Opinions

Naar aanleiding van Star Wars: The Force Awakens speelt de Vlaamse zender 4 alle reeds verschenen Star Wars-films af in chronologische volgorde. De tweede in de rij was dus Attack Of The Clones.

In mijn jeugdjaren heb ik deze film grijs gedraaid. Ik herinnerde me het als een fantastisch actie epos waar de eindscène van Anakin en Padmé in het geheugen geschrift stond met het hand van Anakin als bijblijver. De dag van vandaag is het woord 'fantastisch epos' uiteraard te hoog gegrepen maar dat het een hele stap vooruit is tegenover The Phantom Menace is wel een zekerheid.

De film slaat meteen 10 jaar over, gebeurd ook niet vaak in films die eigenlijk als 1 geheel worden bekeken maar op zich was het wel nodig om het personage Anakin een groeispurt te laten krijgen en het personage dichter bij zijn toekomst te brengen. Dat Hayden Christensen geen rasacteur is wordt al snel duidelijk, maar aangezien Star Wars toch een soort van opera is vond ik het allemaal wel nog meevallen. Oscarwaardige acteerprestaties heb ik trouwens nog niet opgemerkt bij de Star Wars films, misschien dat daar de komende weken verandering in komt. Maar Christensen deed het dus ok. In sommige scènes schiet hij inderdaad tekort, maar in andere scènes vind ik hem best degelijk spelen waarin de onderaardse woede goed te merken is. Met zijn uiteindelijke toekomst in acht genomen vond ik dat best goed gedaan. Nathalie Portman laat hier duidelijk ook nog niet het beste van haar zelf zien, net zoals de hele cast trouwens waar zelfs McGregor soms als een amateur overkomt. Om niet te ver over de cast uit te wijden: het was allemaal niet hoogstaand maar storend evenmin.

Het voornaamste probleem blijft toch voor mij Lucas, hoewel ik dat gevoel vroeger minder had. Maar hoe hij de verhalen geschreven heeft en die vooral in de montagekamer aan elkaar heeft gezet is soms toch onder niveau. Het was wel al beter dan in de voorganger maar top kon je dit niet noemen. En dat is raar dat Lucas visueel toch ons in de steek laat in vele scènes, want in de actiescènes laat hij die prachtig tot leven komen met mooie dynamische beelden waar het toch allemaal duidelijk blijft en de effects nu wel degelijk overeind blijven, wat in zijn voorganger niet altijd gezegd kon worden.

Zo begint de film al snel, na een kleine intro, met een heerlijke achtervolgingscène in de stad. In die scène merk je al dat de effects een trapje hoger staan en dat maakt het gewoon véél aangenamer om naar te kijken. Daar is trouwens nog een heerlijk duo te merken in Kenobi en Skywalker, iets wat snel daarna volledig verwatert en toch een gemiste zaak is. Daarna zakt de film wel wat in. De dialogen laten nog steeds de wensen over en als er dan buiten schitterende locaties niet veel te merken is, begin je langzaamaan toch wel te hopen op die actiescène. Die komt er dan ook aan vanaf Obi Wan landt op Kamino. Die vechtscène is een klein voorproefje, niet veel later volgt nog een heerlijke ruimte-achtervolging. Vanaf dan valt de film zo goed als niet meer stil. Er worden enkele (voorspelbare) twists en voorspellingen gedaan maar aan actie is er zeker geen gebrek. We krijgen ook de eerste uitbarsting van de toekomstige Darth Vader. Jammer genoeg gebruikt Lucas die situatie veel te weinig waardoor de impact nogal beperkt blijft. Dan begint een langgerekte finale waar de start wordt ingeluid op Geonosis. Een heerlijke oorlog die nooit verveeld en genoeg afwisseling biedt in de soort actie. Het slotgevecht is, net zoals in de voorganger, misschien nog niet echt een onwijs sterke apotheose maar dankzij de puzzelstukjes die langzaamaan in de plooi vallen is het wel een aangenaam einde.

Star Wars: Attack Of The Clones is zeker geen meesterwerk. Daarvoor zijn er nog steeds te veel fouten gemaakt in het scenario, dialogen en opzet. Maar de film neemt een flinke stap voorwaarts tegenover zijn voorganger dankzij effects die duidelijk beter zijn, heerlijke actie en de kleine dingen waaruit duidelijk te merken is naar waar we toewerken.

Voor een tussendeel in een trilogie is dit ongetwijfeld een film die ook zo meer dan te pruimen is.

3,75/5

Naar aanleiding van Star Wars: The Force Awakens speelt de Vlaamse zender 4 alle reeds verschenen Star Wars-films af in chronologische volgorde. De derde in de rij was dus Revenge Of The Sith. Vroeger vond ik deze minstens evengoed dan de originele trilogie, maar nu twijfel ik toch een beetje. Het zal afhangen of de komende weken de originele trilogie mijn geheugen ook niet in de steek heeft gelaten. Maar dat dit de beste film is uit de prequel trilogie is wel overduidelijk.

De film begint eigenlijk geweldig. Een langgerekte actiescène die nooit verveeld en 10 jaar later qua effects nog steeds overeind blijft. Daarna wil de film zijn pionnetjes uitzetten. En dat loopt eigenlijk wel niet zo goed. Ten eerste is er aan Anakin in het begin van de film nog véél te weinig te merken dat hij naar zijn lot aan het toewerken is. Ook het personage van de kanselier is belachelijk uitgewerkt. De slimmerikken wist al vanin A Phantom Menace wie hij werkelijk is en ook de iets minder slimme mensen zullen dit ongetwijfeld al doorgehad hebben in Attack Of The Clones. Maar waar de overgang van Anakin voor een groot stuk om draait is het vertrouwen in de kanselier en de band die ze hebben. Alleen is die band nooit ter sprake gekomen én al hélemaal niet uitgewerkt. De andere reden is misschien nog wel meer te begrijpen, zeker gezien de opbouw in de vorige films en naar de sequels toe. Anderzijds gooit Lucas ook dat overboord in een scène tijdens de finale. Nu heb ik wel de meest kritische zaken al vernoemd. Want eigenlijk haalt Revenge Of The Sith een heel aardig niveau ondanks de gebreken van regisseur en schrijver Lucas. De montage blijft dan wel nog zeer rommelig (zo worden leuke actiescènes abrupt onderbroken voor een dialoog met andere personages terwijl de actie nog niet afgrond is én zijn de overgangen nog steeds amateuristisch te noemen), het is wel al een stuk beter dan bij de voorgangers. Ook de effects zijn van puik niveau waardoor de verschillende werelden werkelijk pareltjes zijn om naar te kijken (ook al zijn ze niet altijd even nauwkeurig uitgewerkt). Over de cast kunnen we eigenlijk kort zijn. Op zich doet iedereen het aardig en merk je dat ze allemaal ook gegroeid zijn in hun rol, maar door de voorgeschreven dialogen en het scenario kan je deze cast gewoon niet optimaal benutten. Dat Hayden Christensen geen oscarwaardig acteur is, was al langer duidelijk. Toch vind ik hem best aardig voor deze rol en het materiaal dat hij voor handen had. Een geweldig acteur had er met dit voorgeschreven materiaal echt niet meer uit kunnen halen. éen zaak moet ik Lucas wel prijzen. Het is mooi dat hij het laatste uur uitstrekt om het tot stand komen van Darth Vader te belichten zonder de film zelf volledig in 2 te hakken. De neergang van de Jedi's is pure perfectie en schitterend in beeld gebracht. De finale tussen Vader en Obi Wan is dan wel wat belachelijk Anakin zou normaal met gemak afrekenen met Obi Wan en ook de laatste minuten zijn nét wat teveel linkmomentjes naar de originele trilogie. Het had naar mijn gevoel meer imponerend geweest als de laatste scène de eerste adem van Darth Vader geweest was, nu zijn de laatste scènes meer een anticlimax.

Revenge Of The Sith is duidelijk de beste film van de prequel trilogie. Met een schitterend eerste halfuur en een sterk laatste uur waar soms de perfectie benaderd word (maar ook wel zwaktes bevat) én een duidelijke duistere toon is deze apotheose van de Darth Vader-origin een waardige Star Wars film maar achteraf blijft ook hier het gevoel overheersen dat er eigenlijk véél meer uit te halen was.

Naar aanleiding van Star Wars: The Force Awakens speelt de Vlaamse zender 4 alle reeds verschenen Star Wars-films af in chronologische volgorde. De 5e film in chronologische volgorde was dus The Empire Strikes Back. De film die volgens velen simpelweg de beste Star Wars film is tot de dag van vandaag. Jammer genoeg deel ik die mening niet, al kan ik wel begrijpen dat sommigen dat vinden (zeker mensen die de film in de tijd zelf hebben gezien).

Waar A New Hope nog een trage aanloop had en het vooral een straf niveau haalde in de tweede akte probeert The Empire Strikes Back het volledig tegenovergesteld. De film start ongelooflijk snel en wil de kijkers met verstomming slagen met een hoog tempo en dynamische actie. Ik kan zeker begrijpen dat ten tijde van verschijning dit ook effectief zo aanvoelde maar anno 2015 valt dit toch hard tegen. Waar A New Hope door een mooie dosering van effecten die effecten de tand des tijds mooi hadden doorstaan komt in deze openingsfase toch het meeste van de gebruikte effecten in kwaliteit tekort. Dat is zeker jammer want daardoor is de hele openingsfase amper entertainend en zijn enkel de speelse conversaties tussen Solo en Leia nog iets of wat van niveau. Wanneer de actievolle openingsfase voorbij is en de film 'tot rust' komt haalt de film stilaan niveau. Het is goed dat Mark Hamill hier eigenlijk lange tijd een bescheiden rol in speelt. De man acteert écht niet beter dan Christensen en hoewel zijn rol op zich zeer belangrijk is qua inhoud maar niet qua hoeveelheid zorgt het er wel voor dat het minder storend is. Door de aandacht meer te vestigen op Han Solo, Leia en Chewbacca krijgt de film wel een zeer leuke dynamiek die af en toe misschien wel iets té komisch aanvoelt. De intrede van Yoda is al bij al wel geslaagd (hoewel hij qua personage totaal verschillend is dan in de prequels) maar dat Yoda hier nog niet met CGI is gemaakt is misschien wel dé verbetering van de prequels tegenover de originele trilogie. De relatie tussen Han en Leia is wel een beetje chaotisch en rommelig uitgeschreven en springt nogal vaak van de hak op de tak. Het mooiste van deze film vind ik persoonlijk Chewbacca. In deze film wordt hij als een volwaardig personage beschouwd dat zowel angst inboezemt maar anderzijds ook gevoelens heeft en zowel voor een gevoelige als komische snaar kan zorgen. Ik denk dat The Empire Strikes Back vooral een waanzinnig niveau haalt in de finale. Ongeacht de beroemde onthulling is de finale op zich wel een pareltje met een verbeterd Jedi-gevecht tov zijn voorganger, effects die plots een kwaliteitsinjectie krijgen en een wondermooi decor gedragen door een mooi uitgekiemd verhaal en twists. De finale van deze film is inderdaad een pareltje maar anderzijds schommelt de film (anno 2015) in de rest van het verhaal net wat teveel in kwaliteit waardoor de uiteindelijke quotering niet hoger is dan A New Hope.

The Empire Strikes Back is vooral in de tweede akte een pareltje waarin het Star Wars - universum ongekende hoogtes kent. Jammer genoeg is de eerste akte véél te wisselvallig en bij momenten te zwak om van The Empire Strikes Back dé beste Episode uit deze saga te maken

Naar aanleiding van de nieuwe Star Wars zend VIER de hele saga uit en de laatste in rij was Return of the Jedi. Het slotstuk van de originele en baanbrekende trilogie die mij tot nu toe kon vermaken en enigszins ook kon begrijpen dat de film in die tijd een fenomeen was maar anderzijds anno 2015 toch net iets minder force in zich had. Het laatste deel veranderde die opinie niet, integendeel. Return of the Jedi is wat mij betreft het minste deel uit de originele trilogie. Waar A New Hope een hele nieuwe wereld opende, The Empire Strikes Back schitterend opbouwde naar een nagenoeg perfecte finale kan Return of the Jedi niets nieuws meer bieden en doet het eigenlijk wat afbreuk aan bepaalde aspecten die mooi waren opgebouwd in de vorige delen.

De film heeft ook een flinterdun verhaal. Het is dan ook een aaneenschakeling van herhalingen. Het is toch opvallend dat een bejubelde reeks als Star Wars in de originele trilogie 2x draait rond hetzelfde: namelijk een 'Death Star'. Het grappige is zelfs dat die van Return Of The Jedi sterker zou zijn als die van A New Hope maar eruitziet als een afbraaksel van de vorige. Nu, op zich is een flinterdun verhaal niet zo een ramp, maar hier werd toch wel zeer weinig gedaan. Dat Harrison Ford dan ook de enige is die degelijk acteer is ook opmerkelijk. Dat Hamill al als een patattenzak acteerde was al duidelijk in de vorige delen, maar ook Fisher laat in deze film meer dan éen steek vallen. Dat de dialogen in deze film duidelijk van een lager niveau waren had daar misschien ook mee te maken.

Uiteindelijk is hetgene wat me het meeste stoort het personage Darth Vader. Nuja, wie de prequels heeft gezien kon al weten dat hij niet de onverslaanbare was maar geplaatst in die tijd moet dit toch een serieuze teleurstelling zijn? Waar Vader in de voorgaande delen als een rotslechte, bezetene van de darkside,onverslaanbare slechterik werd neergezet die angst inboezemde tot op je netvlies en zelfs zijn kinderen te vechten gaat veranderd in deze film Vader naar een seutje die eigenlijk gewoon een volgeling is van iemand die hem volledig in zijn macht heeft. Dat ze Vader een evolutie zouden geven was te begrijpen maar alles wat werd opgebouwd werd hier wel zeer radicaal omgegooid en zorgt toch voor een anti-climax.

Dat het gebrekkige, voorspelbare verhaal gecombineerd met enkele flaters en zwak acteren toch nog een 7 krijgt is omwille van het feit dat op sommige momenten de film wel magie uitstraalt en het ondanks het simpele wel onderhoudend blijft.

Return of the Jedi is een voor mijn gevoel matige afsluiter van de puike originele trilogie (die ook zijn gebreken heeft). Een té simpel verhaal, onbegrijpbare personage-evoluties en in het algemeen matig acteerwerk zorgen ervoor dat Episode VI een beetje als anti-climax aanvoelt, hoewel er nog genoeg momenten van plezier te beleven zijn die het onderhoudend houden.

Matthew Vaughn's recept is ondertussen gekend al voelde het in Stardust nog nieuw. Neem een typisch genre, gebruik zeker de nodige cliché's maar breng ze met zoveel rock en roll en spitsigheid dat ze net leuk worden gecombineerd met doeltreffende humor (en actie). Dat Stardust zijn eerste soortgelijk werk was (layer cake was een atypische vaughn-film achteraf bekeken), was wel duidelijk. Je ziet de frisheid ervan maar anderzijds toch ook nog de onervarenheid erin. De film begint ontzettend sterk, de film gaat in een volle vaart en valt geen enkel moment stil, maar halverwege snakt de film naar adem en moet dat net iets te lang doen om de kijker volledig te weten blijven boeien. De finale is dan wel vermakelijk maar weet je toch nergens de 50 minuten ervoor te vergeten. De cast doet het wel voortreffelijk al was de 'ster' Danes misschien wel het zwakst gespeelde personage van de film. Storen deed ze niet maar vond ze toch niet zo overtuigend tegenover de andere leden van de cast. Vooral Pfeiffer en in minder mate De Niro. Pfeiffer speelt haar rol als slechte heks voortreffelijk en De Niro is best heerlijk als homoseksuele kapitein. Het is bijvoorbeeld net dat personage dat Stardust typeert. Dergelijk personage is lichtjes de randjes opzoeken van dat genre en een mainstream film. Alleen doet Vaughn er hier nog te weinig mee zoals hij dat in zijn latere films wel zal doen. Over de effecten valt misschien ook wel het éen en ander te zeggen maar al bij al viel dat wel mee als zullen ze het label top notch zeker niet kunnen dragen.

Stardust is misschien de minste film van Vaughn in mijn opinie. Maar deze film is zeker vermakelijk en toont anderzijds al de eigenschappen die de Vaughns-films zo typeren. Vervelen doe je je zeker niet, maar topvermaak kan je het evenmin noemen.

ondanks de terugkeer van enkele oudgediende kan de laatste step up geen vuist meer maken tegen de al mindere sequels. dansend niks vernieuwend, zelfs visueel was het aan de saaie kant, de acteurs die er meer tegen hun zin zaten te spelen etc. het enige wat nog enigszins tof was, was de reflectie op de hedendaagse wereld, het vortex gedoe als kwinkslag op the voice (met nogal gelijkaardige rondes), de mentaliteit van de wereld hedendaags etc. maar dat is dan ook de enige moeite die de schrijvers van dit verhaal hebben gedaan. een aangenaam kijkbeurtje voor éen keer, maar een tweede keer zal ik hem echt niet meer opzetten. step up all in was vooral een step up: it's all over.

matige actiefilm van Simon West en Cage, nochtans het team van het ooit zo vermakelijke Con Air. Maar beiden zijn afgezwakt naar de matige actiefilms die amper een bereik kunnen vinden in de bioscoop. Deze film is zeker niet de zwakste Cage-Schulden-film maar echt een hoog niveau word hier niet gehaald. de film heeft een verhaal dat de laatste jaren nogal in trek is en ook hier worden de clichés allesbehalve omzeild. De niet onaardige cast trekt er dan nog het meeste uit, vooral uit de soms belachelijk geschreven dialogen. De actie is best wel te pruimen al ga je nergens op het puntje van je stoel zitten. De muziek vond ik dan wel weer heerlijk. De finale is voorspelbaar maar

na het einde heb je een 90 minuten aardig vermakelijke actiefilm achter de kiezen die je morgen al snel weer vergeten bent en ik hoop dat Cage en West dit ook snel zullen vergeten.

hoogstwaarschijnlijk al de slechtste JCVD-film die ik al heb gezien. Had geen voorkennis van het spel dus ik heb de film puur opzichzelf staand bekeken. Wat viel dat tegen. Misplaatste oneliners, belachelijk slecht acteren (op de Villain na, die was best cheesy) en actie die nergens echt leuk wordt en waar we ook veel te lang op moeten wachten. De film haalt, op een paar momenten na, zelfs niet het 'so bad it's good' niveau...

een best te pruimen actiefilm die het vooral moet hebben van de niet onaardige cast. De actie is wel lekker bruut, rechtoe rechtaan. Het verhaal is wel veel te voorspelbaar en clichématig maar dat wordt netjes opgelost door de cast die bijeen geraapt is. Ondanks dat buiten Reeves personage geen enkel ander een deftige uitwerking krijgt spelen ze zelfs op automatische piloot dit filmpje naar een hoger niveau met als topper Whitacker.

Leuke actiefilm die vooral leuk is door de herkenbare en solide spelende cast in een clichématig maar vermakelijk verhaal.

Zeker en vast beter als de live action film 'de duistere diamant' maar nog steeds geen hoogstaande suske en wiske film, hoewel dit de de duurste belgische film ooit gemaakt is (9 miljoen) op zich is het verhaal wel leuk, is de setting tof en het scenario is zeker en vast niet slecht met een hedendaagse blik maar toch genoeg behoud van het origineel en ook de look is veel beter passend bij de strips. Ik heb de vlaamse versie gezien en daarin waren de stemmen niet altijd even sterk: zo was staf coppens als suske niet echt geslaagd. sien eggers als sidonia zeker en vast wel en lucas van den eynde als lambik af en toe ook. waar vooral het probleem ligt in deze film is de animatie. op zich geen ramp en zeker ook een beperkter budget dan de grote animatie films maar toch, de locaties en de personages zijn niet beter als een gewone game van de ps3 en het wandelen van de personages was nog het ergste. ook het stadje enzo was zeer kaal terwijl het landschap wel schitterend in beeld gebracht was. doordat de personages houterig door het verhaal gaan is het niet echt een vlotte film al zijn er leuke twists naar bekende films en acteurs.

al zie je de twists al van veraf aankomen en kijk je soms meer naar een oude ps3-game, de feel good, de leuke twists en de nostalgie naar de strips die wel degelijk is overgezet naar het witte doek maakt de texasrakkers een degelijke trip door het vandersteen universum en alvast een stap vooruit op de duistere diamant. toch had ik er meer van verwacht

Een Britse actiethriller die Hollywoodiaans wil aanvoelen. Dat is in een notendop The Sweeney. Met een leuke cast en een aardig opzet zat hier ook écht een lekkere actiefilm in, alleen leken de ambities uiteindelijk toch te hoog.

De film begint wel sterk: gevatte dialogen, leuke actie, constante spanning, toffe personages gedragen door een sterke cast. Dat kan ook niet echt teleurstellen met Winstone, Drew, Atwell, en Lewis heb je een aardig ensemble gevuld met wat minder bekende maar wel talentvolle acteurs. Een geluk dat deze cast er is want na een prima eerste akte die ook gekenmerkt word door een mooie visuele stijl zakt de film in. Twists die er te vingerdik op liggen zoals personages die sterven voeren de boventoon. Op zich kan dat nog meevallen maar als de halve 2e en volledige 3e akte gedragen word door de dood van een personage halverwege de film die er zo vingerdik op lag is het best wel irritant. Dat de film in die laatste helft dan ook nog eens alle cliché's afgaat zorgt ervoor dat de gehele opzet toch in water valt. Ondanks die fouten blijft de vaart er wel in en is het zeker onderhoudend. In de finale laat de regisseur nog eens z'n kunnen in met een leuke actiescène die dan wel weer banaal eindigt en zo de gehele film samenvat.

The Sweeney is een redelijke actiefilm, vooral gedragen door een leuke cast en een sterk begin. Daarna zakt de film in en is het te voorspelbaar maar blijft het onderhoudend. Er had alleen meer in kunnen zitten

degelijke komedie met een talentvolle cast die er ook het maximum uit weet te halen. Het verhaal op zich is wel goed en houd de film ook recht want echt veel hilarische situaties zijn er niet, het zit meer in de details en zinspelingen. Bateman speelt hier wel iets anders dan in zijn meeste rollen en vooral de vader-zoon relatie vond ik goed uitgewerkt. Aniston is altijd een genot om te zien en Goldblum heeft een leuke bijrol.

Nergens een topper maar zeker een degelijke komedie.

leuke doorsnee actiefilm die me destijds (als puber) wel beter leek te zijn. Maarja als puber een bombastische actiefilm, een hoge vaart en enkele leuke kiekjes van Halle Berry kunnen zien tilt een film al snel omhoog. Toch weet jaren na datum de film nog redelijk te overtuigen. Het technologische aspect word al wat beter en toffer uitgewerkt dan in de 90's en hoewel de actie talrijk aanwezig is ligt er ook wel wat nadruk op de personage's waar spijtig genoeg in de tweede helft nogal veel van blijft openliggen. De film heeft ook enkele leuke twists al kan je eigenlijk al vanaf de eerste seconde het einde voorspellen. De cast doet het degelijk maar ook niets meer. Jackman kon nog niet wat hij nu kan, Berry speelde een beetje de voorloper op haar Bondgirl en Travolta speelde soms iets over the top al paste dat op zich nog wel binnen de sfeer van de film. De actie is top als je van domme bombastische actie houd en daar had ik gisteren wel zin in dus dat viel mee. De finale is, zoals gezegd, wat voorspelbaar maar op zich bederft dat de pret niet van de rest

Swordfish is geen topper maar is wel degelijk in alles: cast, actie, verhaal, twists, setting etc. Een beetje voorspelbaar maar wel leuk tijdvermaak.