Opinions

Heerlijk, die films waarin een nietsvermoedende (liefst sexy) oppas in een huis terecht komt waarin de dingen in eerste instantie wat eigenaardig maar verklaarbaar zijn. Van die films waarin de dingen in tweede instantie creepier en onverklaarbaarder worden en waarin de arme oppas in derde instantie opeens een belangrijke rol speelt in allerhande sinistere gebeurtenissen. Heerlijke films zijn het.

Dit is zo’n film. En helemaal niet zo’n slechte ook. De film neemt je via een solide opbouw waarin je een indruk van de personages krijgt, geleidelijk mee naar de verschillende stadia van verontrusting en creepiness.

Prima opbouw. Goeie personages ook. Om te beginnen de bewoners, die al vanaf de eerste minuut een bijzonder excentrieke indruk maken. De rondgang van de heer des huizes die op Boris Karloff achtige wijze de oppas de regels van het huis uitlegt, is van een grote bevreemdende schoonheid.

Het hoofdpersonage, de (gelukkig! sexy) oppas, doet haar ding vervolgens prima zoals mag worden verwacht van een oppas in een griezelfilm. Ze schrikt. Ze gaat op onderzoek uit en ze neemt ‘s een douche of doet iets anders waarvoor geen kleding is vereist. Ze doet dat perfect.

In de film hangt een goeie sinistere sfeer. Het huis is de basis van die sfeer. Een oud landhuis in the middle of nowhere dat in het bezit is van een antieke inrichting, gesloten deuren, een duistere kelder en tevens een huis waarin krakende en schurende geluiden voor veel nervositeit zorgen.

Voor nog meer creepy sfeer zorgt het demonisch monster dat zich in de schaduwen voortbeweegt en waarvan af en toe een glimp wordt getoond. Prima monster.

Als dan de sexy oppas ook nog eens wordt geplaagd door helse dromen en moeite krijgt om droom en werkelijkheid uit elkaar te houden, is de sfeer van claustrofobie en verdrukking compleet.

Goeie film. Toch deugt niet alles. De film leunt soms teveel op de sinistere sfeer. Zo baden sommige stukken film wel heel erg lang in sombere schemerigheid en spannende verwachting, zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt. Tezamen met het soms stotterende verhaal en het matige acteerwerk van de bijrollen, is dat wel het opvallendste negatieve dingetje aan de film.

Hoe dan ook. Verder een prima film.

Weinig verrassende of opwindende film. Je zou 'm zelfs wel als braaf kunnen betitelen. Of als fantasieloos. Of als inspiratieloos. De film die heel in de verte doet denken aan “The Shining”, maar in de uitwerking niet meer is dan een barslechte en van alle franje ontdane surrogaatversie, is een vlak en ongelaagd gedrocht. Sfeerloos ook.

Geen gore of expliciete kills of angstaanjagende schriks. En die dingen zijn ook niet per sé noodzakelijk natuurlijk, maar als die zaken ontbreken, dan moeten de sferische elementen in ieder geval wel impact hebben. En voor een film die het moet hebben van een sinistere en creepy sfeer is “The Charnel House” behoorlijk sfeerloos.

't Is niet eens dat er niet gepoogd wordt om een creepy sfeer neer te zetten. Integendeel zelfs. Met lichteffecten, met angstig en verstoord kijkende acteurs en met een eng bedoeld plotje, is die poging er zeker. Helaas werkt het allemaal niet. 't is simpelweg te simpel. Te opgelegd griezelig. De echt angstaanjagende sfeer wil gewoon maar niet komen. Dus geen spanning. Dus geen thrills. Het blijft gewoon vlakke sfeerloze hap.

Ik werd er warm noch koud van.

Anne Baxter speelt een rijke jongedame in het bezit van een erfenis en een prachtige villa aan de Costa Brava. Op een dag duikt een man op die beweert haar broer te zijn die een jaar daarvoor bij een auto-ongeval is omgekomen en wiens lijk door Baxter werd geïdentificeerd. Daar is zij zeker van. Hij aast op een deel van de erfenis. In zijn kielzog neemt hij een butler en een onaangename vrouw mee. De gewaarschuwde politie bevestigt zijn identiteit aan de hand van zijn papieren. Een spannend kat- en muisspel neemt een aanvang.

Chase a Crooked Shadow is een bescheiden productie die zich voornamelijk in en rondom de landelijk gelegen villa afspeelt. Het contrast tussen het mooie landschap en de snijdende atmosfeer binnenshuis weet de film goed uit te spelen. Het plot heeft een bepaalde merkwaardige logica die overtuigt en gevoelens van onzekerheid en spanning genereert. Mooi geënsceneerd en voorzien van goed acteerwerk en suggestief en contrastrijk camerawerk ontstaat een geslaagde thriller. Stijlvol, behoorlijk rechttoe-rechtaan en met een onverwachte apotheose. Enigszins onwaarschijnlijk allemaal maar desondanks zeer vermakelijk.

De eerste samenwerking tussen Michael Winner en Charles Bronson is een brute western, waarin Bronson een halfbloed-indiaan speelt, die valselijk beschuldigd door een blanke posse wordt achtervolgd. Gezien de titel van de film zijn de blanken in het nadeel en wordt de gejaagde al gauw de jager.

De film zet zich af tegen racisme en de arrogante en gewelddadige verovering van Amerika door de blanke gelukzoeker. We schrijven 1972. Een periode dat kritiek op Amerikaans kolonialisme nog niet zo gangbaar was als nu. Het feit dat regisseur Winner geen Amerikaan is, zou die andere blik kunnen verklaren.

Chato’s land is niet een verrassende film. Ook geen verfijnde film. De film handelt simpelweg over de jacht van een groep blanke mannen op een indiaan. Omdat de groep uit verschrikkelijk onsympathieke dan wel dubieuze mannen bestaat die zich ongefundeerd racistisch uiten, ligt de sympathie van de kijker rotsvast bij indiaan Bronson. Dat kijkt alvast gemakkelijk.

De kijker komt niet veel te weten over de titelfiguur. Een typische rol van Bronson. De harde en zwijgzame man die geen blikken in zijn innerlijke wezen toelaat. In de groep achtervolgers gaat het anders toe. Daar wordt flink wat afgepraat. Tussen de actiescènes door worden meningen over recht en onrecht en wauwelteksten vol vooroordelen ongezouten gespuid. Na verloop van tijd herken je echter meer nuancering en neemt het ongedifferienteerde geblaat wat af. Gelukkig maar, want die grote groep vooringenomen blanken werkte op een bepaald moment wel heel erg overdreven stigmatiserend en zenuwtergend.

Die ergernis zorgt natuurlijk wel voor een fijn gevoel als de indiaan Chato zijn brute en bloedige ding doet. Ongetwijfeld de bedoeling van de maker. Het middel is irritant bezwangerd met oppervlakkige stereotypen maar het functioneert.

Chato’s Land is een prima western. Een fijne wraakfilm met een minimalistisch verhaal. Een film die zich tegen een schitterende western achtergrond afspeelt. Met brute actie en een uitstekende Charles Bronson.

Chemical Hearts is een film die zich bezig houdt met het leven van een stel highschool tieners en dan vooral met het leed dat hun overkomt. De film beschrijft deze levensfase niet als een spannende bedoening, maar meer als een cyclus vol beproevingen, die je moet overwinnen. De tienerjaren worden niet beleefd maar dienen overleefd te worden. Of zoals hoofpersonage Grace het treffend uitdrukt: „Adults are just scarred kids who were lucky enough to make it out of teenage limbo alive“

De film vertelt het verhaal van de twee onzekere tieners Grace en Henry die verliefd worden. Toch is de film veel meer dan een simplistisch romantisch drama. Zo wordt al snel duidelijk dat Grace meer lasten heeft te dragen dan de probleempjes en onzekerheden die bij een eenvoudige verliefdheid horen. Het verhaal besteedt veel aandacht aan een ingrijpend trauma en de enorme geestkracht die het kost om daar mee te kunnen leven. In de eerste plaats voor Grace, maar zeker ook voor Henry die ervaart dat zijn eerste liefde niet altijd gemakkleijk benaderbaar is.

Geen licht romantisch drama dus, al heeft de film voldoende lichtere tienermomentjes die je de kans bieden even uit de harde dramatiek te stappen, die de film zo zwaarmoedig beheerst.

Ondanks de zware dramatiek is Chemical Hearts geen film die op de traan speelt. De film volgt een zekere realistische lijn waarin voor platitudes als „liefde overwint alles“ geen plaats is. Liefde helpt uiteraard wel om ellende draaglijker te maken maar biedt geen blijvende oplossingen. Verwacht hier geen gelukzalige Hollywoodse taferelen.

De film is trouwens erg gefixeerd op de beide hoofdpersonage. Niet vervelend, maar aan de zijlijn spelen zich ook zaken met andere personages af die iets meer verdiepende aandacht hadden verdiend. Op een bepaald moment vergeet je bijna dat er überhaupt nog een andere wereld bestaat dan de wereld van Grace en Henry.

Het is niet heel erg, maar het viel me op. De hoofdpersonages zijn voldoende interessant om op gefixeerd te willen zijn. Vooral Lili Reinhart die de rol van Grace speelt, is een genot om te beleven. Bij haar was ik graag in de buurt.

Chemical Hearts is een fijn en rustig drama dat niet de gebruikelijke wegen van de tienerverliefdheid bewandelt door zich alleen op oppervlakkige optimistische gevoelens te richten. Het is een film die het niet schuwt om dieper te dalen en met een realistische kijk ook een sombere en zwaarmoedige sfeer durft te schetsen.

Prima film.

Een film die in ieder geval in Thailand voor opschudding zorgde. De Thaise censuurpolitie wees in eerste instantie de originele titel ‘Human Meat Noodles’ af uit angst dat Thaise vervaardigers van knoedels hun omzet hevig zouden zien afnemen. De censuur stopte niet bij de titel. Ook scènes die knoedelverkopers in een kwaad daglicht zouden kunnen stellen, moesten worden verwijderd. Er zijn uiteindelijk flink wat scènes uit e film verwijderd. Vreemd genoeg betrof het niet per sé gewelddadige en bloedige scènes met betrekking tot de lekkernij, maar slechts (of vooral) scènes die de Thaise eetcultuur zouden kunnen bezoedelen. Nogal vaag dus.

Censuur is nooit goed, is mijn mening. Zeker niet als het kunstzinnige uitingen betreft. Gelukkig zijn er ongecensureerde fillmversies in omloop. Geen idee trouwens of de oorspronkelijke versie beter is dan de gecensureerde. De filmduur is in ieder geval een stuk langer dan de Thaise versie. Nieuwsgierig naar de cuts, vroeg ik me tijdens het kijken steeds af welke scènes nu zoveel ophef veroorzaakten. Ik kon buiten de ongecensureerde hak- en snijscènes geen enkele afschrikwekkende scène ontdekken. Mijn trek in knoedels heeft er in ieder geval niet onder geleden.

Echt goed kon ik de film niet vinden. Het vele geweld en bloed kunnen de povere kwaliteit niet camoufleren. Een matig werkje. Een simpel verhaaltje wordt door de inbreng van artistieke impulsen geheel onnodig ingewikkeld gemaakt. Flashbacks, zwart-wit sequenties en vage droombeelden zijn de boosdoeners. Bovendien rekken zij de filmlengte behoorlijk op. De meerwaarde ontging mij. Nou ja, een enkel aardig shotje en kleurig beeldje levert het natuurlijk wel op. De verdiepende dramatische dimensie van al die artisticiteit ging echter langs mij heen.

De gore is zeer genietbaar. Plezier met de vleeshaak leidt tot veel bloed en afgehakte lichaamsdelen. De meat grinder draait overuren en zorgt voor de suggestieve touch. Verder valt er weinig te genieten. Spanning is er amper. Verhaal en personages maken weinig emoties los. Het verhaal vordert maar langzaam en wordt overdreven dramatisch in beeld gebracht. De personages zijn vlak ingevuld maar het acteerwerk is dan wel weer ok. Vooral de vrouwelijke hoofdpersoon doet het prima.

Maar goed, uiteindelijk is het toch gewoon een zouteloos werkje.

„Even a dog can go where he likes... but not a Cheyenne“. Moe van valse beloftes en contractbreuken bekritiseert opperhoofd Dull Knife de onderdanige positie van de Cheyennes en trekt met zijn volk naar het thuisland Yellowstone, waaruit zij eens door de blanken werden verdrevem.

De poging van John Ford om het verhaal van deze heroïsche voettocht te verfilmen, duurt maar liefst 154 minuten en heeft een taai verloop. Er gebeurt niet heel veel. Een stroom indianen die voortploetert in het epische landschap van Monument Valley. Met af en toe een confrontatie met de blauwhemden. Met af en toe wat onderling gekissebis. Met Carroll Baker als verontwaardigde blanke die zich aansluit bij de groep Cheyennes, maar eigenlijk alleen maar in de weg loopt. De film sukkelt maar door en heeft geen echte hoogtepunten.

Bij een heroïsche tocht door weer en wind, met voedselgebrek en sterfte onderweg zou veel emotie los moeten komen. Ik had daar geen last van. Alle ontberingen worden tamelijk gelaten en klinisch weergegeven. Eigenlijk bespeur je maar heel weinig van het onnoemelijke leed waardoor de Cheyennes tijdens hun tocht worden getroffen. De film veroorzaakt maar weinig opwinding en is een lange en taaie zit.

Ik was blij met een kort en vrolijk intermezzo waarin James Stewart als Wyatt Earp een hele maffe opvoering heeft. Het leek op een sketch in een revue. Een merkwaardige en overbodige scène die wat mij betreft erg haaks op de rest van de film staat, maar die mij ondanks zijn onzinnigheid korte tijd toch even uit mijn lijdzame houding trok.

De Cheyennes in de film worden door Navajo indianen gespeeld. De taal die wordt gesproken is dan ook niet de taal der Cheyennes maar is Navajo. Het schijnt dat het opperhoofd in de film in zijn toespraak bij de ondertekening van een verdrag in zijn eigen taal grappen maakt over de penisgrootte van de aanwezige blanke gezagsdrager. Zo wordt een officieel en belangwekkend historisch moment in de film (althans gezien vanuit het oogpunt van Hollywood) een lachwekkende sketch die alleen begrepen wordt door mensen die de taal van de Navajo machtig zijn. Ik hoop dat de anekdote waar is. Ik spreek geen Navajo, dus kan het niet checken. Het is in ieder geval een grappige anekdote die iets zegt over de waarde die de indianen toekennen aan de geschiedkundige interpretaties van Hollywood.

Harde en gewelddadige thriller die in het eerste uur uitblinkt door een strakke regie en een helder scenario. Het tweede uur (waarin het onderzoek meer centraal staat) is minder strak uitgewerkt.

Het eerste uur is een prima introductie van karakters en onderlinge verhoudingen. Het sovjet-paradijs is een kille en bureaucratische maatschappij. Niemand is te vertrouwen. Iedereen verlinkt de ander. Iedereen en niemand is schuldig. Deze paranoïde wereld en de dreiging die er van uitgaat, wordt zeer goed verbeeld. Het eerste uur is dan ook spannend.

Het onderzoek naar de moord komt vervolgens niet goed uit de verf. Te veel toevalligheden en onwaarschijnlijkheden beheersen de moordzaak. Geen spannend speurwerk. Wel veel geweld. Hard en stoicijns uitgevoerd.

De sovjet-maatschappij wordt duister en naargeestig weergegeven. Het weer is bijna altijd slecht, de luchten zijn donker en de wegen zijn modderig. Goed voor de sfeer, maar wel einigszins overdreven, lijkt me.

Het acteerwerk van Hardy, Rapace en Oldman is degelijk en ingehouden. Het past bij hun karakters.

Een indringend en zeer rauw portret van een geïsoleerd levende en door de samenleving uitgestoten gek. Intrigerend, fascinerend, walgelijk en ziekmakend.

Het gebruik van grauw gekleurde beelden accentueerde de grauwe en verschrikkelijke leefwereld van de hoofdpersoon. De muziek was bijzonder en ging op en neer van desolate somberheid naar hilarische vrolijkheid. De geestelijke gesteldheid van de hoofdpersoon deed dat ook.

Ondanks de verschrikkingen waaraan de hoofdpersoon zich overgeeft, is er ruimte voor humor. Verlichting in het duister. Het hield me op de been.

De cameravoering was sterk. Dicht op de huid. Erg confronterend. Soms te confronterend, naar mijn smaak. Als kijker voelde ik me ongemakkelijk. Knap gedaan, dus.

Haze speelt als dorpsgek de sterren van de hemel. Walgelijk goed.

Child’s Play heb ik ooit in een ver verleden eens bekeken. Ik was van de film toen niet erg onder de indruk. In de herziening is de waardering voor de film niet veranderd. Ik ben nog steeds niet onder de indruk.

In het algemeen vind ik films over bezeten poppen wel leuk. Zo’n levenloze pop met een kille uitdrukking op zijn krankzinnige poppengelaat heeft vaak een verontrustende uitwerking op me. Een kleine onvoorspelbare beweging of een miniem knipperen van een ooglid ontregelen dan onverwacht het doodse karakter van de pop. Dat werkt erg angstaanjagend.

Volgens mij is de laatste film met figurerende pop die ik heb bekeken Annabelle (2014) geweest. Een heel ander type film dan Child’s play. Annabelle leeft veel meer op jumpscares, die door aanzwellende muziek worden aangekondigd. Het sfeertje in die film is duister en de pop (die niet veel te doen heeft) is ondanks haar roerloze existentie behoorlijk creepy.

Hoe anders is dat in Child’s play. Een niet subtiele slasher waarin een kinderachtige cartooneske pop iedereen de stuipen op het lijf jaagt. Onbegrijpelijk. De pop is veel te beweeglijk, heeft weinig mysterie en zorgt voor weinig suspense. Vooral op de vele niets verhullende momenten (als de pop wordt bewoond door kleine acteurs) ziet de pop er toch wel wat belachelijk uit. Minder exposure van de pop had de film ongetwijfeld duisterder en mysterieuzer gemaakt. Spannender ook.

Toch is de film de eerste in een rij van vele waarin de pop wederom succesvol is. Het zal wel. Geen fijne horror, wat mij betreft. Niks voor mij.

Vervelende film. Met name twee dingen sleepten me erdoor. 1. De jaren 80 charme die gewoon leuk blijft en 2. De techniek van RC Animatronics die in deze film dan wel niet horrorwaardig wordt gebruikt, maar die desondanks het aanzien waard is.

Ja, dat is het wel.

In een kinderloze wereld beschermt de held de enige zwangere vrouw. Theo is de getormenteerde held. Hij wordt gespeeld door Clive Owen. Een man met een trauma. Een gedesillusioneerde alcoholist met gevoel voor understatement. Het jaar is 2027. In de politiestaat Engeland bepalen terreur en chaos het alledaagse leven van de plebs. Paramilitaire eenheden beschermen de decadente elite die zich heeft omringd met overvloed en weelde.
Het verhaal is niet het sterkste punt van de film. Menselijke activiteiten hebben voor een ecocide gezorgd. De natuur is beschadigd. In die wereld zijn Theo en de zwangere vrouw op de vlucht voor jan en alleman. Dat is het wel. De sterke punten liggen meer bij het visuele design en in de beeldspraak. Zo is er een scène waarin Theo en de vrouw zich in de ruïne van een kleuterschool verbergen. Een naargeestig oord. Theo schrikt van een geluid en staat paraat om zich met geweld te weren. Nergens voor nodig, Theo. Het geluid wordt veroorzaakt door een onschuldig ree dat door de verlaten schoolgangen schrijdt. Een mooi surrealistisch beeld.
In deze sequentie treft regisseur Alfonso Cuarón bovendien heel kernachtig de bron van de onheilspellende sfeer die over de film hangt en biedt hij de kijker een vleugje hoop. In de kille sombere wereld is al jaren geen kind meer geboren. De kleuterschool heeft geen functie meer. Een hardvochtig gegeven. De kleuterschool is vervallen tot een anachronisme. Maar dan is daar opeens het ree als symbool voor de natuur die zich niet laat verslaan door menselijk falen. De natuur die bezig is om verloren terrein terug te winnen.
Michael Caine is aanwezig. Hij heeft een leuke rol als langharige hippie afgezonderd levend in een bosgebied. De scènes waarin hij optreedt bieden wat lucht in alle somberheid. Leuke rol. Clive Owen is gewoon Clive Owen. Volgens mij is hij dat meestal. Het verhaal is als gezegd niet bijzonder inventief. Hier en daar geeft de film de kijker gelukkig wat humor om te overleven. Ik vond het antwoord van de zwangere vrouw op de vraag van een man met jezussandalen die informeerde naar de vader van het kind wel grappig. Ach, en zo is de film ondanks het wat simpele en slordig uitgewerkte verhaal het aanzien nog wel waard.

Films waarin kinderen de boosdoener zijn, hebben niet per sé mijn voorkeur. Kinderen die geloofwaardig creepy zijn, zijn er weinig. Veel pakkende horrorfilms komen uit dit gegeven dan ook niet voort. Als pakkende voorbeelden schieten mij films als Village of the Damned (1960) en Mama (2013) te binnen. Veel van de aantrekkelijkheid van die films heeft met het creëren van een fantastische onheilspellende sfeer te maken. The Children heeft die sfeer niet en is in vergelijking met die ‘toppers’ een stuk minder pakkend.

In the Children vertonen de kinderen opeens agressief en creepy gedrag. De kinderen verzuimen echter om daarbij een creepy indruk te maken. Die pogingen worden wel gedaan. Men laat de kinderen vooral veel jammeren en krijsen. Op mij werkt dat irritant in plaats van angstaanjagend. Niet onheilspellend. Niet duister. Slechts irritant. Mijn horror-zintuigen werden er niet door in werking gezet.

Wat de film ook geen goed doet zijn de vervelende personages, die door de acteurs niet van enige warmte worden voorzien waardoor elke empathie van mijn kant uitbleef. Het scenario zal waarschijnlijk ook debet aan de magere invulling van de personages zijn geweest, maar van een acteur mag je zelfs dan iets meer verwachten dan het platte fantasieloze spel dat hier wordt getoond.

De locatie is best ok. Een huis diep verscholen in de bossen. De scènes in het huis zijn in beginsel niet eens zo onaardig en wekken zelfs wat beklemming op. Regisseur Tom Shankland houdt echter van hectiek en niet van beklemming. Dus laat hij de personages wild heen en weer bewegen. Naar buiten. En weer naar binnen. En dat gaat maar door. Een beklemmend gevoel kreeg ik er niet meer van. Een onrustig gevoel wel.

Op enkele spannende momentjes na, valt er weinig te beleven. Het verhaal dobbert met saaie en voorspelbare acties die veel overdreven hectiek opleveren, nogal doelloos voort. Op naar het einde dan maar. De slotscènes zijn opeens heel aardig. Horrorwaardig zelfs. Het is alleen veel te weinig om de film als geheel positief te kunnen waarderen.

The Children is een zeer onrustige film met platte personages en een paar aardige horrorwaardige momenten. Om de film slecht te noemen, gaat misschien wat ver. Goed is de film zeker niet.

Een korte vingeroefening van Kiyoshi Kurosawa over een gefrustreerde kookdocent die met een onaangenaam geluid wordt geconfronteerd. De korte film is een bruut vertelsel dat subtiel speelt met psychopathische en paranormale elementen.

Een onderkoeld setdesign in de vorm van een sober modernistisch ingericht keukenlokaal onderstreept de intermenselijke kilte die heerst in deze microkosmos waar prestatiedrang en perfectionisme de toon voeren. En het is in deze microkosmos dat opeens het geluid opduikt dat een moordzuchtige drang in de hoofden van de luisteraars prent. Agressie die normaalgesproken door fatsoensnormen wordt onderdrukt, ontlaadt zich en manifesteert zich in willekeurige bloeddorstige aanvallen van gekte die derhalve niet te traceren zijn. Dat wekt een sfeer van bevreemding en beangstiging op..

Chime is een korte film met een kille, onheilspellend inwerking en met excentrieke personages die navenant gedrag vertonen. Een film met een ironisch laagje ook. Het verhaal is wat springerig en mengt horror (duistere sfeer en slasherelementen) met maatschappijkritiek. Het klinkt allemaal aardig en het is ook wel aardig, maar ik werd niet omvergeblazen. Het kille sfeertje greep me niet. Chime werd gewoon nooit meer dan een aardige korte film.

Een fleurige film die visueel feestelijk weg kijkt. Zorgvuldig gefilmd met mooie uitbundige decors. We zien sfeervolle beelden van het aanzicht van de wereld uit het begin van de 20e eeuw. We zien indrukwekkende circusinterieurs met goed gereproduceerde clowns- en andere acts. En we zien overtuigend sjofel of overtuigend elegant gekostumeerde personages die zich in stijl bewegen in louche en in deftige uitgaansgelegenheden. Het ziet er allemaal groots en prachtig uit.
Het circus vormt een mooie sfeervolle setting voor het verhaal. De ouderwetse circusomgeving roept een romantisch en avontuurlijk gevoel op. Het circus als plaats waar de verworpenen der aarde een thuis vinden, waar ze worden gewaardeerd ondanks hun afwijkende uiterlijk of ideeën en waar hun bestaan betekenis krijgt of heeft. Het circus als opvangcentrum voor de getalenteerde afvalligen.
Goh, wat een circus al niet allemaal boven brengt aan gedachtengoed bij het schrijven van een mening.
Tezamen met goed acteerwerk zijn de visuele hoogstandjes prima ingrediënten voor een boeiend verhaal. En daarin stelt de film zeker niet teleur. Het verhaal is inhoudelijk behoorlijk indrukwekkend. De grote portie tragiek in de levens van de personages staat daar absoluut garant voor.
Toch kruipt de film nooit onder de huid. De film is een boeiend en verbazingwekkend schouwspel en het aanzien zeker waard, maar de emotionele rillingen ontbreken. Terwijl het getoonde zichtbaar ontroerend is, ontroeren de personages amper. De mens achter het personage blijft verborgen. De personages blijven vlak. En dat ligt niet aan het acteerwerk. Het acteerwerk is juist heel behoorlijk. Het ligt echt aan de vlakke invulling van de personages.
Een andere reden voor het gebrek aan emotionele meeslependheid is volgens mij gelegen in de fragmentarische verteltrant. De film maakt steeds sprongen in de tijd en zoomt in op episoden uit de levens van de hoofdpersonages. Dat gebeurt op een feitelijke en registrerende manier en daardoor is het moeilijk om rücksichtslos in de greep van het verhaal te geraken.
De sprongsgewijze verteltrant doet te weinig recht aan de bevlogenheid van de karakters en aan de beweeglijke dynamiek van hun leefwereld. De overbrenging van hun geestdriftige en emotionele doen en laten op de toeschouwer lukt gewoon niet goed. De film verzuimt om een gedegen fundament van vertrouwelijkheid en medemenselijkheid te leggen van waaruit dat kijkersgevoel wordt geboren. De personages laten het allemaal wel zien maar het voelt allemaal niet zo heftig en beroert de ziel slechts met geringe kracht. Het begrip ontbreekt.
Ik had af en toe het idee dat ik naar een documentaire zat te kijken. Weliswaar een heel intrigerende documentaire, maar ook een documentaire die op het emotionele vlak nogal afstandelijk wegkeek.
De slotscènes vormen trouwens de uitzondering op de regel. Pas tijdens de fantastische slotscènes werd ik opeens goed geraakt. Pas hier was het gevoel eindelijk hetzelfde als het getoonde. Hier waren de rillingen die in de rest van de film niet wilden komen.
Te weinig en te laat om de film als geheel op te waarderen, maar als afsluitend moment best even lekker en bevredigend.
Goeie film.

Retro-horror. Ditmaal is het een oud computerspelletje dat de bron van alle kwaad wordt. Dat kan best leuk zijn. De makers hebben in ieder geval hun best gedaan op het spelletje. Dat ziet er in zijn simpele grafische gedaante sfeervol uit. Het spelletje Choose or Die geeft de speler steeds twee keuzemogelijkheden. Personage Layla speelt heel argeloos het spelletje en merkt dat een keuze ernstige gevolgen kan hebben.

Dat klinkt spannender dan het is. Daadwerkelijk hoogtepunten zijn er amper. In plaats van Layla continu te bestoken met morele dilemma‘s, is het spelletje vrij terughoudend met betrekking tot de frequentie van de vraagstelling. Af en toe komt het tot een aangenaam dreigende situatie die met bloed en moord en doodslag gepaard gaat. Helaas zijn die momenten er te weinig. In de lange tussenpozen vergezellen we Layla die eigenlijk niet veel meemaakt en die we ook niet heel goed leren kennen. Andere personages vertonen hetzelfde euvel.

En zo is Choose or Die een film met een veelbelovend plotidee dat erg sporadisch tot bloei komt. De film kent weinig spannende momenten en investeert te weinig in zijn personages om je goed te kunnen inleven op de momenten waarop de film wel even lekker uitpakt.

Eén geweldig shockmoment in de film als het hoofd van één van de bevallige vrouwelijke personages explodeert als gevolg van een regen aan laserkogels. Het is het enige memorabele moment in de film. De overige kills zijn niet meer dan aardig en zeker niet memorabel.
De film is niet spannend. Het grote minpunt is de geringe dreiging die van de killbots uitgaat. Die killbots mogen dan wel een dodelijk gevaar inhouden, maar ze zijn desondanks niet heel angstaanjagend. Waarschijnlijk komt dat omdat ze geen menselijke trekjes hebben. Ze handelen in elke situatie op dezelfde manier. Ze rollen slechts mechanisch rond en brengen geen verrassend verloop in het verhaal. Ze hebben geen afwisselend menselijk repertoire. Ze zijn erg voorspelbaar. En volgens mij is het juist de onvoorspelbaarheid van gedrag die een dreigende situatie angstaanjagend maakt. Dat is in deze film dus niet geslaagd. De dreiging door de robots boeit dan ook slechts kortstondig.
Wel boeiend zijn de jaren 80 herkenning en de setting. Een winkelcentrum na sluitingstijd. Het blijven hangen in een winkelcentrum na sluitingstijd is een opwindend gegeven waarover het fijn fantaseren is. Dat zou ik zelf ook wel eens willen.
Met de opwinding valt het zoals gezegd verder wel mee. Er wordt veel gerend en achtervolgd en opvallend vaak mis geschoten door de robots. Niet heel spannend dus.
In de film zit gelukkig wel wat humor. Paar grappige dialoogjes en een aardige tekstuele running gag als de robots er af en toe wel in slagen iemand neer te schieten.
Geinige poster ook.

Les Choristes is een feelgood-drama dat erg stoelt op de muziek. Logisch, als de rode draad in de film een kinderkoor is dat door de aardige meneer Clément Mathieu in het leven is geroepen. De plaats van handeling is een internaat voor moeilijk opvoedbare jongens. Het regiem is streng en de jongens worden met harde hand in het gareel gehouden. Het koor vormt een energieke uitlaatklep voor de jongens die zichtbaar opbloeien.

De soundtrack van de film die bestaat uit Barokke klanken, schijnt in Frankrijk erg populair te zijn geweest. De titelmelodie “La Nuit” was in Frankrijk als ringtone zeer geliefd. De kijker die zich prettig kan wentelen in de zoetgevooisde Barokke koorklanken zal daar in zijn filmbeleving zeker een meerwaarde aan ontlenen. Ik had daar niet zo’n last van. Koormuziek doet mij weinig. Te weinig om van een meerwaarde in de beleving te spreken. Een bron van irritatie is de muziek niet, maar veel verder dan de uiterst gefundeerde mening “het had wel wat, maar dat ga ik thuis nooit opzetten”, kom ik niet. Ik classificeer mij met deze opmerking waarschijnlijk als een barbaar. Het zij zo.

De personages zijn met wat oppervlakkige kenmerken uitgerust. Zo is meneer Mathieu een klein druk mannetje met een passie voor muziek die zijn best doet om de frustraties van zijn leerlingen minder groot te laten zijn. Zijn achtergrond is onbekend. Hij worstelt zichtbaar met dingen en heeft frustraties maar welke dat precies zijn is onduidelijk. Bovendien heeft hij geleerd om zijn frustraties in te slikken. Een probaat middel om de kijker in het ongewisse te laten. Ook de overige personages blijven aan de oppervlakte hangen. Elk personage bestaat uit een vluchtige karakterschets. In de film geven niet de personages uitdrukking aan de emoties maar is die taak voor de muziek weggelegd.

Liederen over verre oorden, over het voorjaar en over vrijheid klinken uit de kelen van de jonge zangers. Koorgezang als medicijn tegen misstanden, frustraties en onbegrip. Ik hoor het allemaal liever terug in de dialogen. Ik zie het liever in beeld gebeuren. De muziek deed me niet zoveel. Ik ben een barbaar. Les Choristes is geen geschikte film voor barbaren.

Een afgelegen hotel in de bergen. Een eigenaardige familie die het hotel bestiert. Een hoop lijken. Het zijn de ingrediënten die regisseur J-Woon Kim gebruikt voor een komedie vol zwarte humor. Een eigenzinnige macabere vertelling die bijzonder leuk en fris vermaak oplevert, hoewel de film aan het einde iets van zijn esprit inlevert.

Het perspectief ligt bij Mi-Na, de jongste dochter van de familie. Zij beschouwt de bijzondere gebeurtenissen die zich in de film voordoen, op een manier die grote onverschilligheid en sarcasme tentoonspreidt. Best leuk hoe de film zich met een gestaag toenemend lijkenprobleem en het lijdzame commentaar van Mi-Na tot een morbide komedie ontwikkelt. Een komedie die vooral de eerste drie kwartier erg leuk is. Daarna valt de film een beetje in herhaling, neemt het aantal nietszeggende personages toe en worden gebeurtenissen te lang uitgesponnen. De humor komt minder tot zijn recht en het gebodene sprankelt een stuk minder.

De personages waaruit de familie bestaat zijn op zich ok. Van echte betrokkenheid met de familie en de bizarre gebeurtenissen is echter geen sprake. Daarvoor evolueren de karakters te weinig en zijn de gebeurtenissen te beschouwelijk van toon. Als dan in de loop van de film het absurde verhaal enigszins haar frisheid verliest, heeft de film niets om op terug te vallen. De apotheose valt tegen. Geen memorabel hoogtepunt, maar een onbeduidend en weinig humoristisch slotakkoord sleept de film naar zijn einde. Jammer van de mindere tweede helft, maar desondanks heb ik toch een vermakelijke film gezien.

Wat een opening. Onder begeleiding van de rauwe klanken van het nummer 'Bad to the Bone' van George Thorogood opent de film grandioos. Een assemblage lijn. Een rij afgemoneerde Plymouths, waarvan één heel opvallend rood is gekleurd. De kleur van leven. De kleur van passie. De kleur van bloed. Een fabrieksarbeider die een laatste check doet, ervaart het allemaal. En hij is niet de enige. Christine is een eigenzinnige auto die zelf bepaalt wie haar betast en berijdt. Zoveel is duidelijk. De autoradio speelt intussen het nummer ‘Not fade away’ van Buddy Holly. Tja, wat een opening.

De opwindende verbijstering stopt niet na de opening. De film vertelt op een prikkelende en intrigerende manier hoe nerd en buitenbeentje Arnie eindelijk volwassen wordt door verliefd te worden. En die liefde is wederzijds. Het is geen echte vrouw die van hem een man maakt. Het is althans geen vrouw in de biologische zin van het woord. Het is Christine die hem ‘ontmaagdt’ en die zijn slappe, schuchtere en onzekere persoonlijkheid vertrapt en een nieuwe doet opbloeien. Christine en Arnie. Een symbiose waar niets tussen kan komen. Niets is gevaarlijker dan een jaloerse helleveeg.

Arnie’s metamorfose van buitenbeentje naar coole gast en verder is spannend uitgewerkt. Het perspectief van het verhaal wordt af en toe naar zijn twee vrienden verplaatst en dat heeft een verhelderend effect. Het afglijdende proces waarin Arnie zich bevindt en de reden waarom hij steeds minder grip heeft op de realiteit, heeft zodoende een extra beklemmende werking en is creepy om te zien.

De Plymouth Fury is fantastisch. De scènes waarin de auto met agressief brandende koplampen en brullende motor zijn duivelse kunsten vertoond, zijn spannend en duister. Soms ook wat pijnlijk. Christine raakt namelijk soms behoorlijk beschadigd. Gelukkig beschikt de auto over diabolische zelfgenezende eigenschappen, die met behulp van ouderwetse speciale effecten prachtig in beeld worden gebracht. Echt mooi gedaan.

De score is geweldig. De typische minimalistische elektronische klanken die Carpenter componeerde, worden afgewisseld met oude rock ‘n roll. Sinister en lekker.

De film is sfeervol, is spannend, is energiek en geeft een goed gevoel. Ondanks dat Christine misschien niet tot de meest geïnspireerde filmwerken van Carpenter behoort, werd ik er in ieder geval ontzettend blij van.

Hele goede acteerprestatie van Hall in een wat fletse en afstandelijke film.

Gelijk maar met de deur in huis. Het hoofdpersonage beweegt zich (evenals de meerderheid van de overige personages) tamelijk egocentrisch door het beeld. De oppervlakkige tv-wereld waarin het verhaal zich grotendeels afspeelt, helpt niet bepaald bij het creëeren van inleving in het personage.

Zal heel waarheidsgetrouw zijn, hoor, maar binnen de setting van die wereld waarin oppervlakkigheid troef is en waarin de bewoners voornamelijk met zichzelf bezig zijn, is het moeilijk om enige verbintenis te krijgen met of warmte te voelen voor het hoofdpersonage of enig ander personage. Veel meer dan wat milde empathie kon ik er tijdens het kijken niet uitpersen.

Het hoofdpersonage heeft waarschijnlijk een persoonlijkheidsstoornis en is depressief. Tikje sympathie steekt daar de kop op, want ja, dat is niet niks natuurlijk. Dan is er meteen daarna de terechte vaststelling dat ze absoluut geen aardig persoon is. En daar steekt als reactie meteen een tikje antipathie de kop op. Beide weliswaar in milde vorm, maar het voelt vervelend, want het is noch vlees noch vis.

Hall acteert geweldig. Ze heeft een paar intimiderende moodswings in huis. Achtenswaardig. Ik zag een paar intens gekke blikken voorbij komen waar ik de creeps van kreeg. Poeh! Knap acterwerk.

Des te jammer dat haar personage weinig wordt uitgediept. We kijken naar een personage dat ongetwijfeld veel reliëf heeft, maar dat helaas oppervlakkig ingevuld blijft. Even oppervlakkig als de tv-wereld waarin ze werkt.

Aardige film, maar door gebrek aan diepte ook een film die niet onder de huid kruipt.

Joe Begos maakt films met een donkere achtergrond en heel veel neon. Christmas Bloody Christmas is eveneens een film met een donkere achtergrond en heel veel neon. Het verhaal stelt weinig voor. Een jongen en een meisje hebben het gezellig op kerstavond terwijl in een speelgoedwinkel een robot-kerstman tot leven komt en dood en verderf begint te zaaien.

Het eerste deel van de film concentreert zich op het gezellige samenzijn. De kijker die van oeverloos gezwets over de alternatieve popcultuur gevat in lange dialogen houdt, wordt in dit deel goed bediend. Ik vond het heel vermakelijk. Het acteerwerk is goed en naturel. Eerlijkheidshalve moet ik er ook bijzeggen dat het woord fuck dermate veel werd gebruikt dat ik het op een bepaald moment erg kunstmatig vond klinken. Ook de obligate seksscène is tamelijk lachwekkend. Behalve het algehele nut van zo’n scène, is het tamelijk belachelijk dat de twee ruig vocaliserende personages dat heel preuts met de broek aan voor elkaar krijgen.

Hoe leuk het spraakzame eerste deel ook is, gezegd moet worden dat het los staat van de horror die in het tweede deel aan bod komt. Het zijn als het ware twee aparte films die aaneengeplakt een horrordrama opleveren. Het tweede deel kon mij overigens een stuk minder bekoren. Op het moment dat de eigenlijke plotlijn een aanvang neemt, was voor mij de lol er wel af. Er resten van de 86 minuten filmlengte dan nog ongeveer 45 minuten. 45 minuten speeltijd voor de kerstman.

Wat een verschijning. Het ding beweegt zich onvast voort als ome Jan die nadat hij op kerstavond heel stout een paar glazen wijn teveel achter de kiezen heeft gestouwd, zich heeft behangen met gloeilampjes en zich ongegeneerd uitleeft op alles dat hem voor de voeten loopt. Een kerstman met een kwade dronk en veel slachtwerk, dat in het neonverlichte duister als zodanig amper goed is te herkennen. Speciale effecten? Misschien. Er is in ieder geval doorlopend veel wilde beweging in het neonlicht, maar er iets van zien doe je niet. Erg vervelend en erg langdradig.

De soundtrack is aardig. Gitaarrock. Van de stevige soort. Een kleine pleister op de wonde die het tweede deel veroorzaakt. Christmas Bloody Christmas heeft een leuk eerste deel en een vervelend tweede deel. In de meeste recensies lees ik trouwens precies het tegenovergestelde. Niets mee te maken. Mijn advies: kap na 40 minuten.

Een aantal mensen komt op kerstavond vast te zitten in een lift. Het gaat om meerdere groepjes en meerdere liften. De verhaaltjes zijn onderling lichtjes met elkaar verbonden. De film pendelt heen en weer.

Inhoudelijk stelt de film niet veel voor. Ondanks dat de liftzitters nogal uitgesproken typetjes zijn, vallen de persoonlijke verhalen en de confrontaties behoorlijk tegen. Niemand heeft veel interessants te vertellen. En, hoewel licht van toon lukt het de film ook nergens om de dialoogjes en gebeurtenissen van een geslaagd humoristische laagje te voorzien.

De film heeft de allure van een soapachtige tv-film, heeft een obligaat feelgood-toontje en is behoorlijk sentimenteel en klef.

Wel aardig en enigszins gedurfd is dat niet elke liftscene per sé een happy end heeft.

Het acteerwerk is matig.

Voordat men zich aan tafel zet om het kerstdiner te nuttigen, wordt er gezellig gebabbeld, worden de cadeautjes verdeeld en worden achter gesloten deuren serieuze familiezaken besproken. Dan volgt het copieuze diner en daarna babbelt men verder en neemt een slaapmutsje. In Christmas Eve in Millers Point viert een grote familie het kerstfeest.

De tragikomische film neemt niet de tijd om de personages grondig te introduceren. Samen met een aantal familieleden arriveert de kijker bij het huis van de materfamilias en stort zich samen met hen in de familiehectiek. De vertelstructuur is chaotisch. De film flitst van het ene personage naar het andere en van de ene gebeurtenis naar de andere. In het begin nogal warrig omdat je de familieleden nog niet goed herkent. In het verloop lukt dat beter en worden de hectiek en de chaos begrijpelijker. Veel personages, veel beweging, veel dialogen, veel gebeurtenisjes. Christmas Eve in Miller's Point is een levendige film. Mocht je de film ingaan met de verwachting een klassieke weeïge en kitscherige kerstfilm te gaan zien, dan word je teleurgesteld.

Christmas Eve in Miller's Point is behalve een dynamische film ook een fragmentarische film. De camera zweeft door het grote huis en vliegt van de ene kamer naar de andere. Neemt ergens een momentje polshoogte en zweeft weer verder. In elke kamer gebeurt wel iets. Een discussie, een ruzie, een stilzwijgen, een onderonsje, spelende kinderen. De film werpt de kijker midden in het familiefeest en geeft hem de opdracht zelf zijn houvast te vinden. Het helpt om in de fragmentarische opzet mee te gaan en aan de film niet teveel diepere betekenis toe te willen kennen. Laat het gewoon gebeuren.

Beleef plezier aan de momentjes, de dialogen en stel je tevreden met een korte blik in het leven van de personages. Soms ontwaar je een plotseling inzicht in een verleden. Soms leef je even mee met verdriet of blijdschap. Soms denk je te weten welke toekomst iemand tegemoet gaat. De film geeft vele aanzetjes en kleine provocaties maar biedt de kijker ook hier geen stevige ankers. Het kan alle kanten opgaan. De film heeft veel te vertellen zonder veel te vertellen.

Best leuk hoor, al die dialogen en gebeurtenisjes, maar op den duur wringt het wat. De waarde van het alles is immers moeilijk in te schatten omdat amper enige achtergrond aan de personages wordt toegekend. De film gaat zonder veel adempauzes voort zonder de kijker te trakteren op veel inhoudelijke diepte. De chaotische optelsom van personages, dialoog en gebeurtenissen die over de kijker wordt uitgestort, is over het algemeen vermakelijk. Op den duur bespeurde ik dat een lichte vorm van weerstand kwam opzetten. Ik kreeg behoefte de familie en haar besognes te verlaten. Gelukkig begreep regisseur en coauteur Tyler Taormina die behoefte ook, want kort daarna eindigde de film.

Luchtige horrorfilm die zich afspeelt in kerstsferen en waarin de symboliek en de personages, die traditiegetrouw bij het kerstfeest horen, alomtegenwoordig zijn. Van kerstboom tot kerstman. Wel spelen de personages allemaal een wat boosaardiger rol dan gebruikelijk.

De film bestaat uit vier episodes, die in stukken zijn geknipt en elkaar steeds afwisselen. Alle vier segmenten zijn redelijk tot goed geslaagd. Het ene verhaal is misschien wel wat spannender of geestiger dan het andere maar een echt zwak onderdeel zit er niet bij. Elk segment heeft bovendien een verrassende twist op het einde. Heel aardig.

De horror valt overigens wel wat tegen. Weinig gore. Wel schrikmomenten, suspense en spanning.

De special effects zijn niet bijzonder. Waarschijnlijk met opzet, want in hun overduidelijke nepheid dragen ze wel perfect bij aan de luchtige sfeer van de film.

Er wordt verdienstelijk geacteerd, waarbij Buza als Santa de meeste indruk achterlaat. Shatner heeft een leuke bijrol als onverbeterlijke kerstfan en als komische noot.

De film is een laat vervolg op A Christmas Story (1983). Een film die jaren geleden ooit eens plezierig aan mijn oog voorbijtrok. Ralphie Parker is wederom de hoofdpersoon en is uitgegroeid tot een volwassen man met een eigen gezin. De rol van Ralph wordt net als jaren her, vertolkt door Peter Billingsley. Naast Billingsley keren vele andere bekende gezichten terug. Net als de voorganger ziet de film grotendeels af van sentiment en kitsch en biedt leuke situatiekomedie en is niet vies van zwarte humor.

Satirisch is de film ook. Het driftige koopgedrag en de algehele gekte rondom de kerstperiode wordt op een leuke manier onder de loep genomen. Uiteraard komen de thema‘s familie en opvoeding ter sprake. Het betreft hier natuurlijk wel een kerstfilm! Heel erg is dat niet, want de thematiek gaat steevast gepaard met komedie. Er ontstaat gelukkig voldoende kolderieke familiaire chaos om te voorkomen dat de film afzakt naar opgelegde feelgood. De hoeveelheid toegevoegde suiker is te overzien.

A Christmas Story Christmas is een leuke voortzetting van de film uit 1983.

Het kerstverhaal in A Christrmas Story vindt plaats in de jaren 40 en is een terugblik in de tijd. De gebeurtenissen rondom de jonge Ralphie die in de film het hoofdpersonage is, worden herhaaldelijk begeleid met commentaar van de oudere Ralphie die naar deze kerstperiode terugblikt. A Christmas Story is geen suikerzoete terugblik op een jeugd. De film maakt het allemaal niet mooier dan het is. Nou ja, misschien een beetje. A Christmas Story is een eerlijke en humoristische terugblik op de kerstbeleving van een kind in een andere tijd.

Ralphie wil voor de kerst ontzettend graag een windbuks. Zijn ouders zijn over deze wens niet zo enthousiast en dus moet Ralphie een weg (of wegen) zien te vinden om toch zijn wens in vervulling te laten gaan. Het zijn wegen vol vertederende en hilarische hindernissen. De plotlijn rondom de windbuks is de aanleiding om talloze grappige en hartverwarmende episoden te laten passeren over het leven als kind in een Amerikaans stadje in de jaren 40. Het lukt regisseur Bob Clark (ook bekend van robuuste horrorfilms als Dead of Night (1974) en Black Christmas (1974) en van minder verfijnde komedies als Porky's (1982) en Loose Cannons (1990)) om een fris, sfeervol, innemend, humoristisch en warmbloedig verhaal te vertellen.

A Christmas Story is een film die door fijnzinnige karakterschetsen, doeltreffende kinderlijke overdrijvingen van gebeurtenissen, grappige fantasieën van Ralphie en een nostalgische sfeertekening van de kneuterige jaren 40, heerlijk tot leven komt. Fijne film.

In dit tweede deel gaat de killer met de naam Chromeskull op de oude voet verder. Veel kills. Veel bloed. Veel gore. Een ander prettig ding is het verhaal. In tegenstelling tot de eerste film, treuzelt het verhaal amper en heeft een hoger tempo. Ook leuk is dat er meer achtergrond bij de figuur Chromeskull wordt gegeven. Contouren worden duidelijker.
Inhoudelijk is het verhaal overigens nog steeds niet sterk. Het verhaal heeft dan wel meer richting en de handelingen verlopen wat vlotter, maar dat neemt niet weg dat de invulling van de witte vlakken uit de eerste film niet veel indruk maken. De film zet veel oninteressante personages en zwakke plottwistjes in waardoor gebeurtenissen veel te breed uitwaaieren. De kern van het verhaal (zijnde Chromeskull en zijn kills) raakt een beetje uit zicht. Het verhaal vliegt erdoor uit de bocht en is soms zelfs wat belachelijk.
Ik zie liever intensivering en verdieping dan verbreding. Gewoon een eenvoudig kernachtig verhaal met een killer en slachtoffers. Daaromheen goed ingevulde personages, een flinke dosis psychologie en een hoeveelheid twists die prettig verrast. Aan die dingen heeft de film een chronisch gebrek.
Acteertechnisch boekt de film niet veel vooruitgang ten opzichte van de eersteling. Groot pluspunt is wel dat Bobbi Sue Luther niet terugkeert voor de hoofdrol. Haar vervangster Allison Kyler (die overigens niet heel lang meegaat) oogt weliswaar eveneens niet heel spectaculair maar acteert in ieder geval een stukje beter.
Maar goed. Het gaat in de film vooral om de mutilaties en de kills. Die zien er goed uit. De fantastische make-up en de fantastische effecten staan in dat opzicht garant voor veel kijkplezier.

Meteen maar het slechte nieuws. In Chuck Chuck Baby wordt gezongen. Zelfs een beetje gedanst. De film is geen volbloed musical, maar lijkt er genoeg op. Genoeg om af en toe zuchtend te lijden. Ik houd niet van musicals. De liedjes spreken me bijna nooit aan. Ik kan me ook niet verplaatsen in personages die bij het minste of geringste in zingen uitbarsten. Erg onnatuurlijk. Met dergelijke personages heb ik weinig tot niets.

Chuck Chuck Baby vult het musicalgedeelte anders in dan in de standaard musical. In deze film zingen de personages mee met een lied dat ergens klinkt. Ik zal het verduidelijken. Protagoniste Helen zit in de auto en luistert naar de radio. Het lied I Am…I Said van Neil Diamond komt voorbij. Helen zingt mee. Het lied grijpt haar aan en al zingende lopen de tranen over haar wangen. In haar geval blijft Neil Diamond meezingen. In andere gevallen valt de originele muziek weg en neemt het personage het stokje over. Hoewel de opzet origineel is, ben ik niet bij machte het leuk te vinden. Laat staan dat ik dezelfde emotie onderga als het zingende personage. Nu helpt de muziekkeuze ook niet echt. Van liedjes van Neil Diamond, Gordon Lightfoot of Petula Clark gaan bij mij de haren recht overeind staan. Van afschuw welteverstaan.

Dat was het slechte nieuws. Chuck Chuck Baby is verder geen vervelende film. Zo is de setting authentiek en sfeervol. De film speelt zich af in een arbeidersmilieu. We zien fantasieloze en verwaarloosde rijtjeshuizen met een paar vierkante meter sneue tuin. In de fabriek waar Helen werkt staat men achter een lopende band. De werksters dragen blauwe jassen waarop niet de namen van de medewerkers prijken. Op de jas prijkt heel onpersoonlijk een nummer. Het is een sfeervolle omlijsting voor een verhaal over Helen die een ietwat vreugdeloos leven leidt en pogingen doet om de uitzichtloze sleur waarin ze zich bevindt te verlaten.

De setting en de personages zijn boeiend. De intonatie van het verhaal is die van een tragikomedie. Het is drama dat prettig wordt verlicht met humor. De kern van het verhaal wordt gevormd door een liefdesgeschiedenis en wel de geschiedenis van Helen en de naar het stadje teruggekeerde Joanne. Enige kitsch kan de inkleding van de relatie niet worden ontzegd. Tegelijkertijd bevat de relatie ook enige diepgang die met name voortkomt uit de demonen uit het verleden waar Joanne mee te maken heeft. Joanne vond ik eigenlijk een intrigerender personage dan protagoniste Helen.

De film scheert langs vele thema’s. Naast de liefde komen zaken als vriendschap, rouwverwerking, tweede kansen en zelfontplooiing langs. De film slaagt er goed in om de serieuze thema’s zowel kleurrijk als gevoelig te verpakken zodat het verhaal steeds een bepaalde frisheid blijft houden. Chuck Chuck Baby vertelt een mooi en authentiek verhaal, doet dat met uitstekende acteurs en in een prachtige setting. Zonder al dat muzikale gejammer zou Chuck Chuck Baby een geweldige film zijn.

Prachtige plotbeschrijving over een afgesloten ruimte met een aantal mensen waarop het concept van opeenvolgende eliminatie wordt losgelaten. Interessant en boeiend. Spannend en mysterieus. Vol verwachting klopt mijn hart.

De uitwerking valt echter wat tegen. Uiteindelijk vond ik het allemaal maar behoorlijk vlakjes.

De film biedt geen diepere psychologische verkenning van de karakters. De onderbouwing van de keuzes is mager en vlak en vooral gebaseerd op sentiment. Misschien redelijk conform de werkelijkheid maar na verloop van tijd niet bijster interessant meer om te volgen.

Door die oppervlakkige karaktervorming neemt de meeleeffactor al snel af. De film krijgt helaas in het verloop steeds meer de holle trekjes van een spelshow. De eliminatie wordt zo een schouderophalende belevenis, terwijl dat natuurlijk een van spanning druipende beleving zou moeten zijn. Toch wel lichtelijk teleurstellend.

De kritische noten uit de commentaren betreffende de laatste minuut onderschrijf ik van harte. Domperige streek!

In de film vallen de personages ten prooi aan angstige kippenvelmomenten. Bij de kijker vallen die momenten wel mee. De focus ligt op bloedig geweld en terreur. Men gebruikt daarbij voorwerpen als een zaag, prikkeldraad en grote hakmessen. De personages sterven op gruwelijke wijze en dat kijkt op zich prettig weg, maar tegelijkertijd moet worden geconstateerd dat de film daarbij niet origineel te werk gaat.

Veel jatwerk. De film citeert en kopieert uit Suspiria van Argento, uit werk van Herschell Gordon Lewis en uiteraard uit de Saw reeks van James Wan. De film is een vrijpostige hommage aan deze voorbeelden en maakt het zich nogal gemakkelijk door vrij schaamteloos te putten uit deze werken, in plaats van iets vernieuwends toe te voegen of iets oorspronkelijks te brengen. .

Erg origineel is de film dus niet. Erg mooi ziet de film er ook niet uit. Het lage budget zie je er aan af. De effecten zien er goedkoop uit en elke zweem van duistere sfeer ontbreekt. De acteurs spelen hun rollen onbeholpen en hun angst- en paniekmomenten zijn niet gebaseerd op talentvol acteerwerk. Ik kon het niet helpen, maar ik dichtte de film zelfs af en toe parodistische trekjes toe terwijl de film toch een heuse ‘serieuze’ splatter film moet voorstellen.

Circus Kane is een matige B-Horrorfilm. Je moet wel een erg grote liefhebber van Trash zijn om deze film groots te kunnen waarderen.