Opinions

zeer zwakke rambofilm waar zelfs stallone irriteert. waarbij de eerste stallone het onderste uit z'n eigen kan haalde qua acteerskillz word in deze film zelfs geen moeite meer gedaan en dat kan je eigenlijk zeggen over de hele cast, overacting, lachwekkende oneliners, rampdialogen,... ook een erg storende factor was het camerawerk, zo chaotisch, zo lelijk, zo onoverzichtelijk, spijtig dat je met de locaties niet meer had kunnen doen. ook steeds dezelfde soort shots bij de vliegtuigen, soms leken het zelfs dezelfde beelden die ze herhaalden. het enige wat deze film nog kijkbaar maakt is de laatste acte die weliswaar op niets slaagt maar waar de actie langerekt word zonder stil te vallen en bij momenten nog iet of wat vermakelijk is. toch is Rambo III een blaam van jewelste die ik bij de zwakste films zet die ik ooit gezien heb.

geen slechte film, maar zeker geen topper.

De film begint aardig, een beetje op z'n final destinations... alle kleine details zijn belangrijk die later op een grote of kleine manier iets kunnen betekenen in de verhaallijn. Ook murphy en McAdams zijn een solide duo die vooral in het middenstuk de film boven water houden, want waar de film in het begin goed opbouwt, de finale genoeg vaart haalt is het in het middenstuk toch allemaal net iets té langdradig om echt geboeid te blijven kijken, iets waar enkel de 2 hoofdpersonages nog halvelings voor zorgen omdat ze hun rol met verve spelen.

Regisseur is Wes Craven en dat is toch te merken, want ondanks dat deze film in 2005 is uitgekomen heeft de film een hoog 90's gehalte. iets wat films uit die tijd soms nog met de hakken over de sloot haalt door de tijdsgeest, maar iets wat in een film van 2005 nogal averechts werkt.

Toch is Red Eye een amusante triller met een uitstekend spelend duo in een rare, ietwat gedateerde sfeer.

naar de écht goede Sandler-films is het dezer dagen zoeken. Ook financieel beginnen de mensen wat slimmer te worden want buiten zijn stemmetjes in animatiefilms leveren zijn live action films al lang niet meer op zoals vroeger. Reign Over Me verdiende in 2007 (toen Sandler nog succesvol was op alle gebied) verdiende ook amper $22 miljoen al is dat vooral te wijten aan het atypische genre waarin Sandler zich bevind.

Toch is dit éen van de betere rollen van Adam Sandler. Weliswaar gesteund door een sterke cast tilt hij zijn niveau moeiteloos op en is hij vaak zelfs de betere in scènes met zijn tegenspeler. Ook al omdat het vooral zijn personage is waar wat bagage aan gegeven is. Bij het personage van Cheadle proberen ze dat ook te doen maar dat valt toch wat mager uit. Reign Over Me is een drama of eerder een tragikomedie/dramedy. Wat aan dit genre het kenmerk is, is de balans tussen komische en dramatische accenten. Voor vele films is de balans vinden tussen beiden een groot probleem al slaagt Reign Over Me hier haast perfect in. Het probleem in deze film zit zich ook niet echt in de balans want het nodige realisme zorgt ervoor dat het onderwerp van dit verhaal perfect past bij de vooral dramatische toon met enkele komische accenten die zich vooral in publieke situaties bevinden (omdat mensen nu eenmaal graag maskers opzetten naar de buitenwereld toe). Het probleem zit vooral in de afwerking. Waar de komische accenten vaak hun pointe wel perfect bereiken (geen slapstick humor maar eerder subtiele zaken in bepaalde situaties: bvb het moment in de balie van de rechtszaal waar Sandler's personage iets tegen zijn schoonouders wil zeggen) is dit in het dramatische accent amper het geval. Het is wachten tot diezelfde scène aan de balie van de rechtszaal waarin er écht emotie word opgewekt bij de kijker. Het zorgt ervoor dat gehele film wel onderhoudend is, maar nergens het gevoel opwekt dat je hier naar een ijzersterk drama zit te kijken omdat het wel heel erg lang wachten is. Het einde is best mooi al is het misschien net wat te voorspelbaar.

Reign Over Me is een mooie tragikomedie met een zeer sterk spelende Sandler omringd door een mooie cast. Hoewel het soms net wat te weinig biedt blijft het wel onderhoudend door mooi camerawerk, goede muziek en gewoon het feit dat je Sandler zo ziet acteren.

soms heb je van die films die je al 100x op tv hebt zien passeren maar nog nooit gezien hebt. Deze was er zo éen. Een positieve verrassing. Een heerlijke jonge Tom Cruise (die overigens hier laat zien wel degelijk iets anders te kunnen spelen dan 'tom cruise') het verhaal is inderdaad flinterdun maar wordt wel op snelheid gedragen door de uitstekende cast, genoeg komische accenten en enkele leuke twists die je niet altijd ziet aankomen...

best leuke en licht aparte musical die het vooral moet hebben van de nostalgische muziek en de acteurs die er duidelijk veel plezier in gehad hebben.

Het leuke aan ROA is dat we minder het cheesy grease en hairspray gedoe op ons bord krijgen maar gewoon rock, ook al is deze soms duidelijk wat opgepimpt naar een jonger publiek. Tom Cruise is geweldig in deze rol en z'n personage, zijn akte is dan ook het beste van de film. hij krijgt een zekere diepgang in z'n personage en benut dat ten volle. ook Brand en Baldwin waren best hilarisch als licht homoseksuele buddy's en ook Zeta Jones was weer een lust om naar te kijken al vond ik haar wel minder acteren. De muziek is heerlijk, vooral in het eerste deel is het echt nog rock die de bovenhand, naar het einde toe veranderd het ietsje meer maar op zich is het allesbehalve slecht.

Het einde is voorspelbaar maar toch nogal licht eigenzinnig en apart door alle rare personages. en ook al is er waarschijnlijk aan gesleuteld, ik vond cruise best een gave zangstem hebben. (en dat blonde nieuwkomertje mocht er ook wel wezen )

Role Models is een leuke, amusante komedie maar ondanks enkele hoogtepunten kan de film niet altijd de vaart erin houden met geslaagde moppen. De interactie tussen Scott en Rudd was wel geslaagd en ook het kind dat met Scott mee mocht was een leuke vondst. De film gaat soms wel erg uit de bocht maar weet er toch vaak mee weg te komen. Ook een leuke bijrol van de altijd lekker uitziende Elisabeth Banks. Het verhaal volgt wel nogal saai de stappen van elke doorsnee komedie en dat is jammer. Want met deze cast, de interactie tussen hen en een op zich niet onaardig idee had hier een topfilm uitgehaald kunnen worden maar dat is het niet geworden.

Een leuke komedie die vooral overeind blijft door de chemie tussen de cast die er toch wel was. Ondanks een hoop geslaagde moppen is de film niet altijd van een hoog niveau. Geen topper, wel vermakelijk.

Ronin is minder dan wat het wil doen uitschijnen. En dat is jammer. Want als je een mooie verpakking met een flauw cadeau voorgeschoteld krijgt ga je ook niet springen van geluk.

Ronin heeft nochtans véél om te slagen als film. Uitstekende locaties, een best indrukwekkende cast en een verhaal waar iets uit te halen valt. Alleen lijk je in het begin naar een atypische actiethriller te kijken. Personages zijn (en blijven) éen en al mysterie waardoor de dialogen nogal geforceerd aanvoelen. Daarnaast bevat het verhaal zelf eigenlijk veel te weinig waardoor het wel zeer lang uitgerekt word. Qua actie is het ook niet écht top notch, er zijn wel enkele actiescènes maar soms nogal amateuristisch gemonteerd. Ook het camerawerk vond ik soms storend: statische beelden worden geschoten vanuit oninteressante hoeken en de dynamische beelden zijn vaak schokkerig en rommelig. Het lijkt nu wel of deze film een blamage is geworden. Dat is nu wel overdreven, maar ik had er wel meer van verwacht. Want ondanks het storende mysterie, onjuist gebruik van de cast, rommelig camerawerk etc blijft het anderzijds wel onderhoudend en is de finale wel aardig met een opeenvolging van twitst. Misschien nét wat té veel van het goede maar na de lege bedoening daarvoor een welgekomen geschenk.

Ronin is een matige actiethriller die het potentieel niet voldoende benut maar wel kan onderhouden.

The Rundown is het eerste opmerkelijke wapenfeit van Peter Berg, de man die vooral goeie maatjes ondertussen is met Mark Wahlbergh. Berg heeft een afwisselend parkoer afgelegd waar de meeste toch best vermakelijk zijn, maar toppers zijn het ook niet echt. The Rundown is daar een perfect voorbeeld van.

Het verhaal start nochtans leuk en vrij serieus voor een actiekomedie. The Rock die in een heerlijke vechtscène in een club de hele meute bijeen slaat maar vervolgens op een belachelijke manier word gestopt door een collega die de buit meegraait (op deze opzet wordt verder niets meer gedaan wat best raar is). Eens het 'verhaal' word opgezet en de locatie naar de jungle wordt verplaatst barst de hel wel los. Eerst zien we voor een eerste maal Walken die op de automatische piloot speelt maar het blijkt voldoende om nog boven de rest uit te steken. Iets later volgt een heerlijke scène in een café, gevolgd door een geweldige val in de jungle. Daarna zou het de moment moeten geweest zijn voor S.W. Scott die hier even zijn rolletje van American Pie dunnetjes overdoet met als enige verschil een baard. Alleen passen de flauwe mopjes niet echt in deze film en valt daardoor de hele film stil. Het is wachten tot de terugkeer van Dawson om het verhaal weer op te pakken en snel toe te rennen naar de finale. In de tussentijd krijgen we nog de gebruikelijke voorspelbare twists maar de finale is best te pruimen. Grappig, actievol en ondanks de kleine locatie genoeg variatie. Het zorgt ervoor dat Rundown best aardige momenten heeft gehad maar die nooit kon volhouden al zijn die momenten wel aanwezig genoeg op tijd en stond om de rit zo voorbij te laten gaan en voor je het weet is de film gedaan. Leuk, onderhoudend entertainment toch met een op dat moment nog jonge belofte- of/en talentvolle cast.

The Rundown is een vermakelijke maar nergens hoogstaande actiekomedie met enkele aardige momenten en een leuke, herkenbare cast die het degelijk doet in een aardige setting.

De Rush Hour-films zijn éen van mijn guilty pleasures. Chan heeft in bijna al zijn Hollywood-producties wel een amerikaanse collega aan zijn zijde maar de combinatie met Chris Tucker vond ik toch wel de beste. Alleen al de move in de eerste film waarin ze beiden dansen is een memorabel fragment dat anno 2015 nog op de lachspieren werkt. Dat de eerste vaak de beste is, is ook in deze reeks niet anders. Het was best fris, geinig in elkaar gestoken, een mooie balans tussen actie, komedie en verhaal en de actie zelf was zeker vermakelijk. Maar we gaan het vooral hebben over deel 3, het (voorlopige) slotakkoord van deze franchise.

Dat Bret Rattner eigenlijk nog niet veel memorabele films heeft gemaakt (buiten deze reeks) zegt natuurlijk al veel. Velen van zijn films zijn vaak vermakelijk, visueel mooi maar verhaaltechnisch vaak niet in balans. Rush Hour 3 mag zich eigenlijk bij dat rijtje voegen, maar door de voorgeschiedenis van de personages staat hij toch een trapje hoger. De eerste minuten beloven nochtans véél goeds. Een zeer leuke openingsscène gekoppeld aan een vermakelijke actiescène waarin beide hoofdpersonages zich van hun gekende kant tonen én prachtig in beeld gebracht. Daarna zakt de film wat in. Het blijft wel vermakelijk maar het voelt meer aan als een aaneenschakeling van sketches en daardoor is de opbouw van het verhaal wel heel pover. De schrijvers wisten ook niet goed waar naar toe volgens mij. Ze halen oude bekenden terug, steken er eigenlijk een dramatische verhaallijn in maar willen toch vooral leunen op doldwaze komische situaties. Ook in die komische situaties zit vaak niet écht een balans. Waar het in het eerste deel vooral Tucker is die de lachsalvo's moet oprakelen is het in het tweede deel vooral Chan die dat mag doen wat dan weer contra staat op de verhaallijn die aan de gang is. Een afwisseling had mooier geweest of wat meerdere combi-momenten had de film toch nét wat beter gemaakt. Ook het verhaal zelf stelt écht wel zeer weinig voor en is zo voorspelbaar dat zelfs kinderen van 6 jaar de twists al zien aankomen.

Het lijkt nu of Rush Hour eigenlijk een blamage slotnoot is van deze reeks maar dat is zeker niet waar. De combi Chan-Tucker blijft heerlijk en ze hebben er duidelijk plezier in gehad (getuige de credits maar ook in de film zelf), de actie is vaak mooi in beeld gebracht en toch overzichtelijk en de opeenstapeling van sketches zorgen zeker voor voldoende salvo's. Ook de finale in Parijs is wel een toppertje, misschien wel de beste van de reeks. Geen enkele hollywood productie heeft volgens mij de eiffeltoren zo sterk benut en het zorgt voor een heerlijk einde van deze reeks.

Rush Hour 3 is een aangenaam slot van de trilogie. Gesteund door de sterke combinatie van de twee hoofdrolspelers, een voldoende hoeveelheid komische situaties en een schitterende finale maken van Rush Hour 3 zeker niet de beste van de reeks, maar alsnog een ontzettend vermakelijke actiekomedie.