Opinions

Van Marcel Walz staan behoorlijk veel films op de site. De hoeveelheid stemmen is laag. De algemene waardering nog lager. Na het zien van Blind kan ik me bij beide zaken wel iets voorstellen. Blind is een slechte film.

De film heeft een bont uiterlijk en speelt zich voornamelijk op één locatie af, zijnde het appartement van het hoofdpersonage. Die locatie baadt in een voortdurend bad van blauw, rood en paars licht. De film is behangen met kitscherige lampjes. Echt afschuwelijk. Het kleurenspel geeft de film een goedkoop uiterlijk.

De film is traag. De scènes duren ellenlang. Er gebeurt weinig. Het acteerniveau is heel middelmatig. De dialogen eveneens. Er is weinig dat de zintuigen afleidt van die verschrikkelijke kitscherige verlichting. De felgekleurde lampjes werken meer en meer op de zenuwen.

Eén ding leidt in beginsel eventjes af. Dat is een stalkende killer met een masker. Een doods masker dat hem een creepy uiterlijk verleent. Geen idee wat hem drijft. Hij is er gewoon. Het masker werkt een kleine mate van verontrusting in de hand en verzet de zinnen. Meer waarde moet je er maar niet aan hechten. Aan diepere motiveringen doet de film niet.

De film biedt melodramatische kitsch die doet denken aan glibberig melodrama uit een willekeurige soapserie. Een soapserie waarin rijke mensen je vervelen met hun obligate relationele en obligate psychische problemen en waarin feitelijk weinig gebeurt. Erg saai dus. De film buit het stalkende en killende aspect nauwelijks uit. Dat is ongeïnspireerd in scène gezet en niet spannend. Veel gebeurt buiten beeld. De killer beoefent zijn drang op stuntelige, tamme en bloedeloze wijze en sluit met zijn handelingen naadloos aan bij de lusteloze activiteiten die de personages beoefenen.

Blind is slappe hap.

Rare film. Raar omdat de sfeer absoluut deugt, de beklemming absoluut overkomt en beroering opwekt, maar waar het acteerwerk, de dialoog en soms ook het verhaal niet overtuigen. De verschillen in competentie tussen de diverse filmcomponenten is nogal groot. Raar, die onevenwichtigheid. Jammer ook, want het maakt van een potentieel goede film uiteindelijk iets matigs.

De sfeer is duister, donker, viezig en wordt heel overtuigend neergezet. Met behulp van confronterende camerastandpunten en beklemmende close-ups scheppen de beelden veel van de sfeer. De unheimische muziekklanken onder de beelden maken het af. De setting tenslotte bestaat uit karig ingerichte en viezig uitziende ruimtes en heeft eveneens een indrukwekkend aandeel in de sfeerzetting.

De film voelt op momenten beklemmend en heeft spannende momenten maar wordt nooit eng. Verwacht geen spectaculaire schrikeffecten of Gore. De film is low budget en heeft weinig middelen om het verhaal groots op te pimpen. Af en toe is het zelfs saai en langdradig. De film voelt dan ook langer dan 1,5 uur.

Het acteerwerk is slecht. Niet overtuigend in expressie en in vocaal opzicht rampzalig. Niet goed voor de sfeerbeleving.

De dialogen zijn niet boeiend. Ze bestaan uit onzinnig gewauwel. Een vervelend puntje is dan ook dat er helaas buitensporig veel tekst is. Neem daarbij het gegeven dat er geen acteertalent rondloopt en de teksten krampachtig en opgelezen worden uitgesproken en het moge duidelijk zijn dat de duistere en intrigerende filmsfeer langzamerhand afbrokkelt en tenslotte onvakkundig om zeep wordt geholpen.

Ondanks de vele dingen die niet deugen, werd ik op de een of andere manier en tot een bepaald moment absoluut in het verhaal en in de sfeer getrokken. Ik was toch even de weg kwijt. De indringende beelden en de sfeer doen toch wat met je. Knap als dat gebeurt terwijl er van de rest niet veel deugt.

Lastig om cijfermatig te waarderen. Best ok. Maar net niet ok genoeg. Dus net geen voldoende.

Over vier gangsters die proberen het criminele milieu te ontvluchten en steeds weer met hun verleden worden geconfronteerd. Je zou Blinkende Lygter als een komedie kunnen beschouwen. De personages en de gebeurtenissen zijn er bizar genoeg voor. Ook als thriller of misdaadfilm kan de film ermee door met zijn sombere beelden en stevige uitbarstingen van geweld. Tenslotte is daar nog het drama in de vorm van flashbacks die vertellen over het verleden van de personages en over het pad dat heeft geleid tot het besluit om de criminele wereld te verlaten. Regisseur en schrijver Anders Thomas Jensen kleurt de flashbacks weliswaar humoristisch in, maar de humor poetst een verleden van traumatische ervaringen niet volledig weg.

Blinkende Lygter is een mengeling van licht en duister. Helemaal gelukt is de mengeling niet. De wisselwerking tussen licht en donker, tussen heden en verleden komt af en toe wat geforceerd over. Bovendien lukt het de film daardoor niet om in een lekker kijkritme te komen.

Maar niet getreurd. De film heef voldoende leuks te bieden, die de minpuntjes toereikend wegpoetsen. De absurde en droge humor en de karakterschetsen van de bizarre personages vergoeden veel. Daarnaast is het leuk om acteurs als Mads Mikkelsen en Nikolaj Lie Kaas in een prematuur stadium van hun carrière te zien optreden.

In Blitz vertelt regisseur en schrijver Steve McQueen het verhaal van de negenjarige George die in het door bombardementen geteisterde Londen tijdens de tweede wereldoorlog moedwillig van zijn moeder wordt gescheiden. Moeder Saoirse Ronan acht het raadzaam de jongen naar het veilige platteland te sturen. George laat zich onwillig meevoeren maar besluit alras terug te keren naar zijn moeder in Londen. De oorlog vanuit het gezichtspunt van een jongen. Een jeugdfilm, zou je denken.

Dat is deels waar. McQueen richt zich echter niet alleen op de negenjarige George maar legt er nog een ander verhalend perspectief naast. Een tweede verhaallijn. Het verhaal van de achtergebleven moeder loopt parallel naast het verhaal van George. De tweeledige opzet resulteert in een film met twee gezichten. De ene verhaallijn vertelt op een volwassen en behoorlijk conventionele manier over het leven in Londen tijdens de Blitz. De andere verhaallijn beziet traumatische gebeurtenissen, onvoorspelbaar gedrag van mensen en het ruïneuze landschap dat Londen deels is geworden door de ogen van een kind. Beide perspectieven zijn in aanzet interessant. Beide verhalen krijgen echter te weinig tijd om zich met psychologische en verhalende diepgang te vullen.

Saoirse Ronan acteert naar behoren. Ze krijgt helaas geen gelegenheid haar personage van gelaagdheid te voorzien. Haar verhaallijn vertegenwoordigt een halfslachtig drama dat op zich vaardig is uitgevoerd maar erg oppervlakkig blijft. De verhaallijn waarin George figureert volgt het scenario van een klassieke avonturenroman die maar niet echt spannend wil worden. Blitz is een brave film die zowel op het spannende als op het emotionele vlak maar weinig raakt. Audiovisueel trouwens best in orde hoor, maar inhoudelijk gewoon zo braaf, zo zonder verrassing en zo vlak.

De zee is altijd een dankbare setting die goed in staat is bij de kijker een angstig gevoel op te wekken. De zee is groot, onpeilbaar diep, onvoorspelbaar en vol onzichtbare gevaren. De nietigheid en hulpeloosheid van de mens die zich met de zee en haar mysteries inlaat, wordt niet voor niets in talloze films spannend uitgespeeld.

In The Block Island Sound vormt de zee de achtergrond voor een verhaal dat ergens tussen horror en mysterie laveert. Als overal dode (zee)dieren worden ontdekt popt de vraag op of de massale sterfte te wijten is aan een natuurlijke oorzaak of misschien toch aan een bovennatuurlijke. De film creëert verwarring en onduidelijkheid over die vraag en maakt daarvoor heel behendig gebruik van zijn labiele personages.

Die personages presenteren allerhande verklaringen die allereerst vergezocht en belachelijk klinken, maar toch onder de huid kruipen en op den duur twijfel zaaien over hun mate van onzinnigheid. De spanning in de film wordt door de vele speculaties en het vele giswerk prima opgewekt. Wat is realiteit en wat niet. Wat is onzin en wat niet.

De film heeft een aantal leuke horrorscènes en verontrustende momenten. In de eerste plaats de dode dieren die massaal opduiken en zorgen voor een onheilspellende sfeer. Dan zijn er de visoenen die de labiele personages overvallen en die de werkelijkheid vertroebelen. En dan is er nog het sounddesign. Verontrustend zijn de eigenaardige geluiden die van de zee afkomstig lijken en die de grauwe en angstwekkende atmosfeer nog eens extra versterken. De film drijft vooral op sfeer en ziet af van geriefelijke jumpscares om de kijker een ongemakkelijk gevoel te bezorgen.

The Block Island Sound is een fijne kleine film die diverse horrorelementen op interessante wijze combineert. De film had iets meer variatie mogen hebben in de verhaallijn. Die suddert over het algemeen prettig, maar vertoont weinig afwisseling en voelt soms wat langdradig. Het acteerwerk is echter goed. De sfeer fantastisch.

Prima film.

Is een film die wordt gekenmerkt door banale en platte humor een goede film? Waarschijnlijk niet. Is zo'n film een goede comedy dan? Het antwoord op die vraag is al lastiger. Goede comedy is net als de betiteling 'goede film' immers niet meer dan een relatief begrip. Ik vond 'm niet goed, maar wel redelijk leuk. Ik hou erg van simpel en gemakkelijk en voorspelbaar en plat op z'n tijd. Deze film voldeed perfect aan die behoefte. Ik heb af en toe erg moeten lachen. En het opwekken van een lach is toch de functie van comedy. Een geslaagde film, denk ik dan.

Een film zoals deze die put uit de verzamelde platheid van talloze voorgangers is zeker niet origineel. Het enige onderscheid met al die andere platheid is misschien de invalshoek. Het plotlijntje is net even anders. Net even verrassender. Zo'n verrasing is trouwens ook maar relatief belangrijk. Het is immers niet meer dan een ander kapstokje voor dezelfde herkenbare humor. Smakeloos, gemakkelijk, hersenloos en ontzettend banaal. Van die humor.

Geen hoogstaand vermaak dus, maar op momenten wel heerlijk grappig. De platte situaties zijn vaak leuk. De platte personages bijna nooit. Zo'n Leslie Mann is als personage niet grappig, maar de omstandigheden waarin haar personage terecht komt zijn dat vaak wel. Dat feit geldt voor bijna alle personages.

Eén personage vormt de uitzondering. Dat is het personage dat wordt gespeeld door John Cena. Hij beviel mij goed op het komische vlak. De man heeft een grappige blik en speelt een geloofwaardige onnozele hals en naïeveling. Misschien hielp het dat ik niet werd gehinderd door enig historisch besef aangaande zijn persoon.

De lengte van de film is overigens te lang. Hou het bij een comedy van deze aard gewoon op maximaal 90 minuten en liefst korter. Na een dik uur film was mijn honger naar platte humor wel gestild.

In deze film draait het niet om ideologieën of om heldhaftige geallieerden die de nazi‘s een lesje leren. Het gaat zelfs niet om oorlogsvoering. In deze film gaat het om goud. Alhoewel, misschien gaat het ook wel om de missie van een deserteur die gerechtigheid wil en wraak wil nemen op een groepje SS-tuig. De film heeft in die zin wel iets van een western.

De setting en het scenario doen eigenlijk niet erg ter zake. Het verhaal schiet vele richtingen uit. Het draaiboek is desondanks vrij dun, maar is wel lekker absurd en humoristisch. Dat heeft alles te maken met bizarre gebeurtenissen en bizarre wendingen. Minder met de personages.

De personages zijn vrij kleurloos ingevuld. Deserteur Heinrich heeft weinig charisma, beschikt niet over zelfspot en is sowieso nogal humorloos. De overige personages zijn ook nogal bleekjes ingekleurd. Een uitzondering is een clichématig vormgegeven SS-officier die een grotesk monster verbeeldt. Hoewel een karikatuur is het personage bepaald niet kleurloos. Hij is zelfs wel grappig.

De actiescènes zijn goed. De muziek is niet onaardig en sfeervol. De situatieschetsen zijn absurd en best leuk, maar deden mij dan weer erg denken aan bijvoorbeeld Inglorious Bastards of Kelly‘s Heroes. Ik had steeds de indruk alles al eens eerder gezien te hebben. Verwacht dus geen originele film, maar stel je in een op formulewerkje dat rijkelijk put uit betere voorgangers en dat best aardig doet.

Vraag: What is a four-letter word for a type of woman that ends in u.n.t.

Antwoord: Aunt.

Hilarisch, vind ik dit. Veel van dit type humor is in woord aanwezig in deze productie. Ook in visueel opzicht laat de humor zich niet onbetuigd. De film is beeldend gevuld met Monty Python-achtig absurdisme dat vaak even hilarisch werkt als de humoristische droogheid van de teksten. De eerste scène zet gelijk de bizarre toon en maakt duidelijk dat het hier niet gaat om een serieuze splatterfilm. Een prettige constatering, want dan weet je meteen waar je aan toe bent.

Droge en absurde humor worden afgewisseld met kleurrijke gore die met behulp van misselijkmakende vochtige geluidseffecten een meer plastische vorm van komedie verbeeldt. In de overtrokkenheid van de vleselijke beelden dacht ik tenminste een komische insteek te bespeuren. Voor mij was de grap er door gebrek aan variatie al snel af. Geef mij maar leuke tekstjes en andersoortige vormen van visuele humor. Die werken voor mij beter.

Er is nudity. Het disfunctionele naakt werkt prima als onderbrekend intermezzo en is een prettige visuele beleving. De actrices zijn er bedreven in.

Het algehele acteerwerk daarentegen is van een minder bedreven kaliber. Niet heel storend, maar de komische impact van de tekstjes en de handelingen zouden wellicht nog groter zijn geweest als dat niveau hoger had gelegen. Gewoon niet al te veel op letten, luidt het devies. Die houding houdt beginnende ergernis die aan het einde van de film de kop opsteekt, binnen de perken.

De film is iets aan de lange kant. Slecht acteerwerk en herhalende actie wreken zich enigszins. Op het eind verloor ik de concentratie een beetje. Toch wat teveel herhaling van effecten en onzin. Een filmduur van maximaal 80 minuten is in mijn ogen voldoende voor films als deze.

De score is fantastisch. Punky rockabilly. Fijne luidruchtige muziek van "Southern Culture on the Skids. Een bandje dat ik al jaren leuk vind en zelfs al eens live heb mogen meemaken. Dat was feest. Hier is het een fijne verrassing.

Bedankt alexspyforever. Heb er van genoten.

Een film die eigenlijk maar één ding uitschreeuwt en dat is: gein trappen. De hele film bestaat uit onzinnigheid, waanzin en absurdisme. Een film zonder veel serieuze inhoud dus. Een film die met recht als een splatter komedie betiteld kan worden. Best leuk is ie.

Ergens kort na aanvang hoor je heel even een dun laagje serieuze kritiek. Humoristisch aangezet, dat wel. Maar toch. De kritiek richt zich op het falende griezelgehalte van de moderne horrorfilm. Althans als je de organisator van het filmfestival waar het verhaal zich afspeelt mag geloven, die in zijn openingsrede het gebrek aan shock in moderne horrorfilms aan de kaak stelt. De man wekt met zijn speech enigszins de verwachting dat deze film alle shockerende hoeken van het horrorgenre tot op de bodem gaat uitdiepen en van nieuw elan gaat voorzien. Dat doet de film echter niet.

Integendeel zelfs. De film staat bol van vertrouwde schrikeffecten en put vrolijk uit het reservoir met horrorfilmclichés die juist in de eerdere toespraak nog ter discussie stonden. In plaats van korte metten, worden de clichés gekoesterd. En ach, hoe voorspelbaar het dan allemaal ook is, het gebruik van de clichés heeft absoluut iets eigens en is gewoon erg grappig.

De film is een hommage. Verwijzingen naar bekende horrorfilms zijn er genoeg. Leuk. De verscheidenheid aan horrordreiging die passeert is dientengevolge groot. Zombies, vampiers, monsters, poppen, psycho killers etc. Alle onderdelen en personages uit het genre komen voorbij. Een heel afwisselend filmpalet ontstaat. Veel horroractie gegarandeerd. Veel horroractie geslaagd.

Het is vooral de losse en luchtige insteek die de film leuk maakt. Scherpe en melige oneliners en dialogen, afwisselende vormen van dreiging, fijne effecten en veel vaart. Fast Food horror ten top. Met het accent op humor. Met het accent op entertainment. Met het accent op lol.

En dat is leuk.

De eerste minuut is een beloftevolle voortuitblik op hetgeen dat gaat komen. Bloed, marteling, vernedering, mutilatie. You name it.

Voordat we zover zijn ploegen we ons eerst drie kwartier lang door de introductie van de oninteressante personages, en spelen we de spelletjes Hit and Run en Hide and Seek. Dat doen we met het wrede geboefte en met de slachtoffers to be. Oftewel, de opbouw en de verdere ontwikkeling van het verhaal duren lang, zijn voorspelbaar en zijn niet spannend.

De laatste twintig minuten neemt de horror de plaats in van de voorspelbare actie. Bloed, marteling en gore passeren de revue. Niet heel expliciet overigens. De camera laat de echte wreedheid nauwelijks zien. Met de camera dicht op de huid, veelal gepend op de gezichten en met gebruik van niet-confronterende camerahoeken blijft de meeste wreedheid buiten beeld. Een paar uitzonderingen daargelaten. Wat de beelden niet doen, doen de geluiden overigens wel. De bijpassende geluiden laten nergens iets aan de verbeelding over.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik na het zien van het lange en oninteressante voorspel niet bepaald zat te wachten op enigerlei vorm van smerigheid. Als 'functioneel' onderdeel van een verhaal en als versterkend middel voor de inleving vind ik het wel ok, maar puur als effectbejag, mag het gelaten worden.

En dat gebeurde hier gelukkig.

Blood on the Moon werd geregisseerd door Robert Wise. Bij mij bracht die naam slechts vage herkenning teweeg. Best ernstig, want de man deed de regie voor films als The Day the Earth Stood Still (1951), The Haunting (1963) en Star Trek: The Motion Picture (1979). Films die ik goed vind. West Side Story (1961)en The Sound of Music (1965) deed hij ook, maar met dergelijke films heb ik minder affectie. Wise deed ook nog de montage voor de film Citizen Kane (1941). Een regisseur dus die zich in een breed scala aan filmgenres heeft begeven.

In Blood on the Moon voorziet hij de western van de stijlelementen van de Film Noir. Het levert een stilistisch buitengewoon fraaie film op. De meeste scènes spelen zich in de nacht af en Wise gebruikt de nachtelijke omstandigheden heel handig voor het creëren van een contrastrijke cinematografie. Die is zichtbaar in sfeervol schaduwwerk, in het onheilspellend oplichten van de ogen van de personage, in de (suggestie van) beweging in donkere hoekjes. Mooi.

Inhoudelijk is de film minder buitengewoon. Eerder vrij standaard. De film verhaalt van een cowboy die tussen twee kampen geraakt en beide kampen tegen elkaar uitspeelt om uiteindelijk voor de keuze te worden gesteld om het goede te doen of niet. Wat het goede is, wordt snel duidelijk gemaakt. De kwalificaties goed en slecht zijn niet bijzonder diep toegedekt zoals in de Film Noir wel het geval is.

De film speelt zich af in een wrede wereld waar alles in het teken van winst en verlies staat en men niet kijkt op een dode meer of minder. Een gewelddadige wereld, waar de kogels lustig rondvliegen en de vuisten veelvuldig worden gebald en gebruikt. De onderlinge strijd is rauw en bruut. Hoogtepunt is een heftig saloongevecht tussen Robert Mitchum en Robert Preston dat in het (half)duister plaatsvindt en waarbij het meubilair door de lucht vliegt. Een naargeestig en rauw gevecht dat uitstekend past in een sombere en harde film. Beide zijn heerlijk om naar te kijken.

Vooral het acteerwerk is heel povertjes in deze "horror". De meeste andere onderdelen van de film zijn eveneens niet indrukwekkend. De film is amateuristisch, langdradig en niet spannend.

De film speelt zich af in de kunstwereld. Met die setting probeert de film een kunstzinnige uitstraling op te roepen. Dat lukt eigenlijk amper. Een paar aardige POV shots en wat scènes waarin ludieke neon art centraal staat, zijn het aanzien waard. De overgrote rest is visuele rommel. Een waardevolle bijdrage tot een sinister sfeertje of welk ander duister sfeertje dan ook heeft de overgrote rest in ieder geval niet.

Horror dus. Klopt wel, denk ik. Er wordt gemoord. Er zijn kills. Er vloeit bloed. Er is wat bloederig artwork. Heel indrukwekkend is het edoch niet. Spannend is het ook niet. Een boeiende verhaallijn is er evenmin. Het is gewoon niet veel.

Een paar naaktshots en wat softe erotiek zorgen voor de sleazy touch. Een geslaagde touch, maar van veel connectie met de verhaallijn is geen sprake. De uitstapjes rieken naar sensatie. En hoewel, totaal overbodig en niet functioneel, zijn ze eerlijk gezegd best leuk om te zien. Ze leiden af van het verhaal. En alles dat afleidt van de eigenlijke film is al snel leuk om te zien.

Nee, slechte film. Voorzien van een doorzichtige valse kunstzinnige laag. Voorzien van een slecht onderbouwd en wazig verhaal. Voorzien van een slechte editing. Van slechte effecten. En van erg pover acteerwerk. Echt verschrikkelijk.

Een low budget film, dus weinig (goede) sfx en weinig variatie in decor en setting. Met noodgedwongen veel gebabbel om het gebrek aan actie te compenseren. En wat voor gebabbel. Leeg kunstzinnig gebabbel uitgesproken op mechanische wijze door mechanisch acterende acteurs. Dat zijn geen leuke dingen. De vrouwelijke hoofdrol is het meeste aan het woord en spant de amateuristische kroon. Zij is verschrikkelijk.

Iets positiefs nu. De muziek deugt. Varierend van klassiek piano tot dreinende synthesizer. Vermakelijk maar helaas van weinig toegevoegde waarde in een scène. Goeie muziek, maar het komt er niet uit. De muziek zet amper een punt. Best jammer.

Maar goed, de film is dan ook slecht. Sfeerloos. Niet eng. Niet spannend. Gewoon niet veel, eigenlijk.

Voor een slasher heb je niet veel nodig. Een moordenaar (liefst psychopatisch) en slachtvee dat op groteske wijze ter dood wordt gebracht met behulp van scherp en puntig materieel. Uiteraard moet de film ook zijn voorzien van spuitend bloed en gore. In deze film zijn al deze elementen ruim voorhanden. Een gemakkelijke voldoende zou je dus zeggen.

Nee, Het hangt er tegen aan. Veel gore. Veel bloed. Jazeker, maar ook voor het voetlicht gebracht door vooral hele zwakke effecten. Leuk als in een film het humoristisch element overheerst. Storend als de film zich als serieuze slasher profileert.

Dan de killer. Absoluut psychopatisch maar niet creepy door veel te doorzichtige intenties en handelingen. Net als het verhaaltje. Net als de personages. De film zet de kijker nergens op een dwaalspoor en daagt hem nergens uit, met als gevolg dat plotlijn, personages en killer al snel niet meer intrigeren. Geen moordende handeling is derhalve erg spannend. Bovendien wordt de killer ook nog eens vertolkt door een slechte acteur, wat niet bijdraagt aan zijn geloofwaardigheid.

In z’n algemeenheid blinkt de film trouwens uit in slecht acteerwerk. Zelfs een gerenommeerd actrice als Louise Lasser past zich gemakkelijk aan het lage acteerniveau aan. De film haalt zeker niet het beste in de acteurs naar boven. Althans niet zichtbaar. Misschien kunnen ze ook gewoon niet beter.

Tot slot nog even iets anders benoemen. En wel dit: de film is weinig sfeervol. Er is geen suspense. De score gaat nog wel. Die voedt de spannning (welke spanning?) nog ietsjes. De lokaties daarentegen ademen weinig sfeer. Ook een spannende opbouw naar de kills ontbreekt.

Toch is het uitzitten van de film goed te doen. in de film gebeurt genoeg. De film biedt steeds voldoende afleiding die je doet vergeten dat de film eigenlijk heel vervelend is. Best knap.

Een Duitse horror- annex actiefilm. De premisse klinkt wat treurig. Een vampier aan boord van een lijnvliegtuig. Tja, dat klinkt op voorhand wel erg naar een kansloze poging om de vampierfilm nieuw leven in te blazen. Dat viel achteraf erg mee.

Schrijver en regisseur Peter Thorwarth voegt aan het simpele plotlijntje voldoende ingrediënten toe die van de film een aangename kijkervaring maken. Het verhaal heeft een spannend verloop. Een snelle opeenstapeling van spannende verwikkelingen leidt tot een enorme escalatie. De situatie aan boord van het toestel wordt stapsgewijs steeds onrustiger. Iedere gebeurtenis eist een reactie die de situatie steeds een graadje chaotischer en onoverzichtelijker maakt. En dat kijkt magnetiserend.

Hoe zit het met de horror? Het horroraspect is zeker aan de film verbonden. De bovennatuurlijke suspense is aanwezig en het bloed vloeit rijkelijk. Het uiterlijk van de vampier is geinspireerd door de look van Max Schreck in Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922). De inspiratie is onmiskenbaar zichtbaar en goed gelukt, hoewel de vampier in de uitvoering veel beweeglijker en dierlijker oogt. Prima monster.

Ook het persoonlijke drama, waarmee de vampier is opgezadeld en dat tegen de regels in geraffineerd leidt tot iets dat lijkt op emotionele binding met het afschuwlijke monster, wordt niet vergeten. Het onderdeel actie neemt ook een grote plek in. De gewelddadigheden en spannende situaties zijn niet van de lucht. De bodycount zonder bovennatuurlijke inmenging is hoog.

Blood Red Sky is een temporijke horror-thriller met een originele vampirische insteek. Leuk.

Een thriller-roadmovie waarin het op landelijke en verlaten wegen tot een kat- en muisspel komt tussen een psychopathische sheriff en een mooie jonge weerbare vrouw. De film begint tamelijk rustig met een eerste ontmoeting bij een tankstation tussen de verveeld ogende en vervelend aanwezige handhaver van de wet en de vrouwelijke bestuurder. Het is een ontmoeting waar je meteen een nare bijsmaak aan ontleent. De sheriff wordt heerlijk vals en angstaanjagend gespeeld door John Schwab. De jonge vrouw bij wie natuurlijk de sympathie van de kijker ligt, wordt prettig brutaal neergezet door Britni Camacho. Twee prima personages om een film mee te vullen.

De film bouwt de spanningsboog langzaam op. Tussen de rustige aanvang en het knallende einde wordt de spanning gevoed met allerhande dreigende gebeurtenissen die soms onderhuids blijven sudderen en zich soms direct en explosief ontladen. De film slaagt er op die manier redelijk goed in om de kijker blijvend geïntrigeerd te houden. De wetenschap dat er zich nog dingen gaan afspelen, wekt nieuwsgierigheid en spanning op. Behalve door de spannende situatie wordt de dreigende sfeer nog eens versterkt door de desolate setting.

Dat klinkt allemaal goed maar neemt niet weg dat het verloop toch wel voorspelbaar is. De impact van de dingen die zich vervolgens nog afspelen is niet zo groot. Er zijn natuurlijk legio andere films met eenzelfde scenario. De ontwikkelingen kunnen dan ook in grote lijnen door de kijker worden ingevuld. Het plot is gewoon niet origineel. Dat de film desondanks prettig kijkbaar en redelijk spannend is, is een knappe prestatie. Blood Star is dan misschien geen bijzonder verrassende maar wel een solide thriller die profiteert van twee prima personages, goed camerawerk en een sfeervolle setting.

Wow! De film begint meteen heftig met een moord. En niet de minste. Een douchescène waarin het vrouwelijke slachtoffer pontificaal zonder kleding wordt getoond, waarna ze door de killer flink wordt toegetakeld. Verbazing bij mij, want hoe is het mogelijk! Pontificaal naakt in een film van productiemaatschappij Blumhouse uit het jaar 2019. Zou dit een teken zijn dat de overdreven fatsoensnormen die in films van de laatste jaren gelden, eindelijk weer worden los gelaten. Een kentering? Ik hoop het maar. Nu nog iedereen aan de tabak en we kunnen de dubbelhartige moraal eindelijk weer de deur wijzen. Duimen maar!
Voor potentiële kijkers die nu verwachten dat deze blote scène betekent dat de rest van de film gelijke losse zeden hanteert, de waarschuwing dat de openingsscène in dat opzicht uniek blijft. De blote mevrouw uit de openingsscène komt trouwens nog wel eventjes terug verderop in de film. Even bloot en even bloederig. Ach, waarom ook niet, zal de regisseur hebben gedacht, toen hij de scène in de reprise gooide. Het is immers een geslaagde scène en één van de hoogtepunten van de film.
De rest van de film dan maar. Het verhaal is weinig verrassend. Gelukkig is de killer enigszins de moeite. Een moordenaar met een ethische code. Hij doodt alleen slechte mensen. Dat levert een aantal leuke moordscènes op. Helaas levert de verbale confrontatie tussen killer en slachtoffer, waar toch wel de tijd voor wordt genomen, weinig vuurwerk op. De slachtoffers hebben niet veel te melden. Beetje zonde van de tijd dus. De kills zijn op zich dan wel weer ok. Bloederig, bruut en gepleegd zonder enige vorm van genade.
Sean William Scott die de moordenaar speelt, doet dat goed. Emotieloos en nietsontziend jaagt hij op zijn slachtoffers. Iets meer achtergrond als verklaring voor zijn motivering om te doden, was trouwens wel leuk geweest. Veel meer dan wat oppervlakkige verwijzingen naar een slechte jeugd en een ongezonde moederbinding, geeft de film niet.
Een deel van de film bestaat uit de relatie met zijn moeder. Hoewel dus niet heel diepzinnig uitgeplozen, heeft de relatie wel een sinistere lading. De verhouding tussen moeder en zoon is intrigerend genoeg om de concentratie in de stukken film waarin niet gemoord wordt niet al te ver te laten wegzakken.
En zo dobbert het verhaal een beetje inspiratieloos voort. Op het einde van de film is er nog een twist, die met wat goede wil net niet belachelijk is, maar die de film wel definitief in de richting van een matige beoordeling trekt.
Ach, de film biedt weinig vertier. Het is een film met een aantal fijne gruwelijke scènes, maar ook een film met veel huiselijke tafereeltjes en probleempjes en obligate gesprekjes, die tussen het moordende geweld wat misplaatst aanvoelen en ook weinig boeiend zijn. De killer en zijn kills zijn de moeite. Als de killer zich in huiselijke of schoolse kring begeeft en de dramatische invalshoek het overneemt, verdwijnt de interesse meestentijds.
Matig.

Het tweede deel van de Subspecies franchise is beduidend slechter dan het eerste deel. In het eerste deel was het personage Michelle de sympathieke heldin die het tegen de vampier Radu opnam. In deze film is zij zelf een vampier geworden en is van haar stoutmoedige houding niets overgebleven. Het enige dat zij in het tweede deel doet is wegrennen en huilen. Na elke zonsondergang ontwaakt zij in haar elegante doodskist en reageert hysterisch omdat zij ontwaakt in een elegante doodskist. Michelle is niet meer een personage van enig belang. In Subspecies II is maar voor een iemand een hoofdrol weggelegd en die is voor Anders Hove als de vampier Radu.

Er is nog enige hoop op sympathie als Melanie Shatner (dochter van William Shatner) opduikt. Hoewel zij de beste acteerprestatie levert. Is haar personage absoluut oninteressant. Een waardige tegenspeler voor Anders Hove is zij niet. Dus draait het om Radu. En Radu heeft in deze film veel te doen. Zo heeft hij een ontmoeting met zijn moeder, die uitstekend en verrekte creepy door Pamela Gordon wordt gespeeld. Helaas zijn de onderonsjes met zoon Radu van een belabberd en lachwekkend niveau zodat de creepiness van mama een beetje teloor gaat. Radu ziet er trouwens wederom erg sinister uit. Hij geeft weer een heerlijke trash-versie van graaf Orlok ten beste.

De film grossiert niet in speciale effecten en ondanks dat het in de film draait om vampiers wordt er amper een druppel bloed vergoten. Alleen Radu en zijn moeder scoren op de horrormeter. Het horrorlabel dat de film draagt is verder niet aan de orde. Subspecies II is een vrij onschuldige film als het op de horror aankomt. Sfeervol is ie wel. De film werd evenals deel I in Roemenië opgenomen. De mooie oude kasteelruïne en de oude stad van Boekarest zorgen samen met een aantal scènes waarin de schaduwwerking goed is ingezet, voor een sfeervolle achtergrond bij het verhaal. En zo is Subspecies II toch wel weer het aankijken waard.

Kinderen hebben een onderzoekende geest. De drie moordende blagen in deze film hebben die nieuwsgierigheid ook. Het lijkt in beginsel een soort boosaardige nieuwsgierigheid te zijn, die elk kind eigenlijk wel eens heeft. Ieder kind trekt (bij wijze van spreken) immers wel eens een vlieg de vleugels uit om te kijken wat er dan gebeurt. Het is niet het gedrag dat je graag in een kind ziet, maar de onderzoekende kindergeest heeft daar natuurlijk weinig boodschap aan. Het hoort bij het opgroeien. We doen het daarom maar af als ondeugend kattenkwaad. En dat is het ook.

De drie blagen gaan echter iets verder. Ze moorden en ze doen dat heel geslepen. Hun moordzucht is juist daarom zo onrustbarend omdat hun gedrag gevoelsmatig niet heel ver van normaal kinderlijk sadisme en egoïsme afligt.

De boosaardigheid levert creatief moordwerk op en zorgt voor spanning in het verhaal. Wie denkt er nu aan kinderen als boosaardige terminators? Niemand toch. De volwassen personages in ieder geval niet. Die zijn geïnfecteerd met verbazingwekkende achterlijkheid, naïviteit en blinde liefde. Zelfs hele duidelijke aanwijzingen worden genegeerd.

De film haalt zijn spanning niet alleen uit de voltrekking van gewelddadige moorden, maar ook uit de vraag hoe lang de drie kinderen hun bloedige hobby kunnen blijven voortzetten zonder enig tegengeluid van een volwassene. Iemand zal toch wel eens iets doorhebben? Het feit dat de kijker beter weet hoe het zit dan de volwassen personages geeft de film een extra spannende impuls.

De drie kinderen acteren met overtuiging. Het oogt creepy als zij hun overwicht uitspelen op een slachtoffer en van iedere seconde lijken te genieten. Het oogt ook creepy als zij met kwaadaardige intenties hun kinderlijke onschuld tegenover volwassenen uitspelen met het opzetten van lieve kindergezichtjes.

De kijker (ik dus) krijgt trouwens op den duur een verschrikkelijke hekel aan die blagen. Ik kreeg er zelfs gewelddadige fantasieën over. Regisseur Hunt verzuimt het om die haatgevoelens een uitweg te geven. Begrijp ik wel. Maatschappelijk niet acceptabel. Maar het was wel lekker geweest om iemand in de film even de vrije hand te geven.

Een film die je absoluut niet serieus moet nemen. Ook een film die onmiskenbaar een zeer slechte film is. De personages zijn belachelijk. Het acteerwerk is amateuristisch. Dat wil zeggen: overdreven, houterig, onnatuurlijke mimiek. Het verhaal is stompzinnig. En ook visueel valt er maar weinig te genieten.

De film heeft twee bestanddelen die er tijdens het kijken regelmatig voor zorgden dat ik vergat dat de film onmiskenbaar een slechte film is. In de eerste plaats is daar de humor, die een hoog obsceen en laag-bij-de-gronds gehalte heeft. Het geëtaleerdete niveau raakt soms echt aan de bodem. Desondanks heb ik regelmatig smakelijk moeten lachen. Vergeef mij.

In de tweede plaats zijn daar de ouderwetse handgemaakte speciale effecten waarop best wel iets lachwekkends valt aan te merken. Ze zorgen weliswaar niet voor bloedstollende spanning maar ze zien er gewoon zo heerlijk niet-computergladjes uit. Het is genieten.

Jazeker, Bloody Bloody Bible Camp is een hele slechte film, die bij een objectieve beschouwing absoluut een zware onvoldoende scoort. Niks mee te maken, want ik heb me prima vermaakt.

Bloody Hell is aardig vermaak. De film is bruut, heeft enkele leuke plotwendingen en neemt zichzelf niet al te serieus. Wel is het verhaal wat aan de dunne kant. Door snelle cuts en vermakelijke dialogen is dat geen al te heikel punt, hoewel de film zeker scènes heeft die te lang worden gerekt. De genre aanduiding komedie, die hier ontbreekt, zou als eerste keuze beter passen.

Leuk plot. Een Amerikaan met fighting skills die een actiefiguur niet zouden misstaan wordt door een gekke familie in het merkwaardige Finland ontvoerd. Een sympathieke figuur die gesprekken met zijn alter ego voert. Zijn geweten zogezegd. Het zijn leuke en vlotte gesprekjes die amuseren zonder echt heel grappig te zijn. Ze functioneren echter goed als afleidingsmateriaal voor het gebrek aan verhalend fundament.

De film is een komische horror en past wel in het subgenre van de Backwoods horror, hoewel de toon daarvoor misschien wat te luchtig is. De film overtuigt met absurde situaties niet echt op het realistische vlak. En een Backwoods horror doet dat zeker wel? Ja. Daar zit wat in. Ik bedoel eigenlijk dat de insteek van een Backwoods serieuzer is. Het decor en de personages pretenderen meer realisme. De belevenissen van de protagonist zijn in zo’n film niet per sé onmogelijk. Ook met betrekking tot de setting is het realistische gehalte groter dan het parodistisch vorm gegeven Finland en zijn gekke bewoners.

Bloody Hell is een film met absurde situaties en personages. In Bloody Hell is serieuze inleving niet aan de orde. Gedurende de hele speelduur hangt een niet aflatende knipoog naar de personages (belachelijk aangezet), de handelingen (zeer overtrokken), de gore (vooral hilarisch in beeld gebracht) en de dialogen (luchtig en ironisch) boven het hoofd van de kijker. Het niet serieuze sfeertje ligt er steeds erg dik op. Beetje vermoeiend is dat soms wel.

Bloody Hell is een nonchalante film. Slordig geënsceneerd met scènes die niet prettig op elkaar aansluiten en die soms te lang worden uitgesponnen. De film heeft komische intenties, maar hardop gelachen heb ik niet. Hoogstens een klein beetje gegniffeld.

De titel doet een winterse slasher vermoeden, maar dat blijkt niet het geval te zijn. De film speelt zich in midzomer af en de plaats van handeling is een hotel waar de tijd heeft stilgestaan. Het hotel is blijven steken in het jaar 1959 ten tijde van een nieuwjaarsfeest en wordt bevolkt door geestverschijningen.

De film is een goedkope rip-off van een film als Evil dead. Van de acteurs moet je niets verwachten. Van het verhaal ook niet. Dat is pure pulp en kent de meest onzinnige plotwendingen. De ene onzinnigheid volgt op de andere. Er wordt wel flink gemoord, maar dan zonder eerst een goede duistere atmosfeer neer te leggen of zorg te besteden aan het moordwerk dat in aanzet best creatief is, maar er gewoon belachelijk uitziet. Van spanning is geen sprake. Soms willen grote hoeveelheden bloed en een goede dosis gore nog wel eens iets van de slechte kwaliteit vergoelijken. Beide zijn echter niet noemenswaardig aanwezig.

Bloody New Year is lachwekkend slecht en pure tijdverspilling.

Drie vrouwen worden in een huis gevangen gehouden. Meer valt er eigenlijk niet over te zeggen. Dit gegeven omvat de gehele film. Geen intriges. Geen kat- en muisspel. Geen pychologische oorlogsvoering. Helemaal niets.

Wat nog meer? Slecht acteerwerk. Slechte dialogen. Slechte cameravoering.

Oh, toch nog iets positiefs. Ik had gelukkig de mogelijkheid deze productie in gedeelten te kunnen bekijken. Om deze bagger in één keer te slikken, zou echt ondoenlijk zijn geweest.

Van Fritz Lang, de Duitse regisseur die in 1933 het nationaalsocialistische Duitsland verliet en zich in de Verenigde Staten vestigde. The Blue Gardenia draait om de moord op een notoire vrouwengek (Raymond Burr) die op de avond dat hij werd vermoord in gezelschap verkeerde van Norah (Anne Baxter). Een vrolijke en alcoholrijke avond eindigt met opdringerig gedrag van Burr en met Norah die naast zijn lijk ontwaakt zonder enige herinnering aan het gebeuren. Ze vlucht in paniek in de veronderstelling dat zij de moord wel moet hebben gepleegd. Alle schijn spreekt in haar nadeel, maar zekerheid is er niet. Niet voor Norah die de avond omgeven door een alcoholische nevel beleefde. Ook niet voor de kijker die door Fritz Lang op suggestief beeldmateriaal wordt getrakteerd dat niet helder is te interpreteren.

The Blue Gardenia is een film over een schijnwereld en over een echte wereld. Over dromerige aannames en over de harde waarheid. De film vertelt over de wereld die schuilgaat achter romantische fantasieën en toont een botsing tussen zoete dromerijen en naakte feiten. De film introduceert sterreporter Casey Mayo (Richard Conte) als de verbindende factor tussen beide belevingen. Hij is de man die aan de zoektocht naar de mysterieuze vrouw die in het gezelschap van Burr verkeerde op de avond van zijn dood, een sensationele reeks artikelen wijdt. Hij is tevens de man die eenmaal onder de indruk van die vrouw uiteindelijk de allesverslindende zucht naar de scoop laat varen en het mysterie van de moord echt wil ontrafelen.

Fritz Lang maakt een sfeervolle thriller en schetst tegelijkertijd een instructief portret van de positie van de vrouw in het patriarchaal getoonzette Amerika van de jaren 50. Vooroordelen en een dubbele moraal bepalen de denk- en werkwijze in deze door mannen gedomineerde wereld. Het is deze wereld die Norah heeft gevormd en haar in haar ondergeschikte en naar liefde zwijmelende rol heeft geduwd. Haar eigen onwetendheid over het verloop van de bewuste avond doet de rest. Al die zaken maken dat de aan zichzelf twijfelende Norah steeds dieper wegzakt in een poel vol schuldgevoel en onmacht.

Anne Baxter speelt zowel de ietwat naïeve, blijmoedige en naar liefde hunkerende Norah als de gedesillusioneerde Norah zeer overtuigend. Ook het acteerwerk van Raymond Burr, Richard Conte en Ann Sothern is goed. Ze zetten een stel intrigerende personages neer die niet alleen maar zwelgen in somberheid, zich autoritair gedragen of romantische visies hebben over de toekomst maar die in het script ook de ruimte krijgen om binnen de toenemende beklemming af en toe wat luchtigheid te genereren. Doses ironie en zwarte humor zijn de personages niet vreemd en bevallen goed.

The Blue Gardenia is ondanks de vleugjes luchtigheid meestentijds een spannende en sfeervolle thriller die helaas door de studio werd opgezadeld met een ongeloofwaardig einde dat geheel contrasteert met de dreigende en beklemmende sfeer die de film zo effectief weet op te roepen. Het lullige einde van de film zou heel goed in een willekeurige romantische komedie passen en ontgoochelde mij behoorlijk. Nee, dat einde is bepaald geen lekkere kers op de taart.

Blue Miracle is een film die verloopt volgens één van de meest gebruikte plotlijnen in de filmgeschiedenis. Een groep underdogs doet mee aan een wedstrijd die veel te hoog gegrepen is, maar slaagt erin de hele wereld versteld te doen staan. Blue Miracle dus. Een film vol sentiment, feelgood, against all odds, underdogs, triomf en levenslessen. Een film die volgens verwachting verloopt, soms wat stichtelijk is en (verdomd als het niet waar is!) op waarheid is gebaseerd.

De film onderscheidt zich wat mij betreft op één punt van gelijksoortige vehikels. Dat is het onderwerp van de wedstrijd. Het gaat om vissen op volle zee. En wel op zwaardvis. En dat levert redelijk spannende beelden op. Een man met een hengel die een enorme tegenstribbelende zwaardvis naar binnen moet trekken is wel een opwindend gezicht. De weinige scènes die zich actief met het vissen bezig houden, worden enerverend in beeld gebracht. Het deed mij spanningsgewijs wel iets.

Uiteraard zijn de scènes eromheen emotioneel geladen. Als je je daarop instelt, valt het allemaal wel mee. Als je je instelt op een film die met een overbekende dramatische opbouw is uitgerust, dan is het allemaal zo erg nog niet. Als je je voorbereidt op een misantropische en alcoholische schipper die geheel volgens de regels van het genre ontdooit en zich ontpopt tot een geweldig mens, dan is dat weliswaar nog steeds niet bijzonder, maar wel draaglijk en gewoon degelijke feelgood kost.

Blue Miracle vertelt een uitgekauwd verhaal zonder diepgang. De kijker krijgt precies dat wat hij verwacht. De verwachting wordt heel kundig ingevuld en opgewaardeerd met mooie beelden van zee en vis.

Blue Moon vertelt van een avond uit het leven van Lorenz Hart. Hart was een gerenommeerde tekstschrijver die samen met componist Richard Rodgers in de jaren 20, 30 en 40 van de 20e eeuw, verantwoordelijk was voor het bedenken van Broadway-Musicals en voor het schrijven van de vele liedjes in die musicals. Bekende liedjes zijn bijvoorbeeld My Funny Valentine, The Lady Is a Tramp en natuurlijhk Blue Moon, waaraan de film zijn titel ontleent.
De film speelt zich af in restaurant Sardi’s in New York waar de première van de musical Oklahoma wordt gevierd. Een productie waaraan Hart part noch deel heeft gehad en waaraan zijn partner Rodgers met een andere tekstschrijver heeft gewerkt. Hart voelt zich gepasseerd en zit vol nijd. In het eerste deel van Blue Moon worden Hart en zijn verhouding tot de personages die later in Sadi’s zullen arriveren, uiteengezet. Aan de orde komen zijn broze samenwerking met Rodgers, zijn giftige jaloezie op de nieuwe tekstschrijver Hammerstein en zijn uitbundige genegenheid voor zijn protegee Elisabeth, die hem minder toegenegen schijnt dan hij haar.
Terwijl Hart op de premièregasten wacht, praat hij honderduit tegen de aanwezigen in het restaurant. Zijn uitgebreide monologen springen van het ene naar het andere thema en raken aan onderwerpen als vriendschap, liefde en kunst. Ze zijn scherp van toon en venijnig humoristisch. Een grote pluim voor scriptschrijver Robert Kaplow die al die scherpzinnigheid op papier wist te zetten. Uiteraard is de inspanning van Ethan Hawke die als Hart optreedt en de monologen grandioos reciteert, van grote toegevoegde waarde. Zijn personage voorziet in diverse emotionele stadia die stuk voor stuk overtuigend worden weerspiegelt. Hart is zelfbewust en onzeker, welbespraakt, snedig, charismatisch en tevens vermoeiend. Een complex karakter om te moeten spelen. Als gezegd, Hawke doet het erg goed. Zijn personage slaagt er uitstekend in om een spanningsveld op te bouwen in de richting van de binnenkomst van het ensemble dat verantwoordelijk is voor de première van de musical Oklahoma.
Het tweede deel van de film bestaat uit de confrontatie waarin Hart er alles aan doet om maar niet uitgerangeerd te raken. De scènes vervullen de kijker soms met plaatsvervangende schaamte, een gevoel van wanhoop en een vleugje medelijden.
Behalve het goede acteerwerk, de storytelling en het script verdient ook het gebruik van de ruimte en de enscenering van de personages daarin een positieve vermelding. Hoewel de film zich bijna in zijn geheel in dezelfde ruimte afspeelt, is de ambiance levendig en vol afwisseling. De camera volgt Hart op de voet die nu eens hier en dan weer daar rusteloos in de weer is. Opvallend detail is trouwens dat de geringe lichaamslengte van Hart op een of andere manier ook deel uitmaakt van de dynamiek. Zijn lengte valt op en is geen subtiel detail in het geheel.
In zijn monologen verwijst Hart vaak naar de film Casablanca (1942). Hij gebruikt citaten uit de film en doorspekt zijn monologen met zijn interpretaties van gebeurtenissen in die film. Ze dienen als illustratie bij zijn filosofische gedachten over bijvoorbeeld vriendschap. Er zijn trouwens wel wat paralellen te trekken tussen Blue Moon en Casablanca. Ook in Blue Moon is de bar een zeer belangrijke locatie. In beide films zijn twee mannen en een vrouw het ankerpunt. De melancholische finale van Blue Moon waarin Hart achterblijft terwijl de twee anderen gezamenlijk vertrekken, is overeenkomstig. Regisseur Richard Linklater lijkt met Blue Moon een eerbetoon aan de film Casablanca af te geven.
Gelukkig is Blue Moon meer dan slechts een eerbetoon. De film heeft een eigen smoel en weet met simpele middelen en een schitterend script een verfijnde en veelzijdige productie neer te zetten die bovendien ook nog eens verrekte humoristisch en vermakelijk is.

Coming of age-films zijn er veel. Het zijn films die van ervaringen vertellen die een ieder bekend voorkomen. Vaak zijn dergelijke films in een conventioneel feelgood jasje gestoken, die een ieder eveneens bekend zal voorkomen. Het is daarom interessant als een filmmaker een minder gangbare insteek kiest door bijvoorbeeld fantastische elementen aan de verhaallijn toe te voegen. Zo zijn er films waarin de transformatie naar de volwassenheid wordt vergeleken met de transformatie in een monster. Een weerwolf bijvoorbeeld (Ginger Snaps) of een vampier (Martin).

De Zwitsere Lisa Brühlmann kiest als schrijver en regisseur van Blue My Mind ook voor een legendarisch creatuur om een coming of age-verhaal te vertellen. Om welk creatuur het gaat, houdt de film lang verborgen. Er zijn natuurlijk aanwijzingen maar die zijn subtiel en verschijnen pas relatief laat in de film. Tot die tijd is het horroraspect slechts schaars aanwezig.

Dat is niet erg. De film is ook zonder de nadruk op de horror een boeiende film. Van actrice Luna Wedler had ik nog nooit gehoord, maar haar invulling van haar rol is indrukwekkend. Ze zet een furieuze vertolking neer van een jonge tiener die steeds meer wil ontdekken en ervaren en daarbij ook steeds meer de controle verliest. Ze is niet bepaald een sympathiek figuur. Van het fenomeen publiekslieveling is zij ver verwijderd. In deze film is opgroeien niet bedekt met een suikerlaag maar is de weg naar de volwassenheid een weerzinwekkende en duistere weg. Fascinerend om (af en toe hoofdschuddend) mee te beleven.

De protagoniste mag zich dan met een verfoeilijke ontdekkingsreis bezighouden, de film doet dat fotografisch gezien zeker niet. Visueel een mooie film. Krachtige kleuren. Harde beelden van de stad afgewisseld met bedwelmende visoenen in de natuur zorgen voor een sfeer van somber ongemak. Een sfeer die nog wordt versterkt door de energieke zwaarmoedigheid die om het hoofdpersonage hangt. De rit naar de ontdekking van het eigen ik is een wilde rit door velerlei golven van emoties.

Aan het einde was ik een beetje duizelig van alle destructieve, agressieve en rauwe ervaringen. Positief duizelig, bedoel ik dan. Toch zou het prettig zijn om de film enigszins schoon en vredig te kunnen verlaten, dacht ik nog. Gelukkig biedt het einde rust door een mooie serene tegenstelling te bieden met de woedende en deprimerende rit die eraan vooraf gaat.

Fijne film.

Regisseur Kate Bigelow vertelt met haar film een spannend, zij het niet immer plausibel verhaal over fetisjisme en wat dat met een (op het oog) normale burger doet. Meteen bij aanvang wordt de kijker meegetrokken in de fascinatie die mensen ondervinden als zij een wapen zien. Heel gedetailleerd laat de camera het dienstwapen van protagoniste Megan (Jamie Lee Curtis) aan het oog van de kijker voorbijtrekken.
Het wapen heeft een metalig blauwe glans. Het is een prachtig kil ding dat fascinerend in beeld wordt gebracht. Heel minutieus legt de camera de vorm en de eigenschappen van het wapen vast. Het laden van het wapen en het omgorden van het wapen op het uniform van Megan roept dankzij de kille schoonheid van het tafereel een ongemakkelijk gevoel op.
Kil en blauw zijn ook de overheersende kleurstellingen in de film. Het gevoel dat daarmee wordt opgeroepen is een permanente staat van alertheid. Gevaar dreigt op elke straathoek. De dood is alomtegenwoordig en kan op elk moment iedereen treffen. De nadruk op het dienstwapen maakt het gevoel beklemmender. Het wapen is een verleidelijke drug voor de één en veroorzaakt angst en onrust bij de ander. Verafgoding en mishagen.
Megan komt met beide sentimenten in aanraking. In haar werk en ook privé. Zodra Megan in een gesprek vertelt dat zij politieagent is, reageren de gesprekspartners steevast ijzig en terughoudend. Voor Megan aanleiding om het vijandige beeld dat men van een politieagent heeft ironisch aan te dikken. De scènes waarin dit gebeurt zijn humoristisch en leggen tegelijkertijd de eenzaamheid bloot die het beroep van politieagent in een crimineel New York met zich meebrengt.
Ron Silver is haar tegenspeler in een goede maar verachtelijke rol. Hij is een egocentrisch mannetje dat mensen ziet als smerige vlekken en zich ver boven hen verheven voelt. Voor hem is het wapen een fetisj. Een machtig ding met een sterkere aantrekkingskracht dan welke drug dan ook. Jammer dat de overduidelijke waanzin die zijn personage drijft, gedurende lange tijd geheel onopgemerkt blijft door de speurders van het politiecorps. Dat onbegrijpelijke staaltje speurzin doet iets afbreuk aan de inleving, de geloofwaardigheid, de spanning.
Ondanks de deuken die in het verhaal worden geschoten en die de plausibiliteit niet ten goede komen, is Blue Steel een prima solide actiethriller en speelt Curtis een zeer goede hoofdrol.

Hoewel de titel aannemelijk maakt dat er een verfilming van het gelijknamige sprookje aan de hand is, klopt dat niet. Geen blauwe baard te bekennen. Wel een moordenaar.

De opening is mooi. We luisteren naar de weersberichten op een radiostation. En terwijl we naar de weersberichten luisteren, laat de camera prachtig werk zien en worden we heel subtiel binnen gebracht in de sfeer van het verhaal. Een sfeer die beloftevol onheilspellend en bevreemdend aanvoelt. Spannend en geslaagd, zou ik zeggen. We zijn er klaar voor.

De film loopt voorts vooral door op deze sfeer die je gedurende de loop van de film in prettige zin onophoudelijk en doordringend blijft lastig vallen. Erg fijn als het verhaal verder niet veel om het lijf heeft. Want het verhaal doet eigenlijk niet meer dan zich af en toe te tonen door de mooie sfeervolle beelden heen en is weinig boeiend.

Het zijn de plaatjes die de show stelen. Beelden die een staat van psychische schimmigheid reflecteren. Beelden die de lucide droomachtige wereld weergeven waarin de hoofdpersoon rondloopt. Ze tonen warrigheid en onduidelijkheid, waardoor de vraag wat echt is en wat niet, immer de kop opsteekt. Door mee te kijken met de perceptie van het hoofdpersonage, heerst er voortdurende onduidelijkheid over de waarde die elke gebeurtenis en elke waarneming voor het verhaal hebben. Hallucinatie of toch niet? Vermoeiend hoor.

De hoofdpersoon bepaalt vanuit zijn beleving de invulling van alles. Zo ook de invulling van de overige personages die bij hun introductie veel karakterpotentie hebben en interessant lijken te zijn, maar dat helaas in de uitwerking nooit worden. Ze doen hun ding en verrassen niet. Ze worden door hem voorzichtig en steriel ingevuld. De invulling gaat nooit verder dan de eerste indruk, gaat nooit ver de persoon in. Men blijft figurant, zodat er altijd afstand is. Afstand voor het hoofdpersonage maar ook voor de filmkijker.

Bezien met de vertroebelde blik van het hoofdpersonage is die onpersoonlijke kijk op dingen misschien nog wel begrijpelijk. Toch is het nadelig voor de amusementswaarde van het verhaal. Een bredere ontwikkeling zou waarschijnlijk meer verhalende verrijking in de film hebben gebracht.

In de film veel prachtige shots. Absoluut. Prachtig verzorgd en uitgedacht. Met functioneel gebruik van harde kleuren. Confronterend en allerminst slaapverwekkend. Soms zelfs shocking. Men neme bijvoorbeeld de afschuwwekkende beelden van intern oraal en anaal onderzoek die heel plastisch en opdringerig af en toe in beeld komen. Die houden je wel even wakker.

Verhaaltechnisch is het dus allemaal niet zo interessant. Er gebeurt niet veel. En als er wat gebeurt, is er steeds die nare opborrelende vraag over het waarheidsgehalte. Dat onduidelijke feit neemt een groot deel van de spanning weg die door de sfeer zo doeltreffend wordt opgeroepen. Enigszins langdradig mag je deze film daardoor wel noemen, vind ik.

Gelukkig is er aan het einde van de film als het beschouwende perspectief van de hoofdpersoon even wordt losgelaten nog wel een verklarende ontsluiting van de nog hangende onduidelijkheden. Het schept enige opluchting en bevrediging en is een verdiende beloning voor de geduldige kijker. En die heeft dat ook wel verdiend!

Film met een spannende eerste helft en een tweede helft waarin de film als een plumpudding inzakt.

Intrigerende eerste helft met vaart. De vuurgevechten zijn spannend opgebouwd. Degelijk en flitsend camerawerk. Duistere en mysterieuze sfeer. Goede settings in de vorm van haveloze gebouwen en verlaten emplacementen. Leuk, leuk.

En dan. Halverwege is de vaart er opeens uit. Weg is de sfeer. Weg is de spanning. Opeens worden de scenes lang uitgerekt en lijken ze puur te dienen als vulling om de speelduur vol te maken. Saai.

De slotscenes vallen vervolgens ook behoorlijk tegen. Een hoop filosofisch gelal en een ongeinspireerde opbouw naar het finale vuurgevecht.

Rourke heeft een minieme rol en maakt geen indruk. Kwanten doet het leuk en Pinto is een lekkere sidekick.

Een aardige maar niet heel sensationele Oostenrijkse bijdrage aan het horrorgenre. Regisseur Marvin Kren oriënteert zich overduidelijk op de klassieker The Thing van John Carpenter en gebruikt daarvoor een setting in de bergen. Het ruige Alpenlandschap is imposant en leent zich prima als decor voor de strijd tussen een groep geïsoleerde onderzoekers en uit de kluiten gewassen micro-organismen.

De film ziet grotendeels af van computergestuurde effecten en zet voornamelijk handgemaakte monsters in. Dat feit verleent de film een zekere ruwe charme. Een charme die je in veel moderne monsterfilms waarin gladgestreken en steriele CGI-creaties de dienst uitmaken, niet vaak meer tegenkomt.

De personages zijn van hetzelfde kaliber. Geen gelikte jeugdige karakters met populair culturele referenties naar de kijker. Geen personages met een antiseptische uitstraling. De personages in deze film zijn slonzig. Hun gedrag is eigenzinnig. Alsof ze inderdaad al maandenlang ver verwijderd van de civilisatie een onderzoekstation bemannen. Eigenlijk wel verfrissend, ook al lijkt The Thing in dit opzicht eveneens een inspiratiebron en vindt op geen enkel moment heuse karakterbinding plaats.

Je zou de film als een ecologische horror kunnen zien. In het begin van de film wordt kort de link gelegd tussen de opwarming van de aarde en het verdwijnen van de alpengletsjers. Dat gebeurt niet heel nadrukkelijk maar biedt wel een verklarend kader voor de monstrueuze ramp die zich in de loop van de film voltrekt. De film is geen aperte waarschuwing tegen overconsumptie en ander mondiaal wangedrag. Het zijn zaken die op de achtergrond spelen. De film vertelt in de eerste plaats een verhaal over een groep mensen en een uitzonderlijke dreiging.

En dat verhaal is best aardig. Af en toe spannend. Af en toe dramatisch. De film biedt geen revolutionaire nieuwigheden, maar is gewoon een degelijk genrewerk dat vermaakt.