nachtscènes nemen de overhand, grijze grauwe tinten zijn de hoofdzaak van kleurgebreuk en als kind zou je op sommige momenten een soort horror-gevoel krijgen als de stemmen door de gangen sissen. Daarnaast is de tweestrijd Harry-Draco wel zeer leuk uitgewerkt. Zowel het verweer-duel als de zwerkbalwedstrijd zijn éen van de hoogtepunten uit de film. De finale is op zich wel leuk maar de slechterik uit deze film: Maarten Villijn (alias ....) is een beetje rommelig uitgewerkt en bevat enkele plotholes voor het karakter. Bij de eerste kijkbeurt als kind viel dit niet op. Nu, na het kennen van de gehele reeks merkt je dit toch wel op.

Waar de film vooral misgaat is in herhaling. Buiten het feit dat de film grauwer is, is het eigenlijk een hele herhaling van stappen. Harry mag niet naar school, zijn tante en oom werken tegen, we krijgen een duel draco-harry (in de eerste op de bezem, nu in een verweerduel), we krijgen een zwerkbalwedstrijd die bijna identiek is aan die uit de eerste film, we krijgen een traditionele twist van de dader waar de hele film eerst een ander lijkt aan te duiden, we gaan even naar het verboden bos, en de finale is een aaneenschakeling van verscheidene locaties, personages die afhaken en zelfs de manier waarop de slechterik 'sterft' is wel heel gelijkaardig. Deze herhaling van stappen is net iets té veel van het goede. Het is als het ware dezelfde cadeau maar met een andere verpakking. Uiteindelijk heb je het cadeau 2 keer en is de blijdschap van de cadeau die je het eerste opent je favoriet.

Harry Potter en de geheime kamer is een waardige opvolger van het origineel waarin vooral duidelijk word dat de stijl van de films mee zal groeien met het originele doelpubliek. Ondanks enkele hoogtepunten en de film nergens verveelt en zeker vermaakt is het net teveel een herhaling van stappen en kan het daardoor z'n voorganger niet overtreffen, soms eens evenaren, maar meer niet

Aangezien VIER (Vlaamse zender) alle HP-films in de zomer heeft uitgezonden heb ik deze allemaal opgenomen en vandaag heb ik het zevende deel ervan teruggezien.

Na een voor mij matige Halfbloedprins had ik op zich niet veel hoop bij deze film. Het was nog maar eens een voorspel op de uiteindelijke finale en uit mijn herinneringen van de bioscoop destijds dacht ik ook dat het echt wel traag was en nogal onnodig. Nu moet ik wel mijn mening herzien. Het eerste deel van het slotstuk behoord zelfs tot de betere films van deze reeks.

We zien zowel Hermelien als Harry afscheid nemen van hun familie. Het lijkt maar een detail maar het toont meteen aan dat de dreiging van Voldemort nu echt wel aanwezig is en niet half word weggelachen zoals in de Halfbloed prins. De film is overigens perfect in 2 te delen. De eerste helft zit boordevol actie en spanning, de tweede helft op de finale na is vooral een sterke uitdieping van de personages. Mooi dat ze dat hier hebben gedaan en mooi hebben uitgewerkt zodat part 2 alle remmen los kon gooien. Maar we beginnen best bij het begin.

Harry die opgehaald word door de Orde en meteen op de hielen worden gezeten door de dooddoeners is een zeer leuke actiescène die tot op de straten van Londen voor entertaining zorgt. In de tussentijd zien we ook hoe Sneep's misterie toch wat barsten vertoond. Alan Rickman heeft die man écht met verve neergezet over de hele lijn waar ik nu al even een applausje voor geef. Ten huize Wemel is de rust ook niet lang gegund. Enkele kleine plotjes worden opgezet met kleine details waar later op teruggekeerd kan worden maar al snel worden de 3 weer op de hielen gezeten. Ook de scène in het ministerie zorgt voor leuke actie en spanning. Dan zijn we een uur ver in de film en heeft de film ook nog geen moment rust gehad, die is nu aangebroken. Alhoewel, de actie blijft dan misschien achterwege, de spanning blijft. Dit is voor mij de donkerste periode van de gehele saga. We krijgen enkele horror-achtige momenten zoals wanneer Harry naar het zwaard van Griffoendor duikt, of wanneer Hermelien en Harry naar de geboorteplaats gaan van zichzelf en Voldemort. Ondertussen geeft Yates ook voldoende de tijd om de evolutie van de hoofdpersonages tot een slot te brengen en de volwassenheid is binnegedrogen. De broer-zus relatie van Hermelien en Harry is bijvoorbeeld bijzonder mooi neergezet.

De finale ten huize Malfidus zorgt voor een waardige finale. Niet bombastisch, wel spannend en vooral het perfecte gebruik van de personages waar we ook Draco's innerlijke kant een extra dimensie zien krijgen door Harry te proberen sparen. De dood van de huiself was een pakkend einde van die finale die zeer mooi en ingetogen was neergezet

Maar de film is niet perfect, vooral het camerawerk is van mindere kwaliteit. Het shaky-cam gedoe was niet echt op z'n plaats en was ook nog niet eerder gebruikt, men zag nu waarom. En dat de eerste helft actie, tweede helft ingetogen niet voor iedereen is weggelegd kan ik zeker ten zeerste begrijpen.

Maar Part 1 is een ijzersterke donkere film uit de reeks die enerzijds genoeg actie bevat in het eerste deel en anderzijds de volwassen geworden personages hun talenten laat zien. De film heeft een constante spanning en zelfs enkele enge momenten die perfect passen bij het duistere dat rond Voldemort hangt. Een waardige opzet naar een perfecte afsluiter.

Aangezien VIER (Vlaamse zender) alle HP-films in de zomer heeft uitgezonden heb ik deze allemaal opgenomen en vandaag heb ik het zesde deel ervan teruggezien.

De laatste film van éen van de meest succesvolle reeksen, zowel op financieel als criticus-gebied. Elke film haalde op z'n minst een meer dan aardig niveau met enkele uitschieters waarbij elke film een eigen identiteit had en toch mooi in het geheel paste. Een non stop actie film hadden we in deze reeks nog niet gehad maar Part 2 vult die leemte met gemak, en dit zonder de details voor de personages niet te verliezen.

Dat deze film vooral draait om Voldemort en Potter word al snel duidelijk. De opbouw daarnaar was ook zeer sterk. Al snel word duidelijk dat Zweinstein, waar het allemaal begon, ook het décor van de finale moet zijn. Op zich logisch, aangezien Zweinstein in deze reeks als een symbool voor magie word gezien. Sneep die Perkamentus heeft opgevolgd maar als kijker voel je dat er iets aan de hand is met de man. We krijgen daar later in de film een waardige uitleg over en een mooi afscheid van éen van de meest intrigerende personages van deze wereld. Ook mooi is het begin van deze film, we krijgen ook daar actie met een heerlijke scène in goudgrijp, na een rustpauze bij de broer van Perkamentus die een ander daglicht stelt op het ex-schoolhoofd gaan we al snel naar Zweinstein waar het al niet lang duurt voor Voldemort komt aangestormd. De invasie van diens leger is heerlijk in beeld gebracht met mooie actieve, flitsend bewegende beelden die mooi elk facet van de veldslag laat zien. Het enige wat zelfs tot aan de finale minder uitgewerkt blijft is Potters relatie met Ginny die zichzelf maar moet weten te redden en aan haar lot word overgelaten door haar zogezegde grote liefde, al is dit maar een detail. Op het eerste zicht lijkt daarna het duel Harry - Voldemort maar een tegenvaller en hoewel het op zich wel logisch lijkt waarom dit gebeurd is de wederkeer maar een raar gegeven. Vooral omdat Harry zelf al beseft dat hij terug moet wat me niet logisch lijkt aangezien je dood bent. Maar het gesprek met Perkamentus verbergt veel omdat het zo innemend is en oprecht waardoor dit ruimschoots gecompenseerd word. Wanneer Harry en Voldemort terug elkaar treffen is het zeker een topfinale al is de manier waarop Voldemort sterft eigenlijk geen krachtmeting tov elkaar maar eerder het geluk dat de Zegevlier niet aan Voldemort behoorde waardoor die dus niet gehoorzaamde misschien een beetje een tegenvaller maar op zich wel te verklaren.

De laatste scène was misschien iet of wat overbodig maar wel leuk om te zien.

Het laatste slotstuk is een topper geworden, deze reeks eindigt met een climax die volledig aan de verwachtingen voldoet en de reeks met een goed gevoel kan doen afsluiten.

9,75/10

DE VOLLEDIGE REEKS

Nu ik alle films na elkaar heb bekeken kan ik zeggen dat dit écht een meer dan hoogstaande reeks is geworden waarbij nog geen enkele franchise dit heeft kunnen evenaren door 8 films zo een niveau te kunnen halen (Bond misschien maar zeker niet 8 films na elkaar van dezelfde kwaliteit). We hebben een wereld zien groeien, personages zien groeien, zien uitwerken op een meer dan solide manier en finales gezien die nergens herhalend waren en steeds de film waardig afsloten. Het is meer dan een blockbuster-reeks geworden want daarvoor heeft de film hun personages veel te mooi naar boven laten komen. Daarnaast nog éen van de beste badguys uit de 21e eeuw en een magische wereld waar zo veel valt uit te halen.

Ik ben benieuwd naar de nieuwe reeks die ze aan het opzetten zijn maar het zal toch raar aanvoelen om daar nergens Harry Potter te kunnen weerzien

voor de gehele reeks een 8,5-9

met als uitschieters: Azkaban, Vuurbeker, Part 1 en part 2

Aangezien VIER (Vlaamse zender) alle HP-films in de zomer heeft uitgezonden heb ik deze allemaal opgenomen en vandaag heb ik het vierde deel ervan teruggezien.

Harry Potter En De Vuurbeker is misschien wel m'n persoonlijke favoriet. Al ontelbare keren herbekeken en steeds weet de film me weer kosteloos te vermaken. Misschien is het wel omdat het een redelijk atypische Harry Potter is die meer een soort van Blockbuster-format opzoekt en daarom net anders is dan de rest. Een andere reden kan zijn dat het misschien de enige film op de finale na is die de opbouw van Voldemort perfect weet te combineren met een verhaal dat daar ook los van staat. Daardoor staat de film perfect op zichzelf en voelt het niet als voorspel zoals bij enkele delen hierna wel het geval is.

De film start zoals de meeste films waarin vooral enkele nieuwe magische leukigheden tentoon worden gesteld. Het WK Zwerkbal bijvoorbeeld, al had dat misschien net nog iets uitgebreider gemogen en is het een raadsel waarom Harry Potter zelf niet in een Nationaal Team zit. Een doodgewone tent die plots en villa is vanbinnen, een schoen die ja naar overal kan sturen en ga zo maar door. Tussendoor word het eerste luikje geopend van Voldemorts wederoptreden. Alles bij elkaar is Voldemort misschien wel éen van de beste badguy's in de 21e eeuw. Uiteraard door de mooie opbouw (niet elke badguy krijgt verschillende films om het karakter uit te diepen en te versterken), maar anderzijds zeker ook door de neerzetting van Ralph Fiennes. Al is de nieuwkomer van deze film toch zeker Gleeson. vanaf zijn verschijning ben je meteen helemaal in zijn personage. Na de intro en de eerste onthullingen gaat de film een tandje lager. Deze film draait vooral om de vriendschapsrelaties tussen Ron, Harry en Hermelien die gepaard gaan met de puberteit. Het is misschien een stap terug qua volwassenheid van de personages maar anderzijds wel realistisch en verwarmend om die driehoek te zien. Toch is de voornaamste kracht van deze film voor mij het tornooi op zich. Waar de eerste opdracht een echt opwarmertje was is de 2e opdracht in het water en de finale opdracht zeker op hoog niveau. Dat we daarna een duel tussen Harry en Voldermort krijgen is dan de apotheose en is het ook leuk om te zien dat Harry hier nog tekort komt om de man aan te kunnen wat de slechterik toch een zekere extra dreiging meegeeft. Toch heeft Rowling of de man die het boek overnam hier een zekere fout gemaakt. Voldemort zegt tegen volgeling Malfidus dat dat de man geen enkele poging heeft gedaan Voldemort terug te halen terwijl vader Malfidus toch een zeker aandeel had in de tot leven gekomen Maarten Villijn in de geheime kamer.

En zowel de makers van de film als Pattinson zullen gevloekt hebben dat ze Rowling gevolgd hebben in het doden van z'n personage . Pattinson had zeker de kwaliteiten om meer te doen in deze reeks en dan had hij zich niet zo belachelijk moeten maken in die Twilight-reeks.


Harry Potter En De Vuurbeker is éen van de betere HP-films. Een perfecte balans tussen voorbereiding en een solide op zichzelf staand verhaal met een gezonde dosis actie, karakterontwikkeling en zeer sterke toevoegingen maken deze film een op en top blockbuster.

Aangezien VIER (Vlaamse zender) alle HP-films in de zomer heeft uitgezonden heb ik deze allemaal opgenomen en vandaag heb ik het zesde deel ervan teruggezien.

David Yates had met Orde van de Feniks laten zien dat hij een sterke duistere Harry Potter-film kon neerzetten waarin actie niet nodig was om de kijker te boeien en de opmars van beide fronten zeer sterk kon overbrengen. Het is dan ook jammer dat Yates die lijn niet doortrekt in deze film waarbij ik meteen kan zeggen dat dit naar mijn gevoel misschien wel de minste is uit de reeks.

De film is totaal niet in balans. Enerzijds heb je inderdaad een duister kantje met de toverwereld die weet dat Voldemort terug is en dus de bevolking bang maakt, je hebt Draco die zijn persoonlijke opdracht heeft en lang misterieus blijft, we krijgen meer achtergrond van Voldemort en het misterie van de Halfbloedprins. Maar 3/4 van de film zijn dit verhaallijnen die als tussendoortje worden gebracht en vooral worden afgewisseld met een lichte toon van Puberende jongeren en liefdesperikkelen. Nu, ik snap dat ook een donkere film zijn lichte momenten moet hebben maar deze film had er te veel en waren ook te kinderlijk. Buiten de gekende 3 draait deze film vooral rond Perkamentus, Draco en Sneep. Op zich een sterke opzet dat 3 karakters met enorm potentieel eindelijk hun moment krijgen voor meer uitdieping en op zich gebeurd dat ook redelijk al blijft het allemaal nogal lang in het ongewisse. Het verhaal van bijvoorbeeld Perkamentus had veel vroeger gemogen zo dat de film wat meer vaart zou krijgen. Nu moeten we het eerste deel van de film genoegen nemen met wat puberende dialogen tussen Ron en Hermelien, zijn drankjes de manier om wat humor te brengen. Het is raar dat Voldemort op zichzelf zo goed als niet te bespeuren is terwijl de vorige film volledig draaide rond zijn opmars. De ooh zo grote slechterik geeft een jonge knaap als Draco een heel schooljaar om een opdracht uit te voeren die simpelweg op een paar weken gedaan kon worden.

Het probleem is eigenlijk al gesteld: enerzijds leuk dat bepaalde personages hun achtergrond krijgen maar dit mocht niet uitgerokken worden over een hele film. Daardoor voelt de film teveel als een tussendoortje dat enkel nodig is om de finale op te zetten zodat je helemaal mee bent en de finale aflevering zijn eigen verhaal kan vertellen en afronden. Dit gemengd met de te hoge dosis humor terwijl de grootste slechterik uit die wereld weer gekend is en angst zaait werkt dan ook tegenstrijdig.

Het laatste deel maakt wel veel goed maar had zoveel uitgebreider mogen zijn. De tocht met Perkamentus is uiteindelijk van korte duur en ook maar een opzetje voor de finale. Bij het terugkeren van hun toch wacht dan nog een goed uitgewerkte confrontatie met Sneep, Draco, Beatrix en konsoorten maar dat Harry weer zijn mond hield tegen Perkamentus, deze keer over Sneep, is ook weer raar want het had een boel kunnen voorkomen.

Halfbloedprins is als losstaande film te weinig om te boeien en te onevenwichtig. Maar als je de hele reeks na mekaar bekijkt wel een broodnodig deel om bepaalde personages uit te diepen of te zien evolueren en dat is wel solide uitgewerkt.

3,75/5

Aangezien VIER (Vlaamse zender) alle HP-films in de zomer heeft uitgezonden heb ik deze allemaal opgenomen en vandaag heb ik het vijfde deel ervan teruggezien.

En ondanks dat m'n vorige reactie op de film de meest recente is wou ik toch nog een nieuwe recensie schrijven aangezien ik ze nu in sneltempo na elkaar aan het zien ben en dus de film beter in de volledige reeks kan plaatsen.

Zoals ik al aangaf begin ik dit deel van de reeks meer en meer te waarderen, daar waar ik in de bioscoop bij zowel dit deel, als de halfbloedprins, als part 1 met een onvoldaan gevoel bleef zitten omdat het teveel als voorbereiding leek te blijven. Nu kan ik deze film zeker als een losstaand deel bekijken.

Harry word zoals zovele keren tegengewerkt om terug te keren naar Zweinstein. Niemand geloofd de jongen dat Voldemort terug is, enkel Perkamentus, maar die probeert Potter zo veel mogelijk te vermijden. Hoofdtoneel van deze film is het ministerie, Een schitterend decor trouwens. De sterkte van deze film is vooral de grauwheid en de spanning/dreiging. Deze film is allesbehalve bombastisch en focust vooral op de opmars van beide zeiden. Enerzijds de dooddoeners (waar ik nog steeds niet van begrijp waarom Harry niet doorverteld dat vader Malfidus een volgeling is van Voldemort) en anderzijds de orde van de feniks. Het is een slimme manier van Rowling om leden uit de voorgaande delen terug te halen zoals Sirius Zwart, leraar Rupin en leraar Dolleman. We zien de focus ook meer verhuizen naar London, kwestie van de ravage groter te kunnen maken en anderzijds ook de kijker te doen geloven dat de toverwereld zelfs in de grootste steden ongemerkt zijn eigen leven kan leiden. Nieuwe blikvanger van deze film is Dolores Umbridge of Dorothea Omber. Imelda Staunton speelt deze rol met verve en heeft ook een misterieus kantje. Op zich gebeurd er weinig memorabels gedurende de film. Maar we zien wel een andere Harry Potter die langzaamaan veranderd van de terughoudende sullige jongen tot een leider voor de leerlingen. Die verantwoordelijkheid word belangrijk, zeker naar het einde van de film toe als de jongen zijn profetie ten horen krijgt. De finale is wel een waardige afsluiter van deze film. een voorproefje van wat nog komen mag maar meer dan sterk genoeg om op zichzelf te staan. Het heeft alles wat nodig is: actie, magie, duels, drama, confrontatie waarbij Perkamentus - Voldemort voor mij zelfs éen van de hoogtepunten is uit de gehele reeks. Je had het gevoel dat Perkamentus de man wel kon verslaan, later weten we ook waarom dit niet gebeurde. Dat de tegenstrijdigheid aan de goede kant in deze film al ten einde komt is misschien wel jammer. Want al die gecombineerde verhalen die de nodige spanning brachten zorgden ervoor dat dit 5e deel zowaar een soort van Thriller is geworden.

Harry Potter en de Orde van de Feniks is een aparte film uit de reeks die een beetje tussen de andere films valt. De film is donkerder en kleiner dan de Vuurbeker en zet de dreiging op voor Voldemorts opmars. Maar dat de Halfbloedprins dan weer een hele tijd veel lichter is en enkel voorspel bied zorgt ervoor dat dit 5e deel qua stijl nergens echt bijhoort maar wel belangrijk is voor de evolutie van Harry Potter en anderen. Door die eigenheid en kleinschaligheid zal het niet bij iedereen als sterk deel worden bevonden maar voor mij persoonlijk zeker wel.

Aangezien VIER (Vlaamse zender) alle HP-films in de zomer heeft uitgezonden heb ik deze allemaal opgenomen en vandaag heb ik het derde deel ervan teruggezien.

In Harry Potter en de gevangene van Azkaban zet de Harry Potter-trend zich door. Net iets duisterder, volwassener, minder kinds maar toch steeds onderhoudend voor elke leeftijd. De man achter het roer deze keer was Alfonso Cuarón, de man die we nu misschien wat meer kennen als de regisseur van 'Gravity'. Met Azkaban heeft hij ongetwijfeld éen van de sterkste films gemaakt uit de reeks, al had deze film het perfecte bronmateriaal: nog redelijk losstaand met enkele puzzelstukjes die vrijkomen om een rol te gaan spelen in latere delen. Ondanks de duisterheid heeft Cuaron zeker geen depressieve film gemaakt. Integendeel, van de eerste drie delen heeft Azkaban de beste en meest scherpe humor die soms op het randje van té kinds gaat maar vaak vooral volwassen overkomt.

Enerzijds is het verhaal veel sneller en scherper. De intro buiten Zweinstein duurt minder lang en is meer gevarieerd en toont ook leuk hoe de magische wereld zich midden onze wereld kan bevinden. Eens Zweinstein valt de film wel een beetje stil... Enkele nieuwe leraars die de revue passeren in scènes die op zichzelf eigenlijk nietszeggend zijn en enkel dienen om de finale wat dreigender te maken of te vullen. De zogezegde slechterik van deze film 'Sirius Black' is wel goed geschreven en vooral heerlijk neergezet door de voor mij toen nog onbekende Gary Oldman.

Maar waar de sterkte van deze film zeker in ligt is de finale. We krijgen een soort van dubbele finale die beiden een hoop te bieden hebben. Door die dubbele finale begint deze ook vroeger en is de gehele film zeer snel qua tempo. Misschien éen minder puntje aan die finale is dat het tijdreizen uiteindelijk vooral diende om de raadsels uit finale 1 te verduidelijken en niet om de afloop van finale 1 te veranderen. Daardoor mist de film toch wat spanning naar dat einde toe, al is het zeker onderhoudend en valt dit misschien vooral pas op bij een tweede kijkbeurt.

Harry Potter 3 is ongetwijfeld de beste van de eerste 3 door middel van een zeer scherpe balans tussen humor en duisterheid, een scherp scenario en een rist aan leuke, goed ingevulde nieuwe personages. Ook de eerste film waar de effecten zo goed als volledig nog staande weten te houden anno 2015

Aangezien VIER (Vlaamse zender) alle HP-films in de zomer heeft uitgezonden heb ik deze allemaal opgenomen en vandaag heb ik de eerste ervan teruggezien.

Zoals we ondertussen weten is Harry Potter éen van de meest succesvolle franchises in de reeks. Zowel kwalitatief (IMDB en RT) als financieel waren de films een hit en deze 'Steen Der Wijzen', zoals ik hem als kind vele malen heb bekeken was een schitterend startschot van Chris Columbus. Een regisseur die na Harry Potter maar weinig films gemaakt heeft die zelfs de enkels van deze reeks niet kan raken.

Deze eerste film opende nieuwe werelden voor kinderen. Een film die tovenarij magisch kan houden maar anderzijds 'geloofwaardig'. Welk kind geloofde nu niet dat je ergens door een muur zou kunnen gaan en naar die andere wereld kon trekken. Dat de magie nu misschien iets minder is, lijkt me maar normaal, 14 jaar ouder en de kindertijd al even gepasseerd bekijk je deze films toch op een andere manier maar zelfs dan blijkt deze eerste Harry Potter éen van de beste origin-story's die ik al gezien heb. Verhaaltechnisch zeer leuk zonder bombastisch te worden maar genoeg vaart weet te houden gedurende de hele speelduur. Dat de jonge cast hier nog niet op z'n best is was wel merkbaar maar gelukkig speelde de film vooral op de nieuwe wereld die wel meer dan in orde bleek te zijn al zijn enkele effecten toch wel gedateerd (vooral het wervelende zwerkbal heeft daar bij momenten last van). Anderzijds is het wel leuk om te zien dat Rowling al kleine details in deze eerste film heeft gestoken die later perfect zijn uitgewerkt zoals het personage Sneep en Perkamentus. Je ziet dat Rowling al een mooi uitgestippeld plan had voor deze personages. Het einde is een finale die ik nog volledig vanbuiten kende maar daarom was ze zeker niet minder qua impact. Misschien was het schaken wel wat onlogisch net zoals het einde van 'je weet wel' maar storen deed het evenmin.

De eerste Harry Potter zette meteen een standaard neer voor de hele serie. Met een magische wereld perfect uitgewerkt, een solide verhaal, een behoorlijk sterk spelende cast maar vooral een leuke magische rit is De Steen Der Wijzen een ijzersterke basis voor de hele reeks die komen zal.

Als Belg is het denk ik niet zo raar dat ik eigenlijk niet veel over Heineken weet. Het bier zelf vind ik écht niet lekker en over de persoon zelf ken ik ook niet veel. Dat de man ooit ontvoerd werd wist ik wel, maar hoe dat gebeurde en hoe de man zelf was daar had ik enkel het raden naar. Volgens mij is dit een voordeel aangezien naar het schijnt de film toch niet zo nauwkeurig met de feiten omgaat en er uiteindelijk qua personages ook niet al te veel achtergrond word gegeven.

Maar beginnen bij het begin en dat is eigenlijk nog wel prima. De film zorgt niet voor een langdradige intro, integendeel. In de eerste minuten worden de belangrijkste personages snel voorgesteld, weliswaar redelijk stereotiep, en niet veel later is de ontvoering al een feit. In de vorm van Rutger Hauer heb je natuurlijk wel een topacteur om de titelnaam beeld te geven. Alleen wordt er eigenlijk nog maar weinig mee gedaan en heb ik toch al vaak het gevoel dat de man toch wel iets te vaak de verkeerde keuzes neemt qua filmrollen de laatste tijd. Wat de film ook mist, eigenlijk de gehele film, is de sfeer van de jaren 80'. Buiten wat ouderwetse auto's en hier en daar een iets gedateerder outfitje zou je eigenlijk zo naar een hedendaags afspelende film kunnen zien. Het is zelfs zo erg én grappig tegelijk dat het personage 'Rem' pas wat van die tijd uitstraalt als hij enkele spullen uit vaders winkel meeneemt om zich te verkleden. Ook de makers hebben qua kleurgebruik geen enkele moeite gedaan om die sfeer van die tijd uit te ademen en dat blokkeerde toch wel wat de inleving. Het meest uitgewerkte personage is 'Rem'. Al van in het begin van de film merk je dat hij wat meer uitgelicht wordt en op zich is zijn personage uiteindelijk ook wel het interessants al vind ik dat ze er in de tweede helft te weinig mee hebben gedaan tov de opbouw die ze hadden opgezet. Vanaf Heineken terug losgelaten word en de klopjacht op de ontvoerders begint zakt de film volledig weg. Ze willen een soort van kat en muisspel uitspelen maar daarvoor hebben ze de ontvoerders gewoon te simpel gemaakt waardoor de klopjacht niets voorstelt en de ontvoerders gewoon te makkelijk als een rat in de val lopen. Het zorgt ervoor dat er aan deze film toch teveel mankeert, hoewel de mogelijkheden enorm waren.

De heineken ontvoering is een best vermakelijke maar toch matige film die de mogelijkheden van dit opzet nooit volledig benut. De eerste helft is best nog te pruimen, maar de tweede helft is té zwak om echt te bekoren

beter dan ik had verwacht, al moet ik toegeven, de verwachtingen lagen zeer laag.

Dwayne Johnson word op dit moment als het goudhaantje voor studio's bekeken. Elke franchise die hij vervoegd krijgt een financiële boost. En in die franchises (zoals GI JOE, en FF) is hij ook een meerwaarde. Alleen vind ik dat hij in z'n stand alone films gewoon minder sterk staat. Hij heeft net de nood aan de interactie tussen andere personages die ook als hoofdpersonages bezien worden/waren.

Toch... In Hercules toont hij dat hij wél een reden kan zijn dat een film het nog kan redden. Want buiten hem is er qua cast niet écht veel sterks te merken, ondanks enkele niet onaardige namen.

Wat Hercules dan toch de moeite waard maakt (misschien wat overdreven)? Ten eerste de leuke benadering van Hercules in deze film. Het leven van een legende en hoe de wereld er naar opkijkt tegenover de realiteit die Hercules en zijn bende eigenlijk zijn. Anderzijds heeft de film ook niet véél ambitie. Het wil pretentieloos, no-brains, amusant vermaakt zijn en daar slaagt het ook in. Je moet tot het laatste halfuur wachten om van de zeer kleine losse flarden doorheen de film een echt miniscuul volwaardig verhaal te krijgen met de nodige twist. Wat Hercules in die tijd wél goed doet is het verhaal volstampen met 2 heerlijke langgerekte actiescènes en de nodige (al dan niet) geslaagde one-liners. De finale is amusant maar een grotere apotheose had de film nog beter gedaan. Wat wel te merken is aan de film, is dat hier een franchise van verwacht werd. Ze wouden alle hoofdpersonages zo positief mogelijk in het daglicht zetten, zo weinig mogelijk verhaal brengen maar toch al een beeld geven van de wereld, de leiders in die wereld en de problemen in die wereld zodat ze daarin konden voortbouwen in de vervolgen. Spijtig genoeg zijn ze vergeten dat een franchise vaak een grondlegger moet hebben die er ook écht staat en dat is Hercules jammer genoeg niet.

Hercules is een amusante blockbuster die zelden de middelmaat overstijgt. Maar door het pretentieloos vermaakt en het zichzelf niet al té serieus nemen is Hercules geen zwakke schakel geworden op de lijst van The Rock.

Een film met Morgan Freeman die op tv de revue passeert laat je niet gauw links liggen (tenzij je hem al gezien hebt misschien) en zo liet ik mijn oog vallen op High Crimes. Een film die eigenlijk perfect aanleunde bij het soort films waar Freeman zich eind de 90's en begin van de nillies vaak aan begaf.

High Crimes heeft niet alleen Freeman in de rangen. Met Ashley Judd, Amanda Peet, James Caviezel en Adam Scott had regisseur Franklin een aardige cast te strikken. Alleen weet High Crimes niet wat het wil zijn. Enerzijds is het een doorsnee thriller, dan weer een rechtbankdrama, dan weer een soort kritiek over het systeem, oorlogpunten komen ook aan bod. Het is een hele wishwash en sommige films krijgen nét door die combinatie een kwaliteitsinjectie door een perfecte balans. Bij High Crimes gebeurt net het tegenovergestelde. Het wil spanning opbouwen die eigenlijk niet nodig was gezien het einde van de film. Het bouwt eerst personages op met een redelijke achtergrond maar werpt die dan wanneer het kan gauw overboord. De twists volgen mekaar op, maar deze film had dat allemaal niet nodig. Het zorgt soms een beetje voor irritatie dat godzijdank door de cast vaak wordt verdoezeld. Judd speelt hier éen van haar meest degelijke rollen, Freeman speelt zoals vaak solide maar de ironiteit in zijn personage zorgt wel voor verfrissing. Peet speelt het nogal simpel geschreven zusje dat met Scott voor wat onnodige onnozelheid moet zorgen maar op zich wérkt het wel. en de bijrollen zijn best mooi ingevuld. Toch voel je iets te vaak dat je naar een doorsnee rechtbankserie aan het kijken bent met de voorspelbare zaken gecombineerd met een matige b-thriller. Uiteindelijk zorgt het wel voor aangenaam vermaak maar écht sterk kun je dit niet noemen.

High crimes is een vermakelijke maar ook wel matige rechtbankthriller die dankzij de leuke en solide spelende cast het onevenwichtige script wat kan doen vergeten.

In 2012 was het zover: Een nieuwe episode in de ondertussen legendarische LOTR-trilogie. Anno 2015 weten we dat deze prequels nooit volledig het niveau van hun voorgangers kon halen, maar dan nog is de Hobbit-trilogie met gemak beter dan de meeste blockbusters.

Toen ik de film in de bios (48hfr 3D) zag en de nostalgie nog de overhand nam heb ik deze film een 5* gegeven. Nu 2 jaar later ben ik toch gezakt naar een 4*. Niet dat de film me tegenviel, integendeel. Ik heb weer ontzettend genoten van deze film en hij bevatte zelfs meer tempo dan ik me kon herinneren maar laat ons beginnen bij het begin...

Het begin is subliem, het kleine voorverhaaltje, de terugkeer naar de gouw, de aangename kennismaking met Freeman als Bilbo Ballings en het wederzien met Gandalf en een zeer kleine cameo van Frodo (ik dacht dat die langer was).
Daarna komt het eerste hoogtepunt: de samenkomst van de dwergen en het mountain-nummer. Maar na dat hoogtepunt is het wel even gedaan. Mooie plaatjes krijgen we zeker wel, en die middle-earth is op zich al boeiend genoeg om een film te vullen, maar de film blijft toch wat te lang in het grijze waardoor de vaart eruit gehaald word. Het is wachten tot de entree bij de elfen in Livendel voor we weer iets te zien krijgen. Eerst een ijzersterke scène tussen de tovenaars en vanaf dan krijgen we een film die het niveau van de originele kan handhaven. Spetterende variërende actie gecombineerd met enkele komische noten en spannende momenten. We gaan van de ene naar de actiescène met een geweldig intermezzo van Gollum, wat ongetwijfeld het hoogtepunt is van deze film. Daarna zakt de film niet meer in en is de finale een mooi orgelpunt van een eerste deel. Dat de laatste minuten dan wat lachwekkend zijn die vogels hadden gerust die paar kilometer verder kunnen vliegen tot veel dichter bij de berg neemt niet weg dat de rit een voorbeeld van top entertainment was. En na het zien van de trilogie vond ik dit misschien nog wel de film die het dichtst bij het niveau kwam van de LOTR-trilogie, ondanks een iets lichtere toon en buiten Bilbo en Gandalf de rest van de dwergen nergens uitsprongen.

De eerste Hobbit is een leuke, entertainende, actievolle episode van de wereld van Middle Earth. Na een wervelende opening zakt de film iets te veel in maar vanaf Livendel scheert de film hoge toppen met alles wat je van deze wereld verwacht

MOOI EINDE VAN EEN FEL BEKRITISEERDE TRILOGIE

Met deze derde Hobbit is het (voorlopige) doek gevallen over midden-aarde. en zoals de titel al vermoedde gaat deze laatste over de grote battle die zeker niet teleurstelt. maar laten we beginnen bij het begin waarin de geliefde Smaug zijn kunsten loslaat en het hele stadje in vuur en vlam mag gaan leggen zoals verwacht. Hoe Smaug het loodje legt (is dit nog een spoiler? ik dacht het niet...) daar zijn vélen niet tevreden mee maar anderzijds was dat iet of wat wel voorspelbaar want daar werd in het vorige deel al de aanleiding tot gegeven. overigens is dat eerste kwartier echt adembenemend, éen van de topmomenten van deze trilogie. daarna vestigt de film zich op de grote veldslag en worden alle pionnen zorgvuldig klaargezet en opgevoerd. zeer mooi binnen het verhaal passend en steeds met een kleine inleiding, sommigen kunnen dit langdradig vinden maar dit vond ik net bij heel de serie passen (ook kenmerkend bij LOTR trouwens). Vele personages evolueren ook verder in deze film, niet zo makkelijk met de focus van een oorlog achter de hoek maar ook dat wist Jackson goed in beeld te krijgen. over het romance-verhaal werd ook veel gedaan en ik had er voor het bekijken van de film geen goed voorgevoel over als ik alle reacties las maar anderzijds was het weer een storm in een glas water. die romance is maar een zééér klein facet van het verhaal en vond ik niet irriterend. anderzijds moesten ze het hier ook afwerken aangezien ze dat opgezet hadden en dit is dan ook, volgens mij, zeer goed uitgewerkt zonder té veel aandacht aan te geven. over de battle zelf kan ik zeggen: AWESOME! indrukwekkend! zo een lange veldslag die nooit eentonig word, waar steeds nieuwe lagen aan worden gegeven en ondanks de beperkte grote van de locatie toch voor genoeg afwisseling zorgt. er zijn kleine pauzemomentjes maar die gaven net de nodige rust om niet constant in een rush van oorlog te zitten. het einde voelde inderdaad als thuiskomen en zet een heerlijke opzet naar de originele trilogie. alles bij elkaar, de 6 films na elkaar, zorgen volgens mij voor een heel mooie serie waar er weinigen aan zullen kunnen tippen.

THE HOBBIT IS INDERDAAD NIET THE LORD OF THE RINGS (OF NET WEL!)

Waar LOTR in die tijd nog vernieuwend, ongekend episch en zeer origineel was. dat soort films was nog nooit zo neergezet en hadden velen niet gezien, is the hobbit eigenlijk niet echt slechter dan die originele trilogie, alleen is het vernieuwende ervan af en is het vaak een herhaling van stappen. Maar anderzijds, als je echt goed kijkt naar LOTR is die film ook een clichématig gedoe waar veel bij valt te voorspellen en de standaard-stapen zet van een blockbuster. Alleen was die setting, het gegeven, het verhaal errond, de hype, zo sterk en was dat geheel zo juist dat dat minder opviel. opzich valt het hier wel meer op, maar anderzijds komt dat doordat we dit alles al eens gezien hebben in de oorspronkelijke trilogie. Nu, ik ken het boek niet van The Hobbit (there and back again) maar hoogstwaarschijnlijk heeft tolkien ook gewoon een herhaling van stappen gebruikt.

de trilogie van The Hobbit is voor mij dus ook nét iets minder dan de originele trilogie, gewoon om het feit dat je alles al eens gezien hebt in die setting en het ook daar niet meer vernieuwend in is. de eerste had dan nog het voordeel van de nostalgie terug te zien van midden-aarde maar in de andere 2 delen keek je daar toch iets kritischer naar. Anderzijds denk ik dat als The Hobbit als éerste trilogie op deze manier verfilmd zou zijn (dus ook 13 jaar geleden) dat de film veel positiever had ontvangen en dan had misschien de ring-trilogie ook wel meer kritiek te verduren.

toch denk ik, als je de 6 delen na elkaar kijkt, je een wondermooi 6-delig episch avontuur voorgeschoteld krijgt waar maar weinige series in het zog van kunnen komen. Battle of the five armies was alvast een geweldig einde van een trilogie die voor mijn part een tweeluik mocht geworden zijn maar anderzijds was het zeker geen verveling -integendeel- om nog eens 3 maal terug te keren naar éen van de mooiste filmwerelden uit de geschiedenis!

Sterk vervolg met heerlijke actie, sterke vertolkingen (freeman is echt een heerlijke bilbo), de beste draak in filmgeschiedenis en wat een schitterende locaties. Toch voelt de film te vaak als opzet voor de finale en worden te veel pionnen neergezet die pas in deel 3 van volle waarde zullen zijn voor de film

4,5

heeft tolkien nog enkele boeken geschreven voor nog wat trilogies haha. Ik zou er niets op tegen hebben

zoals hierboven al vermeld: deze film... you hate it or love it en ik moet zeggen: i loved it.

Radcliffe deed me na 5 minuten al meteen z'n hele harry potter-verleden vergeten en zette zijn rol echt met verve neer. de film begint inderdaad lichtvoetig, gaat dan over in een misdaadthriller om er dan steeds meer horror-elementen in te voegen maaar wat ik zo goed vond aan deze film was dat die horror-elementen niet echt gebruikt zijn om constant schrik te krijgen of schrikmomenten op te leveren maar eerder om het verhaal verder te laten vertellen en de spanning hoog te houden. juno temple is dan ook nog eens een heerlijke verschijning en het verhaal behoud een hoog tempo. Maar het is toch vooral voor de heerlijke performance van Radcliffe dat je deze film moet zien en het is dan ook jammer dat de film nergens echt groots heeft gedraaid want deze film verdiende dat zeker en vast. ook een leuke gedachte om eens over eeuwige liefde na te denken bracht deze film bij mezelf teweeg. en tot slot: de eindscène is de beginscène, word zo vaak gebruikt maar vaak nutteloos (gone girl was bijvoorbeeld nog eens een uitzondering) maar bij deze film werkt het echt. waar je bij de eerste zin nog denkt waar gaat dit naartoe, is het op het einde een soort ironie die eigenlijk de hele film dekt.

kort:

Een aangename verrassing met een uitstekend spelende Radcliffe in een bizarre maar heerlijke film.

Jammer. Horrible Bosses was éen van de komedie-verrassingen uit dat jaar. een vervolg mocht wel van mij want het was toch vooral de cast die de film maakte en als ik zag dat een groot deel van de cast terugkwam en je daarnaast nog Pine en Waltz krijgt leek het me nog een leuk filmpje te worden. spijtig genoeg kan HB2 nooit tippen aan het origineel en dat heeft vooral te maken met het hele eerste deel van de film waarin de film tergend traag door het verhaal gaat en vele grappen zo vaak herhaald worden dat je na een klein halfuur de film dreigt uit te zetten. gelukkig heb je in dat eerste stuk dan wel nog een heerlijke cameo van Spacey en Anniston wat je toch doet overwegen de film uit te zien. dat deed ik en gelukkig want het tweede deel is best amusant met vooral een uitstekende Chris Pine die lekker doordraait als zoontje van een geldlustige baas. Hij speelt zo een geweldige tweezak dat je zelf soms ook op het verkeerde been staat. je ziet wel dat de cast er weer zin in had en zich geamuseerd hebben alleen was het materiaal niet sterk genoeg waar ze mee aan de slag moesten. dat rollen zoals van spacey en anniston herleid werden naar leuke uitgebreide cameo's vond ik niet erg want anders was het nogal een groot Hangover-effect geweest waarin de sequel nogal véél leunde op het origineel. op dat gebied proberen ze het hier wel anders te doen maar valt het spijtig genoeg slecht uit. De finale is wel nog te pruimen met leuke referenties naar het eerste deel zoals het gebruik van de aftap om de bekentenis vast te leggen, alleen doen ze het hier op de verkeerde manier

Kort:

Horrible Bosses is een sequel die totaal niet tipt aan het origineel en voor mensen die het eerste deel al niet fijn vonden of niet zagen is er zelfs niets aan. voor diegene die deel 1 zagen is het een leuk weerzien met oude bekenden die er duidelijk zin in hadden en er het beste van maken maar spijtig genoeg was het niet genoeg voor een geslaagde komedie.

matige actiefilm van Willis (al is het nog beter dan de troep van de laatste jaren). de film begint leuk met een verwilderde Willis, een merkwaardige kill maar eens we een jaar verder zijn en Willis in een doodsaai dorp zijn werk verderzet (nog steeds voelend de gevolgen van zijn mislukte redding maar dan zou je denken dat je hem toch verwilderd laat zodat dat extra effect geeft? niet dus, gewoon weer de lekker herkenbare kale willis) is de fun eraf. tieners die inbreken? leuk, tieners die er geen flauw benul van hebben hoe ze het moeten doen? lachwekkend! Dat het personage van Willis, 10 jaar leger, 7 jaar ondervrager die mannen niet meteen kan vatten is al belachelijk op zich. Een geluk dat dan de 2e verhaallijn invalt waaruit blijkt dat bepaalde mensen ook Willis' gezin hebben ontvoerd. die 2 verhaallijnen door elkaar verweven houden de film nog enigszins onderhoudend en spannend ook al wordt het dilemma nooit tot een toppunt verweven. de rol van Foster was ook maar raar, zeker naar het einde toe ontspoort hij naar éen of andere horror-slasher-killer die dan wel weer uitstekend bij de totaal verkeerde muziek past maarja. De finale is ridicuul, cliché en slecht uitgewerkt.

Hostage is een matig tussendoortje van Willis die je misschien niet verveeld maar zeker niet op het puntje van je stoel laat brengen

de eerste Hot Shots was een heerlijke parodie op Top Gun. Dit keer wordt Rambo vooral onder de loep genomen. Het heerlijke aan de HS-films is dat het decor eigenlijk serieus word gehouden en vooral de details rond de personages voor de komische noot zorgen. Part Deux slaagt daar deels in, vooral omdat de eerste helft van de film iets te lang talmt in de mist en de grappen niet allemaal slagen. Vanaf de 2e helft komt de film in volle vaart, worden de grappen weer spitsiger en komt alles beter uit de verf.

Toch vond ik het allemaal iets te veel net niet en daarom is deze Hot Shots niet dé leuke parodie waarop ik had gehoopt. Toch best vermakelijk voor een keertje, al staat deze film in de schaduw van zijn voorganger

SPOILER

aah nee in de versie die ik zag kwam een Lou uit enkele eeuwen terug die de Lou van nu doodschoot, in de after credits zie je ze dan samen naar allerlei zaken transporteren...

ongetwijfeld de zwakste komedie die ik al gezien heb. Zeker als je regisseur en cast bekijkt is dit een ongelooflijke teleurstelling. Gewoon niet gelachen, zeer saai en langdradig en als zelfs Nicholson al op de zenuwen werkt dan weet je het wel...

in tegenstelling tot velen vond ik catching fire nét wat minder dan de eerste film wegens te veel herhaling van stappen en een zeer slappe herhaling die enkel als opzet diende voor mockingjay en dan weet je al dat deze film nog een opzet is naar part 2. Ondanks dat mijn score voor Part 1 en Mockingjay hetzelfde is (een 7) vind ik deze film toch net ietsje beter. Vooral omdat de film niet nog eens herhaald in stappen van de vorige films maar helemaal iets anders doet en dan is er wel geen arena of hunger games aan te pas gekomen maar ik vond dat zeker een voordeel. Deze film is gewoon een drama (genre). Elk personage boorduurt lekker voort op de gebeurtenissen op het einde van catching fire en de film laat elk personage genoeg tijd geven om hun gevoelens en gedachten ook tot uiting te brengen. Hemsworth krijgt eindelijk iets te doen in de film en lawrence speelt haar rol weer met verve. Aan de cast is zeker niets te zeggen, elk personage speelt zijn rol sterk en Hoffman speelt hier een heerlijke rol (spijtig dat die man is heengegaan) en Harrelson schittert toch ook weer. Op zich gebeurt er niet zoveel spectaculairs in deze film, alle pionnetjes worden zorgvuldig uitgezet voor part 2 maar toch word het nooit saai en doordat de acteurs op hoog niveau spelen is het een genot om naar te kijken. net zoals bij Harry Potter is part 1 vooral bedoeld om de relaties tussen de personages uit te diepen en op te zetten hoe zij in de finale kunnen evolueren. Ondanks dat het in deze film soms een hoog twilight-gehalte met zich meekreeg werd het net niet zo storend als in die films (ook weer omdat hier getalenteerde personages aan meewerken die veel kunnen camoufleren). het einde is ook weer een opzet en spectaculair kan je het amper noemen maar dat had ik bij deze film dan wel weer verwacht.

Kort:

The Hunger-films behouden een constant degelijk niveau en dat is bij mockingjay niet anders met dank aan een zeer sterk spelende cast. toch had ik na de eerste hunger games een gevoel dat deze reeks nog veel sterker kon zijn als ze nu is, misschien dat part 2 voor een gepaste apotheose kan zorgen.

Jack Ryan was in de 90's best een populair personage. Ondanks enkele wissels van acteurs als hoofdpersonage bleven de films goed tot degelijk scoren. De reboot nog niet zo lang geleden met Chris Pine was niet het verhoopte succes al was de film uiteindelijk geen (financiële) flop. Maar The Hunt for Red October was de eerste in rij en zette het personage van Tom Clancy op de kaart.

Nuja, het personage voor mijn gevoel niet echt maar de film op zichzelf is wel te pruimen. Films over zeeboten zijn vaak niet écht aan mij besteed. Vaak nogal eentonig en op den duur ook saai door de beperkte locaties en vaak cliché terugkerende personages. Hoewel Red October ook het warm water niet uitvind hebben ze het wel goed aangepakt in deze film. Want hoewel het verhaal, of hoofdpersonage doorheen de films Jack Ryan is, blijkt dat in deze film eigenlijk niet echt het geval. Het is vooral Sean Connery die de meeste screentime krijgt en het misterie van zijn personage is lange tijd onbeduidend waardoor dit toch wel éen van dé krachten is van de film. Alec Baldwin als Jack Ryan vind ik wel minder geslaagd. Is het door dat ik anno 2015 Baldwin vooral zien schitteren heb als badguy of valse goodguy en hem daar ook het beste in vind maar puur als 'held' vind ik hem toch net iets te bruut en heeft hij er niet de look voor. Hij overtuigde me niet echt hoewel hij nu ook niet als een amateur speelde. Maar dat plaatje klopt voor mij niet echt. De rest van de cast, met nog enkele gekende gezichten doet het op zich wel aardig maar veel uitwerking krijgen ze niet dus uitblinken behoorde niet tot hun mogelijkheid.

De film is best lang en hoewel hij nooit stilvalt kon het naar mijn gevoel wel iets strakker. Maar door het scenario, dat voldoende varieert door het verhaal door, zorgt het er wel niet voor dat de film volledig inzakt. Ook visueel is dit een pareltje. Jan De Bondt heeft hier schitterend werk geleverd dat zelfs in deze tijd nog met gemak overeind blijft. Hoewel niet alle effects hetzelfde kunnen zeggen blijven ook die degelijk overeind.

De laatste akte verslikt zich in een beetje in de opbouw ervan, maar anderzijds is het wel een welgekomen actievolle apotheose omringd door entertainment en spanning.

The Hunt for Red October is een aangename actiefilm met een uitstekende Sean Connery. Hoewel de film vooral visueel uitblinkt en nergens anders écht er boven uitsteekt (sound editing was wél top) is het geheel wel aardig en een best aangename kennismaking met de wereld van Jack Ryan