Opinions

De film speelt zich af in een spookhuis. In menig film goed voor een fijne schemerige en sinistere sfeer. Dat lukt hier niet goed. Geen onrust. Geen spanning. Behalve een flintertje mysterie komt er niets los. Nu moet wel worden opgemerkt dat het verhaal niet echt meewerkt. Dat kent weinig ontwikkeling en bereikt nooit een moment van verwondering of verbazing. Integendeel. De handelingen worden veel te lang gerekt. Veel van hetzelfde ook. Het duurt en duurt.

Pas als het gezapige tempo heel soms wordt vlot getrokken ontstaat er lichte emotionele beroering. Het is miniem, maar onmiskenbaar. Gepaard aan de tempoversnellingen arriveren sfx getooid met plukjes gore. En dat gebeurt helemaal niet onaardig. Bloed en viezigheid. Bodyhorror van een aangenaam niveau zorgt voor momenten van verrukking in de treurigheid van al het andere.

Het acteertalent zorgt zeker niet voor verrukking. Emoties worden tamelijk onbeholpen weergegeven. Gevoelens van spanning komen eerder lachwekkend dan serieus over. Hoofdrollen voor Linda Blair en David Hasselhof. Tja.

De juiste spookhuis stemming wil maar niet komen. Als aan het slot, de personages het acteren helemaal opgeven en zich nog slechts uiten in paniekerige frases en gehijg, vloeien de laatste restjes spanning voorgoed de film uit. Hopeloos.

Horror in stop-motion. In de stijl van een sprookje en met gebruikmaking van papier-maché brengt La Casa Lobo het trauma rondom de sekte Colonia Dignidad tot leven. De film begint met propagandistische videobeelden van een afgelegen oord in Chili waar Duitse bewoners resideren. Een gemeenschap die in een vredig berglandschap dat in een heimatfilm niet zou misstaan onder idyllische omstandigheden leeft en werkt. De associatie met nazi-Duitsland en haar propagandamachine is evident.

Het zijn beelden van de Colonia Dignidad, de sekte die in 1967 door Paul Schäfer werd gesticht. Een Duitser die uit West-Duitsland was gevlucht wegens beschuldigingen van kindermisbruik. Binnen de sekte gebeurden gruwelijke dingen. Zo werden er tot de ontbinding van de sekte in 1997 kinderen mishandeld en verkracht. De sekte werd door dictator Pinochet gedoogd en gebruikt om politieke tegenstanders gevangen te zetten en te folteren. De Colonia Dignidad fungeerde als een staat binnen een staat.

Na de introducerende beelden van de kolonie verwijdert de film zich van de idylle en richt zich op het hoofdpersonage Maria. Een jong meisje dat een straf tegemoet ziet omdat zij in de ogen van Paul Schäfer nalatig is geweest. Zij ontsnapt en komt terecht in een verwaarloosd huis alwaar zij twee varkentjes aantreft. Ze is relatief veilig want buiten het huis loert de grote boze wolf die met zijn occasionele dreigende gehuil Maria en de kijker opmerkzaam maakt van zijn bestaan en aldus voorkomt dat Maria’s verblijf in het huis een vredig verblijf is.

De film vertaalt het trauma van de kolonie en het altijd aanwezige gevoel van vervolging en controle naar een droomachtig scenario. La Casa Lobo leeft vooral van zijn surrealistische aanpak. Die brengt een verontrustende sfeer in de film. In een sprookjesachtige decor wordt de stop-motion op een bevreemdende manier ingezet. De kijker ziet de figuren zich steeds opnieuw ontwikkelen. Langzaam ontstaan ze vanuit een schildering op de muur of hervormen zich uit papier-maché. Er is steeds beweging in de figuren. In de attributen. In het decor. Iedere creatieve handeling, iedere penseelstreek en ieder stukje papier dat voor de creatie van de figuren en het decor wordt gebruikt is tenminste voor een kort moment te zien.

De kijker is getuige van het creatieproces terwijl het verhaal gewoon doorloopt. Aan de ene kant werkt dat beklemmend en bevreemdend. Aan de andere kant werkt de voortdurende beweging die op het scherm plaatsvindt op de zenuwen. De camera is tijdens dat zich steeds herhalende vormingsproces ook nog eens voortdurend in beweging. Heel ingenieus en bewonderenswaardig gedaan, maar ook erg onrustig. Zenuwslopend en vermoeiend om naar te kijken.

Alles ziet er bovendien uit alsof het door een kinderhand is vervaardigd. Esthetisch gesproken niet indrukwekkend. Niet intrigerend. De kinderlijke tekeningen op de muren die vensters en deuren voorstellen of een boekenplank verbeelden. De papier-maché figuren met sliertig haar en poppenonderdelen als ledematen. Een kliederige boel. Een gefragmenteerd en onafgewerkt geheel dat voortduren vibreert en het oog van de kijker treitert.

Het verhaal dat in beginsel nog een heldere lijn volgt in deze golf aan bewegingen, onderwerpt zich al snel aan het gewoel en is maar moeilijk te volgen. Alles in de film is vervormd, loopt in elkaar over, is vloeibaar. Contouren van ruimtes vervagen. Muren worden schilderdoeken waarop gedachten en belevenissen staan getekend. Overal poppen voorwerpen uit de vloer op en vormen nieuwe voorstellingen die vervolgens weer ineenstorten. Complete gekte. Op den duur weet je niet meer waar je het moet zoeken. Alle vaste grond is onder je voeten vandaan geslagen. Bevinden we ons nog wel in het vervallen huis of bevinden we ons intussen in de traumatische gedachtewereld van het hoofd van het gevluchte meisje Maria? Of hebben we ons daar de hele speelduur al bevonden?

Aan het eind kan ik alleen maar gesloopt beamen dat het leven in een sekte geen plezierige ervaring is. De missie is geslaagd, maar erg genoten van de hectische en warrige manier waarop de boodschap werd uitgedrage, heb ik niet.

De opening is wat mij betreft ook het hoogtepunt van de film als onder begeleiding van het zoetige nummer "Sweetly" de gewelddadige en rauwe toon die kenmerkend zal blijken voor de rest van de film er meteen hard wordt ingegooid. Weten we gelijk waar we aan toe zijn. Prachtscène die vooral door de absurde botsing tussen foute score en bruut beeldmateriaal veel impact heeft.

Dit effect komt in de film nog herhaaldelijk voorbij, maar de verrassende shock die dit de eerste keer teweeg brengt, wordt niet meer bereikt. Desondanks werken de uiterste polen blijvend intrigerend en blijft de impact, hoewel afnemend explosief, wel behouden.

La Casa is een confronterende wraakfilm met een grote dosis sadistisch geweld, met psychologische machtspelletjes en wellustig geacteerde erotiek. Behoorlijk expliciet in de actie en bepaalde scènes veroorzaken, ondanks de huidige mate van normatieve gewenning, af en toe toch een lichte schok van afschuw. En dat is positief bedoeld.

Hess overtuigt in zijn brute rol. De overige rollen zijn niet heel interessant of opzienbarend.

Ingevuld met zwak acteerwerk vertegenwoordigen zij luie, verveelde en passieve personages die als slachtoffer goed functioneren, maar die inhoudelijk slechts met een paar penseelstreken zijn geschilderd. Veel medelijden wekken zij niet op. Zo kan de focus mooi gericht blijven op de brute daden van het hoofdpersonage.

Geen onaardige film.

Aardige film die voor liefhebbers van het genre waarschijnlijk weinig verrassingen bevat, maar die met name door het solide verhaal en het goede acteerwerk van Ferland die een sinister duivelskind speelt toch boeiend kijkvoer is.
Vooral dat kind is goed. Met een bleke huidskleur en een verbeten gelaatsuitdrukking die ze afwisselt met onschuldige blikken en duivelse grimassen, is ze waarlijk angstaanjagend.
De momenten van spanning laten wel eventjes op zich wachten. De film neemt de tijd om horrorwaardige vormen aan te nemen. Eerst is er een half uurtje dramatiek waarin al wel wat kietelende onrust wordt gepompt die de kijker waarschuwt dat het niet bij drama alleen zal blijven. Dat is maar goed ook, want zo interessant en meeslepend zijn de perikelen over vermeende kindermishandeling en sociale hulpverlening nu ook weer niet.
Pas als de spanning zijn intrede doet wordt de film leuker. Ferland heeft hierin het grootste aandeel. Zij is gewoon eng. Zellweger fungeert als haar aangever. Zij speelt de tegenpool. Ik ben geen Zellweger fan maar ze doet dat best ok, ook al wordt ze behoorlijk overklast door de kleine duivelin. Inwisselbare rollen zijn er nog voor Ian McShane en Bradley Cooper. Geen onaardige rollen hoor, maar echt imponerend zijn de optredens niet zodat het waarschijnlijk is dat beide namen vooral zijn ingebracht als publiekstrekker.
Prima effecten, goed acteerwerk, uitgekiende spanningsbogen, uitgekookt camerawerk en een alleraardigst slot zorgen voor een heel acceptabel horrorwerkje.

Cashback is een film met zachte tonen. Fluisterend bemoeit de film zich primair met Ben Willis. Met zijn gevoelens, zijn verlies en zijn gedachtewereld. Rustige beelden, diepzinnige monologen en flashbacks naar vroegere ervaringen laten zijn treurige gemoed goed tot uiting komen. Zijn ervaringen zijn goed voor tragikomische taferelen. Zijn analyses zijn goed voor gegniffel. Ben beziet de wereld als een stilleven dat hij tekent, schildert en analyseert. De kunstenaar Ben heeft de vaardigheid om in alles dat hij waarneemt iets moois te zien. Een filosofische observatie die meerdere keren toepasbaar is en tot contemplatie aanzet.

De film verloopt wat haperend (niet vervelend) en heeft wat tijd nodig om te vallen. Je moet even aan de cadans en aan de personages wennen. En dan voelt het ook lekker. Het merendeel van de dialogen is heerlijk ongedwongen. Het merendeel van de scènes is heerlijk amusant en heerlijk ontspannen. Het is jammer dat regisseur en schrijver Sean Ellis veel tijd inruimt voor de puberale jolijt van Ben’s collega’s, die zich op American Pie-achtige wijze uitleven. Op zich wel leuk hoor, maar overmatig en teveel in contrast met Ben’s traag voortkruipende wereldbeeld en dat werkt toch ietwat verstorend op de serene sfeer. Een beetje minder had van mij gemogen.

Cashback is een leuke film die serene en filosofisch getinte scènes afwisselt met elementen uit een highschool comedy. De film is mede daardoor maar ook vanwege zijn stronkelende verhaallijn niet altijd mooi uitgebalanceerd. Aangezien de film de bioscoopversie is van een korte film, vermoed ik dat dat aspect ook een rol speelt in het geheel. Bij het kijken naar de American Pie-achtige taferelen, kreeg ik soms de indruk naar iets te kijken dat puur en alleen bedacht was om de bioscooplengte te vullen. Best grappig, maar niet erg passend bij de mooie traag dobberende cadans van de film.

Geen film met verrassende wendingen. Wel een film die op momenten prettig onder de huid kruipt en aangenaam aanvoelt.

„I believe in magic. I just don’t use it.“

Cast a Deadly Spell bevalt goed. Een dwaze en grappige dynamiek van gebeurtenissen die zich afspeelt in een wereld waar magie de gewoonste zaak is en detective Lovecraft zijn eigen redenen heeft om geen magie te gebruiken. Hij is een speurder à la Philip Marlowe die vertrouwt op zijn aardse instincten en die instincten inzet om op heerlijk stoïcijnse wijze een gestolen boek terug te vinden.

Cast a Deadly Spell staat bol van de filmische en literaire invloeden. De naam van protagonist H.P. Lovecraft zegt in dat opzicht al veel. De film houdt het niet alleen daarbij maar introduceert andere elementen uit de mythische wereld die de auteur Lovecraft ooit heeft geschapen. De Grote Ouden en het beruchte boekwerk met de naam Necronomicon zijn andere opvallende elementen die de meeste horrorliefhebbers bekend zullen voorkomen.

De auteur zelf wordt geheel diametraal als een übercoole privédetective voorgesteld. Een persoon die als een der weinigen in het gefantaseerde Los Angeles van 1948 geen gebruik maakt van magie en niet in hogere sferen verkeert. Hij zweert bij een sigaret, een glas whisky en ouderwetse speurzin en doet zijn best om de hordes heksen, vampiers, weerwolven, demonen en ander ongerief te negeren. Film noir ontmoet komediehorror..

Daar hij tot het menselijke ras behoort, is het menselijke schuim lastiger te ontlopen. Gangsters, corrupte agenten, femmes fatales en travestieten kruisen zijn pad. Vreemde personages die erg overtrokken worden weergegeven. Ze leven in een wondere wereld. Niemand verwondert zich ergens over. Monsters, heksen en travestieten horen gewoon bij het alledaagse leven. In de film veel oog voor detail, prachtige rekwisieten en visuele aardigheden. Een film met een aangename entourage, aangename karakters en een aangenaam verhaal. Cast a Deadly Spell is een aangename film.

Heerlijke setting! In een kasteel. Oud en donker met vele kamertjes, gangetjes en nare geluidjes. Kan het creepier. Kan het sfeervoller. Ja, de setting is grandioos.

Het verhaal is matig. Veel toevalligheden en krampachtige pogingen om zaken met elkaar in verband te brengen. De probeersels om psychische laag in de personages aan te brengen komen zelfs zielig simpel over. De personages worden er tevens niet minder nietszeggend door.

De visuele handicap van de dochter werkt goed. Als kijker weet je meer en bestaat de mogelijkheid tot meeleving en kunnen meelijwekkende gevoelens van frustratie de kop opsteken als dochterlief weer eens niets doorheeft. Ach, lief kind wel.

Het monster gedraagt zich in beginsel nogal stuntelig en gaf mij reden tot veel vrolijkheid. Lijkt me geen goede introductie voor een schrikwekkend creatuur. Als het monster vanaf een bepaald moment zich aan serieuze hardcore Gore zet, is het in eerste instantie even twijfelachtig of zijn bizarre gedrag de lachlust mag opwekken of niet. Het antwoord luidt nee, maar het duurt even voordat dit kwartje valt. Als het kwartje is gevallen, bevalt het monster goed.

De slotscènes waarin zaken manmoedig worden rechtgezet is wel erg theatraal en doet afbreuk aan de indrukwekkende monsterlijke Gore die we net hebben verstouwd. Niet spannend en een zwak slotakkoord.

Castle Freak is een horrorfilm, waarin de sfeer, het uiterlijk van het monster en de Gore indruk maken.

Cat Ballou is een kluchtige parodie op de western, waarin de herkenbare sjablonen aangenaam dik zijn aangezet. Er zijn schurken en revolverhelden. Er is een landbouwer wiens land door schurken dreigt te worden ingepikt. En er is de dochter van de landbouwer (de damsel in distress), die van alle kanten hulp krijgt aangeboden van mannen die haar op een hondse manier behandelen of met haar het bed willen delen. Jane Fonda speelt de damsel met de naam Cat Balloo, die het heft dan maar in eigen hand neemt. Lange blonde lokken, een meisjesachtige angstige blik en een strakke broek. Fonda provoceert er op los.

Een leuk scenario dat nog leuker wordt door de inbreng van een heuse westernheld. Lee Marvin in een dubbelrol. Als ijskoude en verminkte killer die het kamp van de booswichten vertegenwoordigt en als verlopen scherpschutter met grote drankzucht die Cat Balloo bijstaat in haar strijd voor gerechtigheid. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de aanwezigheid van Lee Marvin voorkomt dat de film afdrijft naar de categorie flauwe hap. De clowneske manier waarop hij zijn stoere image te grabbel gooit, is geweldig en erg grappig. Marvin kreeg voor zijn rol als bezopen revolverheld een oscar.

Fonda en Marvin zorgen voor vuur en voorkomen dat de film in slappe hap vervalt. Van de andere karakters moet de film het niet hebben. Die zijn weinig opvallend en hoogstens sympathiek. De aanwezigheid van Nat King Cole en Stubby Kaye die het gebeuren af en toe grappig becommentariëren met een ballade is een leuke vondst.

Cat Balloo is een hele aardige parodie.

De Britse film Cat Girl uit 1957 is in wezen een variatie op de film Cat People (1942). De oudere film plaatst een vrouw met een duistere Oost-Europese achtergrond in het middelpunt. Een mysterieuze vrouw die met een agressieve erotische uitstraling een kuis Amerikaans stelletje bedreigt. De jongere versie doet het met een stroeve Britse jonge vrouw met de naam Leonora die zich geconfronteerd ziet met het beest in zichzelf. Twee onvergelijkbare protagonisten met een overeenkomstige tragiek.

Leonora is een degelijke exponent van de repressieve jaren 50. Dat is zij tot het moment dat zij door haar schijnbaar krankzinnige oom in een duister familiegeheim wordt ingewijd. Zij wordt zich vanaf dat moment bewust van het sluimerende beest dat in haar schuilt. Haar onderdrukte dierlijke instincten ontladen zich in een dierlijke vorm van schizofrenie. Het beest wordt verbeeld door een luipaard en heeft een onbedwingbare hang naar vlees en bloed. Voor Leonora betekent dit een uitbraak uit de seksuele en morele dwangbuis waarin zij zich (ingekapseld in de keurige jaren 50 moraal) noodgedwongen heeft moeten opsluiten.

Best leuk hoe de mooie Barbara Shelley als Leonora die ommekeer in haar persoonlijkheid gestalte geeft. Van een grijze muis verandert zij in een aantrekkelijke zelfbewuste vrouw. Behalve in haar zelfbewuste gedrag is de ommekeer ook zichtbaar in haar kledingkeuze. In beginsel draagt zij stijve hooggesloten kleding. Later schrijdt zij verleidelijk door het beeld in een sexy zwarte lederen mantel, die uitstekend aansluit bij haar verleidelijke erotische uitstraling.

De film is aangenaam atmosferisch geënsceneerd. Een oud herenhuis en een sanatorium verschaffen de film een passende achtergrond. De actie waarin het luipaard voorkomt, is overigens niet heel spectaculair, expliciet of bloederig. Het is vooral suggestie. Niet erg. Dat past bij de impliciete sfeer in de film.

Het is een film die zich op de scheidslijn tussen de jaren 50 (braaf en suggestief) en de jaren 60 (wild en expliciet) bevindt. De aftastende bewegingen in de richting van meer plastisch beeldmateriaal zijn onmiskenbaar aanwezig. De uitwerking is nog binnen de fatsoensnormen van de jaren 50. Dat betekent veel sfeer en mysterie binnen een ingetogen kader. En dat heeft altijd wel iets.

Cat in the Wall is de eerste speelfilm van de Bulgaarse documentairefilmers Mina Mileva en Vesela Kazakova. Aan de film valt goed af te lezen dat de documentaire hun eigenlijke discipline is.

De film hanteert een documentaire-achtige stijl die zich uit in een grove en ruige registratie van de leefwereld van de personages. De maatschappijkritische film ageert tegen zaken als corrruptie, parasitisme en racisme en is daarin concreet en helder. De film vergeet echter om de personages en de handeling een speelfilmwaardige bühne te geven. Een stevige dramatische basis ontbreekt en die is echt wel nodig om ware beleving met de personages en hun problematiek te genereren.

En dat is jammer, want het verhaal van Irina, haar zoontje Jojo en haar broer Vladimir, die uit Bulgarije naar Londen zijn gekomen om te ontsnappen aan de sociale malaise die zich in hun eigen land afspeelt, is best interessant. In Londen overkomt hun namelijk dezelfde sociale malaise. Een prachtige basis voor drama en legio mogelijkheden om de personages kleur te geven. Het ligt hier voor het oprapen.

Het verhaal heeft daarenboven nog extra dramatische mogelijkheden, vanwege het bijzonder perspectief dat de personages bieden. Binnen het genre van de Britse sociaal realistische cinema is het immers meestal de Engelse onderklasse die als middel dient voor het aankaarten van sociaal onrecht. In deze film zijn het goed opgeleide EU burgers die hun heil in Engeland zoeken en daar geconfronteerd worden met sociale ongelijkheid. Het is een intrigerende bijkomstigheid die een extra pakkend verhaal zou kunnen opleveren.

Helaas komt dat pakkende verhaal er niet van. De oorzaak is gelegen in een onsamenhangend script en in de lichtzinnige manier van regisseren. De film is geen coherent geheel van handeling, dialoog en scèneopvolging en oogt daarnaast op het cinematografische vlak nogal ongeïnspireerd.

Vooral het gebrek aan regie is een storende factor. Het is alsof de makers de acteurs zonder veel begeleiding loslaten in een complexe situatie en vervolgens gaan registreren wat er gebeurt. Nou weinig goeds, zeg ik u.

De personages reageren zonder uitzondering nogal laconiek op gebeurtenissen. Ze ontberen passie. Ze zijn dramatisch ongeloofwaardig. De strakke regie die hoort bij een speelfilm ontbreekt zichtbaar.

Mileva en Vesela Kazakova voegen met Cat in the Wall gewoon nog een middelmatige documentaire toe aan hun filmografie.

“She was marked with the curse of those who slink and court and kill by night”.

Volgens de tekst op de poster dan, hè. Zo sensationeel als deze wervende tekst het uitdrukt is het lijdend voorwerp in deze film niet. Nou ja, niet in grafische of expliciete zin dan. De pantervrouw zorgt op een andere manier voor opschudding. Haar sensationele inbreng bevindt zich in deze film niet direct aan de oppervlakte, maar is er wel degelijk.

Denk bij deze film aan suspense. Denk aan suggestie. Suggestieve schaduwwerking, suggestieve geluiden en suggestieve seksuele opwinding zorgen voor de spanning. Een glimpje panter is zichtbaar. Dat houdt niet over. Prima, want daarmee blijft de zorgvuldige opbouw die gebaseerd is op suggestie intact. Iets heel tegendraads als een shot met grafische horror zou die sfeer in een keer wegblazen en daarmee de angel van supense en sfeer uit de film halen.

In zwart-wit gefilmd. Dat heeft wel wat. Als een mistflard voorbij dobbert is de film meteen voorzien van een griezelige laag. Ook voor het spelen met schaduwen leent zwart-wit zich perfect. Kortom, een sfeer van beklemming is gegarandeerd.

De personages zijn net als de film nogal zwart-wit ingevuld. Met weinig laag in het karakter en weinig diepgang in de dialoog. Best jammer als veel van de beklemming is gebaseerd op suggestie. Je zou zeggen dat er uit diepere motiveringen bij personages ook nog wel wat extra supense te halen valt. Dat gebeurt echter amper. De personages zijn gewoon alledaags ingevuld. Alleen de pantervrouw is soms wat moeilijk te peilen. En ja, dat feit levert dan meteen een onbehaaglijk gevoel op. Bij de overige personages ontbreekt dat gevoel grotendeels. Hun bijdrage aan de sfeer is weinig duister.

Leuke film. Sfeervol zwart-wit. Beklemmend. De film kroop desondanks niet geheel onder de huid. Heeft toch met de oppervlakkige invulling van de personages te maken, denk ik.

Horror en erotiek. In Cat People spelen beide elementen een rol. De filmposter waarop Nastassja Kinski heel prominent, heel gevaarlijk, heel zinderend en heel begeerlijk prijkt, spreekt boekdelen. Na van de positieve schrik te zijn bekomen ontwaar je op de poster nog de tekst: “An erotic fantasy about the animal in us all”. Seks en horror dus.

Het verhaal is simpel en niet erg spannend. Een mooie vrouw (Kinski) en de zoöloog van de plaatselijke dierentuin raken verliefd. Van lichamelijke consumptie van de liefde kan geen sprake zijn. Zij weet waarom, maar kan het hem niet vertellen. Tussen de geliefden staat de broer van Kinski. Hij volgt zijn dierlijke instincten en poogt Kinski over te halen hem daarin te volgen. Cat People vertelt het verhaal van een driehoeksverhouding en smukt de boel op met erotiek en horror. Het geheel werkt nogal onsamenhangend.

John Heard speelt de zoöloog. Tamelijk vlak en onopvallend. Malcolm McDowell speelt de broer. Zijn duivelse blik doet hem er steevast uitzien als een wild dier. Hij voldoet zonder daarbij opzienbarend te presteren. De ster van de film is Nastassja Kinski. Een heerlijke verschijning die in grote delen van de film naakt door het decor schrijdt. In beginsel moet zij het enkel van haar schoonheid hebben. In de loop van de film evolueert zij van een ingetogen schoolmeisjesachtig wezen naar een volwassen vrouw met een harde blik en een sonoor stemgeluid. Kinski is het enige personage dat zich ontwikkelt. Zij is het enige personage dat niet wegglijdt in een clichématige presentatie van haar karakter.

Verhalend is de film niet sterk. Stilistisch wel. Mooie uitgelezen plaatjes. Goed camerawerk. De horror is bruut maar schaars. Het tempo vrij traag. Af en toe is de film zelfs wat aan de saaie kant. Pas in het laatste ruime halve uur gaat het tempo omhoog en sluipt spanning de film in. Pas dan smijt de film met scènes die je rechtop doen zitten. Pas dan zie je scènes die je bijblijven. Rijkelijk laat. Het is maar goed dat Nastassja Kinski tot die tijd de kijker goed heeft weten te vermaken.

Na afloop van de film las ik dat regisseur Paul Schrader hevig verliefd was op de 15 jaar jongere Kinski. Hij spreekt zelf van een obsessie. Waarschijnlijk verklaart die obsessie een grotere interesse in de stijl en een mindere interesse in de substance. Spannend is het beeld van de vrouw. Niet erg spannend is de film.

Een hele bizarre film over het effect dat het rouwen om een geliefd huisdier op iemand kan hebben. De onverwerkte dood van de geliefde kat 'Patrick' zorgt voor rotte en verderfelijke kronkels in het hoofd van een rouwende kattenliefhebber. Zijn daden spreken navenante boekdelen.

De film is werkelijk heel geschift. De plotlijn is geschift. De killer is geschift. Alleen z'n outfit al. Zo'n verknipte killer zie je zelden. De film is dankzij hem behoorlijk gewelddadig. De killer houdt wel van fysieke uitspattingen en houdt zich daarbij bepaald niet in. De gevolgen van zijn uitbarstingen zien we in volle glorie terug in prima sfx met veel bloed en gore. Niet slecht hoor, gezien de low budget categorie waarin de film thuis hoort.

Behalve expliciet in de horror is de film ook duidelijk in het belachelijk maken van videohype, publiciteitsgeile nietskunners en andere uitwassen van de sociale media. De kritiek is prettig verweven in het verhaal en heeft kracht omdat het geen statements op zich zijn, maar grappige uitvloeiseltjes van de hoofdlijn. Het zijn kortdurende intermezzo's met en door personages die vluchtig passeren en onnoembaar blijven. Leuk.

De muziek is krachtig aanwezig. Luid en schreeuwend op de juiste momenten. Maar ook zacht en peinzend op de juiste momenten. De muziek heeft een absolute meerwaarde in de filmervaring. De score onderlijnt spannende momenten, jammert mee in de ellende en doet gek bij bizarre gebeurtenissen. Sterk hoor.

Ja, Cat Sick Blues is een bizar goede film.

Dat Stephen King in zijn boeken kleine verwijzingen naar ander eigen werk inbouwt, mag bij de lezers als bekend worden verondersteld. Ook in de verfilming van zijn verhalen komt het vaak voor dat elementen uit ander werk voorbij komen. Zo blijkt maar weer dat veel van zijn verhalen herkenbaar genoeg zijn om hier en daar kruiselings wat knipoogjes af te kunnen leveren. In Cat’s Eye hebben Christine en Cujo in het begin van de film een kort en levendig gastoptreden. Leuk.

Regisseur Lewis Teague brengt in Cat’s Eye twee korte verhalen van King tot leven en vult deze aan met een derde episode die speciaal voor de film door King werd geschreven. De drie episoden hebben onderling geen samenhang behalve dat in elke episode een kat opduikt de getuige is van de gebeurtenissen en de kijker van het ene verhaal naar het andere vergezelt. Cat’s Eye dus. De titel spreekt voor zich. Een anthologie met drie verhalen vol gif en humor.

De film begint behoorlijk humoristisch met de eerste episode. Over een rigide manier om met roken te stoppen. James Woods speelt de verstokte roker die in bizarre en gênante situaties terecht komt. Sadisme en venijn in een heel amusant verhaal.

De tweede episode gaat over een bizarre weddenschap. Robert Hayes (die ik uit Airplane! (1980) ken. Iets heel anders dus even wennen.) doet het met de vrouw van een criminele gokker. Niet verstandig. Hayes krijgt de kans om zijn hachje te redden door een bizarre weddenschap aan te gaan. Ook hier sadisme en venijn met een humoristische onderlaag. Leuk.

De laatste episode is de meest serieuze. De piepjonge Drew Barrymore wordt door een trol belaagd. De kat speelt in dit verhaal een grote rol. Ook hier een amusant verhaal dat ondanks de serieuzere insteek zijn humoristische momenten heeft. Het verhaal onderscheidt zich wel duidelijk van de andere twee. Met minder komisch venijn en meer gangbaarheid dan de andere episoden die aangenaam verrasten door de fantasievolle plotlijn.

Cat’s Eye is een leuke anthologie, die zichzelf niet heel serieus neemt. Geen nachtmerrieachtige toestanden en botte horror, maar zwart humoristische vertellingen met venijnige puntjes.

Ik heb me er goed mee vermaakt.

Een steriele, kale, afstandelijke film met een onheilspellende sfeer die een vertelling zonder veel franje neerzet. Een familiedrama, een autobiografie, een tijdsdocument, een coming of age-film. Een film die bijna geheel is opgebouwd uit statisch gecomponeerde beelden met daarin weinig dynamische personages en een occasionele vertelstem die als een nieuwslezer feitelijkheden opdreunt. “Jesse Damrosch was born in 1987” (of iets in die strekking) is de eerste schokkende mededeling die opklinkt. Mooi. Weten we dat ook weer.

De beelden in The Cathedral hebben bijna allemaal een koude bleekgrauwe uitstraling. Het interieur van het huis waar het gezin woont en dat in de film bijna niet wordt verlaten, is saai, steriel en eenvoudig te noemen. Als er iets van kleur in de film verschijnt, worden je ogen daar meteen naar toe getrokken. Zo is er een opvallende scène die zich afspeelt op een verjaarspartijtje waar een ieder met uitgestreken gelaatstrekken en een futloze motoriek op het saaie meubilair is gezeten. De vrouw des huizes draagt een fleurige rode jurk, valt er erg in op en is meteen het bruisende middelpunt van het geheel. De contrastwerking is groot en benadrukt nog eens extra de kleurloosheid en emotieloosheid waarmee de personages het dagelijkse bestaan tegemoet treden.

Behalve een incidentele oprisping is er maar weinig dat getuigt van een temperamentvol gevoelsleven binnen de familie. De personages gedragen zich ingetogen, ingehouden en levenloos. Toegang tot de personages krijg je als kijker niet. Regisseur en schrijver Ricky D’Ambrose laat de personages zich uiten in minimalistische bewoordingen die op een statische manier worden uitgesproken. Conflicten, feestjes, bruiloften en andere bijzondere gebeurtenissen ervaar je met een afstandelijke blik. Aardig is wel dat D’Ambrose de camera veelvuldig laat inzoomen op foto’s, voorwerpen of soms op een gezicht en op die manier toch in staat is een bepaalde emotie over te brengen.

Protagonist Jesse, wiens familiaire observaties tijdens zijn weg naar het volwassendom centraal staan in de film, groeit op in de jaren 80 tot midden jaren 90. Jesse wordt niet als een actief en dynamisch persoon geportretteerd. Hij neemt deel aan de familiaire riten en neemt futloos de felicitaties aan bij feestelijkheden en ondergaat even gedwee geschoffeer van zijn vader. Jesse heeft de opdracht de verwachtingen van zijn ouders te vervullen en soepeltjes deel te gaan uitmaken van het neoliberale kapitalistische systeem dat in die tijd in zwang is. Voor Jesse zijn in dit tijdperk geen andere afleidingen beschikbaar. Er zijn geen oorlogen meer te voeren, geen revoluties meer om aan deel te nemen, geen ideologieën meer om te verdedigen. Van Jesse wordt alleen verwacht dat hij aan de verwachtingen van zijn ouders voldoet en een succesvol deelgenoot wordt van het kapitalistische systeem. Ik denk dat Jesse met zijn inactieve houding en zijn gehoorzame gedrag daarin wel zal slagen.

Cattle Drive vertelt geen episch verhaal. Een balorige jongen (Dean Stockwell) die tegen zijn vader rebelleert, komt bij toeval bij een groep cowboys terecht die met een kudde naar Santa Fe onderweg is. De trek drijft de film van oord naar oord en stevent al doende af op de hereniging van vader en zoon. Voordat het zover is, gebeuren onderweg de nodige dingen, die de jongen volwassener maken. Een coming of age in een western setting. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de jongen.
De film is behoorlijk functioneel geschoten. Magnifieke panorama’s zoals die vaak in westerns zijn te zien, ontbreken nagenoeg. Wel enkele prachtige scènes waarin cowboy Dan (Joel McCrae) zijn best doet om een wilde hengst te vangen. Ook de scènes die het drijven van de kudde laten zien zijn indrukwekkend.
De film draait voornamelijk om conflictsituaties. Tussen de cowboys in het kamp. Tussen de jongen en zijn omgeving. Conflicten die een potentieel aan dramatische diepgang bevatten die amper worden uitgehold. De film kiest voor prettig amusement, waarin een beetje tragedie mag, maar niet te veel en niet te diepgaand. Zo lossen de conflicten zich vrij gemakkelijk op en blijven de personages, hoewel interessant, behoorlijk stereotiep getypeerd. Nu moet ik er meteen aan toe voegen dat de korte speelduur van 77 minuten ook niet veel ruimte laat voor meer dan dat.
Desondanks is Cattle Drive een prima western die een fijn romantisch beeld schept van het cowboyleven en die de kijker prettig vermaakt met dynamische actiescènes.

Een sarcastische Roemeense coming-of-age film die geheel tegengesteld is aan de talloze Amerikaanse soortgenoten uit het genre die de jongvolwassene weliswaar met wat tegenslag opzadelen maar die hem daarna heel zoetsappig de wereld der volwassenen binnenloodsen. In Roemenië gaat dat allemaal iets anders. Het is duidelijk dat regisseur en co-auteur Radu Jude in zijn debuut geen sociale kitsch wil afleveren. Hij wil een maatschappijkritisch verhaal vertellen over de valsheid die bij mensen de kop opsteekt als materialisme in het spel is.
Als de 18-jarige Delia met een drankje in haar hand achter het stuur van de supercoole auto zit die zij heeft gewonnen en tegen de camera zegt dat haar naam Delia Fratila is en zij het gelukkigste meisje op de wereld is, dan zou een Amerikaanse Coming-of-Age film dat moment aangrijpen om snel het bordje 'Happy End' omhoog te houden. Dat gebeurt niet in deze bijtende satire. De film speelt zich niet in Amerika af maar in Boekarest. De film werkt niet naar een happy end toe, maar is voor Delia een lesje in realiteitszin.
De authentieke setting helpt met de weergave van die realiteit. De film speelt zich midden in het drukke Boekarest af. Omgeven door lawaai van verkeer en stad, wordt een spotje opgenomen. De hoofdrol in het spotje is voor Delia. Zij zit in haar gewonnen auto en prijst een ftisdrankje aan. Tijdens het draaien wordt Delia die vertrouwen en eerlijkheid hoog in haar vaandel heeft staan, op verschillende manieren geconfronteerd met gehuichel. Van haar ouders. Van de filmploeg.
Ze laten geen gelegenheid onbenut om haar als een imbeciel te behandelen. Keer op keer laten zij de bescheiden tiener voelen dat ze niet voldoet aan hun normen. Hun volwassen normen. Delia moet anders praten, er anders uitzien, zich volwassen gedragen en steeds maar meer frisdrank drinken totdat ze ziek wordt. Delia slikt de koolzuurhoudende drankjes, de beledigingen en de vervelende ouderlijke inmenging. Ze doet het voor het goede doel. Ze kan straks immers de auto mee naar huis nemen.
Geen van de personages heeft een geweldige dag. Alleen Delia heeft een redelijk leuke dag. Toch profiteert aan het eind van de dag iedereen behalve Delia. De frisdrankfabrikant krijgt zijn reclamespotje, de ouders krijgen de auto, de filmploeg krijgt salaris. Delia krijgt niets. Iedereen heeft van haar geprofiteerd. Iedereen heeft van haar gepakt. Sprookjes bestaan niet. Het kapitalisme bestaat. Delia houdt er slechts realiteitszin aan over. Die is immaterieel. Ja, humoristisch is de film af en toe ook.

Cedar Rapids schaart men onder het subgenre fish-out-of-water-comedy, zo las ik. Ik kende die term niet. Dus even opgezocht. Fish out of water refereert aan een persoon die zich in een omgeving bevindt die hem onbekend is en waarin hij zich niet op zijn gemak voelt. In films als Trading Places (1983), Some Like It Hot (1959) en Being There (1979) is dat bijvoorbeeld het geval. Deze films schaart men onder het kopje fish-out-of-water. Het gegeven van een personage in een onbekende omgeving, spreekt mij altijd wel aan. Prettig dat er een term voor is bedacht. Fijn ook dat er vele lijstjes zijn te vinden om eens door te spitten.

Cedar Rapids plaatst zijn held Tim Lippe (Ed Helms) buiten zijn vertrouwde omgeving op een congres voor verzekeringsmaatschappijen in het stedelijke Cedar Rapids. Een enorme schok voor een man die nog nooit een stap buiten zijn dorpse geboorteplaats heeft gezet. Tim is een saaie en plichtsgetrouwe man die je als nerd kunt betitelen. Een man die nogal hecht aan de kleur bruin. Kan het saaier? Hij draagt bruine truien, woont in Brown Valley en werkt voor een bedrijf dat Brown Star heet. In de film wordt deze stijve en bloedserieuze hark losgelaten op het congres dat in feite voor de deelnemers alleen als dekmantel dient om gigantisch te feesten.

En zo ontrolt zich een voorspelbare film met drinkgelagen, foute humor, met feelgood-momentjes en uiteraard met hernieuwde inzichten bij de personages. Ach, ik heb soms nog wel moeten lachen ook. En daarbij heeft die Ed Helms een terughoudende, sympathieke manier van acteren die niet irriteert. Dat scheelt ook.

Redelijke film, die tegelijkertijd een povere verfilming van King's boek is, waarbij het vooral jammer is dat de sfeer van beklemming en wanhoop uit het boek niet goed wordt getroffen. De film neemt er de tijd ook niet voor. De speelduur is niet overdreven lang en het zwaartepunt van het verhaal ligt erg op de actie.

Die keuze gaat ten koste van psychologische bespiegelingen en overpeinzingen, die in het boek veel meer de ruimte krijgen en die het filmverhaal zeker van meer logica zouden hebben voorzien. Een jammere keuze want het is in z'n algemeenheid al behoorlijk lastig om het woord zombie te paren aan het woord logisch. Met wat uitleg gaat dat beter.

Tevens valt het ontbreken van een aantal verhalende draadjes en een aantal spannende scènes op die als filmmateriaal zeer geschikt zouden zijn.

Het zijn vreemde afwegingen die de film niet bepaald helpen om veel meer te zijn dan een aardige horror-actiefilm die zonder veel verdieping en soms zonder samenhang voortbeweegt naar een acceptabele slotacte. Dat wel.

Als King-verfilming is ie teleurstellend. Zoals vaker het geval is. Als gewoon kijkbeurtje is ie best ok.

Cusack en Jackson vallen op met routineus en ongeinspireerd acteerwerk. Dezelfde classificaties gelden voor de filmposter. Wat een lelijk ding.

The Cellar geeft met de titel al prijs waar het in deze film om gaat draaien. Inderdaad, een kelder. Regisseur Brendan Muldowney is zich er terdege van bewust dat hij met de titel al een hoop informatie weggeeft. Het deert hem niet echt. Al in de eerste minuten van de film wordt aan de kijker duidelijk gemaakt dat de kelder een portaal naar het duister is en het gevaar zich dus inderdaad in de kelder bevindt.

Ondanks dat je al veel informatie hebt, is de film vervolgens toch spannend. The Cellar onttrekt zijn spanning aan de vraag wie of wat zich dan wel niet in de kelder ophoudt en hoe het kan dat daar mensen verdwijnen. Al snel wordt eveneens duidelijk dat de kwade bedreiging volgens bepaalde regels te werk gaat en dat de kijker gezamenlijk met hoofdpersonage Keira (Elisa Cuthbert) de geheimen van de kelder moet gaan oplossen. De weg naar de oplossing is intrigerend en inderdaad spannend.

The Cellar geeft met gebruikmaking van een heldere kleurstelling een dreigende maar ook schitterende impressie van het ruige Ierland waar de film zich afspeelt. Niet allen de omgeving bezit die dreiging. Het huis met zijn vele donkere hoekjes en kamers en natuurlijk de kelder heeft die onheilspellende uitstraling ook. Het goede camerawerk in combinatie met uitgekiend schaduwspel zorgen vanaf het begin voor een spannende laag. En die laag blijft aanwezig tot de ontrafeling van het duistere mysterie. Want, zodra de identiteit van de bedreiging bekend is en de film het mysterieuze pad verlaat en zich meer plastisch uitleeft, is het met de spanning een stuk minder gesteld.

De personages zijn in deze film eens niet allemaal ongelooflijk dom en irritant. Elisa Cutbert speelt een aangenaam personage. Ze is een bezorgde en wanhopige moeder en vertolkt die rol met overtuiging. Ik kon gemakkelijk sympathie voor het personage opbrengen. Iets dat me in de meeste horrorfilms die vaak volgepropt zijn met domme en vervelende personages, niet van harte lukt. Ter nuancering: de rest van de personages voldeed trouwens redelijk tot goed aan de domme en ergerniswekkende verwachting.

Een aardige bijkomstigheid in het verhaal is de inbreng van een wiskundig aspect. Het wiskundige element voegt daadwerkelijk iets toe want draagt bij aan de oplossing van het mysterie. Het is een fris aspect dat het mysterie intrigerender maakt. Helaas blijft het in de uitwerking bij aanzetjes en wordt het frisse idee niet fundamenteel genoeg uitgespeeld. Jammer. Meer doorwrochte input had aan het mysterie nog meer spannend gewicht gegeven. Gemiste kans.

The Cellar levert met zijn verhaal niets nieuws af. De film begeeft zich met een gezin in een oud landhuis dat een griezelig spookhuis blijkt te zijn. Ondanks zijn modale handeling slaagt de film er wel degelijk in om een onheilspellende en beklemmende sfeer te creëren en een behoorlijke goede horrorfilm te zijn.

Een film over Claire. Een vrouw van middelbare leeftijd (imponerend vertolkt door Juliette Binoche), die haar angst voor de vergankelijkheid compenseert door een relatie met een jongere man. Een man die het seksuele aspect van de relatie waardeert, maar geen interesse heeft om daarnaast tijd met haar door te brengen. Het gevoel van emotionele verwaarlozing dat dit gedrag bij Claire oproept, vertaalt zich naar het uitgangspunt van de film over de onmacht, het verdriet en de woede van een vrouw die zich realiseert dat ze in de herfst van haar leven is beland, maar zich daar niet bij wil neerleggen. De virtuele wereld biedt uitkomst.

De hoofdrol van Juliette Binoche is vooral magnifiek. Binoche draagt de film. Ze weet met zowel ingetogen als meer dynamisch acteerwerk schijnbaar moeiteloos gevoelens van eenzaamheid, jaloezie, euforie en lust op de kijker over te brengen. Veel gebeurt met fijne mimiek. De film laat vaak enkel haar gezicht zien, dat zichtbaar is in het scherm van de laptop of de smartphone. Ondanks dat omfloerste beeld, tekent zich op haar gezicht een breed scala aan emoties af die haar gemoedstoestand op enig moment duidelijk weergeeft. Knap. Echt een begenadigd actrice, die Binoche. De overige acteurs vallen nauwelijks op.

De film bestaat dus uit Binoche en dat moet je kunnen velen. Ik kan dat redelijk. Ik vind haar een geweldige actrice, maar ze doet me weinig op het romantische en erotische vlak. Ik weet dat het oppervlakkig klinkt, maar die aspecten gaan toch een rol spelen als Binoche steeds maar in beeld is en met haar hele wezen het aanzien van de film bepaalt. Die alomtegenwoordigheid is na verloop van tijd wat veel voor me.

De tweede helft van de film staat enigszins in de schaduw van de sterke eerste helft, waarin het personage Claire zo prachtig wordt uitgekristalliseerd. In de voortgang van de film worden wat kleurloze verhaallijntjes uitgewerkt en vindt dramaturgisch gegoochel met beelden plaats, die de intense energie die Claire in de eerste helft van de film uitstootte wat teniet doen. Het riekt soms naar cliché. Naar gemakzuchtig effectbejag. Zo zien we Binoche die lijdzaam in de stromende regen staat en Binoche die het onder water benauwd krijgt en naar lucht snakt. Van die dingen. In de tweede helft wordt de dramatische trukendoos veel meer geopend en daar lijden het acteerwerk van Binoche en de emotionele intensiteit van het verhaal onder. Beide zien er meer routinematig uit.

De zoektocht naar de eeuwige jeugd is een vorm van zelfverloochening waaruit alleen maar pijn en teleurstelling kan voortkomen. Het overkomt Claire in een film die zeer intens begint met een allesverslindende focus op Binoche en die in de voortgang meer wil leunen op de andere personages die geen echte kans krijgen om zich naast Claire als interessant personage te bewijzen. Celle Que Vous Croyez is en blijft een one-woman-show en (hoe goed Binoche ook is) dat is zelfs voor mij wat veel van het goede.

Toen in de jaren 80 in Groot-Brittanië Margaret Thatcher aan het roer stond, kwam er een wetswijziging die vrije publicatie van videofilms bemoeilijkte. Die wet zorgde ervoor dat het lastig was om onder andere Video Nastys te bekijken. Iedere videofilm werd voor uitgifte eerst door leden van de British Board Of Classification (BBFC) bekeken en goedgekeurd of gecensureerd of soms zelfs verboden.

In Censor speelt Niamh Algar de rol van cemsor bij de BBFC. De film besteedt ruime aandacht aan haar werk en dat is best interessant. De filmcontroleurs bekijken de hele dag gewelddadige films en mogen daarbij geen moment van de film missen. Het risico dat een stukje film als inspiratiebron dient voor een geweldsdelict wil men te allen tijde voorkomen. Als kijker bespeur je de immense psychologische druk waarmee de controleurs worden geconfronteerd. Over ieder stukje film wordt gedebatteerd alsof de toekomst van de natie ervan afhangt. Opvallend vreemde keuzes worden daarbij gemaakt. Zo mag een onthoofding worden getoond omdat die te erg over the top is. Zo mag het uitrukken van een oog niet worden getoond, omdat deze daad te realistisch is.

De scènes waarin Algar haar werk uitvoert zijn erg beklemmend. Ze neemt haar werk serieus en wil daadwerkelijk de burgers beschermen tegen slechte invloeden. Achter die enorme geestdrift schuilt een onverwerkte gebeurtenis uit haar verleden die de sleutel vormt voor haar bezielde gedrag en tevens de sleutel is waar het in de film om draait.

Met deze gegevens ontwikkelt Censor zich tot een studie van een obsessie. De sfeer is drukkend en ongemakkelijk. Niamh Algar is uitstekend. Ik ben gefascineerd. Na verloop van tijd ontbreken helaas nieuwe invalshoeken om de aanvankelijke fascinatie te blijven voeden. De film ontspoort. Het oorspronkelijke censoren-scenario wordt aan de kant geschoven en vervangen door surrealistische belevenissen van Algar op zoek naar de confrontatie met haar onverwerkte verleden. Het tweede deel van de film verlaat het beklemmende psychologische pad, is vervuld van slechte speciale effecten en boeide me een stuk minder.

Cerdita (dat varkentje betekent) vertelt in de eerste plaats een coming of age-verhaal over de gewichtige tiener Sara die wordt gepest door leeftijdsgenoten en wordt gekleineerd door haar overheersende moeder. De film zwalkt daarbij heen en weer tussen een familiedrama en een thriller en laat een merkwaardige en intrigerende dynamiek zien in het personage Sara dat steeds meer de grenzen tussen goed en kwaad uit het oog verliest.

Na een redelijk vlot intro, beklemtoont het lange middendeel de vernederingen en frustaties die Sara ondergaat. Dat gebeurt behoedzaam en zorgvuldig en zorgt voor beklemming, maar is tevens zo uitgebreid uitgesponnen dat het gevoel van beklemming steeds onder vuur ligt.

De karakterontwikkeling van Sara verloopt langzaam. De vraag die steeds weer oprijst is of en hoe Sara geboden kansen gebruikt om haar situatie positief te beïnvloeden. Moet ze moedig zijn en ingrijpen in gebeurtenissen en zo het risico lopen dat er niets aan haar weinig benijdenswaardige situatie verandert? Of moet ze de dingen op hun beloop laten zodat haar frustrerende situatie verbetert met als prijs dat zij dan wel de medeplichtige van het kwaad wordt?

Zo wordt de film bijna geheel gevuld met de onbestendige karakterontwikkeling van Sara. Een protagoniste met overgewicht die in het licht van een moord en een ontvoering langzaam tot een keuze komt. Het slotdeel is alleraardigst als horrorelementen worden toegevoegd en de beelden niet meer worden geaccentueerd met roze- maar met bloedrode kleuren. Jaja, het wordt zelfs nog even spannend.

Nog niet vermeld, maar zeker vermeldenswaard is het goede acteerwerk in het algemeen en van Laura Galán als Sara in het bijzonder. Haar optreden als meisje dat gruwelijk wordt gepest en gekleineerd, bepaalt voor een groot deel mijn positieve mate van waardering voor de film.

Regisseur Aaron Schinberg creëert met zijn film ‘Chained for Life’ een buitgewoon bizarre wereld waarin de grenzen tussen realiteit en fantasie op bepaalde momenten zodanig in elkaar overvloeien dat het voor de kijker moeilijk is om het één van het ander te onderscheiden.

Heel intrigerend is het. Het surrealisme wordt ongeremd toegepast en laat je in al zijn absurditeit niet los. Een prachtig geënsceneerd tragikomisch verhaal ontstaat. Een raamvertelling met als stabiele omlijsting een hectische filmset vol uitzonderlijke personages.

Vanuit de personages op de set ontstaan verscheidene binnenvertellingen met surrealistische toefjes die zich stevig verankeren in de realistische gebeurtenissen op de filmset. De vaste grond die de filmset de kijker biedt wordt erdoor uitgehold en beweegt mee op de golven van absurdisme en surrealisme die de binnenvertellingen losmaken.

Bij aanvang van de film verschijnt er wat tekst in beeld. Tekst geschreven door Pauline Kael. Een bekende filmcriticus, die niet meer onder ons is en die ik niet kende, moet ik schaamtevol bekennen. In de tekst het motto van de film. Het gaat ongeveer zo: acteurs en acrices hebben vaak een mooier uiterlijk dan gewone mensen. Het publiek ziet hen als ideaal en als rolmodel en heeft hen nodig om te fantaseren en zich goed te voelen. Het publiek eist schoonheid. Dus krijgt het schoonheid.

Als de film vervolgens overloopt van misvormde acteurs, mag je verwachten dat de film een prangende boodschap zal gaan uitdragen. Dat gebeurt ook, alhoewel bijtende spot al snel wordt ingewisseld door vriendelijk satire.

De film lijkt een hommage aan Freaks (1932) van Tod Browning. Net als in die film zijn de meeste personages misvormd. En net als in die film worden de gedeformeerden als empatische mensen gepresenteerd. Niet als lachwekkende freaks. Niet als de afwijkende wezens die ze op het eerste gezicht zijn. De film houdt zich ver van sensatiebeluste intenties en legt de focus op het innerlijke wezen van de freaks. Dat werkt goed.

In eerste instantie trek je als kijker nog een paar keer afkeurend een wenkbrauw op over zoveel lelijke afwijkingen. Ik heb daar last van. Ik ben soms een beetje hardvochtig. Ik geef het toe. Al snel verdwijnt die neiging. De setting van de film wordt meer en meer een droomachtige microkosmos waarin differentiatie op grond van externe kenmerken amper nog een rol speelt. Het spel met realiteit en droom is daar de oorzaak van. Scherpe uiterlijke kenmerken verdwijnen als het ware.

Toch. Regisseur Aaron Schimberg wil echter meer. Hij houdt van onrust. Van confrontatie. Hij laat de kijker die zich al bij deze consensus had neergelegd, niet zo gemakkelijk met rust. Die wordt opgeschrikt met een scène waarin de gezonde acteurs gretig selfies maken met de excentriekelingen. In een volgende scène ziet de verschrikte kijker dat de schone acteurs naar een luxe hotel worden vervoerd terwijl de freaks op de set achterblijven alwaar zij zonder overbodige luxe de nacht doorbrengen. Tja, uiterlijke kenmerken spelen dus wel degelijk een overwegende rol.

Fijn acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. De film die voor de introductie van beide personages nog een bijtende satirische inslag had, verandert door hun samenspel meteen van toon. Hun scènes zijn zachtaardig en respectvol. De één is een schone filmdiva, die een verwende indruk maakt, maar niet dom is. De ander een integere, welbespraakte freak die misvormd is als gevolg van een tekenende huidziekte. De interacties tussen beide leveren mooie emotionele scènes op. Zachtaardig, licht spottend en intelligent met een voorzichtig flirtende draai. Spannend wel.

Chained For Life is een originele film die in narratief opzicht soms wat abstract en surrealistisch is. De rode draad is af en toe spoorloos. Visueel geldt hetzelfde. De beelden zijn dromerig, mysterieus en soms moeilijk plaatsbaar.

Het leverde mij een fijne en hypnotiserende kijkervaring op.

Les Chambres Rouges is een duistere en sombere film. Centraal staat een rechtszaak. Een seriemoordenaar die op het darknet mensen foltert, vermoordt of seksueel misbruikt staat terecht. De film daalt af in de diepten van het internet en in de diepten van het menselijke wezen. De mysterieuze Kelly is geobsedeerd door de zaak en bezoekt dagelijks het proces tegen killer Ludovic Chevalier. Ook in de beslotenheid van haar appartement houdt zij zich bijna uitsluitend met de zaak bezig en deinst er niet voor terug op onderzoek uit te gaan op het darknet.

Het is nacht. Ze zit alleen in haar appartement en staart met gespannen aandacht naar haar computerschermen. De gordijnen zijn dicht. Het licht is gedempt. Magnifiek geënsceneerd. Spannend. De film neemt op die momenten een onbehaaglijke sfeer aan. Overdag is Kelly een andere vrouw. Ze is een succesvol model en verdient nog wat bij met onlinegokken waar ze een talent voor lijkt te hebben. Zodra zij in de nachtelijke uurtjes echter plaatsneemt achter haar computer en als bezeten onderzoek doet naar Chevalier en geestelijk steeds dieper verwikkelt raakt in de krochten van het darknet, wordt duidelijk dat er met haar iets niet helemaal in orde is. Haar gedrag is in ieder geval op zijn minst erg ongewoon.

De vraag of Chevalier daadwerkelijk de dader is, is in de film niet belangrijk. De film richt zich met name op de impact die de gruweldaden op de betrokkenen hebben. De rechtszaak neemt veel ruimte in het verhaal in en is spannend geënsceneerd. De camera focust op gezichten, toont reacties van de advocaten, de rechter, de familieleden van de slachtoffers en richt zich af en toe op de onaangedaan toehorende Chevalier. Geen muziek, maar enkel achtergrondgeluiden zijn hoorbaar. De kille akoestiek versterkt het gevoel van intens onbehagen dat zich over de kijker uitstort.

Zo ontstaat in de film een intrigerende constellatie van personages die zich binnen een verontrustende en indringende verhaallijn bewegen. Drie gestreamde moorden, een aangrijpend proces en een geobsedeerde mysterieuze vrouw, wier motieven ondoorzichtig zijn. Les Chambres Rouges is een zenuwslopende thriller die een kalm staccato hanteert maar onderhuids hevig laaiend aanvoelt. Een spannende trip naar duistere diepten.

Champagne Problems is geen opzienbarende film. Een romantische komedie in kerstsferen tegen de achtergrond van een champagne wijngaard. Een standaard romantische komedie met voorspelbare ontwikkelingen en uiteraard met een feelgood einde.

Het verblijf op het landgoed waar vier potentiële kopers strijden om de overname van het wijnhuis levert hier en daar een aardige scène op. Meestal echter niet. In een mooi decor dat luxe en kerstsfeer uitstraalt, vinden onderlinge haat en nijd, familiale problematiek en liefdesperikelen onderdak. Het gedoe is nooit echt interessant maar verveelt daarentegen ook niet. Net niet.

De humor is vooral gebaseerd op clichés van culturele aard. Zo zijn de Fransen fijnbesnaard. De Amerikanen barbaars en bedient de Duitse gegadigde zich om de haverklap van spreekwoorden waarin het woord Wurst voorkomt. Erg grappig is het allemaal niet. Ook op het romantische vlak passeert een reeks voorspelbare gebeurtenissen en is de afloop gemakkelijk te raden. Er is niets in de film dat van Champagne Problems een meer dan matige film maakt.

Intriest en rauw op de huid. Uitstekend drama waarin de thema's rouwverwerking en moraliteit centraal staan.

Het indringende verhaal wordt zonder opsmuk verteld. Geen zijpaden of omwegen. Gewoon recht voor de raap. De kijker wordt niet gespaard met filmische truukjes ter verzachting van het binnenkomende leed. De ellende wordt keihard geserveerd.

De camera zit ongemakkelijk dicht op de personages. De kijker wordt tot in detail geconfronteerd met hun radeloze acties, hun verdriet, hun schuldgevoel en hun reddeloosheid. Er is geen ontsnapping mogelijk.

De invulling van dit sombere verhaal wordt verzorgd door een fantastisch collectief aan acteurs.

De film is een heuse ouderwetse griezelfilm met een simpel maar doordacht verhaal en bevat alle klassieke elementen uit het spookhuisgenre. Heel pakkend verteld. Met een mysterie en een familiegeheim. Spannend.
George C. Scott is de geplaagde bewoner op zoek naar gemoedrust. Stoicijns, autoritair en heel mannelijk met stiekem een vleugje zachtmoedigheid. Zijn personage is tenslotte muziekleraar en componist van klassieke muziek. Dan mag dat. Leuke rol. Andere personages zijn er ook. Ze zijn essentieel voor het verhaal, maar minder uitgewerkt. Hun aanwezigheid is van een andere orde. Ze zijn dan ook niet zoals George in praktisch elke scène aanwezig.
De rust en bezinning waar George na een traumatische beleving naar op zoek is vindt hij niet in zijn nieuwe woning. Hij wordt flink bezig gehouden. Door vreemde geluiden die zijn slaap verstoren. Door het openen en sluiten van deuren. En door meer van dat werk. De film gebruikt de klassieke elementen en doet dat heel behoorlijk.
De sfeer is kil en duister en heeft iets melancholisch. Goed camerawerk helpt bij het visualiseren van die sfeer. De manier waarop het trappenhuis als spil van het labyrintische huis steeds in beeld wordt gebracht is prachtig. Zo is een balletje dat langzaam stuiterend de trap afrolt, in plaats van een simpel balletje dat de trap afrolt, een dreigend en griezelig fenomeen en een fantastisch kunststukje. Poeh.
Fijne oude griezelfilm.

Chaos Walking werd vier jaar na afloop van de filmopnames pas uitgebracht. De film was in november 2017 al af. Vertoningen voor een testpubliek in 2018 waren echter niet veelbelovend. Zodoende werd besloten om in 2019 nieuwe scènes op te nemen en in te voegen. Vanwege de coronaperikelen werd de lancering van de film herhaaldelijk uitgesteld. Tot nu. Tot in 2021.
De chaotische aanloop van de film is niet terug te zien op het scherm. De film ziet er solide uit. Een film die visueel in orde is met goeduitziende settings, leuke artefacten en een bijzondere gimmick heeft met de manier waarop het gedachtengoed van de personages in beeld wordt gebracht.
Het verhaal is wat simpel en weinig verrassend. De handeling bestaat uit de jacht op twee protagonisten door een groep gemene mannen onder leiding van een cliché schurkachtige Mads Mikkelsen. Veel meer handeling heeft de film niet. Een beetje spannend is het af en toe, maar vanwege de schraalheid van het verhaal nooit meer dan dat.
Dat de film mogelijk het eerste deel van een trilogie zal gaan worden, is zichtbaar door losstaande gebeurtenissen en verwijzingen zonder heuse binding met de handeling. Een voorbeeld hiervan is een gewelddaige ontmoeting met een inheemse bewoner. Die ontmoeting staat op zich en geeft het gevoel dat de film de kijker op dat moment voorbereidt op iets dat in andere delen zal gaan volgen. Die soms vlinderende insteek kijkt wat onbevredigend.
Chaos Walking heeft een aardig uitgangspunt maar een magere uitvoering. De visuele aspecten zijn in orde. Het acteerwerk is goed. Het is een degelijke film die best vermakelijk is, maar nergens echt spettert. Het is geen film die enorme nieuwsgierigheid opwekt naar eventuele volgende delen.

Zeven personen in een afgesloten ruimte op zoek naar verlossing. Leuk.

Een mysterieuze sfeer. Raadsels die moeten worden opgelost. Mensen die onder druk voorspelbare en domme dingen doen. Heerlijk om naar te kijken.

De film heeft spanning. En die spannende sfeer blijft lang hangen. Dat duurt tot een half uurtje voor het einde. Dan zijn de raadsels wel zo goed als opgelost. En ja dan verdwijnt de spanning ook. De film gaat na de openbaring van de (ongeloofwaardige) clou dan ook als een nachtkaars uit.

Wat volgt zijn uitwisselingen van filosofische aard tussen de personages. Uitwisselingen die de film zinloos oprekken en weinig toevoegen.

Het einde is enerzijds onbevredigend en anderzijds in het licht van de film ook wel weer begrijpelijk.

Het acteerwerk is meer dan ok.