Opinions

The Circus is één van de laatste films van Chaplin die nog in het tijdperk van de stomme film werd opgenomen. De film is doordrenkt met de slapstick die het vroegere werk van Chaplin zo kenmerkt. Als hoofdpersonage figureert the tramp, die op de vlucht voor de politie per ongeluk middenin een circusvoorstelling terecht komt. Hij is gewoon zichzelf en is hilarisch en wordt meteen als attractie aangenomen. En dan blijkt helaas dat het hem niet lukt om in een ingestudeerde situatie grappig te zijn. Hij kan alleen zichzelf zijn.

Ook in deze film ontstaat de komedie uit de tegenslagen die de tramp overkomen en uit de goedbedoelde naïeve manier waarop hij met die pech omgaat. En als zo vaak combineert Chaplin de tragiek met de komedie. De omstandigheden en de gebeurtenissen worden voor de tramp steeds tragischer. De kijker is er bij gebaat. Hoe meer tragiek, hoe meer er te lachen valt.

The Circus vertelt een menselijk verhaal. Een verhaal dat laat zien dat je met naastenliefde een eind komt in een wereld vol dreiging. Een verhaal over de naïeve underdog en de inhalige wereld waarin hij is terechtgekomen. Chaplin slaagt er wederom in tijdloze komedie met wezenlijke tragedie te verbinden. Het luchtige en dwaze met het dramatische en ernstige. Een geweldige humorvolle combinatie in een heerlijke tragikomische silent.

In zijn regiedebuut houdt Alexander Payne zich bezig met fatsoensnormen en de burgerlijke moraal. Citizen Ruth neemt daarvoor niet enkel een gevoelig liggend thema als abortus, maar doet dat ook nog eens met een titelfiguur die god noch gebod kent en zelfdestructie hoog in het vaandel heeft staan. Ruth is bepaald geen model citizen.

Ergens op het Amerikaanse platteland waarvan het panorama wordt gekenmerkt door verlaten fabriekscomplexen, doodse straten en ver van elkaar verwijderde woonwijken, is Ruth op weg van de ene roes naar de andere. Als junkie en dakloze zwerft zij door de omgeving zonder enig hoger doel in haar leven. Ruth is hopeloos naïef. Ze is traag van begrip. Ze is niet meer de jongste en moeder van vele kinderen die onder toezicht van de staat zijn geplaatst. Nu is ze per ongeluk wederom zwanger geraakt. Toevallige omstandigheden plaatsen haar midden in een strijd tussen pro- en contra abortus groeperingen.

De strijd om de buik van Ruth toont de hardheid en smakeloosheid van beide partijen die geen middel schuwen om Ruth binnen hun gelederen te krijgen. De film kiest geen partij. Feministen, lesbiennes, ex-mariniers, bikers, strenggelovigen en Burt Reynolds. Ze zijn fanatiek pro of fanatiek contra en ze worden allemaal weggezet als idioten.

Paynes observatie van de kemphanen en de moraalridders is grotesk en tegelijk beangstigend. Opvallend en beangstigend is dat de film geen enkel personage tentoonstelt dat zuiver op de graad is en waarmee te sympathiseren valt. Ieder personage strijdt met zijn eigen egocentrische motieven om de gunst van Ruth. En Ruth? Tja. Zij heeft eigenlijk nergens weet van. Het interesseert haar ook niet echt. Zolang ze maar kan drinken en high kan worden.

In een dergelijke film past geen happy end. Die is er ook niet. Aan het eind valt men elkaar niet snikkend in de armen. Citizen Ruth is geen heerlijke vlucht uit het leven van alledag. Citizen Ruth is een gitzwarte komedie, die een karikaturaal beeld schetst van al die gekke mensen met een benauwende levensvisie die in de maatschappij rondlopen en die andere mensen daarmee lastigvallen.

De film is overdreven getoonzet en laat je lachen om (en ergeren aan) alle onbenul die wordt uitgekraamd. Toch zet die verzameling onzinnigheden je aan het denken. Het zou toch niet echt zo zijn dat de maatschappij al zodanig is versimpeld, dat de importantie van de boodschap wordt afgemeten aan de uiterlijke vorm waarin ze is gegoten of aan de smakelijke wortel die je wordt voorgehouden in plaats van aan de rationele inhoud van de boodschap? Denkt dan niemand meer na? Heeft dan niemand meer een eigen mening? Eh, ik vrees het ergste, maar dat deed ik al voor ik deze film zag.

Het verhaaltje is simpel en kun je in één volzin vatten. Een huurmoordenaar is het moorden beu en wil ermee stoppen, ware het niet dat de onderwereld zijn diensten nodig heeft en zijn zwak voor een aantrekkelijke vrouw hem steeds weer noodlottig wordt.

Prima bezetting. Met Charles Bronson in de rol van de huurmoordenaar. De rol is hem op het lijf geschreven. Met zijn markante gezicht en zijn stoïcijnse manier van doen is hij de perfecte representant van een solistisch werkende huurmoordenaar met een gesloten gedachten- en gevoelsleven. Een interessant karakter dat zich onvoorspelbaar en in het bezit van een sluimerende portie agressie teweer stelt tegen zijn belagers.

Ook met de toenmalige echtgenote van Bronson, Jill Ireland als de aantrekkelijke en mysterieuze vrouw. En met Telly Savalas in een wat kleinere rol als een enthousiaste maar gevaarlijke maffiabaas. Beide zijn goed.

Een film met goede actiescènes. Het gaat meteen in het eerste kwartier al los in een scène die zich afspeelt op een schilderachtig eiland in de Caraïben. Een fijne autoachtervolging is de aftrap. Daarna verplaatst de film zich naar New Orleans en maakt nog een uitstapje naar Michigan voor een autorace. Beide locaties lenen zich uitstekend als settingen voor actie en geweld. Regisseur Sergio Sollima heeft met betrekking tot cast en locaties goede keuzes gemaakt. Met prima ingrediënten ontwikkelt de film zich tot een vlotte actiethriller met een aantal verrassende wendingen en een verrassend fijne fatalistische finale.

Violent City is dynamisch en spannend en weerhoudt zich van clichés. Ook een film met een wat zwaarmoedige en pessimistische onderlaag. De personages gedragen zich allemaal alsof hun handelingen er eigenlijk niet toe doen. Tegenslagen worden met een vanzelfsprekendheid ontvangen die doet vermoeden dat ze er van overtuigd zijn dat het lot uiteindelijk bepalend is voor de toekomst. Hun acties hebben op het lot geen invloed. Het levert een bevreemdende sfeer op. Een sfeer die nog extra wordt benadrukt door de muzikale tonen van Ennio Morricone.

Fijne film

Charlie Chaplin is een legende. Een belangrijke en invloedrijke filmmaker, die in meer dan 60 korte en lange films zijn vakmanschap heeft bewezen. Zijn iconische verschijning maakt deel uit van het collectieve geheugen.

Een wandelstok, een bolhoed, een beweeglijk snorretje, een slobberbroek, te grote schoenen en een te klein colbert waarvan de onderste knopen altijd open staan. Een fantastische mimiek en dito gebaren. En natuurlijk het bekende waggelende loopje.

In 1931 maakte hij de film City Lights. Een silent. Ondanks de opmars van de geluidsfilm, hield Chaplin nog stug vast aan het geluidloze. In City Lights wordt een beetje filmgeluid toegelaten, maar dat geluid staat geheel in dienst van de satirische strekking van de film. Het zijn korte functionele momentjes die de zin en de kracht van het geluidloze juist accentueren.

Prachtfilm. Een legendarische scène in die film is natuurlijk de magnifieke bokswedstrijd. Een choreografisch hoogstandje waarin montage, muziek en acteerkunst in perfecte harmonie samenvallen. De film heeft meer van deze komische choreografische hoogstandjes. Mijn favoriete scène speelt zich af in een nachtclub en maakt dat het opsteken van een sigaar nooit meer zonder glimlach zal kunnen gebeuren.

Het is trouwens niet puur en alleen een film met komische accenten. De film wisselt pure komedie steeds heel mooi af met tragiek. De uitgebalanceerde mengeling van beide genres maakt de film zeer geschikt voor een satirische benadering van sociale misstanden in de wereld. En dat doet de film dan ook.

De sociale kloof tussen arm en welgesteld is in de film zeer herkenbaar en wordt fijn spottend aan de kaak gesteld. De rode draden in de film zijn de pogingen van Chaplin om geld bijeen te brengen voor een oogoperatie voor zijn blinde geliefde. Zijn tragikomische pogingen worden steeds weer door de gevestigde orde gedwarsboomd.

De film heeft momenten waarop sociale ongelijkheid wegvalt en Chaplin als volwaardig mens wordt gezien. Op die momenten wordt de bovenlaag de oogkleppen even ontnomen en veranderen arrogantie en vooringenomenheid in hartelijkheid en medemenselijkheid. In City Lights gebeurt dat vooral met een slok op. Het zijn zeer hilarische scènes die pas op het tweede gezicht een ontnuchterende werking hebben.

En zo laat de film niet enkel een hopeloze strijd en een bittere aanklacht tegen de klassenmaatschappij zien, maar biedt hij ook lichtpuntjes. Chaplin blijft ondanks alle tegenspoed, trouw aan zijn geloof in de goedheid van de mens en construeert uit alle tragiek en komedie uiteindelijk zelfs een aangrijpende overwinning voor de menselijkheid.

Maar ja, voordat die overwinning is bereikt, moet de droefgeestige zwerver een enorme lading aan tragikomische tegenslag overwinnen. Altijd met rechte rug. Nooit lijdzaam. Zelfs in de eerder genoemde hilarische boksscène delft de zwerver dan wel het onderspit, maar doet hij dat niet zonder slag of stoot.

Het einde van de film is van een geweldige tedere schoonheid. Aan het eind wordt de sociale kloof in het licht van een overstijgende lotsverbondenheid alsnog gedicht. Wat rest is de blij verlegen lach van Chaplin en de genoegzame boodschap aan de kijker dat het leven in deze harde en kille wereld niet alleen wordt bepaald door (des)illusies en vooroordelen.

City Lights is een fraaie exponent van de stomme filmkunst met een voortdurend bombardement aan ingetogen hilariteit en uitbundige slapstick gecombineerd met ontroerende tragiek.

En zo’n film verdient een stevig geluidloos applaus!

Regisseur en schrijver Alex Garland maakt met Civil War geen gewone oorlogsfilm. De film verhaalt over een gefictionaliseerde burgeroorlog in de Verenigde Staten. Civil War is geen film waarin geweldsscènes worden geromantiseerd. Het is geen film waarin het bloed rijkelijk vloeit en waarin de met kogels doorboorde getroffene weer vrolijk opstaat en verder vecht. Een getroffene valt gewoon om en is dood en aan dat feit valt geen romantisch of mooi gevoel te ontlenen. Civil War is een film zonder menselijke helden. Hoogstens zou je de pers als held kunnen aanmerken. De pers die met gevaar voor eigen leven verslag doet en model staat voor het essentiële democratische grondrecht dat persvrijheid heet.

De pers bestaat in deze film uit de harde fotojournalist Lee (Kisten Dunst), haar jonge protegé Jessie (Carlee Spaeny), ouwe rot Sam (Stephen McKinley Henderson) en de primeurjager Joel (Wagner Moor). Ze verbeelden stuk voor stuk intrigerende karakters en boeiende journalistieke personages. De absolute hoofdrol is voor Dunst die resoluut en zonder een spier te vertrekken foto’s maakt van de meest verschrikkelijke taferelen onder levensbedreigende omstandigheden. Ze oordeelt niet, maar documenteert slechts. Business as usual.

De scènes waarin Lee en haar team door verlaten straten rijden die bezaaid zijn met achtergelaten voertuigen, doen denken aan de sfeertekening in 28 days later. Ook van Garland. Mooie sfeertekening. Troosteloos, hopeloos.

Garland werkt graag met contrasten. Iets feeërieks wordt vaak gevolgd door iets afschuwelijks. Hard geluid wordt gevolgd door stilte. En vice versa. Dan weer dromerig, surrealistisch, Dan weer spat de adrenaline door het lijf. Als na een paar rustige momenten plots een keihard schot klinkt, word je ruw gewekt en weet je even niet waar je het moet zoeken. Gewoon een schot dat de dromerige rust keihard doorbreekt. Onduidelijk is wie, waarom en op wie wordt geschoten. Het is oorlog. Die dingen gebeuren.

De film hekelt het gevaar van extremisme en waarschuwt ervoor om mensen als Trump en Bolsonaro niet als clowns te betrachten. De meeste fascisten afficheren zich immers niet als fascistisch. Ze acteren dan wel vaak clownesk, maar zijn wel degelijk ook gevaarlijk. Aldus is de visie van Alex Garland die met zijn film Civil War een toekomstscenario schetst dat een waarschuwing behelst om de ogen niet te sluiten voor clowns. Civil War is ook een film die de waardevolle plaats die het journaille inneemt, benadrukt. Het journaille dat de plicht heeft de ongepolijste, onbevooroordeelde, niet-gemanipuleerde realiteit te tonen en dat in deze film ook doet.

Civil War is een spannende en indringende film. Een roadtrip van een groepje journalisten door een dystopisch Amerika. Een film waarin beelden meer zeggen dan woorden. Mooi.

De film maakt zijn titel waar. Associaties met klassieke werken uit de subgenres Found Footage, Backwood, Kidnapping en Slasher (om maar wat te noemen) zijn aanwezig. Het is wat veel.

Veel vaste grond bezit de film niet. De gebeurtenissen zijn eigenlijk best spannend, maar zijn onderling slordig verbonden. Zonder context. Zonder samenhang. Het verhaal zwalkt en een concept dat alle subgenres en verhaallijntjes tot een functioneel geheel bundelt, ontbreekt.

Wel steady aanwezig is een vage mysterieuze atmosfeer die aan veel scènes een surrealistische touch verleent. Surrealisme dat wordt opgewekt door eigenaardige gewaarwordingen van de personages en door de tomeloze inzet van rode filters. Bepaald niet subtiel maar van de rode gloed gaat wel een geslaagde bevreemdende werking uit.

De personages zijn een bron van ergernis. Stompzinnige voorbeelden van het menselijke ras. Een paar halfslachtige pogingen om de personages te voorzien van wat achtergrond en karaktereigenschappen zijn onvoldoende om met deze zwakhoofdige wezens te sympathiseren.

Nog steeds zwalkend begeven wij ons tenslotte naar het einde. Het einde is even verrassend als belachelijk en leidt er definitief toe dat A Classic Horror Story nooit zal toetreden tot de rijen der klassiekers.

Clawfoot is een zwarte komedie die in een rustig tempo begint. De film introduceert de personages, zet de basishandeling kalmpjes neer en strooit onderwijl met wat aanwijzingen die erop duiden dat de geschetste situatie niet helemaal in orde is. En dan escaleert de boel opeens en wordt het leuk.

Die escalatie gaat gepaard met leuke verrassingen. Verrassingen betreffende de personages en het verhaal. De ontwikkelingen zijn grappig. De ontwikkelingen zijn bruut en bloedig. En steeds zijn daar de personages die de gebeurtenissen begeleiden met fijne droogkomische, zwartgallige en hilarische dialogen. Het is heerlijk absurd en erg leuk. Het geheel wordt begeleidt door een prettige soundtrack die goed aansluit bij de steeds heftiger wordende gebeurtenissen. Ook op het optische vlak is de film goed verzorgd. Vrolijke en heldere kleuren vormen een mooie contradictie met de brute acties van de personages.

Francesca Eastwood en Milo Gibson dragen bekende achternamen en zijn respectievelijk de dochter en zoon van de bekende acteurs. Eastwood is niet alleen een visueel plaatje maar weet haar personage ook prima in te vullen. Voor Gibson geldt het acteertechnische aspect ook. Leuke personages zijn het. Overtrokken aangezet en beiden op een bepaalde manier sympathiek. De bijrollen van OLivia Culpo en Oliver Cooper zijn leuk en uitstekende aanvullingen.

Clawfoot is een film met veel plotwendingen. Hoewel niet allemaal even geslaagd, houden ze de vaart erin. De finale wending is op zich bevredigend maar valt in de uitwerking wat tegen. Het einde had van mij best nog wat smeriger, smeuïger en zwartgalliger gemogen. Neemt niet weg dat Clawfoot over de volle 90 minuten heerlijk vermaak biedt. De onzinnige maar fijn bijtende dialogen zorgen voor prima amusement. Het verrassende verloop van de handeling zorgt behalve voor vermaak ook voor een prima basale spanning. Clawfoot is gewoon een leuke zwarte komedie.

De eerste scène maakt meteen een perfide statement voor de inhoud van de rest van de film: een lief klein muisje loopt in een muizenval. Het beestje wordt in een mixer gestopt. Met een druk op de knop wordt de mixer in beweging gezet. Een bloederige cocktail van gestampte muis wordt koud gezet in de koelkast van de cleaning lady. Juist.
Een beloftevolle intro. Vanaf het eerste moment is het sinistere karakter van het titelpersonage helder. Fijn. Dat staat als een huis. Maar dan. Gaandeweg de film brokkelt dat beeld af. Haar verminkte gezicht en haar timide houding wekken een gevoel van medelijden op dat de eerste dubieuze indruk al snel wegduwt.
Ook de flashbacks die over de film zijn uitgesmeerd doen hun verzachtende werk. De treurige reden voor het bizarre gedrag van de schoonmaakster wordt duidelijk en de eerste sterke indruk dat we hier te maken hebben met een psychopatische gek wordt vakkundig afgezwakt. Het is zelfs op een bepaald moment lastig om geen solidair gevoel te hebben met dit betreurenswaardige personage. Huh? En dat na zo'n bizarre introductie, die de stemming er zo lekker inbracht. ik heb na zo'n sterke opening helemaal geen zin meer in gevoel en begrip. Wat is dat nou?
Het inspelen op gevoel en begrip gaat door. Haar tegenspeelster is Rachel Alig in een clichématige rol. Ze speelt een getalenteerde en succesvolle vrouw, die erg eenzaam is en gevangen zit in een wanhopige relatie met een man die haar nooit zal toebehoren. Niet erg boeiend, maar de kennismaking met haar personage vreet desondanks veel tijd.
De twee totaal verschillende hoofdpersonages bouwen een soort vriendschap op. Het is een onwaarschijnlijk hoofdstuk in de film, maar het hoofdstuk is nodig, want de vriendschappelijke band vormt nu eenmaal het hart van het verhaal. We zetten door maar het geduld wordt danig op de proef gesteld.
Er gaat veel tijd zitten in de onwaarschijnlijke vriendschap. Het is een lang hoofdstuk met veel onnodige uitrekmomenten en zijpaden. In al die langdradigheid gebeuren gelukkig een paar positieve dingen. De personages worden iets meer uitgediept en een duistere dreiging wordt beetje bij beetje bloot gelegd. De suspense en de (onderhuidse) spanning komen in dit moeizame deel een beetje tot leven, maar het is geen verwennerij.
De poster geeft het natuurlijk al een beetje weg, maar heftig wordt het ook nog. Op het psychologische vlak en op het plastische vlak gaan de remmen op een bepaald moment toch nog even los. Toch blijft na het einde van de film vooral de eerste scène nog lang hangen. Dat zegt wel iets. Wat dan? Nou dit: De meeste opwinding, afschuw en spanning komt voort uit de eerste scène. Daarna haalt de film (ondanks enkele prettig schokkende scènes) dat niveau niet meer.

Regisseur en schrijver Kevin Smith draaide Clerks met een schamel budget van 27.000 dollar die hij ook nog eens zelf ophoestte. Het resultaat is een in nihilistisch zwart-wit geschoten film die zich bezig houdt met de vraag hoe twee onderbetaalde winkelbedienden omgaan met de waanzin van alledag. Een ongepolijste film die rauw, onopgesmukt en humoristisch verslag doet van een normale krankzinnige dag uit het arbeidzame leven van twee protagonisten.

Het uitgangspunt voor het verhaal is de dag van personage Dante, die in een kleine supermarkt werkt en dat werk lusteloos uitvoert. Samen met Dante ontmoet en ondergaat de kijker de meest waanzinnige klanten in de winkel. Leuk. Nog leuker zijn de dialogen. Op filosofische, maar ook op vulgaire wijze komen de meest onzinnige kwesties voorbij. Soms ingebracht door Dante. Soms door zijn vriend Randal die in een nabijgelegen videotheek werkt. Soms ook door de klanten. De onderwerpen en de gesprekken die daaruit voortvloeien zijn banaal, oppervlakkig, vulgair, soms onbegrijpelijk en zeer grappig.

De twee hoofdfiguren Dante en Randal lijken in eerste instantie twee enorme losers te zijn. Ze zijn gefrustreerde drop-outs die een onderbetaalde baan hebben waar ze op schijten. Ze wensen zich een gelukkiger bestaan toe maar hun kansen op een betere toekomst lijken niet heel groot. Ze maken een uiterst ongeïnteresseerde en ongelukkige indruk en reageren dat af door klanten te schofferen en te negeren.

Achter hun gedrag verbergt zich nog iets. Dante en Randal bevinden zich op een reis naar bewustwording. Ze beschouwen hun baantjes slechts als een tussenstation op weg naar het echte leven. Dante en Randal zijn antihelden die ondanks hun verachtelijke gedrag iets vertederends oproepen. Het enige dat ze eigenlijk willen is dat hun weg wat minder ongelukkige momenten kent. En zo is Clerks eigenlijk een parodie op de samenleving. Een parodie die strijd laat zien tussen winkelbediende en klant. Een miniatuurstrijd die model staat voor de worsteling van de mens om zijn plek in de samenleving te vinden, te bemachtigen en te consolideren.

Clerks is een wrange film, maar verzandt niet in bittere uitzichtloosheid. Perspectief biedt de film door zaken als liefde, vriendschap, hoop, goedertierenheid en zelfontplooiing in het verhaal in te brengen. Ik denk dat met name die inbreng afgezet tegen het banale, het vulgaire en het nihilistische de film zo confronterend en pakkend maakt.

Het verhaal van de ontvoering van drie vrouwen, die daarna jarenlang in een eenvoudig rijtjeshuis werden vastgehouden. Een verhaal dat onwerkelijk en onbegrijpelijk aanvoelt.

De film vertelt het verhaal vanuit het perspectief van Michelle Knight (de als eerste ontvoerde vrouw).

De film is fragmentarisch, maar chronologisch, en zoomt in op een aantal markante gebeurtenissen uit de vele jaren gevangenschap. Veel blijft onbesproken. Desondanks is het beeld dat de kijker krijgt voorgeschoteld behoorlijk gedetailleerd en aangrijpend. De nare sfeer vol gruwel en verschrikking wordt door de camera goed gevangen.

Doordat de camera na de ontvoering in het huis blijft hangen, is de kijker als het ware ook opgesloten op die paar vierkante meter. De claustrofobie, de wanhoop en de vernedering van de vrouwen zijn daardoor goed voelbaar.

Het acteerwerk is uitstekend en overtuigend.

Beklemmende film.

Een film over de vriendschap tussen twee mannen. Een vriendschap met ups en downs. Een vriendschap die soms zo moeizaam verloopt dat je je afvraagt waarom de vriendschap überhaupt bestaat.

De film is opgedeeld in zeven episoden die door de jaren heen een aantal markante gebeurtenissen beschrijven. Het zijn momenten die scherp en humoristisch de turbulente aard van de vriendschap blootleggen. Emotionele en enerverende momenten die de aanhankelijkheid van de beide mannen ten opzichte van elkaar laten zien, worden afgewisseld met emotionele en enerverende momenten waarop de heren die aanhankelijkheid uit het oog verliezen. We kijken naar de ontleding van een vriendschap in zeven episoden.

De film is geschreven door Kyle Marvin en Michael Angelo Covino, die onder hun eigennamen tevens de hoofdrollen vertolken. Covino deed de regie. De film is gebaseerd op een korte film van het duo uit 2018 waarin hun eigenaardige maar vreedzame relatie op humoristische wijze wordt geïnfecteerd met een laag spanning die aan de vreedzame aard van hun relatie een einde maakt. Uit die korte film bestaat de eerste episode en tevens inleiding van deze langspeler.

Voorzien van een tragikomische laag, passeren de episoden die soms direct op elkaar aansluiten en soms jaren overbruggen. Ze geven een beeld van een afwisselend hartelijke en vergiftigde vriendschap. Elke episode laat zien hoe een alledaagse situatie als een fietstocht of een familiebezoekje escaleert en absurdistische vormen aanneemt. Elke ontmoeting van de twee vrienden gaat gepaard met turbulentie en fysieke en psychische verwondingen.

Het camerawerk is eigenzinnig. De camera vangt veel handelingen in lange takes en houdt daarbij afstand tot de personages. Dramatische ontboezemingen en ontsporingen komen hierdoor niet altijd volledig doeltreffend aan. Gebeurtenissen en interacties dragen een voortdurende schijn van onwerkelijkheid met zich mee. Die onwezenlijkheid zorgt voor surrealistische accenten die de ernstige en mistroostige angels uit het drama filteren. Zelfs de episoden waarin serieuze zaken als een ongeluk of de dood langs komen en die emotionele impact impliceren, zijn gemakkelijk als onwerkelijk te classificeren.

Niet alleen het camerawerk zorgt voor onwerkelijkheid en afstand. Dat doet ook de rauwe en absurde toon die de film hanteert. De interacties tussen personages zijn merkwaardig en berustend. Uit de teksten spreekt veel gevoel maar de bijbehorende emotie sijpelt amper door. Zaken als jaloezie, onzekerheid, egocentrisme, verlies en genegenheid komen aan bod maar het ontroerende gevoel erbij blijft verborgen onder een deken van surrealisme, lijdzaamheid en scherpe humor. Heerlijk trouwens, om eens niet geconfronteerd te worden met geregisseerde zakdoekmomenten.

The Climb is een film over een turbulente vriendschap. Een fragmentarische tragikomedie die je afwisselend rauw, absurd, scherp en humoristisch weet te raken.

Zeer vermakelijk.

Over de innige vriendschap tussen twee adolescente jongens Remi en Leo. Een vriendschap die al jaren bestaat. Een onschuldige en liefdevolle vriendschap die twee zielen verbindt. Ook een film over de destructieve en verpletterende werking die een door buitenstaanders heimelijk of openlijk uitgedragen mannelijkheidsconcept op de vriendschappelijke relatie heeft. Het is de bewustwording van de dunne scheidslijn tussen tolerantie en afwijzing die maakt dat Leo de tedere en troostende nabijheid van zijn vriend Remi steeds minder opzoekt.
Close is een indringende film die op een terughoudende manier een vriendschap onder de loep neemt. Een verhaal dat in beginsel zonder hevig aangezette emotionele accenten wordt verteld. Die accenten heeft het verhaal ook niet nodig. De beschouwelijke vertelwijze bevalt prima en emotioneert door zijn oprechtheid. Dat gebeurt in scènes die middels alledaagse belevingen een puur beeld schetsen van een innige vriendschap. Scènes waarin heel subtiel en vluchtig iets van mogelijke homoseksualiteit speurbaar is. Scènes waarin eveneens subtiel de druk van een normatief ingestelde samenleving speurbaar is. De kijker voelt het. Het ontgaat de jongens volkomen.
De emotionele uitbarstingen volgen verderop in de film. Die volgen na het moment dat het verhaal zich een abrupte wending veroorlooft die wat kunstmatig aanvoelt en de film een melodramatische boost geeft. Waarschijnlijk een betere atmosfeer om een punt te maken, zal regisseur Lukas Dhonts gedacht hebben. Ik had het punt liever in de bestaande fijnmaziger constructie langzaam gegaard zien worden dan het in een grovere sfeer overdreven robuust door de strot geduwd te krijgen. Dat had realistischer en beter gevoeld.
Close is een indringende film waarvan het eerste deel subtieler en intiemer is geconstrueerd dan het tweede deel. Opvallend goed acteerwerk van de beide jongens. Hier en daar wat opdringerig camerawerk. Dicht op de huid en contrasterend met de terughoudende toonzetting. Dat had best wat minder gekund. Hoe dan ook. Aan het eind is de boodschap (of eigenlijk anti-boodschap) duidelijk. Er is nu niets meer dat Leo nog in de weg staat en hem verhindert om een heteronarmatieve weg in te slaan. Succes, Leo!

De film heeft vele surrealistische scènes, doet aan opvallende en sfeervolle belichting en hanteert prominent kleurgebruik. De film speelt met stijlen. Sommige scènes zien er droomachtig en wazig uit. Andere zijn tegenovergesteld en confronteren door het gebruik van scherpe contouren en primaire kleuren. Weer andere scènes ogen gewoontjes en worden weergegeven vanuit een alledaags en kil perspectief. Een surrealistische en absurdistische atmosfeer strijdt met het de realiteit van alledag. De film kijkt onrustig.

De mix van stijlen verwart. De kijker is zich continu aan het afvragen wat realiteit is en wat droom. Op den duur is het bijna onmogelijk die scheiding nog aan te brengen en voelt zelfs de realistische weergave onecht aan. Ja, het bekijken van de film is verwarrend. Gewoon laten gebeuren, beste kijker. Pogingen om situaties te duiden, leiden tot verkrampt kijkgedrag en verstoren slechts het kijkplezier. Niet doen dus. Laat je onderdompelen en geniet.

Het verhaal neemt de tijd. Het ontwikkelt zich langzaam en voegt al gaande bizarre elementen toe. Het verhaal beweegt en is boeiend. Dat geldt ook voor de personages. Die nemen de tijd om zich te ontwikkelen en dat maakt nieuwsgierig. Hoofdpersonage Morgan steelt de show. Een sterke persoonlijkheid die alle andere personages overschaduwt. Met een zorgeloze en relaxte houding swingt zij door de film terwijl zich tegelijkertijd onderhuids een sukkelende en ploeterende persoonlijkheid aftekent. Knap acteerwerk van een lekkere actrice. Jordan Phipps heet ze. Een genot om naar te kijken.

Minpuntje. De film is eigenlijk net iets te lang. Sommige scènes (hoe mooi ook in beeld gebracht) gaan te lang door zonder dat er veel ontwikkeling plaats vindt. Bij mij nam de intensiteit van mijn nieuwsgierigheid er door af. Verflauwing van de aandacht was soms zelf aan de hand. Veel scènes hadden best iets beknopter gemogen.

Ander minpuntje is het acteerniveau. Phipps doet het goed, hoewel ze wel tijd nodig heeft om in haar rol te groeien. Zij evolueert. Ze wordt beter. De andere acteurs zijn wisselvallig en dat heeft soms enig effect op de mate van onderdompeling in de film. Die vervlakt bij tijden.

De film is een fijne horror. Een spookhuishorror met bizarre personages, met verrassende plotlijntjes en twistjes en met een intrigerend mysterie. Ik heb genoten.

Het plot is niet opzienbarend. Niet nieuw. Niet origineel. De found footage stijl met haperend camerabeeld en een subjectief vertelperspectief ook niet. Toch is de film spannend.

Er is een these die zegt dat een non-visualisering of een gebrekkige visualisering van een dreiging meer schrik aanjaagt dan elk realistisch in beeld gebracht monster. Ik sluit mij daarbij aan. Ik zie graag adembenemende effecten, maar die moeten het qua verschrikking toch meestal afleggen tegen een vaag gefilmd monster, een onzichtbaar mysterie of een onpeilbare dreiging.

Cloverfield maakt het zich gemakkelijk. De camera draait eens naar links. De camera draait eens naar rechts. De camera zoomt eens op iets in. De camera zoomt eens op iets uit. En de camera valt natuurlijk ook eens op de grond. Het zijn de geijkte spelletjes. Maar toch. De bekende truukjes worden zodanig ingezet dat de film een bron van continue dynamiek is zonder meditatieve momenten. De film is één en al beweging. De film is één en al dreiging. De film is spannend

Het bijzondere is trouwens wel dat de camera in al zijn hectische beweeglijkheid bijna nooit iets elementairs waarneemt. De kijker ziet vaak niet veel meer dan een horde mensen die door New York rent, wat spectaculaire licht- en vuurflitsen en heel veel rokend puin. Toch is het spannend.

De continue actie in de film doet je het wankele camerawerk bijna vergeten. De beelden zijn pakkend en beklemmend. Zelfs al zie je weinig elementaire zaken en is het soms onduidelijk wat er nou zo spannend is. De camera is de schuldige. Die wekt gewoonweg de suggestie van dreiging en beklemming. En dat is knap filmwerk.

Er is op een hectische manier weinig te zien. Dat wakkert de fantasie aan. Et voilà. Paranoia is geboren. Zie ik daar nu wat achter die auto? Of heeft de camera wat moeite om scherp te stellen? Ik betrapte me zelf op dergelijke vraagstellingen. Knap als een film dat bereikt.

Uiteraard zijn er bij het verhaal heus wel vraagtekens te plaatsen. Zo vroeg ik me steeds af waarom een personage dat zich in een levensbedreigende situatie bevindt, zijn camera koste wat kost bij zich houdt en alles maar blijft registreren. Een normaal angstig persoon had het ding, dat ook nog eens erg in de weg zit, allang achtergelaten. Ook ander onbezonnen gedrag van de personages doet de wenkbrauwen af en toe fronsen.

Maar ja, al dat merkwaardig gedrag is uiteindelijk wel goed voor de film. Voor het verhaal. Voor de actie. Voor de voelbare dreiging. Voor de spanning.

Ik vergeef de personages hun onbezonnenheid dus ook graag. Ik heb me per slot van rekening kostelijk geamuseerd.

Met Tucker and Dale vs. Evil (2010) maakte regisseur en schrijver Eli Craig een bijzonder leuke parodie op Backwoods-horror. Daarna deed hij wat tv-werk en maakte nog een paar minder opvallende films. En nu opeens na de tegenvallende parodie Little Evil (2017) is er Clown in a Cornfield. De film heeft evenals Tucker & Dale vs. Evil en Little Evil een luchtige insteek maar is geen parodie. De film is gebaseerd op een roman van Adam Cesare. die intussen al een paar vervolgen heeft geschreven. Het zou dus goed kunnen dat Craig zich aan een franchise gaat wagen.

Het verhaal is niet heel opzienbarend. Tiener Quinn komt met haar vader wonen in het saaie stadje Kettle Springs. Het stadje heeft een merkwaardige relatie tot een mythische clownsfiguur met de naam Frendo. Over de clown doen schimmige verhalen uit het verleden de ronde die allemaal met moord en doodslag te maken hebben. Quinn sluit zich aan bij een baldadig groepje jongeren dat een slechte naam heeft in de gemeenschap en de clown niet al te serieus neemt. Uiteraard gaat de clown na jaren van stilte opeens weer stevig te keer en lijkt zijn woede vooral gericht op het groepje waar Quinn deel van uitmaakt.

Het klinkt als de opmaat voor een weinig fantasievol formulewerkje. Dat valt gelukkig mee. De film zit geraffineerder in elkaar dan je aan de hand van de plotbeschrijving zou kunnen opmaken. Dat ligt aan de belangrijkste personages die zich een beetje verder ontwikkelen dan de clichéfiguren die je veel te vaak in een horrorfilm tegenkomt. Als de personages iets meer te bieden hebben, zijn de gevoelens van empathie bij de kijker ook iets diepzinniger. Goed voor de beleving. Een ander geraffineerd element is de twist die halverwege de film plaatsvindt. Die voorkomt dat de film vastloopt in routinematige slasherachtige taferelen. De film straalt op die manier steeds een bepaalde frisheid uit.

De mengeling van humor en horror functioneert uitstekend. De film verzandt niet in overdreven onzinnigheid en maakt er ook geen uit de hand gelopen gorefestijn van. Alles met mate. Steeds de rem in acht nemend. En dat bevalt. Clichés zijn er natuurlijk wel, maar ze vallen binnen het ingetogen concept gewoon niet erg op. Prima entourage ook. Een stadje met een gespannen verhouding tussen de jonge generatie en de generatie die aan tradities hecht. Het zorgt vanaf het begin voor een wat ongemakkelijke sfeer die blijvend is. In de loop worden met een bepaalde finesse humor, suspense en horror toegevoegd. Leuk.

De film, heeft veel van een spelletje ‘hide and seek’. De personages zijn met dit spel bijna de gehele film bezig. En dat is dus niet goed. In een slasher moet ook nog een beetje gekilled worden, toch? En dat gebeurt maar steeds niet.

De film heeft trouwens sowieso niet alles in zich om een lekkere slasher te zijn. De drie killerclowns zijn op zich wel ok, maar eigenlijk is er slechts één clown die er toe doet. Eén clown die iets van een persoonlijkheid bezit. De andere clowns zijn haast onzichtbaar. Had het dus bij die ene killerclown gelaten, denk ik dan. Wat is er mis met één opzienbare en creepy killer, die je de stuipen op het lijf jaagt. Daar is helemaal niets mis mee. Foute keuze dus.

Kills zijn er trouwens weinig. Het plegen van kills is niet de sterkste eigenschap van de clowns. Ze achtervolgen potentiële slachtoffers liever. Ze duiken heel stuntelig op en weer weg en vergeten vervolgens om in de killerstand te gaan staan.

In de grote finale verstoppen de clowns zich in een huis gevuld met potentiële slachtoffers en lijken zelfs dan niet erg van plan te zijn om eens lekker wat kills te plegen. ‘t Is nog steeds hide and seek. Niet eng en spannend, maar wel heel stuntelig dus. Zo stuntelig dat het niet eens komisch is. Zo stuntelig dat alle vrees voor de clowns allang is verdwenen als ze opeens dat gaan doen waarvoor ze zijn ingehuurd.

De kills die volgen zijn weinig spectaculair. Ze zien er clean en onbedoeld uit. Als ongelukjes. Er is geen bloed of gore. De kills imponeren totaal niet.

De belaagde personages zijn trouwens voornamelijk kinderen. Tja. Home Alone referenties genoeg dus. En zo neigt de film erg naar een veilige horrorfilm voor jeugdigen en is eigenlijk niet leuk.

Film waarin terreur wordt gepleegd door psychopatische clowns. Geen hele goede film. Ook geen hele enge film. Film die heel misschien iemand die lijdt aan de ergst denkbare vorm van coulrofobie een voorzichtige rilling bezorgt.

Neemt niet weg dat het gegeven van een verlaten stadje gevuld met gestoordheid op zich best eng is. En het maakt mij dan eigenlijk niet eens zoveel uit wie de vertegenwoordigers van die gestoordheid zijn. Dat kunnen clowns, ontsnapte gekken of humanoïde experimenten zijn. Dat is niet zo belangrijk. Ik sta voor alles open.

Belangrijk daarbij is echter wel dat er een sfeer van suspense en beklemming wordt gecreëerd. En dat gebeurt hier niet.

Het is eveneens belangrijk dat het verhaal ergens op slaat, ofwel een diepere geboorte of bron heeft, dan enkel het gegeven dat er gestoorden in een stad rondlopen. Beetje achtergrond is welkom.

Het liefst enigszins plausibel natuurlijk. In ieder geval iets dat inleving mogelijk maakt. De mededeling dat de film gebaseerd is op ware gebeurtenissen is dan te vaag. Een duidelijk waarom ontbreekt.

Slecht acteerwerk van de clowns. Slecht acteerwerk van de overige personages. En man, wat kunnen die dames gillen, zeg. Dat doen ze dan wel weer heel behoorlijk.

Toch nog een voorzichtige rilling. Van afschuw.

Een groepje leesfanaten wordt bedreigd door een killer clown. Hoewel in de film de term coulrofobie valt en er wat over clowns wordt gebabbeld, is het eigenlijk geheel irrelevant dat de killer een clownsmasker draagt. Het thema speelt amper een rol. Als de killer een ander masker had gedragen, had in feite alleen het woordje coulrofobie uit het script geschrapt moeten worden. Dat neemt niet weg dat een killer met een clownsmasker wel een behoorlijk onheilspellende uitstraling heeft.

Tijdens het kijken moest ik meerdere keren denken aan de film I Know What You Did Last Summer (1997). Er zijn duidelijke overeenkomsten. Net als in die film wordt een groepje vrienden geconfronteerd met een getuige van een gedeeld geheim en moeten de groepsleden er alles aan doen om aan een bloeddorstige dood te ontsnappen. Het draait in de film vooral om de vraag wie er achter het masker verborgen zit en waarom. Voor de beantwoording van die vraag krijgt de kijker wat aanwijzingen aangereikt. Terwijl hij aan het speculeren slaat, wordt hij vermaakt met een aantal brute moorden en leert hij de personages wat beter kennen.

Verwacht niet teveel. De adaptie van de roman van Carlos Garcia Miranda zet vooral in op vermaak. Maatschappijkritische aspecten die de roman grondiger behandelt (alzo las ik), passeren in de film tamelijk vluchtig en nietszeggend. Ach, voor de rest werkt het allemaal wel. Het speculeren is leuk en het kijken naar een groep waarin de paranoia toeslaat is allesbehalve saai te noemen. Ook de kills zijn prima in scène gezet en zijn soms zelfs omringd met een aangename portie spanning. El Club de los Lectores Criminales is in geen enkel opzicht een bijzondere film. Ik hou het maar bij termen als 'redelijk geinig' en 'redelijk vermakelijk' en 'absoluut niet origineel'.

Het aanschouwen van een moeder en haar tienerzoon die in het naseizoen een vakantie aan het zwembad van een appartementencomplex doorbrengen en dat ook nog eens heel lethargisch doen, is op zich geen spannende cinema. Af en toe wordt de lethargie onderbroken door een plons in het zwembad of met het eten van een club sandwich. Dialogen zijn er weinig. Dat is jammer want de weinige dialogen zijn best amusant. Aan de andere kant is het trouwens ook heel goed mogelijk dat de beperkte uitwisseling van woorden ervoor zorgt dat de dialogen niet aan kwalitatieve inflatie onderhevig zijn.

Het opduiken van een derde personage in de vorm van een tienermeisje doorbreekt de sleur en brengt wat spanning in de film. Met haar inbreng kristalliseert de thematiek zich helder uit. Club Sandwich is een film over het eigenzinnige gedrag van hormonen en het besef dat de kindertijd niet is te conserveren, maar biologischerwijs wordt verstoten door de puberteit. Een onontkoombaar feit waar de moederfiguur niet moeiteloos mee omgaat.

Mooie rol van Maria Renée Prudencio die haar gevoelens met een veelzeggende mimiek prachtig uit. Ze probeert bijna wanhopig de mutatie van haar zoon naar de volwassenheid te vertragen door gemeenschappelijke rituelen te benadrukken. Met matig succes. Haar geknakte ego dat haar onbarmhartig influistert dat ze niet meer de enige vrouw is in het leven van haar zoon, weet Prudencio grandioos gestalte te geven.

De film heeft naast de innerlijke strijd van de moeder ook ruime aandacht voor de strijd die de jongen voert. Die strijd is meer praktisch van aard. Hij heeft duidelijk minder behoefte aan moederlijke zorg dan voorheen. Het valt niet mee om los te geraken van zijn immer aanwezige moeder. Bovendien is het erg lastig om zijn plots ontwaakte seksuele driften op de met zijn moeder gedeelde hotelkamer te ontladen.

De innerlijke worstelingen van beide personages worden door schrijver/regisseur Fernando Eimbcke heel behoedzaam, heel rustig en heel fijnzinnig gevisualiseerd. In een prachtige scène ergens aan het eind van de film waarin moeder, zoon en meisje een dagje naar het strand gaan, komen al die gevoelens en gedragingen op een ruwe manier heel fijntjes samen. Wat mij betreft de meest ontsluitende scène van de film.

Bijzonder aardige film.

De palmbladeren wiegen zachtjes in een verkoelend briesje. In een zwembad met een kalmerende gladde waterspiegel is het water felblauw gekleurd. Even blauw als de wolkenloze hemel die zich erboven uitstrekt. Een vrouw die zichtbaar geniet bij het zwembad, laaft zich aan de zonnestralen van een zon, die dit idyllische stukje wereld trakteert op schitterend licht en warme weldaad.

Het is het paradijselijke begin van the Cannibal Club. Het romantische beeld zet je even op het verkeerde been. Niet voor lang. Achter deze feërieke façade loert een andere wereld. Een wereld die veel minder lieflijk en romantisch is dan de eerste aanblik doet vermoeden. De wereld van de rijkdom en de macht.

De rijke elite in Brazilië heeft zich zo ver van het normale leven verwijderd dat zij zich boven de wet waant. De buitenwereld spiegelt zij een leven voor waarin normen, waarden, familie en geloof de belangrijkste ankers zijn. Maar ja, machthebbers liegen wel vaker en dat is in deze film ook het geval. De filmtitel geeft alvast een indicatie over de ware aard van de high society in deze film.

In the Cannibal Club doet de bovenklasse zich tegoed aan de onderklasse teneinde een bijdrage te leveren aan de zuivering van het land. Werklozen, migranten en andere parasieten hebben geen enkel nut en kunnen worden verdelgd. Het verdelgen gebeurt met een hele kille vanzelfsprekendheid en heeft als prettige bijkomstigheid dat er gevoelens van seksuele opwinding en genot vrij komen. Hoe wrang. De kille vanzelfsprekendheid die een misplaatst gevoel van gerechtigheid uitdrukt, is erg verontrustend, heel eng en heel verschrikkelijk. Het is wel goed voor de film. Die wordt er op momenten lekker bloederig, bruut en onheilspellend door. Met het horrorgehalte is niet veel mis. Nou ja, misschien wat weinig.

De Cannibal Club bevat veel humor. Gezien de teneur van het verhaal klinkt dat wat vreemd. Toch doet de humor temidden van de niet aflatende arrogantie en meedogenloosheid van de personages prima dienst als luchtig element. Dat snufje lucht is af en toe echt wel nodig in de duistere afgrond waarin de film zich voortdurend bevindt. De humor is overigens van de gitzwarte en macabere soort en verluchtigt dan wel, maar voegt zich ook naadloos in de duistere atmosfeer van de film. Alleen leuk als je bereid bent om in de serieuze en sinistere thematiek van de film humor en satire te willen ontwaren. Mij lukte dat soms.

De film is eigenlijk niet erg spannend. Na een heftig begin, gebeurt er een tijdlang weinig. Af en toe is er een kannibalistisch oprispinkje. Pas in de slotscènes worden de messen nog eenmaal goed gescherpt voor een grootse finale. Wie op een film hoopt die gelijk staat aan een groot slachtfestijn, wordt teleurgesteld. In deze film gebeurt alles met mate.

Bij regisseur Guido Parente staat de boodschap voorop. Het camerawerk en de belichting zijn beperkt tot een minimum aan inventieve kunstzinnigheid. Heel steady. Bijna saai. Heel eentonig. Dat geldt ook voor de impact die het overdreven aangezette of misschien gewoon slechte acteerwerk heeft. In humoristisch en verluchtigend opzicht werkt het enigszins. Het doet echter serieuze afbreuk aan de poging om een puntige satire op de samenleving af te leveren.

Eigenlijk bedacht ik na het einde slechts deze saaie karakterisering: een beetje erotiek en een beetje kannibalisme en een beetje humor in een film met een hele kille sfeer. Aan iets satirisch en aan een boodschap dacht ik helemaal niet meer.

Een in aanzet interessant drama. In Cobain draait het om de 15-jarige Cobain die niets liever wil dan een stabiel gezin vormen met zijn biologische moeder. Zijn moeder is echter verslaafd aan drugs en alcohol en is niet in staat om de zorg voor Cobain op zich te nemen. De toekomstperspectieven zijn niet goed voor Cobain. Hij is op zichzelf aangewezen en belandt niet in de meest veelbelovende situaties. Regisseur Nanouk Leopold doet denkelijk haar best en maakt er een (soms) redelijke film van.

In het eerste kwart van de film neemt Leopold ruim de tijd voor de introductie van de personages. De contouren worden neergezet en de ijkpunten van het verhaal worden vastgelegd. In de loop van de film wordt weinig toegevoegd. Het verhaal dobbert met schijnbaar losstaande scènes wat rond. De kijker moet erg zijn best doen om tussen de scènes en tussen de gedragingen van de personages een logisch verband te ontdekken. Veel gedrag van de personages wordt gewoonweg niet verklaard. Dat is niet erg als de film een hele goede film zou zijn. Bij een (soms) redelijk film is de prikkel om moeite te doen om diepere lagen te ontdekken helaas niet zo sterk aanwezig.

De film werkt bovendien nogal gekunsteld. Mij leek dat op gewichtigdoenerij. Drop wat eigenaardig gedrag en wat eigenaardige scènes in de film om de kijker te verwarren teneinde de kunstzinnige uitstraling van de film te verhogen. Andere doelen kon ik niet ontdekken. Ik pas ervoor om verklaringen te bedenken voor situaties of gedragingen die waarschijnlijk geen daadwerkelijke betekenis hebben. Daarvoor is de film simpelweg ook niet goed genoeg.

De dialogen komen ook al zo artificieel gecomponeerd uit de strottten van de acteurs. Alsof achter ieder woord een boodschap ligt verborgen. Onzin, volgens mij. Slecht acteerwerk trouwens van Bas Keizer in de titelrol. Houterig bewegend, onnatuurlijk sprekend. Een rampje. De overige acteerprestaties zijn soms redelijk, maar nooit echt goed.

En dan. Net als je denkt vredig te kunnen wegzakken in de verlossing van de eindcredits die zo wel zullen gaan beginnen, schrik je op. Een excessieve en heftige scène tegen het einde van de film komt uit het niets en is behalve shockerend behoorlijk onnodig voor het verhaal. Erg over the top. Zal misschien een gewichtige betekenis dragen. Net als zoveel onverklaarde acties in de film. Ik had aan het eind van de rit geen fut meer om nog enige tijd te besteden aan een poging om een eventueel geheim achter die gebeurtenis te ontsluieren. Ik had er genoeg van.

In zijn speelfilmdebuut levert regisseur Samuel Bodin niets baanbrekends af. Toch is Cobweb het aanzien zeker waard. De kracht van de film ligt in het gebruik van de bekende ingrediënten. Bodin slaagt erin deze ingrediënten heel sfeervol te bewerken. Met goed camerawerk dat inzet op schemer en overwegend vlakke kleuren, wordt een fijne onheilspellende sfeer gecreëerd.

Het verhaal is degelijk, maar niet opzienbarend. Vader, moeder en zoontje Peter wonen in een oud huis. Peter is een buitenbeentje, wordt gepest op school en hoort ’s nachts vreemde geluiden. Van zijn ouders moet de kleine Peter het niet hebben. Die stellen zich nogal afstandelijk op. De kleine protagonist moet zelf aan de slag. Hij vindt wat spreekwoordelijke lijken in de kast. Een verontrustend voorval van enige jaren geleden en een duister geheim zorgen ervoor dat de kleine man flink aan de bak moet.

Het geheim zal door de geoefende horrorfilmkijker niet als een grote verrassing worden ervaren. Natuurlijk is dat jammer, maar de duistere heisa eromheen maakt veel goed. Krakende geluiden, bars gebonk en vileine stemgeluiden maken dat het geheim onheilspellend aanwezig is. Het ouderpaar heeft een absoluut aandeel in de sinistere sfeer die in het huis hangt. Ze gedragen zich merkwaardig en blijven ondoorzichtig. Hun optreden versterkt het gevoel van onbehagen.

Al deze horrortrucs hebben effect. Ongemerkt wordt de sfeer op subtiele wijze behoorlijk beklemmend gemaakt. Ik kreeg dat door op een moment dat de camera iets langer dan gebruikelijk in de duisternis achter een geopende deur blikte. Deze geoefende horrorkijker voelde een hevig verlangen om stiekem eventjes zijn nagels in de armleuningen van de stoel te zetten. En dat deed hij dus maar.

Cobweb heeft dus wel iets. Een langzame opbouw die resulteert in een mooie spanningsboog bijvoorbeeld. De finale mag er ook zijn. Hectisch en creepy. Leuk. Hoewel de film dus geen noviteiten brengt en hier en daar zelfs wat leent bij soortgenoten, is het zeker geen middelmatige film. Sfeer, acteerwerk, set design, creature design en horrorclichés zijn dik in orde. Ik las dat de film in de VS is geflopt. Het blijven rare jongens, die Amerikanen!

Dr. Stewart McIver is de directeur van een psychiatrische inrichting voor goedbedeelde patiënten. Hij praktiseert een behandelmethode die eruit bestaat dat de patiënt een autocratische inbreng heeft in de manier waarop hij wordt behandeld. Ook voor beslissingen aangaande huishoudelijke zaken is een stem voor de patiënt weggelegd. De stem van een comité waarin patiënten zitting hebben, draagt prominent bij aan de besluitvorming. Over de kleur en het patroon van de nieuwe gordijnen die voor de bibliotheek moeten worden besteld bijvoorbeeld.

The Cobweb beweegt zich rond een veelvoud van relaties tussen de karakters. Ze zijn met elkaar verbonden via een ingewikkelde constructie van soms zeer tegengestelde verwachtingen en verlangens. De atmosfeer voelt vriendelijk en begripvol aan, maar kleine en minder kleine tekenen wijzen op aanstaande barsten in dit paradijselijke universum zoals de psychiatrische inrichting wordt geafficheerd. In het middelpunt bevindt zich dr. McIver, die alle stormen denkt te kunnen trotseren maar daarvoor in feite te overwerkt en te vermoeid is.

Iets relatiefs onbelangrijks als de keuze voor nieuwe gordijnen is uitgerekend het vuurtje dat diverse sudderende conflicten laat ontbranden en culmineren en voor onrust zorgt onder de patiënten. Terwijl de patiënten beslissen dat een artistieke patiënt de gordijnen mag ontwerpen, vechten andere partijen met eigenzinnige en egoïstische motieven voor hun eigen keuze. De uiteenlopende belangen komen tot uitbarsting, zetten de verhoudingen op scherp en verstoren die zelfs. Een stompzinnig geschil over gordijnen is een explosief dat jarenlange frustraties voedt, egoistisch gedrag aanwakkert en verborgen geheimen exposeert. De keuze voor gordijnen is het breekijzer dat het masker van geciviliseerd gedrag doet barsten en de ware aard van de mens te voorschijn laat komen.

Heel diepzinnig en opwindend is het allemaal niet, maar het gedoe biedt een aardig schouwspel. Wel wat serieus. Wel wat star. Wel wat bleek. Ook met een indrukwekkende cast die invulling geeft aan niet bijster imponerende personages. Een tikje humor en een minder oppervlakkige investering in de karakters hadden de film goed gedaan. Nu is The Cobweb gewoon een aardig schouwspel.

Een losgeslagen beer die ladingen cocaïne heeft gesnoven en voor de bezoekers van het bosgebied waar de beer leeft levensgevaarlijk is. Aldus luidt het belachelijk klinkende plot dat echter niet zo belachelijk is als het klinkt. Net als in Cocaine Bear was er ooit Andrew C. Thornton II die cocaïne uit een vliegtuig gooide en bij het neerstorten van het vliegtuig om het leven kwam. En net als in de film was er een beer die een gedeelte van de cocaïne naar binnen werkte. Welke doldwaze uitwerkingen de inname van zoveel cocaïne op het dier hadden, is niet bekend. Wel is bekend dat de beer als gevolg van een overdosis is gestorven.

Cocaine Bear maakt dankbaar gebruik van dit onwaarschijnlijke scenario en maakt er een horrorkomedie van die zich weinig aantrekt van een correcte weergave van de feiten. Het levert een film op die het vooral van de humor moet hebben. En die humor is meestal wel leuk. Het is grappig om te zien hoe de beer er alles aan doet om weer en fikse snuif te kunnen nemen. Ook de horror is vooral grappig neergezet en dus geen horror pur sang.. De kills zijn erg overdreven en duidelijk bedoeld om te lachen in plaats van om te huiveren.

De personages zijn eveneens om te lachen. Ze zijn overdreven gestileerd en absoluut niet serieus te nemen. Het is dan ook jammer dat de film zoveel aandacht besteed aan de levens van deze personages, terwijl bij hen daarvoor het psychologische fundament ontbreekt. De personages zijn neergezet als vermakelijk en dienen dan ook als zodanig ingezet te worden. Als hun vermakelijke rol is uitgespeeld rest hun enkel nog de rol als vermakelijk slachtvee. Meer ronding in de personages is totaal overbodig en remt het verhaal af. De leukste scènes zijn bovendien de scènes met de beer en vaak niet de scènes met de personages.

Cocaine Bear is geen horrorfilm. Cocaine Bear is een komedie die lekker wegkijkt en op momenten behoorlijk grappig is. Leuk.

Matige film waarin de comedy het enige element is dat het bekijken waard is. Comedy van de absurde soort. De hilarische slapstick van de broers mag er zijn. De dialogen en de quotes winnen het echter in grappigheid. Ze zijn gewoon net even leuker. Onnavolgbaar in hun logica, hun onzinnigheid en hun scherpte.

Voorbeeldje: Groucho (aan de telefoon): You want to know where you can get a hold of Mrs. Potter? I don't know, she's awfully ticklish.

De film oogt nogal toneelmatig. Statisch camerawerk in statige decors. De snelle en beweeglijke humor van de broers voelt soms vreemd aan in deze setting. De speelruimte is meestal klein en het lijkt alsof het improvisatiebereik om te grappen daardoor wordt ingeperkt.

De Vaudeville achtergrond is duidelijk en niet ver weg. Veel zang en dans tussen de komische scènes door. Scènes zonder de broers. Heel vervelend. Scènes waarin liederen met dramatische gezichten en stemmen worden vertolkt en scènes waarin houterig uitgevoerde groepsdansen zonder aanwijsbare reden opeens gebeuren. Ze kappen de comedy heel abrupt af en laten zien dat het filmgedeelte zonder inbreng van de Marx Brothers de vergelijking met een slechte musical heel goed kan doorstaan.

Een episodenfilm. De elf episoden waaruit de film is opgebouwd, ontstonden gedurende een tijdspanne van circa 17 jaar. Locaties en cast waren ten tijde van het filmen alle te vinden in de nabije omgeving van de regisseur. Diverse episoden werden als losse fragmenten her en der wel eens vertoond. In 2003 besloot Jim Jarmusch de fragmenten te bundelen tot een speelfilm. Het resultaat van de bundeling is een interessante en visueel esthetische film die echter in inhoudelijk opzicht niet veel heeft te bieden.

Het gevoel dat opkomt bij het kijken naar Coffee and Cigarettes wordt in de tweede episode goed verwoord door Cinqué Lee die aan de luie en praatziek ober Steve Buscemi vraagt: “Where’s the punchline?”. Goeie vraag. Ik wist het ook niet. Ik kreeg wel de indruk dat hetgeen dat niet wordt uitgesproken belangrijker is dan hetgeen wel wordt uitgesproken. Tussen de personages die roken en koffiedrinken heerst een bepaalde spanning die niet in woorden wordt uitgedrukt maar wel wordt geïmpliceerd. Zo verzekert Isaach in de episode met de titel 'No Problem' zijn oude vriend Alex die hij na jaren weerziet herhaaldelijk dat alles nog steeds in orde is terwijl dat overduidelijk niet zo is. In elke episode is een dergelijk spanningsveld tussen de personages aanwezig. Een rode draad. Behalve onderhuids en soms ook directer in een dialoog wordt het bestaan van een spanningsveld ook uitgedrukt in het alomtegenwoordige schaakmotief dat in de sets en op de koffietafels prominent aanwezig is.

Een aantal episoden vermaakt beter dan de andere episoden. ‘Somewhere in California’ met Iggy Pop en Tom Waits en ‘Cousins?’ met Alfred Molina en Steve Coogan zijn prettig humoristisch. Een derde episode is ook goed. Dat is ‘Cousins’ met een dubbelrol van Cate Blanchett. De uitverkozen episoden behoren tot de langste fragmenten en hebben daardoor de tijd de personages geloofwaardiger en pakkender neer te zetten. De onderhuidse spanning komt in deze fragmenten middels oppervlakkig klinkende dialogen op een melancholische dan wel droogkomische manier goed tot uiting.

Coffee and Cigarettes is een bijzondere bundeling van een aantal sketches. In de film een aantal hoogtepunten. Veel vaker zijn de episoden echter middelmatig en een aantal episoden is niet eens middelmatig. Opgeteld is Coffee and Cigarettes bij tijd en wijle amusant maar ik zou de film niet per se als een geslaagd project willen betitelen.

Cold Skin van regisseur Xavier Gens (Frontière(s) (2007)) moet het vooral hebben van de fijne donkere sfeer. Magnifiek camerawerk en een fantastische setting in de vorm van een kaal rotsachtig eiland doen de kijker sidderen van genot. De film die een mengeling is van science fiction, avontuur en horror verwent de kijker vanaf het begin met prachtige beelden van de woeste zee die op de kale rotsen beukt terwijl in de verte de vuurtoren somber afsteekt tegen de bewolkte hemel.

Het is alsof je je op een vreemde planeet bevindt. De paar vervallen gebouwtjes die dienen als onderdak voor de nieuwe meteoroloog die een paar maanden op het verlaten eiland moet bivakkeren om metingen te verrichten, passen naadloos in het tafereel. En dan is daar nog de vuurtorenwachter die erg op afzondering is gesteld en zich vijandig opstelt. En uiteraard zijn daar ook nog de merkwaardige zeebewoners die ’s nachts uit het water kruipen en de twee eilandbewoners bedreigen.

Het is een heerlijke entourage. Een entourage die een spannend en ideeënrijk verhaal had verdiend. Het verhaal volgt echter vanaf het begin een voorspelbare weg. Een weinig zinderend verhaal met weinig overtuigende plotwendingen. De karakters van de personages (overigens uitstekend gespeeld door Ray Stevenson, David Oaken en Aura Garrido) krijgen geen kans zich te ontwikkelen. Ze blijven empathisch gezien aan de oppervlakte hangen en van een emotionele band met de kijker is dan ook geen sprake.

En zo is Cold Skin een waanzinnig mooi gefilmde en waanzinnig sferische beleving die inhoudelijk ietwat teleurstelt. De beginsituatie is bekend, het verhaal dat volgt is in grote lijnen te voorspellen en de personages zijn simpel gelaagde reproducties uit talloze andere films. Cold Skin is een prima film met een fantastische sfeer maar gaat op andere vlakken ook wat gemakzuchtig te werk en voldoet daarom niet geheel aan de verwachting.

Hoewel geen heuse eyeopener, toch een schokkende documentaire die kijkt als een thriller. Een vertwijfelde zoektocht naar rede. Een poging om het waarom te achterhalen. Een ontstellend tijdsdocument vol uitwassen van populistische politiek en tomeloos gehanteerd neoliberalisme. De documentaire is niet per se een openbaring, maar wel een enge confrontatie.

Colectiv vertelt in eerste instantie de tragische geschiedenis van een brand in de nachtclub Colectiv in de Roemeense hoofdstad Boekarest. Een brand waarbij 64 mensen omkwamen en 146 mensen gewond raakten. Het is de aanleiding voor een vervolgverhaal. Tientallen stierven niet aan hun brandwonden, maar overleden in ziekenhuizen aan ziektekiemen die zich door het gebruik van sterk verdunde desinfecteermiddelen ongehinderd konden verspreiden.

De documentaire schetst een beeld van het hoe en het waarom. De toon waarop dat gebeurt is rustig maar dwingend en volhardend. De camera is confronterend aanwezig en zit dicht op de hoofdrolspelers. Bijna terloops wordt de brand afgehandeld. De brand in een club waar de veiligheidsvoorschriften werden genegeerd. Een ramp die in de kern al weergeeft wat in de documentaire nog gaat komen. Het blootleggen van een falende overheid. Een autoritaire machtsstructuur die baadt in corruptie en eigen gewin.

De documentaire doet verslag. Stap voor stap en zeer gedetailleerd (soms iets te uitgerekt) wordt de waarheid achterhaald. Regisseur Alexander Nanau concentreert zich daartoe op de wandelgangen van onderzoeksjournalist Cătălin Tolontan wiens onderzoek het aftreden van de regering betekent. Als die wordt vervangen door een interim-regering richt de camera zich op de minister van gezondheid Vlad Voiculescu. Het is fascinerend om de minister te volgen op zijn kruistocht tegen de misstanden in de ziekenhuizen. De camera is aanwezig bij vergaderingen en legt behalve de ad-hoc-besluitvorming van zijn departement ook heel intiem de vertwijfeling van Voiculescu vast. De transparantie is verbazingwekkend. Het zijn indringende scènes van de gedreven journalist en de gedreven politicus.

Colectiv richt zich niet alleen op een falende gezagsstructuur en op de doorwerking daarvan in de samenleving, maar laat ook een helingsproces zien. Een vrije pers die misstanden aan de kaak durft te stellen. En natuurlijk een bevolking die massaal in opstand komt tegen corruptie en wangedrag van de overheid. Dat diezelfde bevolking in de verkiezingen daaropvolgend dan weer kiest voor dezelfde populistische machthebbers die verantwoordelijk waren voor alle onmin, legt het positieve gevoel ietwat aan banden. Een bevolking gelooft blijkbaar meer in holle beloftes dan in een oprechte poging iets structureels binnen de samenleving te veranderen. Dat doet immers pijn. De kiezer vergeet en vergeeft snel.

Er is in het algemeen niks mis met een kerstfilm. Er is niks mis met zo'n typisch kerstsprookje waarin feeën, engelen en rendieren de mensheid verblijden met een hoop goedheid. Zo'n film waarin de boodschap van geloof, hoop en liefde groots wordt verkondigd. Zo'n film die wat goed getimede emotionele rillingen en huilmomentjes herbergt. Ach, het is Kerst enzo. Moet kunnen, toch?

Inderdaad, moet kunnen. Maar dan wel graag anders dan deze "Collateral Beauty". Dan wel graag wat minder opgelegd mikkend op het sentiment en op de traan. Werkelijk elke scène lijkt bedoeld te zijn om een traan te scoren. Er is geen enkele maat. De film kent geen enkele emotionele nuancering.

Deze film die geen enkele nuancering kent en als enig doel lijkt te hebben om emotioneel te scoren, is daardoor niet in staat om ècht te ontroeren. Er is teveel sentimentele trucage en dat maakt dat de gebeurtenissen in de film goedkoop en belachelijk aanvoelen. Het gevoel voorbij, zogezegd.

Het verhaal is eigenlijk niet eens heel erg. Dat gaat nog. 't Is de weeïge uitstraling die me zo tegenstaat. Die weeïgheid zit het verhaal in de weg. Dat stoorde me.

Er is een kindeke geboren, Een nieuwe kitcherige kerstfilm ziet het licht. Dat moet gevierd worden. Gloria in excelsis Deo.

Erg.

Met 'La Collina degli Stivali' sloot Giuseppe Colizzi zijn trilogie rondom Cat Stevens (Terence Hill) en Hutch Bessy (Bud Spencer) af. In mijn ogen is de film de minste uit de trilogie. Het is een film die volgens mij allang in de vergetelheid zou zijn geraakt, ware het niet dat het illustere duo erin optreedt. Van de film zijn diverse versies verschenen. Ik heb geen idee welke versie ik heb gezien, maar de voertaal was Engels. Wel veranderde het Engels af en toe voor korte perioden opeens in die Deutsche Sprache. Een vreemde gewaarwording die onbedoeld komisch werkte.

Regisseur Colizzi heeft na deze film nog weinig betekend voor de filmwereld. Na het zien van de trilogie, begrijp ik dat wel. Het talent van de man die hij zo bewonderde (Sergio Leone) heeft hij duidelijk niet. In deze film is daar in ieder geval weinig sprake van. De montage is slordig. Scènes sluiten niet goed op elkaar aan en zijn soms plompverloren ergens gedumpt, lijkt het wel. De film is een chaotische beleving. De draad van het verhaal kun je echter niet kwijt raken, want daarvoor heeft het verhaal te weinig inhoud.

Dat verhaal is niet bijzonder vindingrijk en kabbelt zonder veel richtingsgevoel maar wat voort. Omdat de film niet rijk is aan boeiende handelingen en dialogen is er tijd genoeg om de kijker te vervelen met minutenlange scènes van dobbelende mannen, dansende showgirls en een circusact. De actiescènes brengen wat leven maar die zijn dan weer zo slordig en donker geënsceneerd dat aan die scènes weinig lol valt te beleven. De score van Carlo Rustichelli die sfeervolle westermuziek mengt met vrolijke circusmuziek, is dan wel weer aardig.