Opinions

Tijdens het kijken moest ik regelmatig denken aan de overeenkomsten die de film heeft met het lijdensverhaal van Jezus. Na de film bleek gelukkig dat mijn gedachtegang niet een unieke is. Toen ik wat meer over de film ging lezen, bleken de overeenkomsten tussen dit gevangenisdrama en de levensweg van Jezus intentioneel te zijn.

Het wezen van de gevangene Luke is georiënteerd op het Bijbelse lijdensverhaal. In woord en gebaar. Neem alleen al de pose die Luke aanneemt na de beruchte wedstrijd eiereten. Uitgeteld ligt hij op een tafel in de gevangenisbarak in een houding die overeenkomt met de manier waarop Jezus aan het kruis wordt afgebeeld. Of neem de strategie die Luke toepast tijdens een bokswedstrijd waartoe hij door een robuuste gevangene wordt uitgedaagd. Hij wint de wedstrijd in morele zin. Hij doet dat niet door zijn tegenstander neer te slaan, maar door na elke misselijkmakende klap die hij krijgt weer op te staan en opnieuw een misselijkmakende tik in ontvangst te nemen.

Met zijn eerlijkheid en gelatenheid maakt hij indruk op zijn medegevangenen die hem in beginsel met scepticisme tegemoet traden. Alras verzamelen zij zich als getrouwe apostelen om hem heen. Voorwaar, beste lezer, Cool Hand Luke is niet alleen een jezusallegorie. Daarvoor wijkt Luke toch teveel af van de soevereine Messias figuur uit de bijbel. Zijn handelingen hebben namelijk ook een duivelse zelfvernietigende rand. Luke is niet op een missie om de gevangenen te bekeren tot rechtschapen mensen. Hij handelt met het doel de verveling te verdrijving en de boel op te schudden. Over de consequenties denkt hij niet na. Luke is eerder een slachtoffer van de omstandigheden dan dat hij de omstandigheden naar zijn hand zet. Hij grijpt de gelegenheid aan. Dingen overkomen hem. En hij laat anderen dingen overkomen.

Hij speelt de rol van charismatische leider en rebel omdat hij niet anders kan. Hij is niet in staat zich te voegen. De spelregels zoals die gelden in de maatschappelijke interactie, beheerst hij niet of is hij niet bij machte te beheersen. Zijn bijnaam luidt Cool Hand. Die naam wordt hem door de gevangenen gegeven nadat hij bij het pokeren zijn tegenstander overbluft met niets. ”Sometimes nothing can be a real cool hand”. Het niets dat Luke omkleedt en dat hij verbergt wordt echter voor veel meer dan niets gehouden. Dat hem daarbij een aura van altruïsme omringt, helpt bij de mythevorming, maar is in feite een teken van onmacht. Hij beheerst de regels niet en is gewoon zijn impulsieve zelf.

Cool Hand Luke is een bittere film die een onaangenaam beeld van de mensheid schetst. Het (op het oog) luchtige karakter Luke, dat fantastisch wordt vertolkt door Paul Newman, neemt het gezag op de hak en oogst bewondering. De gebeurtenissen in het gevangenkamp zijn hilarisch en branieachtig en leiden af van de diepere laag. Ze maken de bitterheid die film onderhuids uitdraagt, verdraaglijk.

Fantastische film.

Cool Runnings is losjes gebaseerd op een ware gebeurtenis. In 1988 deden twee Jamaicaanse bobsleeteams zonder veel succes mee aan de Olympische winterspelen in Calgary. De film neemt de viermansbob als onderwerp, had een budget van 14 miljoen dollar en leverde meer dan 150 miljoen dollar op. Een groot succes voor een doorsnee humoristische sportfilm met de bekende dramaturgie van vallen en opstaan gevolgd door een grote finale wedstrijd waarin het pathos hoogtij viert.

De weergave van Jamaica is zoals verwacht. Iedereen draagt bonte hemden en gebreide mutsen. Iedereen is lui, rookt en drinkt. Ach ja. Cool Runnings neemt zijn personages totaal niet serieus en zet hen clichématig weg. De avonturen van de bobbers in het ijskoude Calgary zijn wel grappig. Best leuk om de bobbers die aan tropische sferen zijn gewend te zien worstelen in sneeuw en ijs. Erg overtrokken aangezet, maar wel vermakelijk. Het sfeertje is lekker luchtig. De humor is vooral flauw, maar werkt aanstekelijk.

Cool Runnings van John Turteltaub is een amusante sportkomedie, waarvan het verhaaltje zo dwaas en overtrokken is dat je eigenlijk geen andere keus hebt dan meegaan in de dwaasheid. En dan is Cool Runnings best leuk.

Film met redelijk geslaagde humor en minder geslaagde zombie horror.

De gore is rijkelijk aanwezig, maar oogt (expres) erg goedkoop en heeft duidelijk een komische intentie. De overdreven bloederige effecten werken inderdaad even op de lachspieren, maar dat effect is snel uitgewerkt en is daarna eigenlijk alleen maar voorspelbaar en vervelend.

De basisschool als setting voor de uitbraak van het virus, levert een hoop gillende en krijsende kindertjes op. Niet leuk.

De volwassen personages zijn wel leuk. Overdreven wereldvreemd, grof en grappig in woord en gebaar. Die humor werkt goed. Dezelfde personages in een andersoortige setting, zou waarschijnlijk leuker hebben uitgepakt.

Een heel aangenaam en origineel filmpje (korte speelduur). Thriller? Ja. Maar, enkel het etiket thriller zou de film te kort doen. De film heeft absoluut ook komische en dramatische trekjes.

Het verhaal begint met een simpele gebeurtenis. De diefstal van een politiewagen. Deze diefstal opent de doos van Pandora. Elke actie die daarna volgt legt geheime zaken bloot. Elke actie heeft een gevolg voor het verhaal en geeft het verhaal een ander perspectief. Dat gebeurt allemaal zonder veel uitleg. De interpretatie is veelal aan de kijker. Spannend. Heel boeiend.

De muziek is bevreemdend en werkt mee aan de verhoging van de eigenaardige sfeer die over de film hangt.

Ben nooit zo'n fan van jonge acteurs, maar beide jongelingen acteren prima. Altijd fijn voor de inleving.

Prachtig einde. Prettig dat er nog wat losse eindjes ter interpretatie bungelen.

Rommelig. Niet spannend.

Vanaf het begin omhult de film zich met opzichtige schimmigheid die tot uiting komt in een grauwe setting en in grauwe kleuren. Erg theatraal. Het duister wordt bepaald niet subtiel opgezocht. De film komt vervolgens nauwelijks uit dit fantasieloze schemergebied. Het wordt je zodanig gekunsteld door de strot gedouwd dat de sfeer die naargeestigheid en harde somberheid moet uitdrukken dat door zijn overdreven opzichtigheid juist niet doet. Althans niet op de goeie manier. Het is ongeloofwaardig.

Het verhaal dan. Er lopen een aantal tijdslijnen door elkaar heen. Op zich niet moeilijk om ze uit elkaar te houden, maar de overgangen tussen de scènes gebeuren zo slordig en rommelig, dat het soms toch even zoeken is naar het juiste tijdskader. Het verhaal blijft trouwens te allen tijde gemakkelijk te volgen. De ongelaagde insteek zorgt ervoor dat de hoofdlijn altijd in zicht blijft. Een belangrijk nadeel van al die oppervlakkigheid is wel dat het verhaal nooit intrigeert en nooit spanning opwekt.

De personages dan. Niet om over naar huis te schrijven. Niet interessant. De hoofdrol is een gespierde hork die zo overdreven vechtlustig en horkig is dat hij erg vervelend en niet geloofwaardig is. Ook de twee duistere bijrollen zijn zo overdreven sinister dat ze heel vervelend en ongeloofwaardig zijn.

De actiescènes in de film zijn wel ok. De horror is onzin.

Een ongeïnspireerd vervolg is gezien de slotscènes een mogelijkheid. Niet doen, zou ik zeggen.

De film heeft een hoog tempo. Snelle interacties. Gekke gebeurtenissen. De scènes en scènewisselingen heel springerig en druk. Dat kijkt in beginsel een beetje nerveus. Gewenningstijd is bij mij altijd even nodig.

Het verhaal is gebruikelijk simpel. Een roadtrip met achtervolgingen door Italië met veel aandacht voor de bezienswaardigheden. De zon schijnt. Vakantiegevoel gegarandeerd. Een prettige en solide basis voor een komedie. Laat dus maar komen.

En toen kwam het niet echt. De Funès had een paar sterke momenten. De Funès en slapstick is altijd een grandioze combinatie. Ook hier, zeer geslaagd. Verder vooral veel humor, die bij mij niet erg viel. Te voorspelbaar. Uitgekauwd. Goedbedoeld, maar niet leuk.

De gebrekkige humor verdwijnt in alle drukdoenerij, die maskerend werkt. Pas als een komisch moment een spontane lach uitlokt, valt op dat die momenten eigenlijk wel bijzonder schaars zijn.

De vaart van de film houdt de moed erin en zorgt blijvend voor een onderhoudende kijkbeleving.

Maar het is niet geweldig.

Vanuit het perspectief van de 13-jarige Marta vertelt de film over een episode in haar leven waarin zij na te zijn opgegroeid in Zwitserland in de verwarrende en bevreemdende omgeving van het Zuid-Italiaanse Calabrië belandt. Geen fijne omgeving. Vervallen huizen, een half afgebouwde snelweg en een opgedroogde rivierbedding bepalen het stadsbeeld. In deze stad moet Marta na het keurige Zwisterland het sacrement van het Vormsel ondergaan. Kritisch en afstandelijk observeert zij haar nieuwe omgeving en beschouwt zij de katholieke rituelen.

De film is fragmentarisch van opzet. Gebeurtenissen die zich in Marta‘s leven afspelen lossen elkaar snel af. Ze reflecteren heel accuraat haar radeloosheid in haar zoektocht naar zekerheden. Behalve een nieuwe temperamentvolle omgeving met religieuze en sociale veranderingen, heeft het gesloten meisje te kampen met individuele hervormingen van puberale aard. Corpo Celeste van regisseur Alice Rohrwacher is een echte Coming of Age.

De film kent geen inleiding maar dropt de kijker midden in de hectiek van een religieus ritueel. Een soortement bedevaart. Evenals Marta moet de kijker zich maar zien te redden in het duiden van allerlei chaotische taferelen vol onbekende personages. Die vertelwijze haalt de belevingswereld van Marta dichterbij en maakt nieuwsgierig. Het helpt trouwens enorm dat Yle Vianello die het personage Marta sensibel vorm geeft haar zeer geloofwaardig invult. Dat het verhaal is gevat in krachtige beelden vol symboliek en de film oog heeft voor absurditeit en de humor niet schuwt, helpt eveneens enorm.

Dat Woody Allen een film maakt die zich niet in de Verenigde Staten van Amerika afspeelt en meer specifiek in New York is intussen al niet meer ongewoon. Aangename films als Match Point (2005), Vicky Cristina Barcelona (2008) en Magic in the Moonlight (2014) laten zien dat Allen zijn talent ook buiten New York uitstekend weet in te zetten. Coup de Chance speelt zich af in Parijs en heeft als bijzonderheid dat in de film een Franse cast acteert en dat de Franse taal wordt gesproken. Allen neemt in deze film niet alleen in geografische zin afstand van de Angelsaksische cultuur.

Coup de Chance viel me tegen. Het verhaal dat heen en weer schiet tussen romantische komedie en detective, is niet bijster inspirerend, origineel en aangrijpend. Toch heeft de film gelukkig net voldoende scherpe en komische momenten om je niet volledig in ellende weg te doen zakken. Voeg daar de bijzonder prettige aanwezigheid van Lou de Laâge en de aardige jazzscore aan toe en dan zijn de positieve elementen uit de film wel zo’n beetje genoemd.

De setting in een high society milieu werkt tamelijk gekunsteld. De personages gedragen zich niet erg natuurlijk. Hun afstandelijkheid zorgt voor weinig inleving. De personages zijn ook nog eens niet bijster interessant. Oppervlakkig vormgegeven karakters die zich van elkaar onderscheiden door middel van sterk aangezette karaktereigenschappen die geen diepe inkijk in het personage geven. Veel verder dan goed, slecht, aardig, onaardig, naïef en gewiekst gaan de kwalificaties niet. Ach, waar is toch die heerlijke complexe neuroot gebleven die de betere film van Woody Allen opluistert met zijn prominente aanwezigheid. Ik miste hem.

Het Parijse decor wordt pittoresk ingezet. De heimelijke liefde tussen protagoniste Lou Laage en haar uit een lager milieu afkomstige love interest wordt getoonzet met romantisch kitscherige beelden in een herfstachtige atmosfeer. De gesprekjes die worden gevoerd hebben weinig om het lijf. Een incidentele humoristische scherpzinnigheid werd door mij met gejuich begroet. De kabbelende gesprekjes passen goed bij het kabbelende karakter van de film. De uitsmijter is overigens erg grappig en doet de kijker uit zijn dommelende staat opschrikken. Daar was opeens de verrassende scherpe humor die in de rest van de film grotendeels ontbreekt. Ja, Coup de Chance viel me tegen.

In Le Coup du Parapluie wordt het personage Lecomte met een heuse huurmoordenaar verwisselt. Lecomte wordt prima gespeeld door Pierre Richard. Lecomte is een arrogante acteur zonder werk, die alleen aan zichzelf en zijn eigen voordeel denkt. In een gewone film wens je een dergelijk type geen goede dingen toe. In een dwaze komedie met Pierre Richard ligt dat anders. Zijn eigenliefde en arrogantie zorgen voor talloze komische en chaotische momenten die je doen vergeten wat een naar personage die Richard eigenlijk uitbeeldt.

Rondom hem een gedienstige cast. De echte huurmoordenaar natuurlijk. Een onaangenaam persoon met de typische kille uitstraling die je van een huurmoordenaar verwacht. Humorloos en daardoor zeer geschikt als klankbord voor de humor die Richard genereert. Verder nog een Indische lijfwacht (ook humorloos) en dus ook geschikt en nog wat minder essentiële personages die er verder niet erg toe doen maar als onderdeel van de (humoristische) gebeurtenissen een beetje van belang zijn. Ook de vrouwelijke bezetting is niet meer dan omlijsting. Het centrum van de aandacht is voor Pierre Richard.

Het verhaal is onzinnig, maar functioneert goed als kapstok voor slapstick en visuele humor. De grap waar de film om draait is dat Lecomte niet weet dat hij voor een huurmoordenaar wordt aangezien en zich niet bewust is van de ernst van het geweld dat om hem heen plaatsvindt. Die rode draad werkt tot het einde toe prima. Ik vond de hectiek en komedie die eruit ontstond in ieder geval erg grappig.

Regisseur Joe Roth maakt met Coupe de Ville een hartverwarmende film. Een roadmovie met leuke memorabele momenten. Men neme de discussie over de betekenis van de song Louie, Louie. Of het moment dat Patrick Dempsey van school wordt opgepikt. Of de onderlinge verbale steekspelletjes tussen de broers. Of de dialogen van Alan Arkin. Bijna elke scène sleurt je heerlijk mee in het verhaal over drie broers die elkaar ogenschijnlijk niet echt mogen, maar van vader Alan Arkin de opdracht krijgen gezamenlijk het verjaardagscadeau voor hun moeder (een cadillac) in ongeschonden staat naar huis te rijden.

De film plaatst zijn personages op de voorgrond. Ze maken geen deel uit van het verhaal. Ze zijn het verhaal. Ze zijn gelukkig voorzien van genoeg realisme om met hen te sympathiseren. Goed voor de beleving. Wel heeft het script de personages voorzien van wat eigenaardigheden, die hier en daar neigen naar het clichématige maar het net niet zijn. De personages glijden niet af naar de onwaarachtigheid maar blijven prettig grijpbaar.

Coupe de Ville is een tragikomische roadmovie. Een ziekte legt op een bepaald moment een zeker melancholisch laagje in de film. De tragiek staat echter nooit in het middelpunt. De tragiek popt op maar is niet dwingend aanwezig en bemoeit zich maar zelden met de hoofdlijn. In het middelpunt staan de belevenissen van de broers. En die belevenissen zijn levendig en humoristisch en zijn gekruid met een beetje nostalgie en veel heftige en grappige dialogen. Leuk.

Vier koppels op een tropisch eiland op een geheel verzorgde reis. Dat belooft zorgeloze vakantiepret met zon, drank en lange nachten. Nee dus. In plaats van ongeremd genieten, dienen zij zich (als onvermoede deelnemers aan een zomerkamp voor koppels met relatieproblemen) te houden aan een strikt schema en strikte regels. Ochtenddisciplines, yogalessen en gesprekken met een psycholoog. Oftewel een all inclusive vakantie die niet bepaald correspondeert met de verwachtingen van de reisgenoten.

Veel voer voor humor. Maar echt leuk wordt het niet. Oppervlakkig en voorspelbaar wordt het wel. Vlakke en vervelende personages ook. Met producent, schrijver en hoodrolspeler Vince Vaughn voorop. Hij is nadrukkelijk aanwezig en doet wat hij altijd doet. Aanwezig zijn dus. In bepaalde films is zijn optreden best leuk. Niet in deze film. De situatiekomedie is niet leuk. De dialogen zijn niet grappig. Andere acteurs als Jean Reno, Jason Bateman en Jon Favreau die heel acceptabel kunnen acteren, lopen tegen dezelfde tekortkomingen aan. Hun personages zijn vervelend en hun teksten zijn gewoon niet grappig.

De paar lachjes die ik kwijt kon, kwamen meer voort uit wanhoop. Laat een irritante yogaleraar in een strakke felblauwe zwembroek een tijdlang dubbelzinnige gebaren en opmerkingen maken tijdens een aparte yogales, en je moet wel lachen. Of het nu grappig is of niet. Zo wanhopig was ik blijkbaar. Erg hè.

Een film van Claude Zidi die met name in de jaren 70 erg actief was en meer komedies regisseerde en schreef. Behalve met Pierre Richard maakte hij ook een aantal komedies met Louis de Funès. De komedies van Zidi zijn vergelijkbaar. In de regel zijn de personages overtrokken aangezet en komen ze door allerlei misverstanden of toevalligheden in een situatie terecht die vervolgens helemaal ontspoord. In La Course à l'Échalote is dat niet anders.

Een film waarin de meeste humor visuele humor is. Veel slapstick. Heerlijk. Veel is grappig. Niet alles. Sommige scènes waren misschien in het productiejaar van de film erg grappig, maar zijn dat nu niet meer. Zo wordt het blijkbaar als erg grappig gezien om mannen gehuld te laten gaan in vrouwenkleding. Dermate grappig zelfs dat deze gimmick in meerdere scènes wordt gebruikt. Ik vond het nogal langdradige scènes. Gelukkig zijn de meeste andere scènes wel grappig..

Het verhaal stelt niets voor en dient enkel als excuus om gebeurtenissen te laten ontsporen. De film spoedt zich in een ijltempo van de ene plaats naar de andere. Van de ene dwaze situatie naar de andere. Van stilstand is in deze film geen sprake. Er gebeurt steeds wel iets. Pierre Richard is een goede komiek en verantwoordelijk voor een paar heerlijke scènes. La Course à l'Échalote is een leuke komedie die vooral visuele humor en slapstick biedt. Het is humor die mij goed ligt.

In The Craft haalt regisseur Andrew Fleming vier buitenbeentjes naar de voorgrond. Vier meiden die binnen de high school cultuur niet tot de populaire groep behoren, vinden elkaar in hun impopulariteit en vormen een heksenkring.

In films zijn buitenstaanders altijd interessanter dan de gladde leden van de populaire incrowd. Zo ook hier. De vier meiden hebben persoonlijkheid en zijn (niet onbelangrijk) op een bepaalde manier aantrekkelijk. Hun tegenstelling in de film is de populaire groep. De incrowd is rijk, arrogant, verwend en in alle opzichten oppervlakkig. Daar hebben wij als kijker meteen een hekel aan. Twee gemakkelijk te onderscheiden kampen. Verleidelijk en rechtschapen versus stompzinnig en zelfingenomen. Ja, de tegenstellingen zijn erg stereotiep. En nee, veel denkwerk is voor deze film niet vereist.

De heksjes zijn ok. Vier personages met een likje verdiepende karaktervorming. Eén met een goed karakter, één met een egoïstisch karakter, één met een donkere huidskleur die vaak racistisch wordt bejegend en één onopvallende met borrelende innerlijke driften. Alle vier met een vervelend verleden. Alle vier met een wrok tegen de gemene wereld. Alle vier met wraakgevoelens. Dus, lang leve de heksenmagie. Die komt in de wraakoefeningen goed van pas.

Het uitleven van de heksenkunsten begint ludiek en luchtig, maar wordt onder de onweerstaanbare leiding van heks Nancy (Fairuza Balk in een prima rol als de egoïstische heks) al snel met meer duisternis omkleed. Dat zien we graag. De serieuzere draai in de film is goed voor een aantal leuke scènes met gedateerde maar desondanks hele aardige sfx en zorgt voor wat aangename psychologische oorlogsvoering. 't Is iets, maar 't is wat weinig.

De film heeft aantrekkelijke hoofdpersonages. De film heeft een rebelse en zorgeloze uitstraling. De film heeft ontegenzeggelijk charme. Toch is The Craft inhoudelijk een magere film vol tiener clichés met slechts hier en daar een leuk magisch momentje dat de boel verlevendigt. Best leuk, maar te weinig spannend.

Een film met angstaanjagende alligators. Met een budget van 13,5 miljoen dollar, kun je in dat opzicht leuke dingen doen. Dat laat Alexandre Aja in Crawl dan ook zien. De CGI waarmee de alligators tot stand komen is goed gelukt. De beesten ogen levensecht. Dat is natuurlijk ook een vereiste, want het wezen van de film wordt immers gevormd door die horde reptielen. De authenticiteit van die beesten is essentieel voor de beleving. Erg goed gedaan. Ze zien er vals genoeg uit om te begrijpen waarom de belaagde personages de gehele filmduur zo onder de indruk zijn.

De film richt zich bijna alleen op de bedreigende situatie en is spannend. Vreemd genoeg zonder enige vorm van humor. Een gemis, vind ik. Relativering onder spanning vind ik altijd wel leuk. Nou ja, mits een beetje scherp gebracht en niet te infantiel.

De personages krijgen weinig emotionele en psychologische showtime. In de weinige rustige momenten van de film wordt de kijker heel globaal op de hoogte gebracht van de levensgesteldheid en de onderlinge verhoudingen. Dat gebeurt aan de hand van wat flashbacks en korte, bondige dialogen. Niet meer dan het hoogstnodige. Net genoeg om je het lot van de personages aan te trekken.

Fijne sfeer. De film speelt zich af in de kruipruimte (crawl) van een huis. Er is weinig bewegingsruimte en er is een laag plafond. Een ruimte met een benauwende werking. Er is maar weinig voor nodig om de gevoelens van beklemming en claustrofobie die al sluimerend aanwezig zijn, helemaal te laten ontwaken. Het fijne camerawerk legt de spannende basis. Voor een horde beweeglijke reptielen is het vervolgens een koud kunstje om de laatste puntjes te zetten.

Crawl heeft een aangename speelduur van 88 minuten en eindigt ook precies op het juiste moment. Geen emotionele interacties. Geen ontlading van de spanning. Zelfs geen epiloog. Slechts de eindcredits.

Het is goed zo.

Op zich is deze film over huisbaas Karl Gunther, zoon van een Nazi-arts en in het bezit van een enorme begeerte naar jonge vrouwelijke tieners, die hij via ventilatieschachten bespioneert, niet heel bijzonder. Wat de film echter uit de vlakke middelmaat trekt is de aanwezigheid van Klaus Kinski. Geweldig acteur, maar door zijn eigenzinnigheid en idiote gedrag hopeloos om te regisseren. De man liet zich in het algemeen niet regisseren en deed meestal z'n eigen ding. Meestal nog briljant ook.

Deed ie in deze film ook. Z'n eigen briljante ding. Kinski deed tijdens de draaidagen zijn eigenzinnige reputatie eer aan. De sfeer op de set was om te snijden. De draaidagen waren nog maar drie dagen onderweg toen Kinski al zes vuistgevechten was begonnen, waardoor de productie ernstige vertraging opliep. Behalve zijn aggressieve gedrag en weigering om teksten uit te spreken die hij niet goed vond, stelde hij bizarre eisen die het werken aan de film erg bemoeilijkten. Zo was er een gebod van Kinski dat inhield dat de regisseur geen 'Cut' of 'Action' mocht zeggen. Op die manier bepaalde Kinski wanneer een opname startte of stopte en regisseerde hij zichzelf. Eigenzinnig, idioot en ziekelijk egocentrisch. De filmcrew was er zo zat van dat regisseur Schmoeller vaak werd gevraagd: "Please, kill Mr. Kinski". Die zinssnede werd later de titel van een hilarische ultrakorte docu van Schmoeller over zijn ervaringen met Klaus Kinski. Hier te zien: Please, Kill Mr. Kinski - YouTube.

De film dan. Een kleinschalige productie met een onaangename, ranzige uitstraling. Dat heb je natuurlijk al snel als Kinski met zijn markante voorkomen een glibberig mannetje met duistere lusten vertolkt. De film is eigenlijk helemaal niet bijzonder. Het verhaal is mager en snel verteld. De film traineert vervolgens het voyeuristische en seriemoordende gebeuren en verleent aan Kinski‘s personage nog wat extra eigenaardigheden, zodat de lengte van de film toch nog de 80 minuten haalt. Heel shockerend en opwindend is het allemaal niet.

Maar goed. Klaus Kinski is dat allemaal wel. De rol van gluiperige huisbaas Gunther is hem op het lijf geschreven. Daardoor vergeet je eigenlijk dat de film verder niet veel voorstelt.

Grappig trouwens dat de jonge vrouwelijke tieners die bij Kinski een kamer huren en bij hem ontaarde verlangens losmaken, overduidelijk de tienerjaren al een tijdje terug zijn ontgroeid. Arme Klaus!

Een komedie met Steve Carell. Met een vleugje absurdisme. Met wat frivoliteit. Met gladde popmuziek. Met een escalerende dramaturgie. Natuurlijk met Amerikaanse normen en waarden die hoog gehouden moeten worden. Met een voorspelbaar einde. Met platte karakters. Met gerenommeerde namen in de hoofdrollen, maar ook in de kleinere rollen.

Met de getalenteerde Julianne Moore in een rol die weinig van haar capaciteiten vergt en die elke actrice zou kunnen spelen. Met de hierboven al genoemde Steve Carell die met een immer aanwezige grijns en dat lijzige stemgeluid vaker een zucht oproept dan een sprankelende lach. Met Emma Stone die ik graag zie. Met Ryan Gosling in de zoveelste gladde rol. Nee, ik ben geen fan maar vond deze gladde rol, hoewel erg voorspelbaar, wel enigszins vermakelijk. Ook plat maar ook leuk is Marisa Tomei in een bijrol als temperamentvolle lerares.

Crazy Stupid Love is een film met veel situatiekomedie, die best leuk is. Helaas ook een film met maar bitter weinig geestige dialogen. Die miste ik in deze film die zich met veel interactie tussen de personages daar prima voor leent. Teleurstellend.

Daar staat tegenover dat ik iets heb geleerd van deze film. Dat is ook wat waard. Ik heb geleerd dat er voor iedereen een juiste levenspartner beschikbaar is. Die potentiële levenspartner weet dat echter niet altijd en daarom moet je voor dat potentiële geluk vechten en je zult succes hebben. Ik werd daar blij van. Het zijn heerlijke wijsheden die de film zo terloops naar voren brengt. Kleren maken de man. Nog zo’n wijsheid die je leven kan veranderen. Na afloop was ik een rijker mens en had ik af en toe nog gelachen ook. Dat is een zeldzame combinatie. Voor het verspreiden van zoveel geluk verdient de film drie sterren.

The Creator geeft een mogelijk toekomstig beeld van de wereld wanneer kunstmatige intelligentie een bewustzijn krijgt, zijn bestaansrecht opeist en een nieuw ras vormt dat de goede oude Homo Sapiens in velerlei opzichten voorbijstreeft. Gareth Edwards is de regisseur van de film. Edwards is goed in het scheppen van fantastische settingen. Dat deed hij bijvoorbeeld in een aantal Star War-films en dat doet hij in The Creator wederom. De film zit vol wonderlijke architectonische hightech bouwsels die zijn geplaatst in een bekende natuurlijke omgeving. Je kijkt je ogen uit. Indrukwekkend.

Het verhaal is minder indrukwekkend. Een Amerikaanse ex-agent op een queeste in het vijandige verre oosten vergezeld door een jong androïde meisje. Samen zijn zij op de vlucht voor boze oosterlingen en ander gespuis en beleven dolle avonturen. De avontuurlijke odyssee door een prachtige gearrangeerde toekomstvisie met robots en vreemde bouwsels doet denken aan een prentenboek waar je zo eens doorheen bladert vanwege de mooie plaatjes zonder dat het verhaal je interesseert. Je kijkt er even in. Je verwondert je. Je legt het na enkele minuten weer terzijde.

Dit prentenboek met de naam The Creator was met een speelduur van twee uur en 13 minuten veel te dik.

Een Alien kloon van de goedkope en de langdradige soort.

De film is met veel overbodige dialogen en langgerekte spannende scènes te lang. Eigenlijk heeft de uitwerking van het verhaal onvoldoende inhoud voor een film van 97 minuten. Ik denk dat het verhaaltje heel goed in drie kwartiertjes verteld had kunnen worden. De filmbeleving zou in dat geval spannender en intenser zijn geweest. Nu bestaat een groot deel van de film uit lange donker gefilmde scènes die zich in een dikke laag mistige rook of in een schemerige omgeving afspelen. Aangezien het erg lastig is om in de rook en de schemer dingen te onderscheiden, zijn dergelijke scènes al snel vervelend. Na het optrekken van de mist of het aanfloepen van de verlichting blijkt trouwens vaak dat alle commotie om niets is geweest. De enige functie van de scènes lijkt dan ook te zijn om de speelduur te verhogen.

De decors zien er nog wel aardig uit. De maan Titan zou heel goed de maan Titan kunnen zijn. Het interieur van de ruimteschepen heeft een fijne koude en beklemmende uitstraling. Ook goed. De bedieningspanelen ogen daarentegen nogal goedkoop en zien er uit als een samengeraapt zootje knipperend en blinkend schroot.

Er zijn acceptabele personages. Er is een prima monster. Geen man in een pak in ieder geval. Ook fijn aan de film is het redelijke gehalte aan bloed en gore. Het monster zorgt in dat opzicht voor veel vreugde. Wel staat het monster opvallend vaak verdekt opgesteld in flarden rook en schemerige verlichting (waarschijnlijk om de manco’s aan het beest te verdoezelen) maar dat mag de pret niet drukken. Het werkt.

En dan is er natuurlijk nog Klaus Kinski. Ondanks dat zijn rol in wezen slechts bestaat uit het spuien van seksistische opmerkingen en het vertonen van aanstootgevend gedrag is het een prachtrol.

Hij schijnt zich met dat obscene gedrag trouwens niet beperkt te hebben tot zijn rol in de film. Ook buiten de opnames liet hij zich niet onbetuigd. Tenminste als je regisseur William Malone mag geloven, die het werken met Kinski als erg lastig heeft ervaren.

Matige film. Maar ja, de film bevat ook weer net te veel leuks om hem finaal af te kraken.

Tja. Een veelbelovende plot en een leuke filmposter. Daar kreeg ik op voorhand wel trek van.

Naderhand is het hongergevoel echter allesbehalve gestild. Met slechts een paar aardige momenten film, verdient deze productie niet direct de classificatie voldoende. De uitvoering deugt simpelweg niet genoeg.

Laat ik beginnen met wat er wel deugt. De sfeer deugt. Met hele beperkte middelen slaagt men erin een redelijk creepy en ongemakkelijk sfeertje tot stand te brengen. Wat geluidseffectjes, wat spelen met licht en donker en een viezig filtertje op de lens doen bescheiden wonderen.

Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf, maar herbergt wel iets van mysterie waardoor het kijken net draaglijk genoeg blijft. Dat kijken ging trouwens gepaard met forse inzakmomenten, die steeds net op tijd overgingen in bescheiden opschrikmomenten. Zwaar was het wel.

Het acteerwerk viel me mee. Niet heel hoogstaand, maar net voldoende geloofwaardig om in het verhaal mee te kunnen gaan.

De score is verschrikkelijk irritant. Synthesizerachtige klanken die het oor pijnigen. Volkomen onnodig. Zelfs met een laag budget moet dat toch beter kunnen. Onbegrijpelijk en heel pijnlijk.

Matige film. Net geen bagger,

Een film van Jack Arnold. De regisseur die in de Jaren 50 de wereld verblijdde met geweldige science fiction films als It Came from Outer Space (1953), Tarantula (1955) en The Incredible Shrinking Man (1957). Prachtfilms, gemaakt met geringe financiële middelen, maar met hele behoorlijke scripts, aangename speciale effecten en gemaakt in stemmige zwart-wit cinematografie.

Uit 1954 stamt The Creature from the Black Lagoon. En deze film hoort zeker in het illustere rijtje van hierboven thuis. Een klassiek verhaal dat natuurlijk in de eerste plaats spannend amusement is, maar dat tevens iets de diepte ingaat als de film de ambivalente verhouding tussen monster en mens (laaghartig versus nobel) af en toe aan de orde stelt. Een avonturenfilm met een snufje psychologische beschouwing, die je overigens niet hinderlijk door de strot wordt geduwd.

Het monster dat eigenlijk eerder als een vergeten richting in de evolutie van de mens wordt voorgesteld, doodt mensen die zijn territorium bedreigen. Hij acteert vanuit een overlevingsdrang. Daartegenover staat de mens als toppunt van de evolutie. De mens die zich parasitair gedraagt en heel arrogant een leefgebied infiltreert uit hoofde van de wetenschap. In de zwarte lagune zijn zij de indringers, terwijl het monster zich slechts verdedigt. Nou ja, in beginsel dan, want het monster raakt zeer gecharmeerd van het vrouwelijke personage in het wetenschappelijke gezelschap. Opeens blijkt het overlevingsmechanisme niet meer de enige drijfveer van het creatuur te zijn, maar wordt er een menselijke beweegreden aan toegevoegd. Het monster maakt in de film als het ware een minieme evolutie door. Een beetje als King Kong, maar dan in de zwarte lagune.

De film krijgt vanaf dat moment zweempjes melancholie en romantiek te verwerken. Het verlangen naar liefde en gezelschap bepaalt meer en meer het gedrag van het monster. Logisch, als je jarenlang in je eentje wat op en neer hebt gezwommen in een zwarte poel. Ik begrijp dat monster wel. Zijn hartstocht manifesteert zich in (voor mij) de mooiste scènes van de film als vrouw en monster zich op balletachtige wijze synchroon in het water voortbewegen. De scènes onder water zijn zonder uitzondering trouwens erg mooi om te zien. De scènes verlenen de film, die verder behoorlijk recht-toe-rechtaan is, een magisch en bijna vrolijk tintje.

De onderwaterscènes zijn overigens niet het werk van Jack Arnold, maar van James C. Havens. Een man die gespecialiseerd was in (onder)watersequenties en als partieel regisseur een aardig lijstje films achter zijn naam heeft staan, waaronder '20.000 leagues under the sea (1954)' en 'Mutiny on the Bounty (1962)'.

The Creature from the Black Lagoon is een leuke film. Ik heb hem eerder ooit eens op een Duitsche zender gezien. Nagesynchroniseerd. Ik vond hem toen wel ok, maar focuste mij toen heel erg op het monster, dat ik niet eng vond. Ik was daar lichtelijk teleurgesteld over. Ik vond de film zelfs aan de saaie kant. De herziening na al die jaren in de oorspronkelijke taal en aangevuld met een filmische interesse die nu gelukkig verder reikt dan de focus op een monster, beviel mij bijzonder goed.

Leuke horror die dankbaar gebruik maakt van de atmosfeer die het metrostelsel van Londen oproept. De verlaten stations, de donkere spoortunnels en de lege gangen zorgen voor een permanente benauwende en spannende sfeer. De onopvallende maar fijnzinnige score verleent hierbij grondige ondersteuning.

Franka Potente loopt moederziel alleen in dit claustrofobische decor rond. Leuke rol. Ze speelt de rol van slachtoffer goed. Dat ze daarbij weer veel rennend op de loop is, roept eventjes herinneringen aan een andere film op, maar die vervagen al snel als zij overtuigend bedreigd wordt door een mysterieus en duister gevaar.

De bedreigende factor is goed gelukt. Het creatuur ziet er angstaanjagend genoeg uit en het is erg logisch dat mevrouw Potente bij de aanblijk ervan er hardhollend vandoor gaat.

De film laat het creatuur vrij snel in volle glorie zien. Ik had liever langer subtiele glimpen gezien en het mysterie langer een spannend onderdeel van het verhaal laten zijn. Op het moment dat het uiterlijk van het creatuur wordt weggegeven valt die mysterieuze lading weg en boet de film in z'n geheel aan indringende suspense in. Vanaf dat moment wordt de spanning meer clichématig opgeroepen. Denk aan extra schrikeffecten en gore. Niet verkeerd, maar wel korter door de bocht.

De film kantelt een beetje richting slasher. De focus wordt verlegd naar de naargeestige activiteiten van het creatuur. Met behulp van warrige achtergrondinformatie wordt zelfs nog geprobeerd om van het creatuur een diepzinnige killer te maken. Die poging voegt weinig zin aan de film toe en is niet nodig, want is niet interessant. Het killertje is te nietszeggend voor een gezicht. Leuk als bedreiging in deze film, maar nooit even indrukwekkend als leatherface, Michael Myers of Norman Bates.

Bovendien werkt de gezichtsverlening vertragend en komt vreemd over in een film die niet inzet op welke psychologische verdieping dan ook. Dit is slechts een simpele film over een vrouw die bedreigd wordt door een onbekend gevaar en moet rennen voor haar leven. Meer niet.

Ach, wat geeft het ook. Klein leed. Leuke film.

Een hele fijne spannende film. Geen echte horror.

Slechts twee acteurs en een camera. Met deze beperkte middelen bereikt de film een hoge staat van spanning en suspense. Er wordt een prima sfeertje gecreëerd. Knap, hoor.

In tegenstelling tot films van dezelfde soort, maakt de camera amper wilde jachtige bewegingen. Erg prettig.

Een deel van de geslaagde spanning komt zeker op naam van de acteurs. Met name Duplass bevalt goed.

Ik las trouwens dat deze film de eerste uit een reeks gaat worden. Tsja, dat hoeft voor mij nu ook weer niet.

Ian McKellen speelt Jimmy Erskine, een gerenommeerde theatercriticus in Londen. Hij bevindt zich bijna dagelijks in licht beschonken toestand en sigaretten rokende in de theaters van de stad om zich een stuk aan te schouwen en daar een recensie over te schrijven. Zijn kritieken zijn genadeloos en zijn woordkeuze is scherp en beledigend. Zijn recensies bepalen van welke acteur of actrice de carrière vroegtijdig wordt beëindigd en wie uitgroeit tot een ster. Erskine is een heerlijk cynisch personage met een verrukkelijk gestileerde vocabulaire en een extravagante levensstijl die hij zich eigenlijk niet kan veroorloven.

The Critic besteedt in de eerste akte veel aandacht aan Erskine. De kijker leert zijn werk en leefomgeving goed kennen, hoewel het diepere inzicht in het personage jammerlijk ontbreekt. In de tweede akte focust het verhaal zich meer op Nina Land (Gemma Arterton). Zij is een beloftevolle actrice die door Erskine wordt gebruikt om zijn eigen carrière veilig te stellen. Ook zij wordt teleurstellend eendimensionaal geportretteerd. De tweede akte betekent helaas dat er een eind komt aan de vileine en grensoverschrijdende teksten van Erskine en hun uitwerking op de levens van theatermakers en -beoefenaars. De film verwordt in de tweede akte tot een drama waar op een vlakke manier thema’s als liefde, seks, chantage en het vege lijf aan de orde komen. Mooie vrouw die Arterton, maar ik had meer plezier met de morsige McKellen in het middelpunt van de film.

Het verhaal mist een fijne harmonieuze samenstelling. Spanningsvelden tussen de personages worden in sommige gevallen uitvoerig belicht terwijl in andere interessantere gevallen de conflicten als terloops langskomen. Benoem het dan niet, denk ik dan. Verder beweegt het verhaal dat in feite vrij simplistisch in elkaar steekt, zich aarzelend voort. Dan weer in ras tempo. Dan weer moeizaam voorthobbelend. Die wisselende cadans kijkt niet prettig weg.

The Critic is behalve een dramatisch misdaadverhaal tevens een periodefilm. De sfeertekening van het Londen in de jaren 30 voelde goed aan. Prima set- en kostuumdesign. Het verhaal dat zich in die fijne sfeertekening afspeelt, komt echter tamelijk ongeïnspireerd over. De complexe, bijtende en scherpzinnige formuleringen van Erskine alsmede het goede acteerwerk van McKellen en Arterton vergoeden veel, maar niet alles. Het is des te jammer dat hun personages inhoudelijk nogal pover zijn ingekleurd. The Critic heeft veel potentie die er helaas niet uitkomt. Ik denk dat Jimmy Erskine de film met een aantal rake formuleringen vernietigend zou beoordelen.

Een leuke film met een intrigerend thema. Uit de filmtitel blijkt al dat het hier om tijdreizen gaat. Het is een kleine en ingenieus geconstrueerde film waarin voortdurende wisselingen van perspectief alsook sprongetjes in de tijd, zowel de kijker als het hoofdpersonage continu in verwarring brengen.

Het aardige van de film is dat hoofdpersonage Hector gebeurtenissen die hij zelf door argeloze knulligheid veroorzaakt, steeds opnieuw en heel geforceerd vanuit een frisse gezichtshoek moet bekijken, om totale ontsporing te voorkomen. De film hanteert daarbij een verteltrant met een (heel prettige) luchtige en humoristische toon. Het is tragikomedie met af en toe een cynisch randje. Erg leuk.

De mij onbekende hoofdrolspeler Karra Elejalde is prima gecast. Hij sluit met zijn tragikomische uitstraling en zijn gevoelvol gespeelde humeurigheid perfect aan bij de toon van het verhaal.

Het is geen film met veel spektakel en grootse effecten noch een film die de kijker vermoeit met opgelegde kunstzinnigheid en uitputtend theoretisch geneuzel. Regisseur Vigalando presenteert de gebeurtenissen in zijn debuutfilm heel nuchter en heel rustig. Scherp geschreven, vol suspense en met voldoende twisten en onverwachte bochten om geboeid te blijven. Wat zich vervolgens op het scherm, afspeelt is heerlijk gek, idioot, fascinerend en bijzonder onderhoudend.

De titel Crossroads verwijst naar een bekende bluesmythe. Op een bepaald kruispunt van wegen kunnen muzikanten hun ziel aan de duivel verkopen. In ruil hiervoor ontvangen zij het muzikale talent om furore te maken. Aldus verging het Robert Johnson, de blueslegende die de aanleiding vormt voor een roadtrip van de oude bluesmuzikant Willie Brown (een heerlijk spelende Joe Seneca) en de jonge bluesmuzikant Eugene Martone (een wat vlak spelende Ralph Macchio).

Zoals bij de meeste roadmovies is ook in deze film de reis belangrijker dan het doel. Tijdens de reis wordt Eugene mentaal volwassen en groeien de beide muzikanten naar elkaar toe. 48 hours revisited, maar dan bluesier. Het onderscheid tussen de jonge blanke en de bejaarde zwarte ligt gevoeliger. Is poëtischer. Niet enkel het verschil in huidskleur speelt een rol. Ook leeftijd en afkomst doen ertoe. De sarcastisch bedoelde frase die (Mississippi born) Willie Brown met treffende verachting in de richting van Eugene smijt zegt veel: "Long Island: the famous 'breeding ground' for blues men!" De verschillen worden scherp benaderd waarbij vooral Willie spottend en stekelig uit de hoek komt. Het zijn leuke humoristische interacties maar altijd met een serieuze ondertoon.

Willie is het personage dat regisseur Walter Hill gebruikt om het thema waan of waarheid te behandelen. Om de mythe te ontleden. Het verleden van Willie krijgt de kijker voornamelijk in droomsequenties te zien. In zwart-wit beelden. Fragmentarisch. Zijn verleden lijkt een link met de crossroads te hebben. Fantasie of waarheid? Willie neemt wel eens een loopje met de waarheid. Maar niet alles dat hij zegt is onwaar. Is hij de legendarische Willie Brown die samen met Robert Johnson de biues speelde? Is de mythe van de crossroads inderdaad een mythe? Die intrigerende vragen spelen onophoudelijk een rol in de film en voorzien het relatief eenvoudige verhaal van laag en spanning.

En dan is er natuurlijk nog de muziek. De Blues staat centraal. Prachtige muziek die uiteraard weer door Hill‘s huismuzikant Ry Cooder wordt gespeeld. En door Steve Vai. Fijne soundtrack.

Crossroads ademt blues. Hill is ontegenzeggelijk fan.

Disney is er goed in om bekende animatiefilms nogmaals uit te brengen in een opgepoetste live-action variant. De studio is gespecialiseerd in het opwarmen van oude meuk. Cruella is dan wel niet direct een opgewarmde prak van 101 Dalmatiërs, maar baseert zich wel op die film en presenteert zich als een prequel. Cruella behandelt de voorgeschiedenis van één van de grootste schurken uit de Disney historie en die insteek klinkt op voorhand niet eens weerzinwekkend.

Op zich is het prijzenswaardig om eens niet een oude film in een modernere vorm uit brengen. Op zich kan de transformatie van een getalenteerd meisje in een excentrieke moordlustige modekoningin best interessant en amusant zijn. Regisseur Craig Gillespie heeft ooit met I, Tonya (2017) al eens laten zien dat een film over een gewetenloze vrouw erg onderhoudend kan zijn. Maar ja, we hebben het hier over een film van Disney. Films van Disney bewegen zich doorgaans nooit ver van het verhalende en visuele fatsoen.

Cruella wordt daarom geportretteerd als een tragische anti-heldin. Cruella breekt wel eens de regels, maar dat doet ze noodgedwongen. Ze is een beetje stout, maar heeft stiekem een hart van goud. De ambivalentie in het personage komt besluiteloos en onbeholpen over en dat wreekt zich. Te zoetsappig. Te Disney. Te weinig meedogenloosheid. Te weinig hardvochtigheid. Het karakter zwalkt een beetje tussen goed en slecht maar doet dat binnen betamelijke grenzen. Te willekeurig en niet markant genoeg. Niet spannend.

De film duurt 140 minuten. Voor een verhaal dat inhoudelijk weinig voorstelt is dat lang. Het verhaal verloopt voorspelbaar en de lengte ervan maakt de beleving tot een taaie uithoudingsproef. Gelukkig wordt de film hier en daar prettig uit zijn taaiheid getrokken door sensationeel escalerende gebeurtenissen. Aangename onderbrekingen zijn het.

Emma Stone als Cruella is een prima keuze. Een prettig ogende actrice die haar acteertechnische kwaliteiten in deze film niet heel diepgaand hoeft aan te spreken. Leuk voor eens, maar hopelijk geen blijvende stap in haar carrière. Berichten over een tweede film doen echter reeds de ronde. Ik vrees het ergste. Een andere Emma speelt heel routineus de rol van arrogante slechterik. Ook een prima rol, maar niet opmerkelijk. Emma Thompson op herhaling. Ze deed het al in Late Night (2019).

De film Cruella is niet alleen maar aanleiding tot een zurig commentaartje. Audiovisueel is de film een genot om naar te kijken. Fantastische kostuums, extravagante kapsels, sprookjesachtige decors en sensationele actiescènes brengen kleur en zorgen voor een levendige ambiance. De score bestaat overwegend uit hitjes uit de jaren 70, is bijna non stop te horen en is aangenaam audiobehang.

Het vervolg zal ongetwijfeld baden in een even weelderige omlijsting. Gebaseerd op de ervaring dat een vervolg in de meeste gevallen van minder allooi is, verwacht ik een nog holler verhaaltje. Het vervolg ga ik vast en zeker bekijken. Zelfkastijding is soms gewoon fijn en houdt de zuurgraad op peil.

Aangename comedy/horror combinatie, waarbij het accent zeker niet op de horror ligt.

Grappig en origineel scenario. Het verhaal is inhoudelijk wel wat mager, maar doordat de vaart er goed in zit, het verhaalgegeven frisheid heeft en de humor leuk genoeg is, valt er met die magere inhoud echter goed te leven.

De personages zijn leuk luchtig, enigszins naiëf en klunzig. Het is met name hun misplaatste aanwezigheid in de duistere en creepy setting van een horrorhuis die komisch werkt.

Daarnaast aardige humor in de dialogen, maar zeker ook in de fysieke actie, die hier en daar zelfs neigt naar slapstick. De contradictie met de sinistere sfeer werkt bij tijden heerlijk absurd. Ik hou daarvan.

Het acteerwerk is goed. Altijd prettig en toch wel opvallend in een low budget productie.

Een prima eerste speelfilm van regisseur Viet Ngyen.

Een slasher, zo lijkt het vanaf de start. Maar maar dan wel een slasher die op een non-horror manier is uitgewerkt. Er zijn kills, dat wel. De kills zijn niet heel expliciet in beeld gebracht. Ze ogen tamelijk bloedeloos. De kills vormen dan ook niet het hoofdbestanddeel van de film. Het hoofdbestanddeel bestaat uit een spel dat door de studenten wordt gespeeld en uit de hand loopt. Dat spelelement zorgt voor allerlei uitwaaierende verhaallijntjes. De kills zijn zo'n uitwaaiering. De film is daarom geen heuse slasher maar eerder een thrillerachtige whodunnit met een beoogd hoog mindfuck gehalte.

Het is een film met veel studentikoze lol. Beetje veel. Een film met vele verrassende wendingen. Beetje veel. De grote hoeveelheid twists en studentikoze grappen vermoeien het verhaal. Er is steeds weer iets. Een andere invalshoek. Een nieuwe verdachtmaking. Een nieuw detail. Er is zoveel dat het de inleving en de spanning aantast. Enigszins murw gemaakt door zoveel afleiding, treedt dan onverbiddelijk de desinteresse in. Who cares. Nou, ik niet meer vanaf een bepaald moment. Van mij mocht iedereen op een slasherachtige manier de film verlaten. Zonder enige voorkeur mijnerzijds. Geen enkel personage boeit genoeg om sympathie voor te koesteren. Hoewel ik moet toegeven dat hoofdrolspeelster Lindy Booth wel een sentimentele snaar raakte.

Nee, deze film is niet bepaald een nagelbijtertje. Toch blijft een algeheel gevoel van lethargie uit. De film heeft vaart. Dat is de redding. De vaart behoedt je voor een totale val in de lusteloosheid. De scènes zijn kort. De handelingen zijn snel. De dialogen vragen niet veel aandacht. Dat helpt allemaal wel bij het doorbijten na de afgenomen eetlust. Er rest steeds net genoeg trek om de rode draad niet kwijt te raken.

'Cry Wolf' is dan ook slechts een zozo film.

De film oriënteert zich losjes op de roman “De Graaf van Monte Cristo” van Alexandre Dumas en verplaatst het verhaal van Frankrijk naar het wilde westen. In Cuatro Dólares de Venganza is protagonist Roy Dexter het aimabele goudhaantje dat zijn vriend Barry Haller op een oprechte manier net steeds een stapje voor is. Hij maakt sneller carrière en weet het meisje Mercédes waar Haller ook een oogje op heeft, voor zich te winnen. Het zet kwaad bloed bij Haller.

Na de vrij kernachtig gepresenteerde introductie begint de film aan zijn spanningsopbouw als het leven van Dexter opeens wat minder voortvarend verloopt. Hij raakt buiten zijn schuld om in verval. De film volgt hem op zijn pad naar wraak en rehabilitatie. Het is zijn doel om het verraad en de achterklap die ertoe hebben geleid dat hij is beroofd van zijn leven, genadeloos af te straffen. De film kiest vooral de weg van het drama om de pogingen van de held weer te geven. Heel spannend is dat niet. Daarvoor zijn de personages te karikaturaal, zijn de dialogen te mager en is het verhaal te voorspelbaar.

Het melodramatische pad heeft gelukkig wat zijweggetjes die actiescènes bevatten. Dat feit klinkt spannender dan het is. De gevechtsscènes zijn niet heel enerverend gechoreografeerd. Bovendien komt in deze scènes wederom het drama om de hoek kijken in de vorm van overdreven acteerwerk dat zich op hilarische wijze openbaart als een klap wordt uitgedeeld of een man van zijn paard duvelt. Soms ook zijn de actiescènes gewoon zo slecht dat er om die reden flink kan worden gelachen. Hartstikke prettig natuurlijk, maar het doet de spanning in de film geen goed.

Ondanks al deze hándicaps kijkt Cuatro Dólares de Venganza wel aangenaam weg. De film heeft een behoorlijk korte speelduur en gebeurtenissen volgen elkaar snel op. Van verveling is geen sprake. Een fijne onderdompeling in het westerngevoel overviel me bij het kijken echter nooit.

Een pakkend en beklemmend begin. Een aantal mensen samen in een kubusvormige ruimte met hier en daar een rechthoekig ontsnappingsluik en verder zonder opsmuk. En los gaat het. Luiken worden geopend. Een volgende ruimte wordt betreden. Mensen gaan ten onder. Of niet. Wanhoop en uitzichtloosheid worden zichtbaar. Een claustrofobisch angstscenario komt tot leven. Geslaagd begin.

Daarna wordt het wat minder. Het tempo zakt en de focus komt meer te liggen op de personages. De kamers en de vraagstukken raken op de achtergrond. Er gebeurt weinig spectaculairs meer. Ok, er vindt nu en dan nog wel wat actie plaats, maar veel opwinding genereert de actie niet meer.

Het budget van 300.000 dollar wreekt zich. Er is geen geld voor flitsende sfx en voor variatie in de kamers. Ik las dat de film om budgettaire redenen gebruik moest maken van steeds dezelfde kamer en dat is zichtbaar. Om de illusie te wekken dat het gezelschap zich verplaatst wordt de kamer soms van een ander kleurtje voorzien, maar geheel geslaagd is de illusie nooit.

Het kleine budget dwingt de maker om het spanningsveld te verleggen. De spanning moet noodgedwongen komen van het claustrofobische en onzekere gevoel dat heerst bij de personages. En dus richt de film de aandacht op de veranderende groepsdynamiek die sterk onderhevig is aan de extreme omstandigheden. De film laat zien hoe de verschillende personages met de beklemmende situatie omgaan en hoe zij trachten in leven te blijven terwijl ze in een continue staat van doodsangst verkeren.

Dat klinkt goed en is op zich een prima insteek. Helaas wordt er slecht geacteerd en zijn de personages totaal niet interessant. Emoties komen niet geloofwaardig tot uiting en beperken zich tot lachwekkende grimassen en belachelijk ogende blikken. Verder worden de personages niet bijzonder goed uitgewerkt en vertoeven zij blijvend in een karikaturale staat. Tenenkrommend is het soms. Het is dan ook onmogelijk om veel gevoelens van inleving en empathie voor de bedreigde personages te voelen. Mijn aandacht voor hun geworstel verflauwde al snel.

Cube is een film met een fijne kille setting waar te weinig spanning uit voortkomt en Cube is een film die inzet op spannende interactie tussen de groepsleden, maar nalaat om de personages te voorzien van invoelbare karakters.

Na afloop bleef ik met een leeg gevoel achter. Dat ik daarna nog iets las over de betekenis van de cube als metafoor voor het leven, klonk me wel erg wanhopig in de oren. De film wordt er niet beter door en mijn lege gevoel niet gevulder.