Opinions

The Machinist zal vooral gekend zijn als de film waarvoor Bale zich volledig heeft voor uitgehongerd. Toch mag de film er zelf ook wezen, getuige de prima Filmtotaal en IMDB-score. Ik begon met hoge verwachtingen aan de film maar die zijn toch niet volledig ingelost.

The Machinist begint wel ijzersterk. Vanaf seconde 1 wordt je door de heerlijk grauwe visuele stijl in de film gezogen en slorpt de graatmagere Bale volledig je aandacht op. De film wil de kijker laten spelen met de gedachte of Bale's personage echt door een complot de zotheid wordt verklaard of hij wel degelijk écht niet goed bij zijn hoofd is (door de slapeloosheid). Het jammere aan de film is, zonder daar te kunnen over uitweiden door spoilers, dat het eigenlijk al vanaf het begin duidelijk is en dat aspect van de makers al volledig wegvalt wat toch wel een deel van de kijkervaring doet verdwijnen. Het is eigenlijk zelfs al duidelijk hoe de twist op het einde volledig in elkaar zit wat toch wel jammer is. Toch zorgt het er niet voor dat The Machinist volledig in elkaar zakt en niets meer te bieden heeft. Ten eerste is er de schitterende cinematografie. Zowel qua kleur als invalshoeken is het heerlijk om naar te kijken. Ook de cast doet het geweldig. Uiteraard met een opvallende Christian Bale voorop maar ook de rest van de cast doet het meer dan degelijk ondanks hun beperkte optredens. Het verhaal zelf blijft, ondanks de voorspelbaarheid, wel zeer solide en de spanning is nooit weg te denken. Het zorgt ervoor dat je je geconcentreerd blijft kijken en de credits voor je het weet op het scherm ziet verdwijnen.

The Machinist is een solide thriller met een sterk spelende Christian Bale. Het verhaal is solide, onderhoudend en spannend maar anderzijds wel véél te voorspelbaar waardoor de film toch aan kracht verliest

een domper op de feestvreugde:

Met hoge verwachtingen betrad ik de zaal. zoveel jaren later een nieuwe Mad Max? met Miller in de regie? Hardy en Theron in de hoofdrol? en een heerlijke trailer? dit kon niet echt misgaan. toch loste de film mijn verwachtingen niet in. De film begint wel schitterend: meteen komen de sterke punten van deze film ook naar boven: schitterende vormgeving, prachtig kleurpalet en een lekkere soundtrack, Hardy die niet te veel zegt en de meest gekke personages vliegen door het scherm. top zal het worden denk ik op dat moment. Spijtig genoeg is de vreugde snel over. Ten eerste is de titel al wat raar: Dit is voor mij geen Mad Max film maar een Furiosa-film. Theron draagt de film: Hardy is vaak maar 2e of zelfs 3e personage in lijn qua belangrijkheid en doet doorheen de film niet veel meer dan simpele, domme zaken, echt bad-ass word hij nooit. Zelfs Hoult's personage Nux is in vele delen van de film nog belangrijker dan Max en krijgt de meeste uitdieping qua personage (ook al is het nog steeds zeer beperkt). Waar de soundtrack in het begin je nog tot op het puntje van je stoel laat zitten heb je het na een uur ook wel gehad. zeer repetitief en het is alsof je op een tienerfuif telkens weer dezelfde hit rond de oren geslagen krijgt en je gewoon geen zin meer hebt om erop te dansen. hetzelfde kan gezegd worden van de actie: leuk dat je vanaf minuut 1 leuke actie krijgt in een schitterend landschap en prachtig visueel in beeld gebracht (al waren de versnelde beelden toch echt storend: het viel zo hard op en was totaal niet nodig) maar na een uur is ook de actie wat herhalend. nergens verfrissend en nergens sterk opbouwend naar een groter geheel, iets wat in het eerste halfuur wel leek te lukken. Verhaal is er niet in deze film: je hebt gewoon een 'pakje' ergens te leveren met een meute achter je aan en tussendoor vul je wat verhaalplotjes van de personages. Acteerprestaties? ook best teleurgesteld: Hardy doet het niet slecht maar krijgt gewoon te weinig om handen en waar ik Theron vaak zo graag zie spelen werkte ze me nu op de zenuwen: als keiharde bitch in het begin is ze nog sterk maar naarmate ze het emotionele wrak moet spelen zakt ze in elkaar (raar want in Monster deed ze dat perfect) Hoult deed het nog wel leuk maar het werd al snel duidelijk dat het de badguy die overgaat naar de goodguys was en zou sterven op het einde de finale was best nog leuk: verfrissend met nu écht de hele rampetamp achter de war rig en een goede opbouw alleen zijn de laatste 4,5 minuten van de finale gewoon een grote teleurstelling.

Kort:

Mad Max is geen slechte film maar haalt voor mij nooit het niveau van deel 1 en 2 van de originele trilogie. visueel is het een pareltje, maar na de helft zakt de film in elkaar door te veel herhaling.

Oude series herwerken naar een hedendaagse formule, het is niet altijd even efficiënt. Mission Impossible slaagde daar goed in, al is er qua stijl niet veel meer overgebleven en een films als 22 Jump Street behield alleen het concept en maakte er zelfs een geslaagde komedie van. Andere voorbeelden zoals The A Team konden uiteindelijk niets meer brengen dan hersenloos vermaak dat buiten de naam en personages nog amper iets te maken had met het origineel.

Over de originele serie kan ik niet oordelen maar wat Ritchie wel leuk doet is de setting gewoon in die tijd houden wat de look en vibe van de film zeker ten goede komt en een soort van eigenheid geeft. Toch is U.N.C.L.E zeker geen volwaardig geslaagde film.

De film begint wel lekker. Een leuke actiescène in de straten van Berlijn op z'n gekende Ritchie-stijl met camerabewegingen die echt heerlijk zijn en die scènes naar enkele niveau's hoger tilt, iets waar hij ook al mee kon uitblinken in de Sherlock Holmes films. We zien ook meteen alle troeven en potentieel van deze serie in deze scène. Spanning, entertainend, een uitstekend gekozen cast en een fantastische setting... Alleen valt de film al snel stil en is het enkel de stijl van de film die overeind blijft. Op de cast is amper iets aan te merken. Cavill is heerlijk en doet me denken aan een mix tussen Roger Moore en Sean Connery. Hammer is wel top als russisch agent en vooral in oneliners is dat accent wel doeltreffend, alleen in gewone dialogen is het soms wel irritant en vraag ik me af of het wel zo moest zijn. Een top agent als deze zou moeiteloos engels zonder accent moeten kunnen spreken maar dat is dus niet het geval in deze film. De vrouwelijke bijrollen zijn goed ingevuld maar nergens memorabel. Wat ook leuk was, zeker in het begin van de film, zijn de constante cameo's van Hugh Grant. Wie goed oplet ziet de man al ettelijke keren ongemerkt door het scherm passeren voor hij effectief zijn intrede doet, de ene keer duidelijk, de andere keren zie je amper een schim, maar als je het ziet is het wel leuk. Na die openingscène en de duidelijkheid over het karakter van de personages is het vooral vertelling. Op een kleine actiescène in een fabriek na (die overigens top is door het net ontbreken van actie maar een heerlijk muzikaal intermezzo met Cavill) is het wachten tot de finale om de film weer op gang te brengen. Daartussen is de balans van de hele film helemaal zoek. Het lijkt wel of Ritchie heeft alle Bondfilms bekeken en er van elke soort wat uitgenomen: Soms de sarcastische oneliners van Moore, dan de platte oneliners van Brosnan, de stijl van Connery, de spanning van een Casino Royale en het introverte drama van een hoofdpersonage zoals in Skyfall. Het is nogal een zootje ongeregeld en daardoor zakt de film ook wat te veel in. Afzonderlijk doet elk genre het wel degelijk maar de combinatie is totaal niet in balans. De finale is dan wel weer een hoogtepunt waar vooral weer het visuele de aandacht trekt. Hoe Ritchie de actie van persoon tot persoon laat gaan is waanzinnig strak alleen komt die actie al bij al nogal snel tot een einde, je verwacht dan nog een 2e finale maar die bied enkel dialoog en een ontploffing. Het is dan ook wachten tot de laatste minuut om de titel van deze film ook te horen.

Achteraf voelt deze film meer aan als een pilot van een serie, maar waar Pilots na de reclame gevolgd worden door een nieuwe aflevering en je dus niet op je honger moet blijven zitten is dat hier wel het geval. Dat de Box Office dan nog tegenvalt en ervoor zal zorgen dat er niet eens een vervolg lijkt te komen is dan nog een tegenvaller bij want op zich had heel het concept enorm veel potentieel.

The Man From U.N.C.L.E is een vermakelijke film met heerlijke actie aan het begin en aan het eind met daartussen een allegaartje van genres dat totaal niet in balans heeft. Maar de film heeft stijl en het grappige is dat de film de eigen fouten volledig in stijl aanpakt wat te prijzen valt en best vermakelijk is, maar met dit potentieel had er veel meer uitgehaald kunnen worden

Zonder écht te weten wie dit maakte of wie eraan meedeed heb ik TMWTIF vaak genegeerd als deze in de bioscoop of op tv kwam. Om de éen of andere reden sprak het me niet aan. Onlangs heb ik het er dan toch maar op gewaagd en als je in de eerste seconden de naam van niemand minder dan Tarantino ziet tevoorschijn komen hoop je op iets geweldig. Dat de lijst daarna minder indrukwekkend is (een paar degelijke bij-acteurs, Russel Crowe en voor de rest niet veel soeps) doet eigenlijk al iets vermoeden.

De film begint eigenlijk wel hoopvol. Het voelt aan als een chinese Western en op de éen of andere manier hadden de eerste minuten ook een échte tarantino-vibe. Alleen merk je al snel dat acteur en regisseur RZA niet het talent heeft van eerstgenoemde en al snel die sfeer laat vallen wat de film volledig doet inzakken. Want die sfeer in het begin zorgde ervoor dat de karakters, ook hun namen, de locaties etc verantwoord leken zoals alleen in Tarantino-films de belachelijkheid realistisch wordt. Door dat weg te laten, redelijk snel zelfs, wordt de film een soort van misplaatste parodie die vooral bol staat van de actie. Die actie is in het begin best nog aardig. Door de mutant-achtige elementen krijgt elk nieuw personage vaak zijn intrede via actie waardoor in de eerste helft de actie best nog aangenaam om zien is, omdat elk personage een eigen soort 'superkracht' of talent heeft. Maar eens alle personages in het verhaal zijn geplaatst merk je ook de eentonigheid van die actie en gaat die al snel vervelen. Dat het titelpersonage wel héél laat zijn échte intrede doet en er eigenlijk belachelijk uitziet met die ijzeren armen zorgt wel voor een grote anticlimax. Achteraf lees je dan wel dat de film amper 15 miljoen kost wat het wel een beetje verzacht. Want de cast alleen al zorgde voor een hap en alles ziet er op zich wel goed uit. Alleen hadden RZA en Eli Roth een wat beter scenario voor handen mogen schrijven dat niet zo aanleunde tegen Tarantino's beginfilms want de capaciteiten om die in werkelijkheid uit te voeren op beeld hebben ze uiteindelijk niet.

The Man With The Iron Fists is een matige actiefilm. De film begint sterk als een Tarantino achtige Chinese western maar vervalt al snel in een saai en soms belachelijk actie-epos.

Ben nooit echt een Allen-fan geweest. Misschien jammer want vele mensen kan hij wel beroeren en misschien komt er ooit een dag dat ik het ook kan vinden maar voorlopig is dat niet het geval, en ook deze Match Point is dat niet geworden. Het duurt wel even voor je in de film zit tot je eigenlijk merkt dat de muziek, het camerawerk, de sfeer eigenlijk de reflectie is van Jonathan Rys Meyers' personage. Dan begrijp je waarom het soms wat grauw, emotieloos en saai is maar bij de conversaties met Johansson de film plots wat leeft en naar het einde meer frustreert. Meyers speelde niet echt top, het was soms wel zeer vlak en de emoties kwamen er niet echt uit, ook niet wanneer het moest. Johansson speelt degelijk maar door het hele brave gebeuren met het concept kunnen de meeste acteurs/actrices uit deze film niet te veel kwijt. Ook de laatste akte is belachelijk en de opbouw naar die gebeurtenis is echt slecht en hoe het nu in de film zit voelt het gewoon verkeerd. Het had dan misschien ook wel een beetje te kunnen maken hebben met de matige Meyers. Door die twist viel heel de laatste akte in het water en ongeloofwaardig. Waarom Allen dit gedaan heeft is mij echt een raadsel. Camerawerk was wel zeer goed. In dialogen soms de focus volledig op Meyers laten om gewoon zijn reactie bij elk woord van de tegenspeler te kunnen zien paste perfect bij de persoonlijking van het personage. De film was al niet echt men ding qua stijl maar had zeker een dikke 6 verdiend, tot de laatste akte volledig de boel deed instorten.

Match Point heeft een aardige cast maar benut deze niet ten volle met het concept van dit verhaal. Camerawerk, muziek en sfeer is van niveau maar de laatste akte verpest veel.

geen slechte film, maar ook geen hoogvlieger al leek het dat wel te worden na de eerste speelhelft.

de film begint goed, vaag, misterieus en een opbouw die er toch de nodige vaart inhoud. het misterieuze rond the maze blijft voor een zekere spanning zorgen en de eerste kennismaking van Thomas met the maze zorgt ervoor dat die spanning ook gerechtvaardigd word. ondanks het beperkte budget zijn ook de effects sterk (op de eindscène na) het einde laat wel wat de wensen over en is éen grote opzet wat toch spijtig is want je blijft wat op je honger zitten. alles bij elkaar is the maze runner een degelijke film en een degelijke opzet naar wat nog komen zal al mogen er wel wat meer misteries opgelost worden en mogen ze het iets groter zien maar dat zal wel het geval zijn dankzij de goede box office prestaties. maar wat voor mij het grootste minpunt was was de hoofdrolspeler. het personage van thomas is het enige dat iet of wat uitgewerkt word maar o'brien doet er niets mee en dat is spijtig aangezien de rest van de cast wel meer dan degelijk speelt. hopelijk krikt hij zijn niveau op in de volgende delen of moeten ze de focus verleggen naar andere personages

geen nieuwe harry potter of hunger games maar wel éen van de beter YA actiefilms die zichzelf en de kijker ook serieus wilt houden

een tussendoortje, meer kan je van deze M&M niet maken. de cast speelt perfect (zelfs ferrell) en brengen de personages ook echt tot leven, het verhaal op zich zou leuk moeten zijn om te volgen maar spijtig genoeg is het dat toch net niet in praktijk. de drama is gewoon éen en al depressie en van zo een films zou je enkel depressief worden, het komische verhaal is dan weer nergens komisch. niet omdat ferrell of carrell of ga zo maar door slecht spelen, maar gewoon omdat ook dat verhaal niet echt komisch is en de dialogen ook eerder dramatisch geschreven worden. maar al bij al blijft het verhaaltje wel boeiend omdat je wil kijken hoe éen uitgangspunt kan uitmonden in 2 verschillende werelden met verschillende keuzes en beslissingen. dat is wel leuk om te zien maar meer dan dat word deze film niet.

duidelijk de minste van de trilogie al heb ik me er zeker wel weer mee vermaakt. De film is ook meer een echte komedie, de actie is nauwelijks aanwezig. We moeten het vooral hebben van de weer heerlijke conversaties tussen Smith en Lee Jones, ook de hond is een grappige toevoeging en was voor mij zeker niet flauw te noemen. het verhaaltje is nogal belachelijk en word zeer lang gerokken over de hele film terwijl dit veel sneller kon en dynamischer. Dawson heeft wel een belachelijke rol en Michael Jackson (weet niet zeker of het de echte was) had wel een leuke cameo. de finale is misschien nog het minst voorspelbare, toch de afloop maar een echt hoogtepunt was de finale zeker niet.

MIIB is de minste uit de trilogie maar is op zich wel nog een vermakelijke komedie die toch leunt op de chemie tussen Will Smith en Tommy Lee Jones. Al de rest was duidelijk bijzaak

matige komedie ondanks de lage verwachtingen die ik al had. de locaties zijn top, de beelden zijn schitterend en het westernsfeertje zit er duidelijk in. maar het verhaal boeit niet echt en zeker in het eerste deel lijken het meer sketches aan elkaar geplakt dan éen vloeiend verhaal. de film heeft zeker en vast zijn momenten en al word er vaak teruggegaan naar pis en poep-grappen, ze zijn vaak wel zeer hilarische varianten op wat we daarover allemaal al gezien hebben. Seth is hier wel niet echt op dreef en zijn ben stiller-typetje is lang niet zo sterk als dat stiller het zelf zou doen, soms is hij zelfs op het irritante af. Theron is dan weer een genot om naar te zien en op zich vond ik de chemie tussen die 2 nog niet heel slecht. over seyfried, harris en leeson kunnen we kort zijn, hoewel zij op alle posters stonden hebben zij eigenlijk maar zeer kleine rollen die hun weinig vrijheid geeft. wel leuk waren verschillende cameo's van o.a. Foxx, Reynolds en nog enkele anderen.

een matige komedie waar ik meer van verwacht aangezien dit het team van ted is die het gemaakt heeft. het verhaal is rommelig en niet in balans maar toch heeft de film zeker en vast zijn momentjes en verveelt het niet echt dus een 2,5

op zich niets verkeerd met de film maar toch heb je het gevoel dat je iets mist in deze film. Roberts doet haar best en in het begin is haar rol nog zeer overtuigend maar naarmate het verhaal vordert word zij ook niet meer boeiend door dat haar personage steeds hetzelfde moet doen. ook qua effects is de film geen topper. sommige zaken zijn wel goed uitgewerkt, maar vooral de omgeving (het kasteel, het dorp, de spiegelwereld) zijn duidelijk uit de computer gekomen en ook al weet je dat dat het geval was, in vele films is dat nauwelijks of niet te merken maar bij deze film dus wel. leuk is wel dat de dwergen ook effectief door dwergen worden neergezet en dat zorgt er toch voor dat alles wel wat natuurlijker overkomt. enkele zaken zijn veranderd aan het verhaaltje maar niets storend zonder de essentie van het verhaal te verliezen.

een leuke adaptatie van het sprookje voor kinderen door de olijke kleuren in het kasteel en de kostumering en een over the top prestatie van Julia Roberts, maar voor al de rest is dit maar een saaie, niet spannende, oninteressante verfilming.

zeer zwakke komedie met een simpel slecht uitgewerkt script, zeer matige acteerprestaties en lachsalvo's zijn ver te zoeken

Onlangs herbekeken en verhoogd van een 4,5 naar een 5. Gewoon de beste uit de reeks al kan deel 3 wel bijna op gelijke voet staan. Deze film is gewoon af. Van de openingsequentie tot de finale... elke actiescène heeft vernuft, adembenemende beelden en spanning. het middenstuk in Dubai is wel heerlijk en brengt de film naar een hoger niveau maar ook de finale is top. niet de groteske van in dubai maar net meer pienter en heerlijk entertainend met de bewegende platformen. De badguy vond ik overtuigend genoeg al draait het in deze vooral om het team zelf en dat team is perfect gebalanceerd. er is plaats voor een komische nooit maar de talenten van de cast worden toch ook wel gebruikt in deze nagenoeg perfecte blockbuster

MI4 is een heerlijke blockbuster die in een heerlijke vaart door alle actie gaat. van kleine pientere actie tot grote bombastische visueel adembenemende actie samengesmolten met een topcast en een meer dan degelijk verhaal.

Waar de vorige MI-films nog totaal verschilden van elkaar borduurt Rogue Nation wél duidelijk voort op Ghost Protocol. Dat heeft vooral z'n voordelen maar toch enkele nadelen.

Laat ons duidelijk zijn. Rogue Nation is éen van de beste actieblockbusters van 2015. Dat in Ghost Protocol haast een perfecte balans is gevonden in de cast, verhaal, actie, camerawerk zorgt voor een zekere rust die hier bij momenten nog overtroffen word. De cast is weer prima in orde met Harris als degelijke badguy (valt naar finale toe wel wat tegen), Baldwin die een mooie intro krijgt en Ferguson die duidelijk het beste vrouwelijke personage uit de reeks speelt. Toch overtuigt ze me niet volledig (vooral door alle lovende kritieken die ik las). Uiteindelijk is haar personage nogal voorspelbaar en heeft ze naar mijn zicht ook niet echt het uiterlijk van een femme fatale waar Cruise zo maar z'n oude liefde voor in de vergetelheid duwt. Nu, hoewel haar personage best voorspelbaar is speelt Ferguson het wel met verve en dankzij een mooie toevoeging van haar skillz is zij zeker een personage dat haar plaats verdient in deze reeks.

Het verhaal dan. Op zich is er niks mis mee en is de vaart verpletterend en onderhoudend. Anderzijds is het gegeven van 'ontheven uit functie' de laatste jaren wel ontzettend veel gebruikt en brengt het ook nergens vernieuwing. Integendeel, ik had vaak het gevoel dat ik naar een soort van Bondfilm aan het zien was. Zeker toen tijdens de motoscène een soundtrack wél heel Bondiaans aanvoelde. Nu, het is wel solide uitgevoerd en gecombineerd met de schitterende locaties en actiescènes is het ook nergens storend. De finale is dan weer typisch MI en zorgt voor een fantastisch einde dat smaakt naar meer. Maar of ik Rogue Nation nu hoger inschat? voorlopig niet. Maar Ghost Protocol kreeg ook een opwaardering na een herkijkbeurt dus wie weet...

Rogue Nation is een heerlijke actiethriller met dank aan een uitstekende cast, schitterende actiescènes, een spannend onderhoudend verhaal en uitstekend camerawerk.

misschien was de verwachting te hoog en is de bewuste scène van Berry en Thornton een klassieker geworden maar de film in zijn geheel viel me iets te mager uit om hoge toppen te scheren. De 2 losse verhaaltjes die langzaamaan in elkaar verweven zijn was wel mooi en beide verhalen waren op zich onderhoudend genoeg om de kijker te blijven boeien. Alleen in de laatste akte word alles zo snel afgehandeld dat het wat rommelig leek. Acteerwerk vond ik ook niet overweldigend. het was degelijk maar soms echt karikaturaal. Camerawerk was wel goed maar misschien net iets te clean voor dit soort films

Mr Nobody gaat voorlopig vooral nog door het leven als de duurste Belgische film aller tijden (hoewel er weinig Belgisch aan te zien is). Tussen de $33 en $37 miljoen zou de film gekost hebben en ondanks dat dit een aanzienlijk budget is zouden dergelijke films in Amerika toch makkelijk het driedubbele hebben gekost want qua effects is deze film echt Top Notch.

Jaco Van Dormael is een uitstekend regisseur. Het duurde meer dan 13 jaar na Le Huitième Jour voor hij Mr Nobody naar buiten bracht. Dat dit scenario werk vroeg is best te begrijpen want deze film is een uitgekiende film die je niet op 1 2 3 schrijft.

Maar Mr Nobody is een typisch voorbeeld van een film die niet voor iedereen is weggelegd. Ofwel vind je dit een wereldfilm, ofwel oersaai en traag en de soort waar ik toebehoor (gewoon) zijn waarschijnlijk zeldzaam.

Ik kan zeker begrijpen dat velen dit een topfilm vinden die zelfs oscarwaardig is. Alleen pakte de film mij niet echt genoeg en bleef het misterie rond de verschillende verhaallijnen te lang en de cohesie bleef maar op zich wachten. Toch is de film de eerste 90 minuten echt een topfilm voor mij. Ondanks de plotse wending van verhaal naar verhaal en weinig echte gebeurtenissen, blijft de vaart er goed in en is het acteerniveau bijzonder sterk. Zelfs de kleinste rollen zijn tot in de perfectie vervuld en de jongere versies (vooral de 3 - 15 jarigen) van Leto zijn ziekelijk gelijkaardig. Maar na die 90 minuten blijft de film voortgaan in die afwisseling zonder echt vooruit te gaan en verlies je de concentratie. Misschien is het wel half de bedoeling geweest want in die periode denk je eigenlijk na over de betekenis van de film en reflecteer je dit op je eigen leven. Het is dan ook jammer, en dat vind ik nog de grootste fout van Van Dormael, dat het personage van Leto op het einde zelf een soort van conclusie vormt over zijn verschillende verhalen en dat had moeten open gelaten worden want voor elke persoon zal de betekenis of het thema van de film verschillend zijn.

Visueel is de film wel een pareltje, van de planeten tot de steden, van de soms gekke gebruiken van gebeurtenissen (zoals het overrijden van de vrouw met buggy) tot de schitterende camerabewegingen. De muziek: vooral lekkere oude hits zijn ook toepasselijk en zijn een surplus op het personage.

Mr Nobody is geen film voor iedereen maar indien dit genre iets voor jou is (bvb The Fountain met Hugh Jackman) dan kan de film je overdonderen als een topfilm. Uiteindelijk blijft het voor mij een uitstekend concept, perfect gevisualiseerd en sterk geacteerd, maar anderzijds te langdradig in zijn gebruik van het concept en daardoor de vaart volledig verliest in het tweede deel. Ik had er misschien té veel van verwacht.

Matthew McConaughey is ondertussen een veel gewaardeerd acteur. éen van de rollen die daartoe bijgedragen heeft is Mud en dat is ook totaal terecht al vind ik persoonlijk dat het niet hij is die de show steelt.

Mud is op zich geen bijzonder verhaal, of toch de basis ervan is nergens vernieuwend. De kracht van deze film is dan ook de cast. Een redelijk indrukwekkende cast met McConaughey, Witherspoon, Sam Shepard en Michael Shannon. Toch is het de jonge Tye Sheridan (die binnenkort Cyclops zal worden in X-Men Apocalypse) die voor mij de strafste is van allemaal.

Wat eigenlijk nog straffer is aan de kracht van deze personages is dat deze allemaal amper uitgewerkt worden. Doorheen de film is de evolutie van de personages opzich miniem en nergens verrassend en toch weet de film zonder moeite de vaart erin te houden met dank aan de sterke vertolkingen.

Toch is Mud een rare film. Je zou het op sommige momenten een soort van thriller kunnen noemen, maar vooral toch een drama. Maar naarmate de film vordert wordt het eerder een romantisch drama zonder romantiek of toch miniem. Laat ons zeggen dat een huilbui van Sheridan en een zwaai van McConaughey en Witherspoon het enige is wat als rechtstreeks romantisch kan worden beschouwd. Voor de rest bevind de romantiek zich in de dialogen en hoe de personages die neerzetten terwijl ze over hun geliefde aan het praten zijn. Geloven in de liefde lijkt wel hét dilemma van deze film: enerzijds bij de volwassen mensen die op een kruispunt staan van hun relatie, anderzijds bij de jeugd die er begint in te geloven maar er snel ook de realiteit van inziet. Het zijn die dilemma's die de film dragen zonder zagerig over te komen. Door het misdadig achtergrondje erin te steken is de balans nagenoeg perfect. En de finale brengt voor ieder wat wils zonder de eigenheid van de film achter te laten.

Toch heeft de film wat minpunten. achteraf blijft toch het gevoel dat het basisverhaal op zich niet speciaal is en alleen maar niveau haalt door de personages, en het camerawerk was bij momenten toch wat slordig.

Mud is een fantastisch drama dat vooral teert op de sterk spelende cast en een heerlijk décor. McConaughey schittert maar het is de jonge Sheridan die de toppen scheert.

Toen ik deze film in de bioscoop zag destijds, viel deze mij toch wel tegen. Nergens werd de heerlijk geslaagde combinatie van spanning en actie/komedie bovengehaald. De film leek een leeg, saai slotstuk van deze reeks. Nu, zoveel jaar later is het opvallend hoe de film stand heeft gehouden en eigenlijk veel beter is dan ik me kon herinneren.

De film begint misschien wel met het zwakste punt van de hele film. De intro van Keizer Jet Li en diens neergang werd wel heel lang uitgesponnen en dit mocht wel iets compacter. Het is ook raar dat bij een trilogie het slotstuk met nog zo een intro moet beginnen. Meestal is het slotstuk in dergelijke reeksen éen grote rit die in volle vaart voorbijgaat maar bij deze film is dat in het begin toch net wat anders. Eens we de gekende personages terugzien (nuja, buiten Hanna en Fraser zien we niet veel oorspronkelijke personages want Weisz is veranderd door Bello en de zoon is al enkele jaren ouder) komt de film op gang. De film heeft misschien soms wat simpele humor maar anderzijds vind ik Fraser écht een ondergewaardeerde acteur voor dergelijke blockbusterrollen. Hij speelt rollen in dergelijke films met verve en doet dat hier ook weer, aangevuld met een best aangename cast waar het wel opvallend is dat bad guy Jet Li eigenlijk door iedere mens op aarde gespeeld had kunnen worden. De settings zijn schitterend, van de straten in Shangai tot een schitterend sneeuwlandschap recht naar het midden van de woestijn. Vanaf de keizer 'tot leven' komt valt de film ook nooit meer stil. Van de ene actiescène naar de andere en opvallend is dat de effects tot op vandaag nog steeds top notch zijn. Volgens mij is de finale zelfs éen van de meest indrukwekkende CGI - finales die we al gezien hebben.

Achteraf besef je natuurlijk dat het verhaal wel bijzonder leeg was en dat deze film eigenlijk buiten de personages weinig te maken heeft met z'n 2 voorgangers

maar als losstaande actieblockbuster is The Mummy een entertainend topamusement die op het eerste kwartier na geen moment verveeld.

3,75/5

halverwege afgezet. waanzinnig slechte effects, belachelijke acteerprestaties en dat sfeertje dat ze willen creëren met die grauwe filter over werkt saai voor deze film