Opinions

Met Cuck heeft regisseur Rob Lambert een zeer indringende film gemaakt die erin slaagt de kijker te bewegen enige sympathie voor zijn hoofdpersonage Ronnie op te brengen, hoewel hij totaal niet sympathiek wordt uitgetekend.

Ronnie is eigenlijk een onaangenaam schepsel. Een onnozel individu met talloze problemen waarvan hij andere mensen de schuld geeft. Hij houdt heel succesvol een vlog bij waarin hij rechts radicale kretologie spuit. Hij heeft veel volgers. Het succes sterkt zijn zelfmedelijden en zijn onvermogen om zijn problemen aan te pakken. Bovendien verhardt het zijn afkeer tegen de tolerante liberale samenleving.

De film weet je ondanks al deze onsympathieke signalen toch het gevoel te geven dat deze onaardige man een slachtoffer is van de omstandigheden. Het maakt hem niet aardiger. Het kweekt enkel begrip voor zijn situatie. De film gebruikt zijn trieste levensgeschiedenis niet om hem vrij te pleiten van de afstotelijke dingen die hij zegt of van de afschuwwekkende daden die hij verricht, maar nuanceert slechts zijn situatie.

Goeie rol van Zachart Ray Sherman die het karakter Ronnie heel lelijk en haatdragend vorm geeft. Ronnie die altijd en overal door iedereen wordt gebruikt, is een weerzinwekkende maar tegelijkertijd ook sneue, onmachtige en mentaal instabiele man. Slonzig, zweterig, racistisch en passief agressief. Echt prachtig acteerwerk.

De film geeft de kijker een permanent gevoel van onpasselijkheid. De kijker wordt geconfronteerd met een wereld waar hij zelf niets mee heeft en al helemaal niets mee te maken wil hebben. Ronnie’s wereld is een hopeloze wereld gevuld met haat voor de vrouwelijke, de multiculturele en de liberale leden van de samenleving. Een wereldbeeld dat dermate is gevuld met angst en haat dat Ronnie een deel van de oorzaak voor zijn zwart-witte kijk over het hoofd ziet. En dat is zijn eigen aandeel. Hij is zelf deel van het probleem. Het is een intrigerende blinde vlek die hij bewust of onbewust niet waarneemt.

Een confronterende film is het. Heel direct en heel genadeloos duikt de film Cuck in de diepten van een ziel vol vergif en laat een gevoelswereld zien die als een blik in een bodemloze afgrond aanvoelt. Een erbarmelijke duisternis zonder hoop. Mensen zoals Ronnie bestaan.

Cuck is een prachtige film die tijdens het kijken een heel onaangenaam gevoel naar boven brengt en een hele nare nasmaak heeft. Fascinerend.

De om haar gestorven moeder rouwende tiener Gretchen gaat met grote tegenzin op vakantie met haar vader, stiefmoeder en stiefzusje. Om haar ontevredenheid en verveling te verdrijven, neemt zij een baantje aan als receptioniste in een nabijgelegen hotel. In het hotel gebeuren eigenaardige dingen. Verwarde personen, kotsende vrouwen en merkwaardige geluiden die uit het omringende woud opklinken en bij Gretchen levendige angstdromen van surrealistische aard teweeg brengen.

De film heeft een beetje van alles. Dingen als familiedrama, coming of age, bodyhorror, demonen, trash en rouwverwerking zijn allemaal onderdeel van de film. Af en toe best onderhoudend maar het is ook erg veel zodat al die elementen onuitgediept aan het oog voorbijtrekken. Het verhaal bestaat uit een vaag plot zonder stevig fundament. Het zwabbert van links naar rechts. Een rode draad is niet herkenbaar. Zoals gezegd best onderhoudend, maar de hoeveelheid ingrediënten is dermate groot en onevenredig verdeeld dat geen mooi uitgebalanceerde smaak meer valt te herkennen. De ingrediënten ondersteunen elkaar niet. Ze werken elkaar tegen.

De film van de Duitse regisseur Tilman Singer is daarenboven vol gepropt met sleetse ideeën. Sleetsheid is nu niet bepaald een trigger die nieuwsgierigheid opwekt. Al die samengeraapte ideeën leiden tot een chaotische verhaallijn die tamelijk absurd is. Dat absurde aspect vond ik overigens wel geslaagd. Het chaotische aspect niet.

Visueel overtuigt de film trouwens wel. Grote dank is daarvoor verschuldigd aan de verrukkelijke setting van het hotel dat met zijn retroaankleding een bepaalde klassieke waardigheid ademt die als een tegenstelling dient voor de bizarre en surrealistisch getinte gebeurtenissen die plaatsvinden en die totaal niet passen binnen het aura van een dergelijk statig hotel. Ik vond dat wel geestig.

Cuckoo als geheel beviel me echter maar matig. De film straalt een soort pretentieuze verhevenheid uit maar presenteert eigenlijk niet meer dan een onzinnig verhaal dat door de humor en de curieuze en trashy momenten nog enigszins onderhoudend genoemd kan worden. De film is op zijn best als de absurde en macabere humor doorbreekt en de serieuze toon aan de kant wordt geschoven. Die pretentieuze kant is niet zo boeiend.

Het betreft hier geen meesterwerk, maar wel een hele leuke film. De eerste helft is een beetje doorbijten. Die bestaat uit een lange en soms wat saaie aanloop naar de actie. Overkomelijk, maar het loopt wat stroef en is niet direct bijster interessant. Het wachten is op de hond.

Als in de tweede helft van de film de monsterlijke hond met de naam Cujo zijn aandeel in de film opeist, ontstaat er eindelijk spanning. Onder regie van Lewis Teague, die met de film Alligator (1980) al bewees dat hij met dierenhorror goed uit de voeten kan, tapt de film meteen uit een ander vaatje. Het wordt dynamisch, beklemmend en spannend.

De hond mag er zijn. Om Cujo filmisch vorm te geven werden vijf verschillende Sint Bernards ingezet. Ook werd gebruik gemaakt van een mechanische hondenkop en werd iemand in een hondenkostuum gehesen. Het prachtige indringende camerawerk van Jan de Bont die elk mogelijk perspectief weet te benutten, brengt al die elementen tot leven zodat de hond er woest en dreigend uitziet. Nog een beetje make up op de hond gesmeerd en wat hypnotiserende muziek van Charles Bernstein (Nightmare on Elm Street) onder de beelden geplakt en de bedreiging is compleet.

Prachtsetting ook. Een verlaten boerderij. Twee mensen in een auto op enkele meters van de voordeur. En die hond. Die loerende kwijlende agressieve hond, die bij elk geluid dat uit de auto komt in razernij ontsteekt. De scènes in de auto zijn mooi. Dicht op de huid. Gedetailleerd. Claustrofobisch. Spannend.

Jammer dat de film er in het slotstuk voor kiest om in een handreiking naar de kijker (vermoed ik) te kiezen voor een gelukzalig compromis en niet het originele einde van het boek in ere houdt. Dat zou veel meer horrorwaardig en veel indrukwekkender zijn geweest. En nee, absoluut niet leuker en zeker niet luchtiger.

Ook jammer dat het laatste shot wordt bevroren. Het deed me denken aan het einde van een goedkope tv-serie. Een uitzoomende camera of een craneshot had ik sfeervoller en cinematografisch gezien geslaagder gevonden.

Deze kijkbeurt was een herziening. De laatste en enige keer dat ik de film bekeek is jaren geleden. Heel opvallend vond ik dat ik mij van de eerste filmhelft weinig tot niets herinnerde, terwijl de scènes met de hond redelijk herkenbaar waren. Toen maakte de eerste helft blijkbaar ook al weinig indruk.

Leuke film. Half sterretje erbij vanwege de nostalgische gevoelens die loskwamen.

Een vrouw die van kleins af gefascineerd is door seriemoordenaars komt in deze film met zo’n moordenaar in aanraking en wel met de Blue Blood Killer. Het verhaaltje is flinterdun. De film bestaat ook maar uit twee delen. Als eerste de inleidende fase waarin de personages worden voorgesteld en de basisgegevens van het verhaaltje worden vermeld. Als tweede en laatste deel is daar de eindfase die de helft van de film in beslag neemt en waarin de protagoniste en de killer (wiens identiteit overigens al na enige minuten na het begin van de film bekend is) tegenover elkaar staan.

De uitvoerige eindfase teert volkomen op de beide hoofdrollen. Hoewel langgerekt is die finale het aanzien best waard. Angela Jones en William Baldwin geven hun personages zodanig vorm dat je af en toe vergeet in een langgerekte finale te zijn terechtgekomen. De personages zijn soms zelfs een beetje boeiend en de zwarthumoristische dialogen die ook in het eerste deel veelvuldig zijn te horen, zijn soms best aardig en maken dat de situatie op momenten redelijk vermakelijk is. Echt spannend is het echter niet.

Dat Quentin Tarantino als uitvoerend producent bij de film is betrokken wordt geaccentueerd door een tv-journaal dat bericht over de Gecko Brothers. Het journaalbericht plaatst de gebeurtenissen in Curdled daarmee in hetzelfde universum als het universum waarin "From Dusk till Dawn" zich afspeelt. Het is een leuke opmerkelijkheid die voor de film an sich geen enkele waarde heeft. Wel van waarde voor de film is de non-stop muzikale achtergrond die opklinkt. Veelal Latijns-Amerikaanse klanken. Je moet er van houden. Ook van waarde zijn de personages die over het algemeen nogal merkwaardig zijn en waarmee de binding ontbreekt.

Geen geweldige film. In Curdeld stelt het verhaal niets voor. Spannend is de film ook niet. Spaarzaam vermaak wordt geboden door de dialogen en het vreemde gedrag van de personages. Het is genoeg om de aandacht vast te houden, maar ik was van de film eigenlijk niet erg onder de indruk.

Film waarbij het uitgangspunt op een hele fantasieloze manier is uitgewerkt. Geen vernuftig plot, maar slechts een hele simpele voorspelbare verhaallijn. Het script voorziet niet in een serieuze poging om "The Curse of Downers Grove" te ontrafelen. In plaats daarvan, veel geren en gedraaf zonder duidelijke motivering.

Het acteerwerk is absoluut onder de maat. Er spreekt geen enkele overtuiging uit.

De film valt trouwens zeker niet in het horrorgenre, maar lijkt eerder als een thrillerachtige productie bedoeld te zijn.

Geen hoogstaand of spannend filmvermaak.

Een film afkomstig uit The Conjuring Universe. Hetzelfde universum waarin The Conjuring (2013) en The Conjuring 2 (2016) zijn ontstaan. Films die ik erg goed vond. Annabelle (2014) en The Nun (2018) komen er ook vandaan. Films die ik iets minder goed vond, maar wel films die het commercieel goed hebben gedaan. Vooral een ilm als The Nun is wat mij betreft een film waarvan het artistieke gehalte niet met het commerciële succes in de pas loopt. Slechts mijn mening, natuurlijk. En ach, het is niet per sé een onaardige film, maar van veel originaliteit getuigt de film ook niet. Het positieve aan de films van The Conjuring Universe is dat zij het horrorgenre enige populariteit verlenen. En zolang er publieke interesse is, zullen waarschijnlijk meer toegankelijke horrorfilms het licht zien. Als gevolg daarvan zal de interesse in het minder toegankelijke werk vermoedelijk ook toenemen. Dat verwacht ik althans. En dat zijn toch goede ontwikkelingen.

Maar nu weer terug naar La Llorona. De film is gebaseerd op een boosaardige figuur uit de Latijns-Amerikaanse folklore. La Llorona is de geest van een vrouw die ooit door haar man werd verlaten en uit woede en verdriet haar twee kinderen in een rivier verdronk en zich daarna van het leven beroofde. Zij is gedoemd om tot in de eeuwigheid te blijven zoeken naar de zielen van haar kinderen. Haar gejammer wordt als de voorbode van de dood uitgelegd. Haar verhaal heeft een opvoedend doel en wordt door ouders verteld om kinderen te leren zich goed te gedragen. Doen zij dat niet, dan komt de Llorona om hen mee te nemen. Jawel, het is een heerlijke legende die de makers dankbaar hebben aangegrepen om een nieuwe boosaardige geest te presenteren. Een geest die prima in het rijtje past van de geesten waarmee de eerdere films zijn voorzien.

De film besteedt weinig aandacht aan de geschiedenis van de huilende vrouw. Die passeert erg vluchtig. Wat erg jammer is, want de folklore verdient een diepzinniger benadering. Met de woede en het verdriet van de boosaardige entiteit kun je veel doen, lijkt me. In deze film wordt de huilende vrouw weinig diepgaand gebruikt en dient zij enkel om heel oppervlakkig met jump scares te strooien. Men verzuimt om de tijd te nemen een fijne dreigende sfeer neer te zetten. De film permitteert zich slechts een korte sensationele introductie van een oud verhaaltje en hup...daar wordt de shock machinerie al in werking gesteld. Ik geef toe dat de eerste en de tweede jump scare begeleid door aanzwellende muzikale klanken heel effectief schrik aanjagen. Bij de derde jump scare is het effect al een stuk minder heftig. Als de film vervolgens niet veel andere lijntjes toevoegt en een rijkelijke herhaling van zetten blijkt, dan mag je van een ongeinspireerde en voorspelbare film spreken.

De regisseur heet Michael Chaves. Hij is aangewezen om The Conjuring 3 te regisseren. Met jumpscares kan hij goed uit de voeten. Nu eens zien of hij in staat is om ook een sfeergevoelig bodem te leggen, zodat de jumpscare meer een onderdeel van het geheel wordt in plaats van een losstaand middel dat zonder sfeervolle entourage al snel gemakzuchtig aanvoelt.

Ik heb wel zin in The Conjuring 3.

Een saaie en langdradige film met abominabel acteerwerk.

Oneindig lange scenes met veel gedoe over weinig. Totaal niet spannend gebracht.

De film bestaat uit bijeengeraapte herhalingen van zetten. Het zijn filmische truukjes, die één keertje zorgen voor wat schrik, maar vervolgens door de mate van herhaling hun kracht eigenlijk verliezen.

Het is een glimpje hier. Een glimpje daar. Een geluidje hier. Een geluidje daar. Stukje geschiedenis hier. Stukje geschiedenis daar. En dat duurt dan ongeveer 100 minuten.

Het verhaal wordt veel te lang uitgesponnen. In feite gebeurt er maar heel weinig.

Doodeng dat iemand met zo weinig materiaal zo'n lange film maakt. Da's pas horror.

Verschrikkelijke film. Overbodige film.

De totstandkoming van Cursed verliep niet langs een weg die was geplaveid met rozen. De broertjes Weinstein maakten het regisseur Wes Craven en schrijver Kevin Williamson niet gemakkelijk. De broertjes waren met het eerste eindresultaat niet tevreden. De film zou te heftig en te bloedig zijn om een PG-13 rating te kunnen bemachtigen. Er moest dus veel worden veranderd. Meer dan de helft van de film werd opnieuw opgenomen. Velen van de oorspronkelijke cast waaronder Mandy Moore en James Brolin zagen hun scènes verwijderd worden en keerden niet terug in de nieuwe versie. De enige constante factor in het nieuwe script van Williamson was waarschijnlijk de weerwolf. Na tweeënhalf jaar geëmmer kwam de film eindelijk uit en voelde Craven zich totaal niet meer verbonden met zijn film.

Met deze voorgeschiedenis kan het bijna niet anders dat Cursed een gedrocht van een film is. Dat valt eigenlijk wel mee. Ach, het is geen goede film, maar ook weer niet een slechte film. Interessant is de film vooral in de scènes van de transformatie van mens naar weerwolf. Niet vanwege de "grandioze“ effecten, maar vanwege de innerlijke veranderingen bij protagonisten Jesse Eisenberg en (de verrukkelijke) Christina Ricci. Hun veranderingen die steeds meer wolfachtige trekjes achterlaten, worden veelal humoristisch uitgebuit en de humor is best grappig.

Verder plundert de film lekker van andere films en voegt zelf niets nieuws toe. Zo zien we bijvoorbeeld Ricci in een scène haar roofdierlijke instincten ontdekken op een manier die sterke overeenkomsten heeft met de manier waarop Jack Nicholson dat in Wolf (1994) deed. Onderwijl kan Eisenberg zich helemaal uitleven in een imitatie van Michael J. Fox uit Teen Wolf (1985). Het is niet slecht, het is gewoon niet oorspronkelijk en dus weinig verrassend.

Cursed is een middelmatige film. Het plot en de personages zijn oude bekenden. Cursed is routineus vermaak zonder creatieve en andere hoogtepunten. Ok, op Ricci na dan, maar haar vind ik altijd leuk.

Horrorfilm met de grandeur van een aflevering van een tv-serie. Nogal braaf in de effecten en in de actieve scènes nogal hinderlijk beklemtoond door slechte spannende muziek.

Het label horror is ietwat overdreven. De ingrediënten zijn er wel hoor. In de film komen jumpscares voor en kills en een enge moordenaar. 't Is alleen dat geen van deze ingrediënten veel indruk maakt.

Behoudens een enkel geslaagd schrikmoment, veroorzaakt de rest van de jumpscares weinig ophef.

De enge moordenaar is wel ok. Leuk outfit en een leuk masker. Mag er wezen.

De kills zijn best aardig maar worden slecht uitgespeeld. De inleiding tot een kill duurt dermate lang in een poging de spanning volledig uit te nutten, dat er op het moment suprème geen venijn en griezelige sfeer meer in de scène aanwezig is.

Een moordpartij wordt weinig expliciet in beeld gebracht. Er is amper een druppeltje bloed te zien. Op zich is dat niet erg, maar is hier een teleurstelling omdat venijn en griezelige sfeer immers al uit een scène zijn gevloeid. Beetje compensatie in de vorm van wat gore en wat bloed is dan toch wel het minste. Nee dus.

In tegenstelling tot de film is het verhaal an sich trouwens best spannend. Het is bovendien origineel. Het heeft laag en bezit fantastische potentie op het vlak van de psychohorror. Dat is op beeld helaas allemaal niet zichtbaar. Zonde. Het verhaal verdiende een betere uitvoering.

Een groot deel van de film speelt zich af in een kleine ondergrondse ruimte waarin drie overlevenden als gevolg van een tunnelbrand wachten op hulp. Er is geen zekerheid en slechts geringe hoop dat hulptroepen onderweg zijn. De kleine volgepropte ruimte met een beperkte voorraad zuurstof is goed voor een fijne beklemmende sfeer. Beklemming die nog wordt verdikt door de wanhoop en de paniek die bij de drie af en toe de kop opsteekt.
De film volgt in grote lijnen de gebaande paden van de survivalfilm, maar onderscheidt zich door een realistisch en documentalistisch uiterlijk. Hierdoor wordt het lijden van de drie niet over gedramatiseerd weergegeven maar juist koel en feitelijk. De realistische verpakking maakt dat het onderlinge gekibbel over drinkwater, zuurstof en mogelijke vluchtwegen de film een harde onaangename bijklank geeft die zorgt dat je als kijker helemaal niet zeker bent of er wel een goede afloop zal volgen.
In sensationeel getinte survivals zie je vaak dat de overlevenden een groot deel van de film in beweging zijn teneinde een weg naar buiten te vinden. Deze film toont voornamelijk een situatie van stilstand en zoomt in op de wanhoop en hulpeloosheid van de overlevenden die bovendien een steeds fatalistischer houding aannemen. Als één van hen de retorische vraag ‘We gaan hier allemaal sterven. Of niet soms?’ de ruimte in knalt, is de toon definitief gezet. Die vraag voegt aan de beklemmende sfeer een deprimerende laag toe. Het voelt behoorlijk indringend.
De (schijnbaar) uitzichtloze situatie is goed voor een spannend gevoel. Daar komt nog een psychologisch laagje bij. De film legt de focus op drie personages die elkaar niet goed kennen en die elkaar niets schuldig zijn. Het is een geschikte bodem om grenzen af te tasten. En dat gebeurt ook. Hoe ver gaan ze om hun eigen leven te redden? Wanneer ontstaat het moment om mogelijke beschaafde restricties aan de kant te leggen? Wees gerust. De film verandert niet in een filosofische beschouwing. Heel diepzinnig is het nu allemaal ook weer niet, maar de observatie van het gedrag genereert wel extra spanning.
Hoewel de film zich dus vooral concentreert op de personages en hun gedrag in een kleine cabine, is het niet zo dat de film helemaal zonder actie is. Na verloop van tijd werpen de overlevenden hun fatalistische houding af en zetten zich in beweging. De weg voert van de ene kleine doorgang naar de andere. Nauwer en nauwer wordt het. Claustrofobische gevoelens zijn gegarandeerd. Ook spannend.
Fijne film.