Opinions

Naar aanleiding van de release van SPECTRE de Craig-films nog eens uit de stal gehaald en de eerste was uiteraard Casino Royale en laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Casino Royale is misschien wel de beste Bond ooit (moet Skyfall nog eens opnieuw bekijken dus kan nog veranderen), en net omdat het een toch wel atypische Bond-film blijkt te zijn.

Dat Brosnan's bond in de vuilbak is beland wordt al vanaf het begin duidelijk. Na de openingscène en dito credits (niet zo wondermooie trouwens) is de eerste actiescène meteen daarna de weerspiegeling van Craig's Bond. Menselijk, meer op zichzelf vertrouwd, en vooral slim maar niet supersterk (geen superheld dus), en ook een man met gebreken die moet leren. Die loop-achtervolgingscène bereikt de perfectie en hééft geen mooie auto's, weergaloze locaties of andere nodig om tot die perfectie te geraken. Daarna blijft de film dit niveau constant aanhouden. Craig is voor mij zeker éen van de beste Bonds en misschien dat ik hem na SPECTRE wel gelijk met Connery kan zetten. Hoewel hij er geheel een eigen personage van maakt keert hij anderzijds ook terug naar de oorsprong en zijn de oneliners schaars maar wel zeer scherp en gevuld met de nodige ironie. Toch is Craig niet het enige toppunt aan deze film. Het zijn er zoveel. Ook visueel is de film een pareltje en Campbell toont toch maar weer aan dat hij de eerste film van een 'nieuwe' Bond perfect op de rails kan zetten met een totaal verschillende achterliggende filosofie. Ook het scenario behoort tot de betere van Bonds. Geen schurken die de wereld willen veroveren (zo lijkt toch in deze film) maar ook mensen van vlees en bloed. Het is de sterkte van deze film maar tegelijk ook de zwakte. Waar de schitterend spelende Mikkelsen 'Le Chiffre' in het begin als éen van de grootste villains uit de geschiedenis kan worden, vervalt dit naarmate hij eigenlijk maar een pion blijkt te zijn die in het nauw is gedreven en voor z'n leven moet vechten. Bij andere personages die het niet zo sterk neer hadden gezet had ik dit juist goed gevonden om de nieuwe Bond te kenmerken maar nu vond ik het een gemiste kans om van Le Chiffre éen van de beste badguys uit filmgeschiedenis te maken. Daarnaast is er ook éen van de mooiste verhaallijnen uit de geschiedenis van Bond te zien. Die tussen Bond en Vesper (die overigens zeer mooi afgerond word in QoS). De chemie tussen Craig en Green is duidelijk te merken en hoe het allemaal in elkaar zit is zeer mooi ingevuld. Daarnaast is de pokerakte éen van de meest interessante aktes uit de bondgeschiedenis die al bij al nog strakker had kunnen geschreven worden. Het einde van LeChiffere is nogal belachelijk (wel na een zeer intrigerende scène tussen hem en Bond) en daarna volgt eigenlijk pas de échte finale. Ook niet grootschalig maar wéer iets menselijker met menselijke gedachten op de achtergrond. Het is misschien een kleine domper na die mooie verhaallijn maar anderzijds is het ook nét gepast.

(ik heb Quantum Of Solace direct na deze film gezien dus beschouw ik deze 2 ook meer als 1 film, maar mijn recensie is wel apart, al zal je in mijn recensie bij QOS wel merken dat ik die niet echt afzonderlijk bekijk)

Casino Royale is een ijzersterke, nagenoeg perfecte Bondfilm met een schitterende cast, ijzingwekkende locaties, een strak scenario en verscheidene scènes die in de bondgeschiedenis ongeëvenaard zijn.

aangename verrassing die toch een beetje matig werd onthaald (al is een 7 op imdb nog zo slecht niet) en ook financieel niet echt scoorde. Vond Elysium wel beter, die film was completer maar was ook meer een échte blockbuster. Chappie is eerder een soort familiefilm maar dan ook weer niet, want daarvoor zijn sommige zaken en zeker de finale iets te hard. Chappie als personage vond ik zeker geslaagd. De makers hebben ervoor gezorgd dat je snel sympathie opwekt voor het wezen en vooral de relatie met zijn 'mama' is zeer mooi en zorgvuldig uitgewerkt. Ook de relatie met de 'papa' is wel degelijk uitgewerkt, zeker als je het personage van de papa kent. De relatie met zijn maker was dan weer rommelig en vooral in de finale vertaald dat zich naar iets teveel fouten. Chappie offert wel veel op voor een maker die buiten het begin amper aanwezig is en ook nogal wat fouten maakt maar anderzijds typeert het wel het personage chappie dus. Jackman is niet de beste badguy en is nogal cliché geschreven. Ook vind ik hem nog nooit echt uitblinken als badguy en dat is hier niet anders. De film zit inderdaad nogal vol maar ik vond dat de nadruk genoeg lag op chappie zelf en daardoor vond ik de 'actie-verhaallijnen' meer een extra'tje voor wat commerciëler te zijn. De finale bied dan ook wel wat leuke actie met toch genoeg plaats voor de opgezette relaties die zijn gezet. Visueel was het niet de meest gelikte film van Blomkamp maar denk dat hij dat ook wel wou voor de sets die zijn gebruikt, het paste er perfect bij. Zimmer heb ik wel al beter geweten.

Chappie is geen grote vol met actie geladen blockbuster. Alles is net dat tikkeltje kleinschaliger en vooral de evolutie van chappie en de relaties van hem tegenover de mens zijn een wapen van deze film. Soms een beetje rommelig maar er is genoeg te bieden voor een kleine 2 uur vermaak...

3,75/5

Hoewel ik Alice In Wonderland een hogere rating heb gegeven moet ik toch eerlijk toegeven dat Charlie and the chocolate factory de beste film van Burton is die blockbustergericht is. Hoewel het nog steeds dat donkere tintje bevat en niet geheel als een kinderfilm gezien kan worden blijft het allemaal mooi in balans zodat het voor een breed publiek vermakelijk blijft én terwijl ook het verhaal zelf in balans kan houden... Iets wat bij Alice toch nét iets minder het geval was.

De film is een soort donker sprookje. De basis is mooi, maar in elk detail vind je dat grauwe tintje wat het ook licht komisch maakt en daardoor vermakelijk is om te zien. Burton doet er goed aan om een mooie opbouw te voorzien. De wereld waarin dit zich afspeelt lijkt op de onze maar door de opbouw is het mooi duidelijk dat dit zich in een soort parallel universum afspeelt. Alleen is het jammer dat de opbouw vooral gebruikt is om die wereld te creëren en niet de personages diepgang te geven. Al een geluk dat Burton hier voor een perfecte timing heeft gezorgd. het moment dat Charlie de fabriek mag betreden en het magische tot leven komt, komt op net het juiste moment en de eerste 15 minuten in de fabriek zijn een lust voor het oog en zonder bombastisch te worden is het even entertainend als een groteske achtervolging. Van zodra je merkt dat persoon per persoon zal sneuvelen en je ook merkt dat de verleidingen nogal geprogrammeerd zijn (Charlie is eigenlijk nooit in verleiding gekomen (ook omdat hij doodbraaf is maar toch)) mist de film wat van zijn magie en zijn ook de settings niet altijd van een even hoog niveau. Toch raast de film zo voorbij, met dank aan een heerlijke Johnny Depp. Hij is heerlijk als Willy Wonka en dankzij hem worden we als kijker afgeleid van het voorspelbare. Dat het titelpersonage uiteindelijk maar een bijrol speelt (zelfs de andere kinderen zijn meer op de voorgrond) is dan wel raar, hoewel het anderzijds wel past bij het personage zelf. De finale is mooi, heeft een hart en zorgt toch voor een typisch 'en ze leefden nog lang...'

Charlie and the Chocolate Factory is een heerlijk atypisch sprookje die met dank aan mooie effects,schitterend kleurgebruik, een heerlijke Depp en een satirisch kantje bij de betere films van Burton gerekend mag worden in zijn blockbuster-pogingen

een heerlijke feel-good familie-komedie. Favreau op z'n best als door koken bezetene kok, heerlijke bijrollen van Johansson, Vergara en Downey Jr, een leuke verhaal die je niet de guitige lach doet krijgen maar wel steeds met een smile doet kijken. een film die de volle vaart er zeker in houd door gevatte en sterk gespeelde dialogen.

Chef is éen van de rare films die tussen enkele genres invalt maar er in slaagt het tot een smeuïg geheel te krijgen.

De tekenfilm Assepoester staat als een huis, zelfs nog tot op de dag van vandaag. De film had een hoge dosis magie, en het hoofdpersonage wekte de juiste portie meeleving op. Een moment dat bij elk mens gekend is (de pompoenkoets, de klokslag, het glazen muiltje), het lijkt een soort van basiskennis die er als kind word ingegeven.

Het is de mode om die verhalen die in animatie als monumenten worden beschouwd om te toveren in live action films. De meesten bieden er nog een nieuwe blik op, om het verhaal toch iets extra te geven. Cinderella is luier op dat gebied, het sprookje zoals het is op een paar puntjes na, gewoon het zelfde houden. Dat is meteen de kracht en de zwakte van deze film. Zoals ik al zei: De basis is subliem en je mag het nog zo slecht uitwerken als je wil, het gegeven op zich zorgt er al een deel voor dat dit op zich zeer moeilijk een ramp van een film kan worden. Anderzijds is de vergelijking met het origineel nu onoverkomelijk en dan is al snel duidelijk dat deze film nooit kan tippen aan het origineel.

Eerst enkele positieve punten: De cast, van lily James, tot Cate Blanchett, tot Bonham Carter, allemaal zorgvuldig gekozen en het werkt perfect. Ook al zijn enkele nieuwe personages die in het origineel niet of nauwelijks aan bod kwamen wel zeer vlak en cliché, een acteur als Stellen Skarsgard kan er nog het beste uithalen. Ook de setting, niet meer dan een groot dorp is mooi vormgegeven en de intro die meer achtergrond bied op het verhaal voor de stiefmoeder en de beweegredenen van Ella zorgen voor een meer gebalanceerd compleet verhaal.

Wat de film vooral niet heeft en wat toch nodig is in een sprookje, is magie. Het klinkt misschien onnozel maar het sprookjesgegeven is te vaag aanwezig. De muizen mogen dan misschien kunnen luisteren, zo piepend communiceren werkt eigenlijk irritant. Het lijkt belachelijk maar ze hadden ze misschien beter toch laten praten. Ook de jurk-maak-scène die in het origineel een hoogtepunt is, word hier maar flauw weergegeven en door het misterie rond Assepoester vanuit het oogpunt van de prins (doordat ze elkaar al kennen) te doen verdwijnen mist de laatste akte ook aan die zekere magie. Het enige moment dat de film die magie weet op te brengen is bij de pompoen-scène. Daar komt de magie wel tot leven en is het vooral Helena Bonham Carter die show steelt. In een rol die we de laatste jaren zo weinig zien is ze haast onherkenbaar maar wel heerlijk. Ze zorgt voor een apotheose die jammer genoeg halfweg al geweest is en anderzijds ook nooit het niveau van het origineel haalt. Het einde lijkt even nog te verdwalen maar kiest uiteindelijk toch het gekende pad zoals we het kennen maar zorgt niet voor het goede gevoel bij het ingaan van de credits.

Misschien zijn al die herbewerkingen en kijkend vanuit een ander perspectief niet altijd even geslaagd, maar ze zorgen tenminste voor een verfrissing van het verhaal. Deze versie van Cinderella, overigens door de regisseur van het matige Thor, zorgt er enkel voor dat je op zolder gaat zoeken naar de videocasette van het origineel en indien nodig ook de videorecorder er bij gaat halen.

Cinderella is zeker geen wanproduct maar dat is vooral te danken aan het originele basisconcept. Deze filmversie voegt weinig toe aan de wereld van Assepoester, op wat mij betreft, een heerlijke lieve bijrol van Helena Bonham Carter, na.

als je in 2006 had gezegd dat Click éen van de betere films van Sandler zou zijn tot 2015 dan had je waarschijnlijk gezegd dat dat een goede grap was maar niets is minder waar. Click is zeker geen topsandler maar is wel vermakelijk en blijft onderhoudend de hele speelduur, met dank ook aan de leuke Christopher Walken en de altijd leuk uitziende Kate Beckinsale. Het verhaal is wel cliché, maar door de atypische omkadering is het allemaal net wat minder opdringerig en kijkt het lekker weg. Veel hilarische momenten zitten er niet echt in en naarmate het einde is er ook nogal veel plaats voor drama waarvan ik nog altijd niet snap dat sandler in die momenten de ene keer zo slecht overacteerd en de andere keer zich als een volleerd drama-acteur laat gelden. De overgang van verleden, naar hedendaags, naar de toekomst is wel een leuk gegeven en goed neergezet.

Click is best een vermakelijke komedie van Sandler maar nergens een hoogvlieger. uiteindelijk is Beckinsale het enige wat ik na morgen zal onthouden van deze film

Cocktail is zo een film die vanaf minuut 1 anno 2015 gedateerd voelt maar anderzijds net daarom ook de moeite waard is om te zien, want die hele typische vibe van die tijd die over de film hangt is misschien nog wel datgene wat de film beter maakt. Cruise speelt hier zeker niet z'n beste rol maar dat heeft ook vooral met zijn personage te maken. Werkelijk geen enkel personage is in dit drama uitgewerkt wat toch raar is voor dit genre. Elk personage is een stereotiep waar de kijker dan op zich ook geen extra uitleg bij nodig heeft omdat ze zo simpel te ontleden zijn. De film start wel sterk. Er zit meteen een hoog tempo in en er hangt zo een leuk vermakelijk sfeertje rond de film waardoor de eerste helft in een ruk voorbijvliegt. Daarna zakt de film compleet in en spitst het zich toe op een klef romantisch gedoe waardoor je de opgang van het hoofdpersonage volledig neerhaalt en het enkel nog een gezapig, traag en melodramatisch einde voorgeschoteld krijgt dat de hele leuke opzet volledig teniet doet. Anderzijds verveeld de film wel geen moment en is die eerste helft leuk genoeg om de film een kans te geven, maar een topper is het zeker niet geworden.

Cocktail is een rare film. Een drama zonder goede uitgewerkte personages en een verhaal dat de verkeerde weg inslaat. Toch ademt Cruise's personage genoeg fun uit waardoor de film geen enkel moment verveelt.

niet echt een hoogvlieger, integendeel. Alle personages zijn gewoon irritant en tegendraads waardoor het niet echt grappig word, het word al snel zagerig. Het verhaal is cliché en de grappige momenten zijn op één hand te tellen.

Met Soderbergh achter het stuur. Cotillard, Damon, Law, Fishburne, Cranston, Paltrow en ga zo maar door in de cast zou je een topfilm mogen verwachten. Een uitstekend en als het goed uitgewerkt is nog steeds een excellent werkend concept dat elke keer weer voor spanning kan zorgen had deze film dan ook alles om een sterk product te worden. Achteraf was ik toch licht teleurgesteld.

De film start nochtans mooi, de start van de epidemie op sterke muziek zonder dialoog brengt een soort van nauwheid teweeg waarvan je hoopt dat deze je de hele film kan beklemmen. Alleen is dit niet het geval. We volgen verschillende mensen in het verhaal uit de epidemie en dat die nogal voorspelbaar zijn gekozen zou geen probleem mogen zijn als je kijkt wie dat personage speelt. Jammer genoeg heeft uiteindelijk geen enkel personage een echte uitwerking en hadden deze personages door eender wie kunnen gespeeld worden. Elke dialoog is in functie van het oprakelen van het virus. Alleen bij Damon's personage valt dat wat achterwege maar word steeds dezelfde scène herhaald in een variatie waardoor dat ook nogal saai blijkt te zijn. Je zou denken: als dan alles in functie van de epidemie staat dan kan je een soort 'Bourne' thriller kunnen krijgen met enig verschil dat hier naar een vaccin moet gezocht worden en niet naar een identiteit. Maar verschillende mensen/organisaties die hun eigen winst kunnen behalen bij deze situatie etc kunnen voor venijnige spelletjes zorgen. Deze piste komt nergens tot leven en wat we in de plaats krijgen is eerder een soort drama dat tergend traag vooruitgaat en waar enkel de uitkomst/oorzaak nog een reden is om de film uit te zitten. Het blijft tot het einde wel best onderhoudend maar de finale is dan weer een anticlimax. Het is eigenlijk zelfs wachten tot de film 'gedaan' is waar je in een kort fragment de oorzaak te weten komt.

Contagion is een matig drama waarin deze sterk bezette cast personages voorgeschoteld krijgen die niets voorstellen en enkel als dialoogvoer dienen om de zoektocht in de epidemie voort te kunnen zetten. De film haalt nergens spanning en ook het einde is eerder een anticlimax. Het doet je vooral nadenken dat een meer realistisch zijn willende film als Contagion eigenlijk saaier is dan een ongeloofbare film in dit genre

2,25/5

de teaser op tv zag er leuk uit en met Chef net gezien te hebben wou ik wel meer van de acteur achter favreau zien. spijtig genoeg is de film niet echt een topper te noemen. op zich vond ik favreau er nog wel als beste vanaf komen, bij hem zaten nog een paar geslaagde moppen maar voor de rest viel er amper te lachen. de film blijft teveel in hetzelfde hoekje ronddwalen en het onderwerp dat ze aanvatten nemen ze naar mijn gevoel ook te serieus en overschaduwd de hele film.

Enkele jaren voor High Voltage verraste Jason Statham met Crank. Een typische Statham film met zoveel rock en roll gedragen door éen van de leukste Statham-personages. Ondanks geen groot box office succes maar best vermakelijke reacties kreeg de film een sequel. En zoals zoveel sequels zijn die grootser en wilder, maar kon dat nog wel?

Zeker en Vast! 'High Voltage' blijkt een heerlijk ongeremde, absurde, over the top actiekomedie die geen moment stilvalt en de eerste film volledig aan flarden speelt qua energie en elektriciteit. Statham amuseert zich te pletter in dit personage en laat dat ook duidelijk merken van begin tot eind. Als je Crank ontleed krijg je eigenlijk een typische statham film met een typische statham rol. Alleen hebben de makers ervoor gezorgd dat er een hele dosis peper over het scenario is gevallen en nét daarom een atypische statham film blijkt te zijn (net zoals zijn voorganger trouwens). De film start enkele maanden na deel 1 en vanaf de eerste seconde is de absurditeit duidelijk te merken wanneer men Statham opereert en er doodleuk wat as en spuwsel op het hart van hem word gespuwd. Vanaf Jason ook écht wakker word breekt de hel los en is de film net als Statham's hart een batterij die om de paar seconden een schok moet krijgen en net zoals het personage zelf is er soms een overload aan schokken maar dat maakt het net fijn. Wat het ook op een rare manier 'beter' maakt is het amateuristische cameraspel. Het lijken bij wijze van spreken 2 tieners die even een camera hebben gejat van de ouders en dit even snel in elkaar hebben geflanst. Het is een soort rauwheid die de basis van het 'verhaal' alle eer aan doen. Toch is Crank 2 niet per sé kwalitatief beter dan zijn voorganger. Het verhaal is amper een verhaal te noemen en rammelt aan alle kanten en bevat uiteindelijk niet véél meer dan wat blote borsten, oneindig veel leuke manieren van het opladen van de batterij én een next level sex scène die de scène uit de voorganger op z'n minst evenaart.

Die scène vat eigenlijk ook de hele film samen: Crank 2 borduurt lekker verder en herhaalt veel van z'n voorganger maar doet er nog een dosis absurditeit en gefliptheid aan toe. Het zorgt voor een totale onevenwichtigheid maar het vermaak is ontzettend groot.

een tragikomedie met multitalenten John C. Reilly, Tomei en Hill in de hoofdrollen, dan verwacht je toch wel een topper. Spijtig genoeg is Cyrus dat niet geworden al had het volgens mij wel de ambitie. Vaak bij dergelijke films gaat het over een kleinschalig voorkomend verhaal dat herkenbaar is en die fragiliteit zorgt voor suspens en medeleven met de personages. Spijtig genoeg is het verhaal dat hiervoor gebruikt is niet echt lekker vertaald naar het witte doek. De film twijfelde net een beetje teveel tussen wat het wou worden en ondanks zeer sterk werk van de acteurs had er volgens mij nog meer in kunnen zitten als ze de hoofdzaak van het verhaal (nieuwe relatie voor mama na 22 jaar) beter hadden uitgewerkt in plaats van het 'duel' tussen zoon en nieuwe man. Ofwel ga je dan voor de gevolgen van die nieuwe relatie, ofwel zorg je voor een knotsgekke komedie waarin Reilly en Hill zich volledig kunnen laten gaan of je zorgt ervoor dat wat ze nu hebben neergeschreven beter uitgewerkt was. Camerawerk was zeer ruw maar paste er mooi bij, dialogen die over niet gesproken blikken naar elkaar vloeien waren een leuke vondst, ook met dank aan de chemie van de cast die er zeker was. Op het einde gaat de film dan nog eens de cliché's af en dat is toch wel jammer.

Cyrus blijft overeind met dank aan de 3 hoofdacteurs, enkele leuke fijne humor-momenten en lekker aangepaste visuele werkmethode. Maar er had veel meer kunnen inzitten