Opinions

Creature horror is een veelzijdig en curieus genre. Er is bijna geen diersoort te bedenken die al dan niet in groteske vorm in een horrorfilm heeft gefigureerd. Reusachtige spinnen, schuimbekkende honden, moordlustige teken, prehistorische piranha’s, slijmerige slakken. Zo maar wat grepen uit de rijke historie. Allemaal beestjes die zich verlekkeren aan menselijk bloed. In de film Boar is het een reusachtig wild zwijn, dat bepaald niet teergevoelig met de mensen omgaat die zijn pad kruisen.

Een reusachtig zwijn dat in de Australische outback hevig te keer gaat. Hij doet dat in de omgeving van een klein stadje met prettig excentrieke bewoners. De film richt zich in eerste instantie op een aantal van hen. Best leuk. Het levert zwartgallig humoristische dialogen op van personages waarvan je denkt dat die je de rest van de film gaan vergezellen. Niet slecht dus.

Helaas richt de focus van de film zich al snel op een gezin met vervelende leden dat het stadje bezoekt. Grote misser. De inheemse bevolking is veel boeiender. Die wordt echter naar de zijlijn gemanoeuvreerd om af en toe weer op te duiken en daarmee meteen laat zien dat juist hun aanwezigheid de film een hogere vermakelijkheidsgraad geeft. Regisseur Chris|Sun vindt dat blijkbaar niet en houdt de camera onverstoorbaar gericht op de vervelende gezinsleden, de mislukte hoofdpersonages in de film.

Dat het zwijn het voorzien heeft op de vervelende gezinsleden is dan ook een prettig verschijnsel. Best even lekker om vervelende gezinsleden geterroriseerd te zien worden. Het zwijn biedt de kijker waar voor zijn aandacht. Heel kleinzielig gaat het zwijn in zijn acties niet te werk. Hij trakteert de kijker op voldoende bloed en splatter om zeker te zijn dat de getroffenen definitief uit de film worden verwijderd. Dat voelt gezien de hoge irritatiefactor die de personages genereren, veelal goed aan.

De film heeft niet een centrale figuur waar je je als kijker mee kunt identificeren. Dat is wel een gemis. Sun voert steeds nieuwe personages ten tonele die het niet lang vol houden. De film beweegt zich van de ene slachtpartij naar de andere en dat geeft de kijker een gedesoriënteerd en een wat lamlendig gevoel. Spanning is er eigenlijk amper.

De eindstrijd tegen de uitwas van moeder natuur is nog even leuk en het adrenalinepeil schiet zowaar iets omhoog. Ja, leuke slotscènes, maar niet voldoende om de film als geheel als zeer bezienswaardig te betitelen.

Een duister sprookje over onheilspellende nachtmerries, kwaadaardige stiefouders en religieus fanatisme. De protagonist heeft het er moeilijk mee in deze coming of age met fantastische- en horrorelementen. De ontspoorde jongeling wordt op een merkwaardige kostschool geplaatst alwaar hem een streng programma wacht dat van hem een sociaal aangepast lid van de samenleving moet maken.

De film deed mij qua sfeer sterk denken aan El Espinazo del Diablo (2001). Ook het sfeervolle en kleurenprachtige Suspiria (1977) lijkt een inspiratiebron. Leuke referenties, die er gelukkig niet voor zorgen dat het verhaal niet zijn eigen weg volgt. Het verhaal begint mysterieus en ontwikkelt zich via subtiel dreigende accenten in een kwaadaardig horrorsprookje dat behoorlijk gewelddadig en verrassend explodeert.

De film fascineert maar heeft wel degelijk wat gebreken. Op de weg naar de schitterende finale komen niet alle verhaaltechnische subtiliteiten tot zinvolle wasdom. Zo wordt de emotionele verbinding die tussen het hoofdpersonage en zijn overleden grootmoeder bestaat en die als een zeer belangrijk element in het verhaal wordt geïntroduceerd, weinig bevredigend afgehandeld. Zo vergaat het ook een flirt met travestie die eveneens als spannend verhalend element wordt geïntroduceerd, maar blijft steken in vluchtigheid. Beide elementen worden nooit fundamenteel onderdeel van het verhaal.

Het zijn intrigerende aanzetten die het verhaal beloftevol zullen gaan verrijken, zo verwacht je. In plaats daarvan gaan ze vrij roemloos ten onder als hectische en absurde gebeurtenissen het verhaal meer en meer gaan bepalen.

Neemt niet weg dat Boarding School ook zonder uitbouw van fijnzinnige details een intrigerende film is. Regisseur Boaz Yakin is een duidelijke liefhebber van het horror en fantasy genre. Een regisseur en schrijver die met een eigen vrijmoedige invulling van enkele afgezaagde plotelementen een prima genrebijdrage aflevert.

Film waarin veeleer de personages dan de horror in het middelpunt staan. Ik zou als genre aanduiding in de eerste plaats dan ook denken aan Drama. Het is welhaast verbazingwekkend hoeveel thema’s de film wel niet aansnijdt. Het eerste uur komt er amper horror bij kijken.

De focus ligt op de twee hoofdpersonages. Twee vrouwen. De één arm. De ander rijk. De één zwart. De ander blank. Beide met trauma’s. Beide ongelukkig. Ja, genoeg voer voor heerlijk drama. En met twee uitstekende performers levert de film dat voorziene drama met groot vertoon en tot grote tevredenheid.

De horror blijft lang weg. En als het arriveert, wordt het spaarzaam ingezet. Af en toe een drupje bloed.

Af en toe een gruwelijk moment dat zich veelal buiten beeld afspeelt. Af en toe een optreden van een aartslelijke CGI-wolf. Het houdt niet over.

Ik kreeg tijdens het kijken de indruk dat de makers te veel plot in hun film hebben gestopt. De film levert met een (liefdes)drama, een weerwolf en een kritisch portret van de Braziliaanse samenleving zoveel verhalend voer, dat er met gemak twee films mee gevoed hadden kunnen worden. Zelfs met een lengte van 135 minuten, heeft de film (met name in het tweede deel) te vaak een te snelle tred, waardoor scènes soms een afgeraffelde indruk maken.

Mij beviel het eerste deel van de film het best. Drama dat op een langzame manier voorbijkomt en zich invreet in de ziel. Bij de intrede van de horror gaat de film een versnellinkje hoger en wordt de kijkervaring onrustiger en onbevredigender. De samensmelting met het drama verloopt met horten en stoten. De film verandert van toon en kleur. En dat gebeurt te abrupt.

Over kleur gesproken. Heel genietbaar. De film zit vol prachtige beeldcomposities die met fonkelende kleuren een sprookjesachtige sfeer creëeren. Zo is het nachtzicht over São Paulo schilderachtig en adembenemend. Het panorama heeft een enorme impact op de sfeer. De stad wordt een sprookjesachtig oord waarin alles mogelijk is. Of het nou drama, horror of fantasy is.

Zoals ik al zei. De film bevat genoeg voer voor twee films.

Dit moordmysterie annex soapy relatiedrama dat verrassenderwijs ook nog is uitgerust met een horrortag, viel me tegen. Het lukte me niet om in de film te geraken. De eerste helft bestaat uit veel oninteressante en lawaaiige interactie en is allesbehalve boeiend. En als halverwege de film de lichten uitgaan en de toon paniekerig en nog schreeuweriger wordt, ontstaat een moeilijk te volgen brij aan hectische handelingen.

Dat de personages onderling weinig onderscheidend zijn gekarakteriseerd, helpt in een donkere omgeving die alleen wordt verlicht door het licht van smartphones, niet echt. Maar goed, ik bleef kijken, want ja, je wilt toch een afgewogen oordeel vellen over de film en bovendien bevat een film als deze altijd een twist op het einde die mogelijkerwijs het eindoordeel milder doet uitvallen.

Bodies Bodies Bodies begint overigens niet onaardig. De twee personages waarmee de film aftrapt zijn als hoofdfiguren en identificatiepersonages best oké. De andere personages die zij vervolgens in een afgelegen luxe bungalow treffen, zijn van een ander kaliber. Die bezitten een opgeklopte sympathieke façade die al snel afbrokkelt waarna nietszeggendheid overblijft. De twee identificatiepersonages voegen zich gemakkelijk en worden een nietszeggend onderdeel van het nietszeggend groepje vrienden dat een wild weekend gaat vieren. Het viel me wat tegen van de twee protagonisten. Ik had hen hoger ingeschat.

Buitenshuis komt intussen een veelbelovende orkaan opzetten met de potentie om de toenemende dynamiek in het huis van extra kracht te voorzien. Die potentie wordt niet benut. Van de orkaan hoor je amper iets. Die dient alleen als reden om de personages binnenshuis te houden en om de verlichting te laten uitvallen. En zo word je als kijker overgelaten aan paniekerige tieners die onderling wat egocentrisch kissebissen en oninteressante geheimpjes blijken te hebben. Oh ja, er valt ook af en toe een dode.

Nu maar hopen dat een leuke oplossing van het moordmysterie het leed nog iets kan verzachten. Nee. Niet echt. Uiteindelijk is de cirkel weer rond, maar de constructie is vergezocht en weinig spectaculair.

De filmtitel refereert aan het Finse meer Bodominjärvi waar in 1960 een misdrijf plaatsvond, waarbij vier kamperende tieners werden aangevallen. Drie van hen overleefden de aanval niet. Hoewel er wel een aantal verdachten in beeld was, is de moordenaar in de jaren daarna nooit gevonden. De overlevende kampeerder die met een gebroken kaak en steekwonden buiten het kamp werd gevonden en nooit een verdachte was, werd op basis van nieuw forensisch bewijs in 2004 aangeklaagd maar vrijgesproken. De brute moorden zijn tot op heden nog niet opgelost en nog steeds aanleiding voor menig eng verhaal rond het kampvuur.

In Bodom volgt de kijker vier sensatiebeluste tieners die hun tentje opslaan aan het gelijknamige meer. Zelfs een niet-doorgewinterde kijker weet dan al dat de film niet alleen verslag zal doen van een gezellig samenzijn. Regisseur Taneli Mustonen neemt helaas wel erg veel tijd om de verwachte twist in te zetten. Teveel tijd.

In beginsel is dat nog geen ramp. Er valt wel wat te genieten. Zo is de opbouw van een onheilspellende sfeer indrukwekkend. Het verstillende landschap wordt mooi gevangen. Het verlaten bos. Het spiegelgladde water van het meer. De nachtelijke beelden van het meer waarover spookachtige mistflarden drijven. Niet bepaald innovatief maar wel effectief. De beelden hebben een mysterieuze uitwerking. Een schitterende sfeerbepalende bodem voor subtiele duistere aanzetjes die de twist aankondigen. Een schitterende bodem om wat mystiek bij de personages te planten. Beide dingen gebeuren niet.

Helaas investeert de maker erg weinig in zijn personages. Die blijven onderontwikkeld en wekken amper interesse. Die doen gewoon wat tieners doen als ze zonder toezicht kamperen. En na een tijdje in deze atmosfeer te hebben vertoeft, verliezen de atmosferische beelden hun zeggingskracht. Waarschijnlijk heeft zelfs Mustonen er na een tijdje genoeg van, want opeens volgen de gebeurtenissen elkaar snel op en schiet de verhaallijn bizarre kanten op. Het is geforceerde hectiek en de spanning blijft definitief weg.

Bodom valt tegen. Het is vooral erg jammer dat Mustonen er niet in slaagt om zijn film in de duistere sferen te conserveren die hij in het begin zo fantastisch weet te creëren.

Met hun debuutfilm Body maken regisseurs Dan Berk en Robert Olsen een prima thriller. De thriller die draait om drie bevriende jonge vrouwen en een ongewenst lijk, bezorgt de kijker prima vermaak. Ondanks de korte speelduur van 75 minuten neemt de film de tijd om de drie vrouwen te introduceren. Best leuk en goed voor de beleving, maar de uitgebreide kennismaking gaat vanwege de korte speelduur wel ten koste van het basisverhaal waarvoor ongeveer 50 minuten is ingeruimd.

Een leuk verhaal trouwens dat een opeenstapeling is van verkeerde beslissingen. Daarbij worden morele vragen opgeworpen die steeds afgekeurd en weer verdedigd worden door een van de onderling toch wel erg verschillende vrouwen. Het zijn vragen en beslissingen die de vriendschap onder druk zetten en die spanning genereren.

De film heeft een serieuze toon maar weet door zijn absurde verloop tegelijkertijd ook komisch te zijn. De verrassende en de voorspelbare plotwendingen volgen elkaar snel op en zorgen voor vaart. Erg jammer is het dat de speelduur zo kort is. Als het verhaal lekker loopt en de spanning oploopt is de film ook opeens voorbij. Het positieve aspect daaraan is dat verveling geen kans krijgt. Het negatieve aspect is dat je achterblijft met het gevoel dat de film niet alle potentie van het verhaal heeft weten te benutten en de afloop derhalve te snel komt en niet helemaal bevredigt.

Maar goed. Body is gewoon een leuke film die weliswaar niet erg innovatief is maar de kijker goed weet te vermaken. Een film ook die laat zien hoe morele principes steeds minder belangrijk worden als het eigen hachje op het spel staat. En dat alles in een rap tempo, redelijk spannend en met hier en daar een brokje humor. Best leuk.

Een anthologiefilm die uit drie episoden bestaat. Drie aangename horrorverhaaltjes met een behoorlijke dosis zwarte humor. Daaromheen cirkelt een humoristische raamvertelling waarin John Carpenter als morbide patholoog-anatoom omringd door lijken de verhaaltjes inluidt en met zichtbaar genoegen allerhande onappetijtelijke onderdelen uit het menselijke lichaam tevoorschijn haalt. Leuk.

De drie vertellingen waren oorspronkelijk bedoeld voor een tv-show à la “Tales from the Crypt”. De show werd gecanceld en van drie verhaaltjes die al gefilmd waren, werd deze anthologiefilm gemaakt. De drie episoden zijn geregisseerd door John Carpenter, Tobe Hooper en (de relatief onbekende) Larry Sulkis. Het resultaat is een aangename film waarin collega-regisseurs Wes Craven, Sam Raimi en Roger Corman ook een aandeel hebben. Niet als regisseur maar als acteur.

Aangename filmpjes zijn het. Filmpjes met een bittere of gewelddadige finale die een moraal of een bewustwording bij het hoofdpersonage illustreren die uiteraard veel te laat komt. Alle verhaaltjes hebben zo’n markante ironische twist aan het eind. In alle filmpjes kampen de personages met angsten die hen tot idioot gedrag aanzet. Dat gedrag wordt overdreven en soms zelfs cartoonesk weergegeven en dat is leuk en verontrustend tegelijk. Angsten laten mensen rare dingen doen. Daarbij maakt het niet uit of een angst een rationele of een irrationele oorsprong heeft. De angsten zijn hier in ieder geval goed voor spannende en grappige gebeurtenissen.

Body Bags is een vermakelijke horroranthologie met drie geslaagde verhalen. Fijne ironie, meeslepende verhaallijnen, prettige personages en referenties naar de gelijknamige reeks horrorcomics uit de jaren 50 zorgen voor een fijne filmbeleving.

Een horror die politiegeweld en racisme op de korrel neemt. Vaker zie je dergelijke thema’s voorbij komen in een drama of desnoods een thriller. Dus extra nieuwsgierig naar de maatschappijkritische uitwerking in een bovennatuurlijke setting.

Dat het in deze film om bovennatuurlijke verschijnselen gaat, wordt meteen in de eerste scène duidelijk. Prima scène, waarin iemand op mysterieuze wijze wordt vermoord. Spannend geschoten. Met gebruikmaking van korte snelle cuts wordt de moord in beeld gebracht. Het penetrante geluid van de ruitenwissers van een politiewagen in een spannend ritme op de achtergrond. Regen klettert neer. De dashcam van de auto integreert found footage materiaal in de scène. De atmosfeer is onheilspellend en onmiskenbaar bovennatuurlijk. Een fijn duister begin van de film die uiteraard verwachtingen schept voor het vervolg.

En dan blijkt natuurlijk dat de eerste scene de beste was. De verdere scènes bestaan uit variaties op de eerste prachtige scène. Weliswaar steeds iets explicieter en bruter, maar de cinematografische kern is steeds dezelfde. Op zich staand is zo’n scène het aanzien absoluut waard. Als zoveelste scène in een gelijksoortige reeks is hij echter weinig verrassend.,

Het tonen van politiegeweld past uitstekend in een horrorfilm. Als excessieve en brute component voldoet het prima. Als serieuze maatschappijkritiek functioneert het niet. En dat leek me toch ook een doel dat de film zich stelt. In plaats daarvan worden politiegeweld en racistische tendensen sensationeel ingezet. Logisch natuurlijk. Horror draait om spanning. Om shock. En in fysiek en visueel opzicht lukt dat heel behoorlijk.

Body Cam verzuimt echter om in de film een psychologische component te brengen als serieuze tegenwicht voor de sensationele insteek. Een goed doordacht verhaal ontbreekt. Een verhaal met karaktervorming voor de personages en verrassende zijsprongetjes. Die dingen miste ik.

En zo verloopt de film toch enigszins teleurstellend. Na een veelbelovend begin volgt veel meer van hetzelfde. Enige verdieping in de personages gebeurt halfslachtig. De film richt zich met name op shockelementen, is in beginsel visueel heel aangenaam, maar voegt daarna te weinig inhoudelijke componenten toe om de aandacht over de volle lengte vast te houden.

Een erotische thriller van Brian de Palma gestoken in een neo-noir jasje. In feite dus een film noir met een donkere filmstijl, met veel schaduwwerking, een femme fatale en een misdaadthema met een twist. Net als de films die met name in de jaren 40 en 50 werden gemaakt. Het woord 'neo‘ slaat op de recentere oorsprong van de film en houdt wat meer expliciete thematiek in. De cinematografische stijl is vergelijkbaar. De suggestieve aanpak van de film noir is echter overboord gegooid. In het tijdperk van de neo-noir worden uitingen van seksuele verleiding en obsessies expliciet weergegeven. De taboes die zorgden voor een suggestieve en ingehouden vertelstijl, bestaan in het neo-noir tijdperk niet meer.

In deze film spelen seksuele verleiding en frustratie een grote rol. De film draait vooral op deze energiebronnen, zou je kunnen zeggen. De film begint veelbelovend met een hoofdpersonage dat interessant wordt uitgetekend. Armoedig acteur, claustrofobisch, verraden door zijn vriendin en dakloos. Als hij op Rear Window-achtige wijze, getuige is van een misdrijf, komt hij in een spannende situatie terecht die echter al snel uitgroeit tot een ongeloofwaardige en (soms) zelfs belachelijk aandoende exercitie.

Brian de Palma staat bekend om zijn bewondering voor Hitchcock. In de cinematografie is dat zeker terug te zien. Prachtige setiings. Prachtig gefilmd. De opzet van het verhaal doet ook aan Hitchcock denken. Het verhaal mist echter finesse en vindingrijkheid en stijgt niet boven de standaard van de B-film uit.

Echt spannend wordt het niet. Teveel scènes zijn te lang en breken de spanning in plaats van er een aandeel in te hebben. Zo is er een ellenlange achtervolging waar in aanzet veel suspense aan kleeft, maar die door zijn lengte alras aan kracht verliest. Of neem een andere ellenlange scène in een discotheek annex filmstudio waar onder begeleiding van de muzikale klanken van (de verschrikkelijke band) Frankie Goes To Hollywood een pornofilm wordt opgenomen. Filmisch zien de scènes er prima uit. Spanningbrekers zijn het echter ook.

Body Double heeft beklemmende momenten, maar ook momenten die de opgebouwde spanning genadeloos onderuit halen. Body Double viel me eerlijk gezegd, gewoon tegen.

De plotlijn over het ongewenste bijeffect dat een getransplanteerde arm kan veroorzaken op het leven en de goede zin van een personage, is op zich een aardig gegeven. Niet nieuw natuurlijk. Men denke daarvoor aan films als Mad Love (1935) en The Hand (1981) waarin ledematen eveneens een eigen wil ontwikkelen. Beide best aardige films trouwens.

De avonturen van een afvallige arm en zijn drager klinken daarom in eerste instantie helemaal niet belachelijk. Een intrigerende machtstrijd tussen de arm en de drager van de arm is misschien aanstaande. Boeiend wel. Kijkend met een welwillende blik en met grote kans op plastisch horrorvermaak kan de film best eens leuk worden, toch?

Het blijkt wishful thinking. De film valt erg tegen. Uiteraard is het fenomeen ‘arm met eigen wil’ vergezocht. Welwillendheid heeft in zo’n geval een steuntje in de rug nodig. Een bevredigende duiding in het verhaal lijkt dan logisch. Dat gebeurt niet. De film probeert niet eens om deze verregaande fantasie enigszins plausibel te maken. De verklarende proporties blijven miniem en de inleving in zoiets belachelijks gaat dan moeizaam. Als vervolgens zaken als sfeer, acteerwerk en verhaal niet aangrijpen en emotioneren, dan houdt het met de goodwill ook snel op.

Het horrorniveau van de film is tvfilm achtig. Behoolijk braaf en aan de veilige kant. Slechts weinig plastische horror te zien. Wel is er een serieuze poging om psychologische horror te bewerkstelligen. De psychologische strijd tussen de arm en de ontvanger biedt hoop op spanning, maar de strijd wordt helaas niet heel ingrijpend en aandachtig verteld. Met een paar scènes waarin de hand een eigen wil toont en de drager daarna teneergeslagen en heel bezorgd in bed ligt, moeten we het doen. Het zijn holle scènes. Het personage lijdt ongetwijfeld, maar zijn strijd bereikt nooit enige voelbare psychologische diepte. Ik denk dat de acteur die het hoofdpersonage vertolkt (een verschrikkelijke Jeff Fahey) gewoon niet het talent heeft om wat voor diepte dan ook in zijn spel te leggen. Zijn strijd is daarom weinig boeiend.

Afleiding is dus gewenst. Het verhaal breidt zich daarom uit naar andere ledematen die getransplanteerd zijn bij andere personen. Geen goede zet. Deze extensie benadrukt juist de ongeloofwaardigheid en belachelijkheid van het verhaal. Te veel onbenul in een verder kaal filmlandschap is niet goed voor een serieus bedoelde horrorfilm.

En zo vliegt de film op een bepaald moment totaal uit de bocht en is alle vaste grond verdwenen. Die bouwvallige hoedanigheid behoudt de film vervolgens tot het einde.

De film speelt zich af in het jaar onzes Heren 1831 en dat is geen toeval. Een film naar een verhaal van Robert Louis Stevenson, die zich bij het schrijven ervan liet inspireren door de West Port Murders. Een reeks van 16 brute moorden gepleegd door William Burke en William Hare in 1827 en 1828 in Edinburgh. De slachtoffers van hun euvele daden verkochten ze aan de Medische Faculteit, alwaar de lijken bij de lessen anatomie een nuttig gebruik vonden.

Ondanks het bloeddorstige thema is er weinig robuuste horror te zien en is de film vooral een film van de subtielere psychologische huivering. Een film die inzet op beklemming, verontrusting en innerlijke strijd. Een reden daarvoor is de vele aandacht die uitgaat naar het onder de loep nemen van het geweten (of het gebrek eraan) van de individuele personages. Weer een ander deel van de filmfocus (en een andere verklaring voor het hoge psychologische horrorgehalte) ligt op de onderlinge verhoudingen tussen de personages waarbij met name oude geheimen die zorgen voor felle wrijvingen en harde conflcten, heel bepalend zijn. Blootlegging van de karakters is een sterk aanwezig horrorelement.

Met de sfeerschepping is ook niets mis. Ook wel logisch gezien het lugubere thema 'body snatching'. In de loop van de film ontstaat een macabere sfeer die uiteindelijk een even grote horrorfactor is als het steekspel der karakters. Er ontstaat zo'n sfeer waarin suggestie en suspense perfect worden uitgespeeld. Een goede opbouw van het verhaal en een solide opbouw van de karakters liggen daaraan ten grondslag.

Uiteraard helpt het 19e eeuwse beeld van Edinburgh als sfeervol decor. De benauwende en summier verlichte klinkerstraatjes waarop voetstappen zo heerlijk luid en griezelig galmen, werken bepaald niet rustgevend.

Met Boris Karloff. Niet z’n beste film, maar de rol van 'Body Snatcher' John Gray is wel een hele mooie rol. Een zeer overtuigende sinistere vertolking maakt ie ervan. Er is ook een kleine rol voor Bela Lugosi, die ondanks zijn korte aanwezigheid zorg draagt voor één van de hoogtepunten in de film in een heerlijk beklemmende scène met Karloff.

'The Body Snatcher' is fijne ouwe meuk.

Boiling Point van regisseur Phillip Barantini is de verlenging van zijn eigen korte film met dezelfde naam. De korte film werd in één take opgenomen. De lange versie van 92 minuten werd dat ook. De film maakt indruk met een dynamische regie en geeft een interessante inkijk in de arbeidsethos van een haute cuisine restaurant.

Iedereen heeft wel eens in een reastaurant gegeten. Slechts weinigen hebben enig idee wat zich in de keuken afspeelt en met hoeveel stress de bereiding van een signatuur gerecht gepaard kan gaan. Juist deze inkijk biedt de film Boiling Point.

De regisseur die zelf ook werkzaam is geweest in de gastronomie heeft veel eigen ervaringen in zijn film opgenomen. Er werd gedraaid in een heus restaurant in Londen. Een restaurant waar Barantini zelf ooit gewerkt heeft. In totaal werden drie opnames gemaakt. Na de derde keer was Barantini tevreden.

De film speelt zich af op een drukke avond. Het restaurant is overvol. Iedere werknemer kampt met privé kwesties. Er is onderlinge haat en nijd. En ondertussen komen de bestellingen binnen. De grens van de druk wordt continu naar boven verlegd. Spin in het chaotische web is een fantastisch spelende Stephen Graham. Het acteerwerk is over de hele linie erg goed.

Magnifiek camerawerk trouwens .In een relatief kleine ruimte draait de camera om de personages heen, loopt met de personages mee en wipt van de ene ruimte naar de andere. De camera switcht snel en schiet heen en weer van gebeurtenis naar gebeurtenis. Van personage naar personage. Het werkt turbulent en zeer hectisch. Toch verlies je als kijker nooit het overzicht. Je leert zelfs het personeel goed kennen. In ieder geval goed genoeg om mee te leven met persoonlijk leed en vervelende encounters met gasten, waarbij het personeel in het aangezicht van de gast gereserveerd blijft en zich achter de schermen laat gaan. Er waren gasten bij die ik graag persoonlijk de deur had uitgetrapt.

Boiling Point is een spannend gastronomisch drama. De one take is niet enkel een leuke technische gimmick maar draagt wezenlijk bij aan de turbulente en de emotionele spanning. De betrokkenheid bij het gebeuren is groot. Knap gedaan. Genoten!

De film begint heftig als een naakt paartje op de vlucht door de bossen wordt belaagd door onbekenden die goed raad weten met het hanteren van de pijl en boog. Een aantal expliciete beelden deden me geloven dat ik in een harde exploitatiefilm was aanbeland. Dat bleek toch niet het geval te zijn.

Na het heftige begin kalmeert de film en vergezellen we het jonge stel Sage en Diego op weg naar een luxe villa in de bossen voor een vakantie. Aldaar aangekomen blijkt er sprake te zijn van een dubbele boeking als zich nog een ander stel aanmeldt dat het huis blijkt te hebben gehuurd. Omdat de verhuurder niet bereikbaar is, besluiten ze van de nood een deugd te maken en het huis te delen. Er ontstaat een voorzichtige vriendschap die al snel wat ongemakkelijk aanvoelt. In tegenstelling tot Sage en Diego die zich bescheiden opstellen, gedraagt het andere stel zich nogal vrijgevochten. Het stel vertoont extravert gedrag, gaat schaars gekleed en brengt een erotiserende stemming de villa binnen. De manier waarop dat gebeurt, is echter niet naturel maar vervelend opdringerig. Het stel lijkt een manipulatief spelletje te spelen dat zijn luchtige toon snel verliest. Nou, dat belooft wat.

De enscenering van Bone Lake is gelikt en gepolijst. Het camerawerk, de kleuren en de lichtval zijn overdreven speels. De stijl contrasteert erg met de gewelddadige inhoud van de openingsscène. Uiteraard trapt de ervaren thriller- en horrorkijker niet in het rookgordijn dat wordt opgeworpen. De stijlbreuk met de openingsscène is daarvoor veel te opzichtig. De wending komt inderdaad, maar erg grimmig, gewelddadig, bloederig en spannend wordt de wending niet ingevuld. Alle buitensporigheid speelt zich binnen een glad en aangenaam kader af dat veel te veilige paden bewandelt. Tamelijk teleurstellend en het kader zorgt er bovendien voor dat de film nauwelijks spannend wordt.

Film waarin een onverstoorbaar viertal een queeste onderneemt om een aantal gekidnapte dorpsbewoners uit handen van kanibalistische indianen te redden. Klinkt goedkoop, maar is best leuk uitgewerkt in deze film die meer een western is dan een horror.

De genreaanduiding 'horror' is schromelijk overdreven. In de film ligt de nadruk niet per se op de kanibalen. Ok, ze zijn aanwezig, ze doen gruwelijke dingen en ze brengen spanning in de film. Maar belangrijker is dat de kanibalen de aanleiding zijn voor de zoektocht naar de verblijfplaats van de gevangenen. En die zoektocht die het grootste deel van de film in beslag neemt, is de spil van de film.

Het relaxte en langdurende reisgedeelte bevalt goed. Heerlijke nonchalance en berusting in gedrag en dialoog van de vier personages. Het werkt allemaal verrukkelijk droogkomisch. Met name Jenkins in zijn rol als hulpsherrif, spuit heerlijke nonsens. Het is bijna jammer dat de film verder moet naar de slotscenes.

Aan het eind nog wat gruwel en bloed. Het zal wel. Na de aangename trip is dat verder allemaal niet meer heel enerverend of boeiend.

Het acteerwerk is zonder uitzondering goed te noemen. De Californische landschappen dragen bij aan de typische sfeer van de western.

Fijne film.

Een romantische komedie waarin twee mensen elkaar ontmoeten, elkaar aardig vinden, verliefd worden en bij elkaar blijven ondanks de vele omstandigheden in beider levens die niet prettig samenvallen. De film vertelt van die omstandigheden en gooit het verhaal in de overdrijving die soms oprecht komische taferelen oplevert.

Een simpel verhaal dat niet erg diepzinnig in elkaar steekt. Alle gebeurtenissen zijn omkleed met luchtigheid. De kleurstelling is helder. De muziek opwekkend. Het weer niet onaangenaam. De personages in de film zijn tamelijk vlak en in de kern begripvol en hartelijk. In het milieu van de Parijse upperclass waarin de film is gesitueerd, zijn teleurstellingen en zorgen hanteerbaar en relatief gemakkelijk op te lossen. De setting is niet benauwend en niet realistisch. Het is een uitstekende entourage voor een gemakkelijk te consumeren romantische komedie.

Met Sophie Marceau. Een mooie vrouw, prima gezelschap en natuurlijk gewoon een goede actrice met een enorme staat van dienst. Ze speelt de rol van de vrouwelijke helft van de relatie met veel flair en levenslust. De momenten die ik grappig vond en waarom ik hartelijk heb gelachen waren allemaal momenten waarbij zij was betrokken. De overige personages maakten minder indruk.

Un Bonheur N’ arrive Jamais Seul is een prettig kijkbare film die je gewoon met een miniem vertoon van hersenactiviteit kunt laten passeren om hem vervolgens weer snel te kunnen vergeten.

De opbouw van het verhaal is sterk. Kleine onheilspellende gebeurtenissen zorgen voor een goede beklemmende sfeer. In de eerste helft van de film worden we deelgenoot van de trauma’s en angsten van de personages. Uiteraard is dan geloofwaardigheid belangrijk. En dat gebeurt met goed acteerwerk. Alleen met goed acteerwerk redt je het natuurlijk niet. Een intrigerende karakterinvulling van de personages is minstens zo belangrijk. En die is er gelukkig. Zo legt de film een mooie onheilspellende basis voor de meer expliciete horror die nog zal volgen.

In de vorige films van Rob Savage vielen de ongewone cameraperspectieven op die hij gebruikte om spanning te genereren. Die perspectieven zie je sporadisch ook in The Boogeyman, maar in het algemeen beperkt de camera zich tot conventioneel spel met licht en donker. Niet heel spectaculair, maar zeker effectief genoeg werkend om spanning op te wekken.

De tweede helft van de film wordt benut om de dreiging vorm te geven en te visualiseren. Bij die procesgang volgt de film weinig opvallende paden. De subtiliteit verdwijnt ten koste van jumpscares en speciale effecten. Nog steeds vermakelijk, maar zonder veel verrassing loopt de film op die manier naar zijn einde. The Boogeyman volgt daarmee het bekende stramien van zovele andere horrorfilms en eindigt als een formulewerkje. De beklemmende sfeer weet de film gelukkig tot het einde toe vast te houden.

The Boogeyman is overigens de verfilming van een verhaal van Stephen King. Die verfilmingen zijn niet allemaal even geslaagd, wat mij betreft. Deze film zou ik als geslaagd willen betitelen.

In Boomerang gebruikt Elia Kazan het thema van het rechtschapen individu dat tegen alle uiterlijke schijn in kiest voor zijn persoonlijke overtuiging en daaraan onwrikbaar vasthoudt. Het thema is aanleiding tot een leuke dynamische film die af en toe zelfs spannend is. De film baseert zich op een waargebeurd voorval dat ergens in 1924 in Connecticut plaatsvond en zich afspeelde rondom officier van justitie Homer Cummings die zich onvermoeibaar inzette voor de waarheid.

De film draait om de moord op een geliefde priester. De moordenaar vlucht voor de ogen van talloze getuigen. Hij blijft onbekend. Niemand heeft zijn gezicht gezien. Een moeilijke zaak voor de politie. De getuigenverklaringen zijn waardeloos. Verder onderzoek levert geen resultaten op. De druk vanuit de burgerij en de politiek neemt toe. Ook de pers is drukkend aanwezig. De moord moet snel worden opgelost. Een verkiezing is aanstaande. Persoonlijke belangen staan op het spel. Er wordt iemand gearresteerd, maar erg overtuigend is de bewijslast niet.

Elia Kazan ensceneert een film in een semi-documentaire stijl. Een drama rondom officier van justitie Henry L. Harvey en de van de moord verdachte John Waldron ontspint zich. Kazan maakt de film zonder de innovatieve camerastandpunten en zonder de opvallende licht-schaduwwerking die je in een film noir zou verwachten. De regie is nuchter. Zakelijk. Als in een documentaire. Er is zelfs een verteller die bepaalde scènes inleidt.

Zowel Harvey als Waldron zijn interessante personages. Beiden zijn individualistisch en eigenzinnig, hebben innerlijke twijfel en zijn zich bewust van hun tekortkomingen. De wereld houdt niet van dergelijke mensen. De een wordt in het nauw gedreven door politieke intriges. De ander door een femme fatale. Lee J. Cobb speelt de politiechef. De man die Waldron heeft gearresteerd. Hij is eveneens een interessante figuur. Een man van daden. Niet van woorden. Ook hij wordt overmand door twijfel en wordt belaagd. “They’re already after me, Robbie, and they’re already after you“, zegt Harvey op een bepaald moment tegen hem. Het zijn persoonlijke drama’s die door Kazan mooi in scène zijn gezet

Boomerang is een vermakelijke film die soms wat teveel moraliseert en de onderlinge verhoudingen tussen de personages soms iets te gemakkelijk zwart-wit wegzet, maar over het algemeen wel spanning weet op te wekken en de juiste gevoelige snaar van verontwaardiging weet te raken.

Na het leuke Demon Knight (1995) de tweede speelfilmadapatie van de cartoonreeks Tales from the Crypt. Over vampieren dit keer en ook leuk. De film begint heel sfeervol met een expeditie die de mythologie rondom de moeder der vampiers ontsluiert. Een lugubere intro die in niets wijst op de film vol splatter en humor die gaat volgen.

De film bevat de beide titulaire ingrediënten die hij belooft. Borsten en bloed. Maar is ook een vermakelijke film vol heerlijke handgemaakte effecten en vol onzinnige humor die elke poging om de film serieus te nemen eveneens onzinnig maakt. De fun staat echt voorop. Ongepast, onbehoorlijk en seksistisch. Een film die heerlijk voort dendert. Een splatterende parodie op de klassieke vampierfilm. Bloed, rondvliegende lichaamsdelen, platte humor en bijtgrage rondborstige vampiers. Erika Eleniak en Angie Everhart zijn van elk acteertalent gespeend, maar dat hoeft in deze film ook niet. Het gaat in deze film om andere talenten. Ze zijn sexy en rondborstig. En met een paar neptanden in je mond, kun je dan een vampier spelen.

Ok, soms is het vermaak erg plat en heeft de film met horror weinig uit te staan. Bordello of Blood is allesbehalve stichtelijke cinema. Bordello of Blood is gewoon een vulgaire horrorparodie en leuk.

De verhalen uit het leven van muzikale grootheden zijn eigenlijk zelden vrolijkstemmend. En ja, de episodes uit Baker's leven die hier worden getoond, zijn dat ook. Ze zijn in ieder geval eerder deprimerend dan opwekkend. En, hoewel de film slechts enkele jaren uit het leven van Baker bestrijkt is de deprimerende snaar waarschijnlijk heel illustratief voor de destructieve worsteling die ook in de ongetoonde rest van zijn leven aanwezig is geweest.

De teloorgang van Baker ligt minder in de muziek, die kwalitatief aanhoorbaar blijft, maar ligt meer in zaken die het gewone leven betreffen. Een constatering die meteen de vraag oproept, wat dat dan toch is met al die geweldige talenten die slechts met behulp van kunstmatige middelen in staat zijn om iets van balans in hun leven te proppen. Is virtuositeit dan zo ingewikkeld en heeft dat intense van het talent dan zo'n gevoelige impact op het bestaan? Het zijn dezelfde vragen die opkomen bij het kijken naar "The Doors" of naar "Bird".

Vragen waarop een simpel antwoord moeilijk is te geven, maar die juist daarom des te meer fascineren. Het gaat me in dit bericht trouwens niet per sé om de antwoorden. Het gaat me meer om de kennisgeving van de blijdschap die ontstaat als een film (dergelijke) vragen oproept.

Ok. Snel dan. Een (deel van het) antwoord is wellicht te vinden is in deze spreuk: "Het doel van de kunst is niet het uiterlijk van dingen weer te geven, maar het innerlijk... dat is de echte werkelijkheid".

En om dat te bereiken, moet er geleden worden. En dat gebeurt in deze film heel zichtbaar met Baker. Prachtig en overtuigend vormgegeven door Hawke.

Veel muziek. Goeie muziek. Jazz. Baker natuurlijk, maar er is meer te horen. Mayfield (heeft ook een goeie Funny Valentine in huis - hier niet te horen), Sonny Terry, Mingus. Mooi spul.

Film ziet er verzorgd uit. De fragmenten van een spelende Baker in de clubs en in de studio zijn indrukwekkend sfeervol. Het straalt bedrukte, trieste en ingehouden emotie uit. Door het goed getimede gebruik van zwart-wit sequenties blijft die sfeer extra geaccentueerd hangen. Er is geen ontkomen aan.

Mooi.

Een stoute alien wordt gestraft door zijn soortgenoten en moet zijn verdere leven als mens op de planeet aarde doorbrengen. Het mensbeeld dat de film vervolgens schetst is niet bepaald positief te noemen. De film toont een niet-representatieve dwarsdoorsnede van de samenleving. De talrijke personages die in deze film voorbij komen zijn obscuur en freaky. Hun leefwereld is dat ook. De locaties waarin deze figuren vertoeven zijn de duistere en smerige krochten van de stad. De film van John McNaughton (Henry: Portrait of a Serial Killer (1986)) is een poging tot een bijtende satire op het menselijke ras en maakt geheel in lijn met zijn groteske atmosfeer gebruik van groteske humor.

Het ontspoorde gedrag van de alien is in beginsel erg amusant. De film heeft zijn momenten, maar erg pakkend wordt het verhaal nooit. Het is te fragmentarisch en voelt langgerekt aan. En hoe leuk sommige scenes ook zijn, helemaal meegesleept word je niet. Op den duur gaat de grijns die spontaan ontstaat bij het aanschouwen van grote hoeveelheden onbenulligheid, viezigheid en absurdisme over in een krampachtiger kijkhouding. De routine van de alien raakt onderhevig aan de vloek van herhaling. Sleur en lichte verveling treden in.

De personages zijn ook een deel van de oorzaak. Hun gedrag is even wereldvreemd als dat van de alien. Het ware humoristischer, spannender en interessanter geweest indien er tussen de alien en zijn slachtoffers meer contrasterende interactie had bestaan.

Rae Dawn Chong doet ook mee. De dochter van Tommy Chong. Een leuke actrice die met weinig spraakmakende rollen altijd in de tweede garnituur is blijven hangen, maar sinds haar optreden in het sympathieke Soul Man (1986) bij mij altijd een gevoel van genegenheid boven brengt. Haar optreden in The Borrower is wat vlakjes. Wel lekker onderkoeld en aantrekkelijk, maar eigenlijk heeft ze helaas ook hier een weinig aansprekende rol. De genegenheid was er overigens wel weer.

Over de film ben ik minder mild. The Borrower is gewoon middelmaat.

De film trapt af met een geweldige adrenalinestoot die een kwartier duurt. Keiharde actie, die met de voice-over van hoofdrolspeler Frank Grillo heel droogkomisch en koel wordt becommentarieerd. Hartstikke leuk.

Niet de hele film is zo dynamisch. Na het actierijke begin neemt de film flink gas terug en richt zich op het verhaal.

Dat verhaal boeit minder. Steeds als de film afziet van actie en zich bezig houdt met de handeling, raakt de film in een soort impasse. Het verhaal handelt over hoofdpersonage Grillo die zich in een timeloop bevindt. Een weinig enerverende vertelling die tamelijk clichématig verloopt. Het gebeuren dat de heerlijke actiescènes verbindt, doet er eigenlijk niet erg toe. De reden waarom held Grillo elke dag opnieuw beleeft, is niet interessant. De actie die daar het gevolg van is, is dat wel.

De personages zijn eveneens weinig interessant. Stereotiep vormgegeven. Kleurloos. Nietszeggend. Dat beeld verandert in de actiescènes. Als de actie weer een aanvang neemt, verschieten de personages van kleur en komen tot leven. Niet dat ze dan opeens psychologisch meer inhoud bezitten, maar wel dat ze opeens een vurigheid ontwikkelen die hun bleke aanwezigheid in de rustige scènes snel doet vergeten.

Zo heeft de film een dubbele beleving. Lekker in de actie. Levenloos in de handeling. Gelukkig is er veel actie. Frank Grillo is een prima actieheld. Mel Gibson heeft in zijn schurkenrol niet veel te doen. En Naomi Watts is als altijd leuk om te zien, maar heeft een nietszeggende rol.

Boss Level is een prima actiefilm. Het budget van 45 miljoen dollar is wel besteed. Het armzalige verhaal dat de actiescènes verbindt, neem je dan maar voor lief.

De filmtitel zou voor kijkers die onbevangen de film ingaan wat misleidend kunnen werken. De film gaat inderdaad over de beroemde moordenaar en de reeks moorden die tussen 1962 en 1964 in Boston werden gepleegd. Het bovenliggende verhaal richt zich echter op twee vrouwelijke journalisten die verslag doen van de moorden. Uiteraard komen de moorden daarbij in directe zin ter sprake, maar meer aandacht gaat uit naar het werk van de twee journalisten en hun strubbelingen om als vrouw serieus te worden genomen in de journalistieke professie.

Boston Strangler geeft een mooi tijdsbeeld. Het is een tijd waarin de sociale en maatschappelijke contexten iets anders liggen dan nu. Zo zie je bijvoorbeeld dat de media een totaal andere rol speelt in de verslaggeving. Minder passief en afwachtend en veel dichter bij de nieuwsbronnen die overigens bijna altijd gemakkelijk benaderbaar en spraakzaam zijn. Ook is het interessant om de rudimentaire vorm waarin het politiewerk geschiedt, te bekijken. Het is verbazingwekkend dat er überhaupt nog misdaden werden opgelost.

Natuurlijk benadrukt de film ook dat de verschillen tussen man en vrouw een grotere rol spelen dan nu. Vrouwen werden in het begin van de jaren 60 absoluut niet serieus genomen als zij zich bezighielden met andere dan verzorgende taken. In die zin is de strijd die de twee vrouwen leveren om serieuze journalistiek te kunnen bedrijven in bredere zin een strijd tegen vooroordelen en seksisme.

De film richt zich zodoende slechts deels op een publiek dat van True Crime houdt. De film heeft het wel over de beruchte seriemoordenaar, maar het gezichtspunt ligt alleen indirect op de moordenaar. De fascinatie voor het kwaad die je wel tegenkomt in een serie als Dahmer - Monster: The Jeffrey Dahmer Story (2022) die er zijn bestaansrecht aan ontleend, ontbreekt in deze film. De weg van regisseur en schrijver Matt Ruskin is nuchter en minder sensationeel. Maar ook met de gekozen insteek die de focus minder op de moorden legt, is Boston Strangler een spannende film.

Decennia later zijn alle vragen rondom de moorden nog niet beantwoord. De film biedt voldoende mogelijkheden om over de dader te speculeren, om gefrustreerd de haren uit je hoofd te trekken bij de gebrekkige onderzoeksmethodiek van de politie of om vol onbegrip de moeilijke weg van de twee vrouwen om informatie te vergaren te volgen. Prima film.

Boulevard is een prachtige kleine film over depressiviteit, gewoontegedrag en gemiste kansen.

De film is ondergedompeld in een sombere deprimerende sfeer. Het sobere acteerwerk gecombineerd met de vaak donkere camerabeelden zijn daar schuldig aan. Prima werk.

Het verhaal verloopt traag. Er gebeurt niet veel qua handeling. De spanning zit veelal in de dialogen en dan met name in de onderliggende laag. In hetgeen dat niet wordt uitgesproken. En dat vereist goed acteerwerk van de hoofdrolspelers.

Williams en Baker kwijten zich zeer overtuigend van die taak. Williams zet op prima wijze een teruggetrokken en depressief karakter neer. Baker speelt met verve de lankmoedige echtgenote.

Mooi hoor.

Een film zonder goed verhaal. Wraak gaat gepaard met veel bloederigheid. Meer is het eigenlijk niet.

Ik miste spanning. In de eerste 10 minuten is het verhaal eigenlijk al verteld. Wat rest is een gewelddadige bloederige roadtrip zonder enige diepgang en zonder verrassing. Heel rechttoe rechtaan.

De kleurige flashbacks van de hoofdpersoon die door de film zijn heen geweven zijn overdone. Het doel ervan is onduidelijk. Leidt alleen maar af.

Visueel prima. Mooie grauwe sfeer en mooie (op de zenuwen werkende) belichting. Dat wel.

De film beweegt zich op luchtige wijze door de wereld van de genrefilm en biedt onstuimig en bruut vermaak. Midden in de vermakelijke chaos vinden we de dove protagonist Bill Skarsgård die een eenzame en goed getrainde wreker speelt. De film baseert zich niet alleen op een of twee hoofdlijnen maar is volgestopt met kleinere en grotere zijlijnen die maken dat de interesse in het verhaal blijvend wordt gewekt. De film drukt het gaspedaal stevig in zonder een overhaaste indruk te maken en dingen ondoordacht te laten gebeuren of onbevredigend te dumpen.

Regisseur Moritz Mohr slaagt erin de goede balans te vinden tussen actie en relatieve momenten van rust. Prima actie trouwens. De schietpartijen en gevechten zijn temporijk en dynamisch geënsceneerd. De camera van Peter Matjasko raast door het gebeuren, cirkelt om de personages vanuit het perspectief van Skarsgård en zorgt er bijna voor dat je als kijker onderdeel van de actie bent. Soms is de enscenering ietwat onoverzichtelijk maar op een of andere manier vind je altijd weer de weg terug naar een begrijpelijke geografie van de schiet- of vechtpartij. Veel actie. Veel martial-art. Veel geweld, waarvan de gevolgen overduidelijk met CGI-bloed worden opgesierd. Ik constateerde het zonder het storend te vinden.

De finale twist is evenals de rest van het verhaal tamelijk maf en vergezocht maar helaas lijkt het net alsof men hier opeens probeert de kijker lastig te vallen met een serieuze insteek. Ik kon het niet goed plaatsen bij de luchthartige rest van de film. Na de wending volgt gelukkig een fantastische showdown die het allemaal weer verteerbaar maakt. Een prachtige showdown die overigens niet het hoogtepunt van de film is. Het hoogtepunt heet H. Jon Benjamin en hij is de vertolker van de innerlijke stem van de wreker. Een markant stemgeluid dat het doen en laten van de wreker begeleidt en je herhaaldelijk doet gniffelen.

Boy Kills World is een vermakelijke live-action cartoon. Bont, wild, bruut, maf en vol afwisseling. Leuke film.

Een bijna ouderwets spookachtig sfeertje hangt er in deze film. Doet echt denken aan griezelfilms die halverwege de vorige eeuw in Schwung waren. Met suspense, wat schrikeffecten en mysterie.

En uiteraard met een goed passende en zeer sfeervolle locatie in de vorm van een kasteelachtig en enigszins verwaarloosd landhuis met vreemde bewoners. De ultieme plaats voor de vertelling van een goed spookverhaal.

Tja, geen gore en weinig bloederigheid. Wel een creepy sfeertje en een ongemakkelijk gevoel. Gewoon lekker sfeervol griezelen. Dat wil zeggen, tot de slotakte wordt ingezet. Dan houdt het op.

De slotscenes zijn namelijk in erge contradictie met de zorgvuldig opgebouwde sfeervolle spanning tot dan toe. De onbevredigende clou en de volkomen misplaatste grove actie in het laatste kwartiertje doen de film geen goed. Zonde. Zonde.

Het creatuur leent zich trouwens (net als het einde) uitstekend voor een vervolg, ben ik bang.

Mijn advies: niet doen.

Drama dat routineus alle paden van het feelgood-genre bewandelt. Dat klinkt niet heel oorspronkelijk en dat klopt ook.

Het verhaal volgt de gebruikelijke standaard. En die luidt als volgt: hoofdpersoon krijgt te kampen met tegenslag, overwint zichzelf en krijgt respect.

Een belangrijk aspect voor een feelgood is emotie. De emotie mist in dit verhaal. Dat ligt, wat mij betreft, aan het spel en aan het gebruik van de muziek.

De jonge hoofdrolspeler (aanwezig in de meeste scenes) acteert leuk maar weet emotioneel niet te overtuigen. Hoffman speelt op routine. Monotoon articulerend. Doet ie goed, maar zijn rol wekt ook geen emotie op. Van de overige acteerprestaties werd ik ook niet warm of koud.

De muziekstukken zijn kortdurig en bepalen niet heel prominent de film. Een gekke keuze. Muziek is immers een belangrijk middel om emotie op te wekken. Bovendien draait de film om muziek.

In een gelijksoortig verhaal op een school waar men moderne muziek doceert, worden de muziekstukken toch ook niet ingekort?

Waarschijnlijk een ordinaire handreiking aan de potentiële kijker die niet van koormuziek houdt.

Een behoorlijk laffe keuze, zegt deze niet-liefhebber van koormuziek.

Teena Marie Brandon groeit evenals haar vertolker Hilary Swank op in Lincoln, Nebraska. Teena voelt zich geen meisje en gedraagt zich ook niet zo. Teena gaat als jongeman door het leven en noemt zich Brandon Teena.

Om het verhaal van Brandon te vertellen, gebruikt regisseur Kimberley Peirce een liefdesgeschiedenis. De gebeurtenissen die zich rondom deze romantische insteek afspelen, worden in chronologische volgorde vertelt en zijn een aaneenrijging van momentopnamen met dramatische accenten.

In elke scène rommelt het. In elke scène gebeurt wel iets gewelddadigs of sensationeels. Een vechtpartij. Een versierpoging. Een zuipfestijn. Scheuren in de auto. Allemaal ultra mannelijke belevingen. Juist vanwege dat mannelijke aspect beheerst de dreiging, dat het bedrog van Brandon uitkomt, elke scène. In eerste instantie is dat spannend en levert dat inleving op. Omdat het karakter van Brandon tamelijk oppervlakkig is vormgegeven en niet mee evolueert in het verhaal, gaan de scènes echter steeds meer aanvoelen als één grote grijze brij. De weergave van al die gebeurtenissen heeft een zich herhalend karakter en na de zoveelste mannelijke zuippartij voelt een scène aan als overbekend terrein en kwalificeert zo’n scène zichzelf als overbodig. De film verliest geleidelijk aan dramatische impact. De inleving in Brandon lijdt er onder.

Hilary Swank speelt trouwens een fantastische rol. Het schijnt dat ze als voorbereiding vier weken lang als man door het leven is gegaan. De fijngevoelige en indringende manier waarop ze Brandon neerzet, is van grote klasse. Soms vergeet je als kijker inderdaad even dat Brandon vrouwelijk is. Des te jammer dat de vormgeving van Brandon zich vooral beperkt tot uiterlijkheden. De innerlijke Brandon die de werking van de film veel krachtiger had kunnen laten zijn, blijft helaas grotendeels verborgen.

Chloe Sevigny speelt Brandon’s geliefde. Zij zet een verveelde, afstandelijke, harde maar ook gevoelige Lana neer. Prima rol. In de film accepteert zij Brandon zoals hij is. Zo blijkt maar weer dat filmische feiten niet altijd gebaseerd zijn op echte feiten. De echte Lana blijkt veel minder verdraagzaam, las ik ergens. Zij wenst tot op heden niet te worden herinnerd aan Brandon’s ware geslacht. Zou ze dat toen helemaaal niet in de gaten hebben gehad, denk ik dan meteen. Het antwoord is mij onbekend.

Boys don’t cry is een film met zeer goed acteerwerk. Het verhaal is in eerste instantie krachtig en boeiend, maar verzandt op den duur in herhaling van zetten, krijgt een slepend karakter en verliest daarmee als geheel aan kracht. De heftige slotscènes die ik met ontzetting bekeek en die me met een triest gevoel achterlieten, doen daar verder niets aan af.

Een verrassende film die niet de gangbare teeniehorror brengt, maar een bloemrijke coming-of-age drama is met fantastische elementen. De film speelt zich af in de avond en nacht van Halloween. Een avond en nacht waarin onmogelijke dingen mogelijk worden en het tijd is om de confrontatie met jeugdtrauma’s aan te gaan en de weg naar de volwassenheid in te slaan.

De film van schrijver en regisseur Nicholas Verso speelt zich in de late jaren 90 af en is rijkelijk besprenkeld met rockmuziek uit die dagen. De muziek speelt een belangrijke rol bij de beelden. Wanneer protagonist Corey en zijn skatevrienden onder begeleiding van harde gitaarriffs hun kunstjes uitvoeren op de skates ziet dat er in de kleurrijke duisternis van de nacht gewoonweg prachtig uit. Een muziekvideo is er niets bij. Boys in the Trees biedt meer dan mooie beelden. Een prima cast en goede dialogen bezorgen de kijker een film met personages die elkaar meer te zeggen hebben dan de gebruikelijke adolescente onbenulligheden.

Als Corey afdwaalt van de groep en zijn oude jeugdvriend Jonah tegenkomt, begint een lange reis door de nacht. Eens waren ze onafscheidelijk. Eens deden ze alles samen. Met het bereiken van de puberale leeftijd scheidden zich hun wegen. Corey liet de gevoelige en impopulaire Jonah in de steek voor de populairdere jongens. Nu komen ze in deze magische nacht van Halloween weer samen om hun beider verleden her te beleven en voor de laatste keer een spel te spelen dat ze vroeger altijd speelden. Een spel met uitdagingen. Een spel dat de spelers met hun angsten confronteert. Een spel dat een fantasiewereld tot leven brengt.

De fantasierijke voorstellingen van de beide jongens worden door Verso schitterend in beeld gebracht. De griezelverhalen en herinneringen van Jonah worden voor de kijker tot leven gewekt en smelten soms hard samen met de reële wereld en aldus met de angstaanjagende dreigingen die in de reële wereld immer op de loer liggen. Een wereld van wolven waarin je twee keuzes hebt. Je sluit je aan bij de roedel of je wordt opgegeten. De metafoor die Jonah gebruikt om de weg naar de volwassenheid te duiden is niet opzienbarend of origineel, maar de manier waarop Verso de metafoor vertaalt is mooi en teergevoelig. De film eindigt met een twist die niet echt een verrassing is maar die op een manier wordt gebracht die emotioneert. Mooi.

Ach. En aan het eind moet Corey besluiten of hij verder gaat met de roedel of zijn eigen weg gaat. De keus is niet heel verrassend, maar betekent wel een bevredigend einde van een fijne, fantastische en emotionele film..

Boze Cialo is een film vol clichés die ook in onnoemlijk veel andere films zijn gebruikt. De film handelt over een crimineel persoon die zich voor iemand anders uitgeeft en daarbij verbluffend succesvol is tot hij uiteindelijk tegen de lamp loopt. Een plotlijn die allesbehalve verrassend klinkt.

Een ander cliché is dat de hoofdpersoon in zijn nieuwe identiteit met onconventionele middelen een groep mensen met een traditioneel gedachtengoed zodanig in verwarring weet te brengen dat de groep in staat is en zich geroepen voelt de eigen conventies los te laten en de wereld met andere ogen te aanschouwen. Parallel met die ontwikkeling vindt de loutering plaats van de hoofdpersoon die zijn eigen persoonlijke crisis overwint en een nieuwe betekenisvolle roeping vindt.

Dat zijn nogal wat clichés. De film weet echter aan al die clichés een geheel eigen draai te geven die het cliché minder cliché maakt. Aan de kijker wordt geen gemakzucht geserveerd. Uiteraard zijn er de gebruikelijke momenten van komische verwarring, zuiverend inzicht en plaatsvervangende gêne, maar die gebeuren niet suikerzoet en met vioolmuziek. Die gebeuren met rauwe heftigheid en met uitputtend geworstel en gaan gepaard met authentieke spannende emotie. De film laat de kijker niet heerlijk dobberen op een rozig feelgood bedje, maar serveert een harde en kille realistische visie, die hem dwingt zijn verwachtingspatroon voortdurend bij te stellen.

Hoofdpersonage Daniel die zich als priester voordoet is geen plat feelgood individu. Hij is niet simpelweg een goed mens die in zijn verleden wat pech heeft gehad. Hij is eigenlijk helemaal geen goed mens. Hij heeft wel degelijk een duistere kant die op pijnlijk confronterende wijze steeds de kop op steekt. De film hanteert derhalve niet de kitsch van de suikerzoete feelgood, waarin alles weer goed komt. Dat zou niet passen.

De film heeft daarvoor een te realistische setting en houdt zich met een te zware existentiële vraag bezig. Die vraag luidt: in hoeverre ben je zelf verantwoordelijk voor je eigen handelen en in hoeverre zijn omgevingsfactoren daar van invloed op? Zo is het verhaal over een crimineel die zich voordoet als priester ook het verhaal van een man die zich niet neerlegt bij een voorbestemde en uitzichtloze toekomst.

Een aardige zijlijn in de film speelt zich op het religieuze vlak af. De film lijkt zich kritisch op te stellen tegen ingeslapen predikers die het contact met hun kudde hebben verloren. Daniel vindt met zijn lekenpreken en zijn non-confessionele houding veel weerklank bij de dorpse gemeenschap. Hij verschuilt zich niet achter rituelen en conventies maar richt zich direct tot de mensen. Hij preekt vanuit een oprecht gevoel dat voortkomt uit eigen ervaring. Hij weet hoe het is om uitgestoten te zijn. Om ongelukkig te zijn en niet gehoord te worden. Hij heeft zelf de troosteloosheid, de bitterheid en de vreugde van het leven ondervonden.

Boze Cialo is een film over de zoektocht naar betekenis. Een film over twijfel en verlangen. Over innerlijke en uiterlijke strijd. Over vallen en opstaan. De film overtuigt. Het verhaal heeft een clichématige basis maar een realistische uitvoering. Bovendien speelt hoofdrolspeler Bartosz Bielena een fantastische rol. Hij speelt een man die steeds een tikkeltje raadselachtig blijft. Een onvoorspelbare man die het ene moment alles in het werk stelt om hulp te bieden maar die het volgende moment zijn duistere kant laat spreken.

Daniel is een intrigerend personage en Boze Cialo een intrigerende film.