Opinions

Een rampenfilm die evenals zijn Amerikaanse soortgenoten behoorlijk clichématig in elkaar steekt. Met een deskundige die niet wordt geloofd, een gezin in distress, mensen die elkaar kwijt zijn, heldhaftige reddingsacties en een zoektocht, is de originaliteit ver te zoeken. Alle standaardcomponenten zijn aanwezig.

De opbouw naar de ramp neemt een groot deel van de film in beslag. De opbouw is te lang en houdt niet veel meer in dan een uitgebreide introductie van de personages. Waarschijnlijk is de lengte vooral ingegeven door het beperkte budget dat weinig grootse actie en grafische hoogstandjes toestaat. Anderzijds dient de opbouw ook om inleving met de personages te genereren. Echter, doordat de opbouw behalve lang ook wat saai is, lukt dat laatste maar ten dele.

Ja, het budget. Daar waar de Amerikaan gevuld is met graphics en spectaculaire actie, is Bølgen een stuk bescheidener. Er is relatief weinig visueel spektakel en er is geen sprake van gelikte actiescenes. De focus ligt meer op het elementaire verhaal. De acteerkunsten zijn dan belangrijk. Plot en acteerkunsten komen gelukkig goed uit de verf.

De ramp en de belevenissen erna worden zonder veel opsmuk gebracht. Behoorlijk rechttoe-rechtaan. Wel met een beetje drama, maar niet over the top. Ook hier bescheidenheid. Prettig.

Des te jammer dat op het einde de violen heel onnodig toch nog compleet los gaan. Het zal ook eens niet.

De film werd voor 750.000 dollar gerealiseerd en dat is te zien. Het monsterlijke brein, dat de bedreiging is in de film en waar de film zijn titel aan ontleent, ziet er niet bijzonder angstaanjagend uit. Is dat erg? Nee, want de film neemt zichzelf absoluut niet serieus. De film zit vol ironische humor, heeft belachelijke verhaallijnen en bevat een aantal scènes met zulke goedkope effecten dat je er alleen maar lachend naar kunt kijken. Effecten waarin poppen, rubberen attributen, animatronics en stop motion een rol spelen. Ze zien er belabberd uit. Ze roepen tevens een geweldig prettig gevoel op. Leuk. Leuk.

Onder die laag plezier ligt trouwens een summier serieus laagje. De film bevat wat bijtende maatschappijkritiek, die luchtig is verpakt. Verantwoordelijk daarvoor is “Mad Scientist” David Gale, die eenzelfde rol speelde in het vermakelijke Re-Animator (1985). Zijn optredens in de hersenspoelende tv uitzendingen “Independent Thinking”, waarin hij het kijkersvee en masse bespeelt, zijn kleine zelfstandige hoogtepuntjes tussen al het hersenloze rubberen geweld.

Met de gegevens lol en plezier in het achterhoofd kijkt de film lekker weg. En als je als kijker lol hebt, dan beoordeel je een film al snel milder dan die wellicht in objectieve zin verdient. De film heeft voldoende zwakke details die door het plezier dat de film uitstraalt, graag en gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Zo is het acteerwerk uiteraard erg matig, is het verhaal erg dun en is de speelduur te lang zodat de lol aan het einde stiekem nogal geforceerd aanvoelt.

Ach. Gezeur. Het fabriceren van hersenloos vermaak dat leuk is en lekker wegkijkt is gewoon knap.

Voorspelbaar en absoluut niet eng. Die classificaties hangen zeker aan de film. Het verhaal is vooraf in grote lijnen goed in te tekenen. De feelgood aan het einde inbegrepen. Met de horror valt het ook erg mee. Behoudens wat bescheiden bodyhorror, valt er niet veel te zien.

Desondanks heb ik me eigenlijk goed vermaakt. Het verhaaltje is best leuk. De film kijkt als een opwindend jongenssprookje. Zaken als een mindfuckende videogame, moord, doodslag en veel vrijheid van handelen, zijn aan mij wel besteed. Ik kon me in ieder geval erg goed inleven. En dat veroorzaakte toch een spannend gevoel.

De fijne bonus is er in de vorm van de kwade genius "The Trickster". Een hilarisch creatuur. Niet eng, maar heerlijk grotesk en over the top. Erg vermakelijk. Deed me wel wat denken aan Betelgeuse uit de film Beetlejuice. Ook zo'n hilarisch karakter. Vond deze Trickster trouwens leuker, want hij is venijniger en dat maakt hem geestiger. Althans, volgens mijn herinnering.

Nee, de film heeft inhoudelijk niet veel body, maar compenseert dat wat mij betreft met een hoge inlevingsfactor, een pracht van een kwaaie geest en met heel aardig acteerwerk.

Leuk.

Film die vooral in visueel opzicht opvalt. Prachtige (kille) kleuren, strakke lijnen en intrigerende ruimtelijke settings. Visueel prachtig en spannend.

Inhoudelijk is de film echter niet erg interessant of spannend. Het verhaal over klonen en geklooi met identiteit en dimensies is warrig en is in detail moeizaam te volgen.

Het verhaal begint beloftevol en zet een goeie spannende en duistere toon. Intrigerend.

Vervolgens blijft de film hangen. Het verhaal komt nooit echt tot wasdom, maar blijft steken in een warrige verhaallijn, die niet bepaald oproept tot gebiolologeerd kijkgedrag.

Door mijn steeds meer afnemende belangstelling, raakte ik op een bepaald moment de verhalende draad dan ook grotendeels kwijt.

Gevoed door kille muziek en de kil aanvoelende settings is de sfeer in de film treurigstemmig en onheilspellend. Op zich niet slecht, maar muziek, setting en script voegen zoveel kilte toe aan het verhaal, aan de omstandigheden en aan de personages dat geen enkele gradatie van warmte overblijft. Iets dat ik minder apprecieer.

Ik hou van inleving in een karakter of in een gebeuren. Beide zijn met name door de koudbloedige uitstraling van acteurs en gebrek aan emotie in het verhaal niet mogelijk.

Nee, ik kon er niet veel mee.

Het westerngenre zorgt in deze film voor de atmosferische entourage. Het verhaal heeft eigenlijk meer van een klassieke whodunnit. Nadat John Deakin (Charles Bronson) op een westernwaardige manier wordt overmeesterd en in een legertrein wordt vastgehouden, die door een fantastisch decor in de vorm van een besneeuwde berglandschap puft, neemt het verhaal een detectiveachtige wending.

Charles Bronson. Heerlijk. Toen ik onlangs The White Buffalo (1977) bekeek, realiseerde ik mij dat het zeker tien jaar geleden moet zijn geweest dat ik voor het laatst een film met Bronson zag. Volgens mij was dat Bronson als Paul Kersey in Death Wish 4: The Crackdown (1987). Een film die je met recht als een enorme afknapper kan betitelen. Nu is trouwens alleen het eerste deel van die reeks wel ok. Met de overige delen glijdt het niveau per deel verder af. Breakheart Pass is in ieder geval een stuk beter. Dus nog steeds blij met de hernieuwde kennismaking.

Niet dat Breakheart Pass een supergoeie film is. Dat niet. Het camerawerk houdt niet over. De camera registreert het gebeuren tamelijk saai en zakelijk. Een paar enerverende buitenopnames daargelaten, zijn de scènes weinig dynamisch geregisseerd. De scènes in de trein zien er nogal star uit

Het verhaal dan. Dat zit nogal grof in elkaar en hangt soms wel erg van toevallige gebeurtenissen aan elkaar. Echte suspense ontbreekt. Toch is de film over het algemeen prettig kijkbaar en op momenten zeker wel spannend. Dat laatste ligt vooral aan hectische oplevingen en aan Bronson die verrukkelijk stoïcijns, alwetend en doortastend aanwezig is. De andere grote namen die de film rijk is, vallen niet uitzonderlijk op.

Breakheart Pass is geen heuse western, maar eerder een grof uitgespeelde whodunnit in een western entourage. Heel solide geënsceneerd. Het verhaal is hier en daar een beetje fantasieloos, maar best leuk.

Tate Taylor heet de regisseur. Maker van matige thrillers. Breaking News past goed in het rijtje. Een matige thriller met moord en doodslag en met humor. De film wemelt van overtrokken vorm gegeven figuren. Elk personage is een karikatuur. Het verhaaltje is voorspelbaar. Het enige onvoorspelbare is het moment waarop het kaartenhuis, dat het hoofdpersonage rondom zich heeft gebouwd, ineenstort.

Steeds als je denkt dat het zover is, komt de film weer met iets op de proppen dat het verhaal rekt. Het scenario propt teveel ontwijkende zijplotjes in het verhaal. Het zijn er veel te veel om 100 minuten film op een bevredigende manier mee te vullen. Dat geldt ook voor de personages. Heel veel en allemaal zonder enkele diepgang. Stom. Personages hebben tenminste wat ontwikkeling nodig om humoristisch of dramatisch te kunnen worden ingezet. Lege omhulsels hebben geen emotionele impact.

Toch heeft de film wel veelbelovende satirische aanzetjes, Zo wordt bijvoorbeeld de mediageilheid van mensen op de korrel genomen. Of in geval van de mediamakers: de holle drang om te scoren. De satire is echter te vrijblijvend. Te willekeurig. Niet scherp genoeg. Niet prikkend genoeg. Op den duur is niet meer duidelijk waar de kijker nu geacht wordt om te moeten lachen. De film volgt een vage leidraad en biedt weinig satirisch houvast.

“Breaking News in Yuba County“ amuseert in beginsel goed, maar blijkt in het verloop steeds meer een leeg omhulsel te zijn, waarin de personages, het verhaal en de humor doelloos bivakkeren en nooit tot goeie bloei komen.

Wes Craven is een bekende naam, die met films als The Hills Have Eyes, A Nightmare on Elm Street en Scream zijn stempel op het horrorgenre heeft gedrukt. Bij the Breed staat zijn naam groots boven de titel, maar nadere beschouwing leert dat het hier meer om namedropping gaat dan dat Craven veel wezenlijke bijdrage aan de film levert. Niet veel kunstzinnige bijdrage althans. Hij zal daarentegen de geldbuidel waarschijnlijk wel wezenlijk hebben opengetrokken.

De regisseur heet Nick Mastandrea, die jarenlang de regieassistent van Craven was en met deze film debuteert als volwaardig regisseur. Waarschijnlijk heeft Craven hier en daar wel wat beschermende handelingen verricht, waardoor de film nog enigszins kijkbaar is. Erg goed is de film namelijk niet.

Het plot klinkt als een standaard plot van één van de talloze horrorfilms met dieren uit de jaren 70. Een groep twintigers brengt een paar dagen door in een hut op een afgelegen eiland. Al snel worden ze belaagd door agressieve honden. Dat klinkt behoorlijk afgezaagd en is in werkelijkheid ook zo.

De film is voorspelbaar en heeft onbedoelde humoristische momenten, die er nogal sneu uitzien. De personages zijn ontzettend cliché en moeilijk verdraagbaar. Ze vallen je daarbij ook nog eens lastig met het spuien van stompzinnige teksten die de verdraagbaarheid nog eens extra onder druk zet. Daartegenover staan een paar leuke actiescènes met de goed getrainde en angstaanjagende honden die ervoor zorgen dat de aandacht niet al te veel verslapt.

En dat is het wel.

De film doet in bepaalde opzichten erg denken aan monsterfilms uit de jaren 50 of 60. Hoe dat zo? Nou om een aantal redenen. De film heeft een monster dat overduidelijk een man in een pak is. Voorts: Dialogen die ondanks de paniek, formeel en harkerig blijven klinken. Onvermoeibare, degelijke en betrouwbare hoofdpersonages. Houterig acteerwerk. Rampspoed die zich nogal kneuterig voltrekt. Zwakke sfx. En een finale waarin het gevaar op onnozele en bombastische wijze wordt geneutraliseerd.

Verschillen zijn er ook. Een groot verschil met monsterfilms van jaren her is het gebruik van gore en het vele bloed dat vloeit. Altijd goed, natuurlijk, maar hier wreekt zich zichtbaar het kleine budget. Er is veel van alles, maar het ziet er niet overtuigend uit.

Een ander opmerkelijk verschil is het volgende. Bijna zonder uitzondering trekt ieder vrouwelijk personage haar kleren uit. Dat gebeurt vaak en zonder duidelijke reden en is pure exploitatie. De naaktscènes werken afleidend en zijn duidelijk bedoeld om het gebrek aan een inhoudelijk verhaal te maskeren. Hoe gaat dat verhaal dan? Welnu, een buitenaards monster heeft de slechte gewoonte om maagden te verkrachten. Een mooie vrouwelijke arts (die de kleren halsstarrig aanhoudt) en een politie inspecteur proberen deze misdaden heel stuntelig op te lossen. En dat duurt dan 77 minuten. Nee, het verhaaltje stelt echt weinig voor.

‘t Is dat de film een redelijk tempo hanteert, er wat naakt te zien is en de speelduur niet aan de lange kant is. Zo balanceert ie steeds net op het randje van doenbaar. Het had weinig gescheeld of ik had deze slechte film voortijdig de nek omgedraaid. Steeds net niet gedaan.

Het grote succes van Frankenstein (1931) riep natuurlijk om een vervolg. En zo geschiedde. Omdat het succes vrij onverwacht kwam, was een vervolg niet gepland. Altijd lastig. Hoe moet je in hemelsnaam een waardig vervolg fabriceren dat recht doet aan het wezenlijke monster en dat tevens de literaire waarde van het oorspronkelijke verhaal respecteert. Nou, dat doe je door de essentie van het ogenschijnlijke monster van Frankenstein te benadrukken en te verfijnen, zodat zijn ambivalente moralistische houding nog meer vermenselijkt en de strijd kan aangaan met de ethische waarden van de kijker.

In dit vervolg ontwikkelt het monster zich verder en wordt veel meer dan in de voorganger een wezen met sociale eigenschappen. Het monster ontroert. Het monster veroorzaakt afschuw. Het monster vertedert. Het monster beangstigt. De film maakt van het monster een complexere en indringender individu.

Het levert een goeie film op met veel diversiteit in de scènes en veel atmosferische spanning. Het monster krijgt beduidend meer screentijd. Zijn confrontaties met de mensen die hij ontmoet zijn spannend en intrigerend.

Zo heeft het monster een aantal gewelddadige confrontaties, maar heeft de film ook veel aandacht voor zijn individuele ontplooiing. De scènes waarin hij leert praten, wijn leert drinken en leert roken, vormen wat mij betreft het hart van de film. In die scènes, die soms wat komisch werken, ontwikkelt het monster zich en blijkt hij niet simpelweg de booswicht te zijn waar iedereen hem voor houdt.

Karloff Is weergaloos. Met blikken, mimiek, handgebaren en gebrekkige gespreksvoering verleent hij het monster een menselijk gezicht. Dezelfde technieken gebruikt hij om het monster te voorzien van een brute onbeschaafdheid. Met de beperkte uitingsmogelijkheden die het strakke masker en het harnas, waarin hij is vastgesnoerd, hem bieden, is het exposeren van een diversiteit aan monsterlijke expressie een behoorlijk knappe prestatie.

Elsa Lanchester is de bruid. Een eveneens kunstmatig gefabriceerde tegenhanger van het monster en bepaald geen schoonheid. Toch vond ik haar minder afschuwelijk dan tijdens mijn eerste visie van jaren geleden. Mijn smaak is blijkbaar veranderd. Beetje verontrustend is dat wel. Opmerkelijk is trouwens dat Elsa Lanchester in de film in een dubbelrol is te zien. In de openingsscène speelt zij de rol van de aantrekkelijke Mary Shelley, die in niets op de bruid lijkt. De metamorfose is frappant.

Het voorspel voor de eigenlijke film is verrassend. Bij een vervolg verwacht je in de opening een groots en lekker makend optreden van het monster als opmaat voor de angstaanjagende scènes die nog gaan volgen. Niets daarvan. De film begint met een rustige proloog waarin Mary Shelley getriggerd door Lord Byron een vervolg op haar boek begint te vertellen. Ondersteund door korte fragmenten uit de eerste film glijd je met deze inventieve voortzetting van die film heel gemakkelijk het vervolg in. Voelde goed.

In de meeste kritieken lees ik dat men Bride of Frankenstein verkiest boven de voorganger. Ik deel die mening, maar ik vergeet daarbij natuurlijk niet dat de eerste film de klassieke status absoluut verdient en tevens de film is die verantwoordelijk is voor het ontstaan van dit schitterende vervolg.

Film over advocaat die door de Amerikaanse regering wordt ingezet om te onderhandelen over de ruiling van door Russen gevangen genomen piloot tegen door Amerikanen gevangen spion.

Genoeg voer dus om alle registers open te trekken en een lekker potje Amerikaanse heroïek en Amerikaans patriotisme op de kijker los te laten. En hoewel dat zeker gebeurt, is in de film gelukkig genoeg ruimte voor nuance. De film verzandt niet in de versimpelde weergave van de aloude West (=goed) vs Oost (=slecht) religie. Er is zelfs ruimte voor Amerikaanse zelfkritiek. Dat feit maakt het kijken naar de film al een stuk prettiger.

De sfeer van paranoia die bij het spionagegenre hoort is aanwezig. Met oog voor detail wordt een precaire situatie geschetst waarin met omwegen te werk moet worden gegaan. Diplomatie, blufpoker en vindingrijkheid spelen een belangrijke rol. Verwacht geen grote hoeveelheden actie. De spanning zit in het spel van de onderhandeling en in de weergave van de benauwende sfeer.

Het acteerwerk is van hoog niveau en helpt enorm om de paranoïde spanning die gepaard gaat met onderhandelingen en ontmoetingen waarbij niemand het achterste van zijn tong laat zien, te verhogen. Spannend. Spannend.

In de film is dus ruimte voor nuance. De Russen en de Oostduitsers worden eens niet linea recta doorverwezen naar de onderste regionen van slechtheid. Er wordt zelf toegegeven dat het politieke machtsspel door iedereen op dezelfde manier en met dezelfde verachtelijke middelen wordt gespeeld. Verfrissend.

Het einde is helaas wel weer wat zoetig. Spielberg kon het toch niet laten om een flintertje van het Amerikaanse "land of the free-bullshit" te laten doorsijpelen. Het zal wel met commercie en kijkcijfers te maken hebben. Toch jammer.

De film werd in Wales niet bepaald positief ontvangen. Sensationeel, bezijden de waarheid en gericht op exploitatie. Zomaar wat termen waarmee de film werd behangen. En ja, een beetje sensationeel is het allemaal wel. In de film wordt gehint op een zelfmoordcultus onder jongeren. De film toont de jongeren als ze en masse de namen van hun dode vrienden joelen in de zompige bossen. De film toont ze als ze en masse naakt zwemmen in een meertje in een soort reinigingritueel. De onderlinge band is sterk. Zaken als loyaliteit en trouw spelen een grote rol. De jongeren gedragen zich als sekteleden. Maar of het allemaal waar is?

Zeer sfeervolle film die er cinematografisch prachtig uitziet. Veel diepgang op dat vlak. Tegelijkertijd gaat de film niet erg in op de sociale en psychologische betekenis van de zelfmoorden. Het verhaal blijft oppervlakkig en de kritiek vanuit Wales dat de film lijdt aan sensatiezucht begrijp ik wel en deel ik grotendeels.

De sfeer van de film is erg duister en erg somber. Een sinister onderwerp. Rauwe impressies. Enkele indringende sequenties met weinig kleur en lichtval. Geen vrolijkheid bij de personages. Grauw herfstweer. Een mistroostige score. Somber. Somber. De film hangt erg in die sfeer. Is er van doordrenkt. Er is dan ook amper plaats voor een poging om de achtergronden van de zelfmoorden te doorgronden. Die pogingen blijven aan de oppervlakte hangen en worden opgeslokt door de sfeer van sombere duisternis die de film omringt.

De gebeurtenissen worden voornamelijk getoond door de ogen van het vrouwelijke hoofdpersonage. Zij is nieuw in de gemeenschap en zoekt en vindt aansluiting bij de groep jongeren die een zelfdestructieve levensvisie als bindmiddel lijkt te hebben. De weergave van de gebeurtenissen is haar weergave. Is haar visie. Het is een weergave die de harde feiten vaak bedekt onder een laag van surrealistische beelden en droombeelden, waardoor de vraag over het waarheidsgehalte van een gebeuren vaak oprijst. Is het slechts haar beleving of is het echt. Die interpretatie is steeds aan de kijker. Ondanks het genot dat de fraaie plaatjes bewerkstelligen, is dat op den duur behoorlijk vermoeiend. De vraag over het waarom blijft onbeantwoord en dat steekt.

Laat ik het maar meteen recht voor z'n raap zeggen. De film speelt zich af in een alternatieve versie van onze wereld en dat feit verklootte het voor mij. Prachtige decors, prachtige effecten, prachtige lichtshows. Prachtige dingen allemaal, maar de alternatieve versie van de wereld bleef een ongeloofwaardig feit. Dat feit bleef een storende factor. Het wilde maar niet integreren in het verhaal. Het werd er nooit onderdeel van. Het voelde blijvend als een werkelijkheid in een fantasy. Niet fijn voor de beleving.

Prima verhaal. Gedegen fantasy met de juiste mysterieuze ingrediënten. Magie, vreemde creaturen, een fijne ouderwetse queeste. Maar steeds weer die confrontatie met die alternatieve versie van onze wereld die het verpest. Het verhaal past beter op een andere planeet of in een minder herkenbare dimensie. Het is wel duidelijk, denk ik. De herkenbaarheid verhinderde voor mij de inleving en onderdompeling in deze verder prima fantasy film. Ok, genoeg hierover nu. Verder met de rest.

Prima actie. Prima graphics. Prima personages. Leuke knipoog naar de buddy films. De humor laat verder wel erg te wensen over. Geen flitsende dialogen en scherpe oneliners. Nee, de humor is te dun gezaaid. Hiervoor ook een dikke min.

Leuke rol van Smith. Niet verrassend, want een herkenbaar personage. Doet ie altijd wel goed. Zijn tegenspeler Edgerton speelt een leuke freak. De chemie tussen beide ontbreekt dan weer wel. De interacties voelen stroef en ongemakkelijk.

Pas na afloop zag ik de naam Rapace langskomen. Niet herkend tijdens het kijken. Lichte schaamte daarover. Desondanks speelt zij één van de meest geslaagde personages. Erg boosaardig en erg sexy.

Ik gunde haar van harte een fantasievollere en meer passende dimensie.

De afgelopen jaren werden we in de filmwereld bedolven onder nobele wereldredders met buitengewone vaardigheden. Best leuk, maar op den duur, door de vastomlijnde structuur van al die films, ook wel wat vermoeiend. Misschien dacht James Gunn er ook zo over. Hij brengt met “Brightburn” een wat duistere variant op het superhelden thema. Een film waarin een jongen met superkrachten (Brandon) centraal staat die minder nobel met zijn krachten omgaat dan we gewend zijn van iemand die onnatuurlijk getalenteerd is.

Superhelden redden de aarde steevast van verschrikkelijke rampen en liggen met zichzelf psychisch overhoop vanwege de enorme verantwoordelijkheid die ze dragen. Dat principe vind je in deze film niet terug. Hier gaat het om een onschuldig uitziend joch dat zonder enige scrupules zijn krachten met onvoorstelbare wreedheid de wereld inwerpt.

In vergelijking met de films van Marvel en DC, zit deze bescheiden productie veel dichter op de huid. De beleving is echter. Meer conform de eigen wereldse waarneming. Ook is de film bloederiger, is de verhaallijn rauwer en is de ‘superheld’ gewetenlozer. Misschien kun je zelfs zeggen dat het onnatuurlijke hoofdpersonage hele nare menselijke trekjes heeft, die zijn uitvergroot (’t Is natuurlijk iemand met superkrachten) in zijn denken en zijn handelen.

De beweegredenen voor Brandon’s handelen blijven duister. De film geeft er weinig informatie over. We weten dat hij een vondeling uit de ruimte is. Meer niet. De film gaat grotendeels voorbij aan de oorsprong van Brandon. Hij komt immers ergens vandaan. Maar waar vandaan? En wat is zijn einddoel? Allemaal intrigerende vragen. Duidelijkheid geeft de film niet. Alle reden voor een vervolg dus.

De film is spannend en heeft horrortrekjes. De verhaallijn is simpel. De personages zijn dat ook. Daar valt in een mogelijk vervolg nog wel wat verbreding en verdieping te halen. Met name de dynamiek tussen Brandon’s ouders, die beide tamelijk rudimentair zijn vorm gegeven, mocht van mij best wat emotioneler. Toch wekken ze in al hun rudimentaire existentie, gelukkig wel enige empathie op. De hoofdrol van Jackson Dunn als jongen met superkrachten, is een goede. Hij brengt de psychopathische Brandon met genoeg overtuiging tot leven om hem serieus te nemen. Daar hoeft ie overigens niet veel voor te doen. Veel meer dan rondlopen met een misnoegde blik en het dragen van een slonzig superhelden outfit wordt van de jonge acteur niet gevraagd.

De film is vermakelijke meuk. Het zou me niet verbazen als de film de eerste in een reeks wordt. Hopelijk worden de sinistere invalshoeken en de psychologische hiaten daarin nog wat versterkt en aangevuld. De film leent zich echter ook goed voor verdere ‘ontplooiing’ binnen het genre van het platte vermaak. Dat laatste zal het dus wel worden.

Net als in het verrassend goede Talk to Me (2022), bouwen Danny en Michael Philippou rondom het thema rouwverwerking wederom een uitstekende horrorfilm op. De toon in Bring Her Back is ingetogener en de sfeer claustrofobisch. Bring Her Back bewerkstelligt langzaam een onbehaaglijk gevoel. De film begint heel bedrieglijk in een zonovergoten setting waarna de weersomstandigheden steeds somberder worden. Niet alleen buiten zijn de omstandigheden onaangenaam. Het huis waar het verhaal zich afspeelt ligt afgezonderd, is bedompt en hokkerig en wekt een beklemmende sfeer op.

Sally Hawkins is Laura. Een vrouw die haar dochtertje heeft verloren en de pleegkinderen Andy en zijn jonge zusje Piper in huis neemt. Hawkins is goed. Hawkins is eng. Hawkins verleent haar personage in eerste instantie vriendelijkheid. Ze gedraagt zich wel wat merkwaardig en dwingend richting de pleegkinderen, maar erg schrikbarend is het niet. Naarmate het verhaal verloopt, nemen in haar personage venijn en waanzin toe. De eerste helft verloopt rustig zonder expliciete horrormomenten. Toch weet de film met de beklemmende setting en het subtiele acteerwerk van Hawkins een bijzonder onaangename sfeer te creëren. Er heerst een strak gespannen sfeer waarin op elk moment een uitbarsting van welke aard ook, kan plaatsvinden.

De tweede helft van de film is minder ingehouden. Geweld, bloed en gore worden niet geschuwd. De beklemming neemt toe. Gelukkig valt er wat zwarte humor te ontdekken, die de drukkende sfeer op momenten iets verlicht. En dat is ook nodig want Bring Her Back is een intense beleving die een neerslachtig gevoel in de hand werkt dat onmogelijk genegeerd kan worden. Het afscheid van de film is ook nog eens morbide en bepaald niet vroliIk. Voor optimisme is geen plaats. Mission accomplished, zullen de makers warschijnlijk zeggen. Mee eens.

Ik was verbaasd om te lezen dat Bringing Up Baby in 1938 geen succesvolle film was. De opbrengsten waren net genoeg om de kosten te dekken. Regisseur Howard Hawks die toen al een regisseur van naam was, mocht zijn volgende film (Gunga Din (1939)) niet meer regisseren en wisselde van studio. Pas jaren later werd Bringing Up Baby naar waarde geschat. Tegenwoordig geldt de film als een gerenommeerde screwball-comedy. Met recht, zeg ik. Ook na tientallen jaren oogt de film nog heerlijk fris en is gewoon een goede comedy. De film steekt goed in elkaar en is over de hele linie grappig.

Bringing Up Baby heeft een prima basisgegeven dat zich steeds verder ontwikkelt en de kijker op een prettige manier en in een lekker tempo in zijn greep krijgt. De humor valt lekker. Met dank aan de bizarre, cartooneske situaties en aan de goede timing van de cast. Cary Grant en Katharine Hepburn zijn geweldig op elkaar ingespeeld. Twee tegengestelde karakters die bijzonder komisch (dis)harmoniëren.

Het verhaal is lichtvoetig van aard en zit vol fijne dialogen die als repeterend geweervuur op de kijker worden afgeschoten. Fijn ook zijn de running gags en de bijrollen die op de juiste momenten in het verhaal worden ingezet en aldus de komische verwikkelingen perfect ondersteunen of zelfs doen toenemen.

Bringing Up Baby is een uitstekende screwball-comedy. Schitterend gespeeld en geënsceneerd en zonder enige serieuze ondertoon. Ik heb me enorm goed vermaakt met deze fijne komedie.

Een lekker drama dat mediakritische elementen combineert met een relatie tussen een jonge filmaker en een jongen uit een achterstandswijk. De leuke Lily Newmark speelt de videokunstenares Leah die geëngageerde filmpjes op youtube plaatst. De jongen die van Afrikaanse afkomst is, is haar filmobject. Hoewel de relatie echt en eerlijk lijkt, vergeet Leah nooit haar filmproject voorop te stellen. Dat project is haar ticket naar roem en glorie in de kunstwereld.

De Afrikaanse jongeling beseft dat ook, maar laat zich desondanks helemaal inpakken. Tegen de emoties die bij liefde vrij komen is immers niets opgewassen. In deze film gaat dat een tijdje op, maar de film spreekt ook duidelijk uit dat twee personen uit twee verschillende culturele werelden elkaar natuurlijk kunnen liefhebben, maar dat liefde niet altijd alles overwint. De uiteindelijke winst gaat naar de cultuurverschillen.

In de film passeren niet alleen thema’s als racisme en sociale ongelijkheid, maar stelt de maker zich ook de vraag in hoeverre de mens gewend is geraakt aan zaken als ongelijkheid en racisme. De mens lijkt door het bombardement aan indrukken waarmee de media hem elke dag weer overspoelen, verdwaald. De mens is een slaafs en passief wezen dat niet bij machte is om iets aan welk onrecht dan ook, te veranderen.

Naast de normale objectieve filmcamera geeft de film veel ruimte aan de beelden die de camera van Leah schiet. Kunstzinnig en esthetisch verantwoord en aldus een afstand scheppend naar de kijker. In plaats van toenadering tot de personages trekken de beelden een grens. De belevenissen en ervaringen van een personage vinden niet rechtstreeks plaats, maar via de omweg van Leah’s camera. Het is alsof de levens van de mensen die zij filmt haar klinische bezit zijn. De camera onthardt met zijn kunstzinnige maar steriele weergave de werkelijkheid en maakt van de werkelijkheid een afstandelijk fenomeen waarop je geen invloed kunt uitoefenen. Laat staan dat je er veel emoties bij voelt.

A Brixton Tale is een fijne mengeling van drama en romantiek. Een veelheid aan thema’s passeert binnen de verhalende omlijsting. Soms verstikken ze het verhaal. De personages en hun ervaringen en belevenissen worden soms wel erg opgeslokt door de berg aan engagement en gedijen daardoor te weinig. De jonge cast is overigens erg goed.

Broken Arrow is één van de eerste westerns die een gedifferentieerder beeld schetst van de strijd tussen de blanken en de Indianen. Het simplistische beeld van de geciviliseerde blanke en de wilde Indiaan wordt in deze film genuanceerder weergegeven. Het besef begon door te dringen dat de geschiedenis zoals verteld en geschreven vanuit het perspectief van de blanke overwinnaar niet per se de ware geschiedenis is en de heldhaftige pioniers die de woeste inheemse bevolking verdringen eerder volkerenmoord dan ware heroïek bedrijven. De gewelddadige acties van de onderdrukte indiaan kwamen eerder voort uit noodweer dan uit pure bloeddorstige zucht. Het ging hun om zelfbehoud.

James Stewart speelt de rol van Tom Jeffords. Een historische figuur die in de 19e eeuw daadwerkelijk een rol van betekenis heeft gespeeld in het sluiten van een vredesverdrag tussen de blanken en de Apachen. Zijn belevenissen in de film zijn ietwat geromantiseerd. Zo krijgt de kijker een verzonnen liefdesgeschiedenis voorgeschoteld die het verhaal wat smeuïger maakt in een (wat mij betreft) overbodige poging de emotionele betrokkenheid met de held te vergroten. De film is niet vies van wat melodrama.

Prima rol van Stewart die als geen ander in staat is om een bepaalde alledaagsheid uit te stralen en tegelijkertijd een held te zijn. Iemand waarmee je je gemakkelijk kunt identificeren. Een mix van moreel besef en heldhaftigheid. Zowel Jeffords als de andere personages zijn overigens oppervlakkig vorm gegeven. Goede en slechte karaktertrekken zijn gemakkelijk te onderscheiden. Innerlijke worstelingen vinden niet heel indringend plaats.

Opvallend is dat de Apachen door blanke acteurs worden gespeeld. Ondanks de meer genuanceerde weergave van de Apache, speelt hier de tand des tijds nog een voorname rol. Af en toe wat storend. Zo vond ik Jeff Chandler iets teveel als een oudere gedistingeerde heer overkomen in plaats van als een opperhoofd der Apachen. Ook opvallend is het grote verschil in leeftijd tussen Stewart en zijn Indiaanse love interest Debra Paget. Fijn voor de veel oudere Stewart, maar het voelde soms wat onaangenaam. Tot slot nog even de prachtige karakteristieke Wild Western decors benoemen die een visuele en emotionele meerwaarde in de film hebben. Je waant je soms echt in het Wilde Westen.

Broken Flowers is een lichte en kleurige film. In plaats van harde (mannelijke) contrasten (toch wel des Jarmuschs) domineren zachte (vrouwelijke) pasteltinten. De kleur roze is prominent aanwezig. De kleur is verweven met het leidmotief en je komt de kleur zo vaak tegen dat je zelfs mag spreken van een running gag. Ik vond het in ieder geval erg grappig om de kleur op de meest vreemde plaatsen te zien opduiken.

Het begint allemaal met een brief in een roze envelop. Een brief afkomstig van een onbekende afzender. In de brief staat dat protagonist Don (Bill Murray) een zoon heeft. Onder druk van zijn buurman Winston gaat Don op zoek naar de afzender van de brief en naar zijn zoon. Er zijn vier vrouwen uit Don‘s verleden die in aanmerking komen. De laatste raad van buurman Winston is om goed te letten op roze dingen. En dat doet Don. De eerste roze aanwijzingen registreert Don nog met een glimp van hoop in zijn ogen. Doch in het verloop van de reis stapelen de roze aanwijzingen zich op en verandert hoop in scepsis. Op den duur ontbreken de roze aanwijzingen dan weer helemaal en verdampen zelfs hoop en scepsis.

Heerlijke ironie. Het overduidelijke wordt zo sterk benadrukt dat het zelfs helemaal niet meer opvalt en het normaal is. Jarmusch past deze methode vaker toe. De naam van een personage dat Don ontmoet heet Lolita. En zij gedraagt zich ook als een lolita. Ook de volledige naam van Don zijnde Don Johnston wordt ironisch ingezet. Meerdere keren word aan Don de vraag gesteld: Don Johnson? Steeds weer een kleine vernedering voor Don. Niet alleen omdat de ster uit Miami Vice reeds lang uitgerangeerd is, maar vooral omdat het noemen van de naam bij de vraagsteller steevast gepaard gaat met een weinig vleiend lachje. Leuk.

De wereld die Jarmusch voor deze film heeft gecreëerd oogt nogal onecht. De wereld is bijna niet bewoond. Zelden zie je in een scène meer dan twee personen. Jarmusch toont een Amerika dat baadt in weelderig groen en is geplaveid met rustige wegen. In deze wereld leven de bewoners in de periferie van het bestaan. Het ware en opwindende leven geschiedt ergens anders. Een schitterende ironische setting.

Jarmusch maakt een melancholische film over liefde. Over de vluchtigheid ervan. Over het verglijden ervan. Over het onwezenlijke ervan. Don is niet in staat om zijn ex-geliefden naar de roze envelop of naar zijn zoon te vragen. Het is blijkbaar moeilijk om te praten over dat wat eens was. Te confronterend. Te onwerkelijk. Zelden werd in een film zo weinig over gevoelens gepraat. Iedere ontmoeting verloopt anders, maar elke ontmoeting verraadt in het onuitgesprokene en suggestieve meer dan met behulp van spraak ooit duidelijk gemaakt zou kunnen worden.

De wereld stikt van de aanwijzingen. Als je de aanwijzingen volgt, leiden die altijd ergens toe. Misschien niet altijd tot een antwoord. In ieder geval leiden ze altijd tot een verhaal. Broken Flowers vertelt een prachtig verhaal.

Van regisseur en schrijver Takeshi Kitano. Over een huurmoordenaar die zich in de eerste helft van de film als hard, doeltreffend en professioneel manifesteert en in de tweede helft dezelfde gebeurtenissen nog eens meemaakt maar dan als kluns. Broken Rage is in eerste instantie een serieuze thriller en doet het daarna nog eens over als een absurde komedie. Waar in de eerste helft rake klappen vallen, werd geschoten en bloed vloeide, ziet de kijker opeens slapstick en visuele humor. Origineel en best leuk, die twee contradicties in stijl.

De voorspelbare reacties die de kijkers bij het kijken naar de film zullen hebben, laat Kitano zelf al zien. Op twee momenten wordt de film onderbroken en komt een online chat in beeld waarin kijkers hun meningen ventileren over de film. Ze zijn voor de hand liggend maar waarschijnlijk slaat Kitano de spijker op zijn kop. Wat voor de ene kijker een moeilijk verteerbaar experiment is, is voor degene die behalve Takeshi Kitano ook zijn komische alter ego Beat Takeshi kent geen verrassing. De regisseur en schrijver doet zowel het een als het ander. Verrassend is wel dat hij zijn beide filmische kanten in een enkele film laat zien.

In Broken Rage wordt een behoorlijk clichématig verhaal over een huurmoordenaar met een satirisch sausje overgoten. Het resultaat is een film met bizarre humor die soms erg grappig is maar misschien vaker erg flauw is. Ik vond in ieder geval lang niet alles leuk. Net zoals ik de eerste helft eigenlijk ook maar amper boeiend vond. Toch is het goed om te constateren dat er nog filmmakers zijn die lak hebben aan conventies en gewoon hun eigen experimentele ding doen.

Prachtige weergave van een periode uit het leven van een emigrantenmeisje, dat de economische ellende en de kleinburgerlijkheid van het Ierland van de jaren '50 verruild voor een bestaan in Brooklyn. Een geheel andere wereld dan die zij heeft verlaten.

We zien de worstelingen die gepaard gaan met haar omgang met die grote cultuurshock. We zien de innerlijke en uiterlijke strijd die ze moet voeren om te conveniëren en te wennen aan dat nieuwe flamboyantere leven. We ondergaan het wikken en het wegen over de keuzes die gemaakt moeten worden. De teleurstellingen. De triomfen. We zien liefde en dood voorbijkomen. Ja, alle belangrijke zaken uit een leven komen aan bod. Er gebeurt eigenlijk best veel in deze korte uitsnede uit haar levensgeschiedenis.

Het verhaal wordt subtiel verteld en is nergens uitvergroot. Het is simpelweg de verfilming van een stukje uit het leven van een personage. En dat gebeurt zonder veel bombarie of grootse spektakelmomenten. Zonder gezochte überdramatiek. Gewoon herkenbaar en klein weergegeven. De impact van de gebeurtenissen en belevenissen wordt er des te indrukwekkender door. Inleving is een fluitje van een cent. Ook met dank aan de fantastische setting, trouwens.

Er wordt ingehouden geacteerd. De gespeelde weergave van emoties is ingetogen maar is (heel knap) wel goed zichtbaar in het acteerwerk en daardoor juist erg ontroerend. De cast en vooral Ronan imponeert enorm.

Aan het eind, toch wel een behoorlijk wauw-gevoel!

De film staat zich er op voor de eerste grote hollywoodproductie te zijn waarin de meerderheid van de rollen door niet-heteroacteurs wordt gespeeld. Met als producent Judd Apatow, die vooral bekendheid geniet vanwege zijn platvloerse komedies, verwacht je dan een film met wat brutaliteit en vulgariteit. Dat valt tegen. Bros is eigenlijk een tamelijk brave film. Bros is een brave romantische komedie.

Billy Eichner speelt een hoofdrol en schreef het scenario. Zijn karakter Bobby is een erg vermoeiende man die onophoudelijk over zijn inzichten aan het woord is. In het algemeen is Bobby geen grappig karakter maar een behoorlijk irritante neuroot met een afmattende uitwerking op de frisse kijkersgeest.

Naast hem krijgt mede-hoofdrolspeler Luke McFarlane voor de ontwikkeling van zijn karakter Aaron weinig speelruimte. Niet dat zijn personage in aanzet veel humoristische of interessante potentie bezit, maar het personage wordt door Eichner zo overheerst en kort gehouden dat de mogelijkheid om het tegendeel te bewijzen niet eens aan de orde komt. Andere personages met kleinere rollen maar wel in het bezit van een bepaalde mate aan intrigerende potentie vergaat het evenzo. Ook zij slagen er niet in zich aan de invloedssfeer van Billly Eichner te onttrekken.

De liefdesgeschiedenis volgt, met een verhaal van ups en downs, de paden van de standaard romcom. Het enige verschil met de standaard wordt gevormd door de homoseksuele hoofdpersonages die iets andere gespreksonderwerpen hebben dan gangbaar is in een romcom. De mannen praktizeren de vrije liefde en men praat in bedekte termen ongegeneerd over seksuele praktijken. In beeld zie je daar overigens niets van. Amerikanse mannen schijnen bij de beoefening van seksuele activiteiten altijd een broek te dragen.

Een ander opvallend dingetje dat tekenend is voor het preutse gehalte van de film is het gebruik van het woord penis in plaats van het woord dick. Storend hoor, die opzettelijke inperking van doodnormale vuilbekkerij. Even storend is overigens het algemene gebrek aan komische handelingen en interacties in deze film. Van Judd Apatow ben ik anders gewend.

Vermakelijke rip off van een film als Meet the Parents. De situaties uit die film kwamen tenminste herhaaldelijk in me boven bij het kijken naar Brother Nature. De setting waarin een schoonzoon to be wordt geintroduceerd in een grote familie met eigenaardige leden, waarin verbondenheid en tradities een grote rol spelen, is overeenkomstig.

De humor is ook wel vergelijkbaar. Heel melig in de dialoog en stuntelig op het visuele vlak. Ik hou er wel van. Van die flauwheid en droogheid in de conversatie. Ik hou ook van de fysieke humor, waarin de stunteligheid van de hoofdpersoon goed wordt uitgespeeld. Zeer vermakelijk. Leuke rol van Taram Killam.

Brother nature biedt niets nieuws onder de zon en is zeker vaker aanschouwd, maar ik blijf het leuk vinden en heb er hard om moeten lachen. Call me grazy.

Nee, absoluut geen productie met hoogstaande inhoud, maar desondanks wel erg grappig.

Een feestje in de Amerikaanse ambassade in Londen. Een spiegel valt van de wand en breekt in vele stukjes uiteen. Een ongelukkig voorval dat verder weinig opwinding veroorzaakt. Toch is het voorval aanleiding tot vreemde gebeurtenissen. Gina, de dochter van de ambassadeur meent even later haar doppelgänger voorbij te zien rijden, krijgt kort daarna een ongeluk en kampt met momenten van amnesie. Een leuk en intrigerend uitgangaspunt.
Een klassiek thema ook. Denk aan It Came from Outer Space (1953) van Jack Arnold of Invasion of the Body Snatchers (1956) van Don Siegel. Films waarin een geheimzinnig (in hun geval buitenaards) collectief onze samenleving penetreert met valse mensen die uiterlijk niet zijn te onderscheiden van de echte persoon. Slechts door een minieme afwijking is het duplicaat te herkennen. Fijne films waaraan ik moest denken door de thematische overeenkomst, maar die verder een geheel eigen pad kiezen.
In The Brøken heeft men eveneens met duplicaten te maken. Over hun herkomst blijft de film vaag. Mogelijk zijn zij niet meer dan tot leven gekomen spiegelbeelden die om een of andere mysterieuze reden uit de spiegel zijn gestapt om rebellie tegen de ik-persoon te bedrijven. Geen buitenaardse invasie maar een invasie van binnenuit waarvan steeds meer mensen het slachtoffer worden. De spiegelmensen kenmerken zich evenals de doppelgängers in de eerder genoemde sci-fi klassiekers door kil en emotieloos gedrag. Ze worden gedreven door een enkel doel en wel het op gewelddadige wijze elimineren van het origineel.
De echte noviteit van de film is dat het vertelperspectief bij Gina ligt, die zoals blijkt niet de echte Gina is maar de dubbelganger. De echte Gina heeft zij allang geëlimineerd. Ik had dit pas laat door, werd erdoor verrast en vond het een leuke vondst. Verder ook wel een prima film. Een intrigerend verhaal zonder grote explosieve effecten. Een paar aardige momenten van spanning. De sfeer kil, onheilspellend. Uiteraard vooral veroorzaakt door de vreemde situatie en het emotieloze gedrag van de personages maar ook dankzij de kleurstelling die met het gebruik van onopvallende kleuren niet zinnenprikkelend werkt. Af en toe voelde het wat vlak aan, maar mijn interesse bleef gewekt. Intrigerende film.

Een film van Álex de la Iglesia. Een regisseur die met films als El Día de la Bestia (1995) en Balada Triste de Trompeta (2010) al liet zien dat hij een hang naar het absurde en groteske heeft. Die hang komt ook in deze film onmiskenbaar naar voren.

Las Brujas de Zugarramurdi is een horrorkomedie die na de hypnotisch geënsceneerde opening credits furieus van start gaat. In de opening credits komen schijnbaar willekeurig de meest uiteenlopende voorbeelden van bekende vrouwen uit heden en verleden voorbij. Confronterend en magnetisch tegelijk. De link met hekserij is snel gelegd. Na deze verontontrustende fotogalerij, toont de camera een man die zich als een zilverkleurige Jezus heeft uitgedost. Vervolgens waaiert de camera uit over een marktplein waarop zich nog meer merkwaardig gekostumeerde personen blijken te bevinden. Living statues. En dan gaat het los. Opeens gebeurt er van alles.

Snel gemonteerd. Korte cuts. Hectiek en gekte nemen opeens bezit van het plein dat van een gezellige vergaderplaats verandert in een grimmige plaats van geweld. Absurd. Grotesk. Humoristisch. Een heftig begin van de film. Een begin waar de onvoorbereide kijker even van moet bijkomen.

Na de openingsfase neemt de film gas terug. De mannelijke hoofdpersonages worden wat meer belicht. Dat gebeurt niet heel diepzinnig, maar gaat gepaard met veel banale humor en dient vooral om de kijker duidelijk te maken dat beide mannen in hun privéleven continu in conflict zijn met leden van het vrouwelijke geslacht. Die wetenschap vormt een humoristische rode draad en is belangrijke info voor de aanstaande clash tussen de mannen en een heksenkring die ze bij toeval tegen het lijf lopen. Hoewel het tempo in dit deel van de film gematigder is en het verhaal soms slechts lichtelijk boeit, bevat ook dit deel voldoende heerlijke absurde en onappetijtelijke groteske momenten om geamuseerd te blijven.

Het grootste en laatste deel van de film beslaat dan de ontmoeting met de heksenkring. De film zet voor de afwikkeling van deze strijd een tandje tempo bij. Leuk, amusant, grappig en bovenal extravagant en chaotisch wordt de finale strijd gevoerd. Heel aangenaam. Toch begon er op den duur iets te knagen. Ik miste een flinke dosis venijn en duisternis. De humor was leuk maar ook iets teveel van de kluchtige soort. Meer zwartgalligheid en hatelijkheid hadden gemogen.

Álex de Iglesia doet op het fantastische, absurde en groteske vlak mooie dingen. In het statiomaire verhaal is hij minder bedreven. Daarin komen zijn personages niet bevredigend tot ontwikkeling, blijkt het verhaal vrij dun en neemt hij vaak zijn toevlucht tot banale humor. In de fantastische opening en in de heerlijke finale, die beide grootschalig en chaotisch zijn opgezet, komen de talenten van de Iglesia het beste tot hun recht.

The Brutalist van regisseur en coauteur Brady Corbet is een monumentaal werk. Zowel stilistisch als thematisch herinnert de film aan epische producties van het tijdperk New Hollywood uit de jaren 60 en 70. Gedurende een indrukwekkende speelduur van drie uur en dertig minuten schetst Corbet het naoorlogse leven van de fictieve architect en immigrant László Tóth. Het verhaal van László Tóth is meer dan alleen het verhaal van een singuliere naoorlogse immigrant. Het verhaal staat ook model voor de hoop, ambities en teleurstellingen van al die Europese immigranten die kort na de oorlog naar Amerika vertrokken. Na de tweede wereldoorlog werd de Amerikaanse droom opnieuw geboren en hartstochtelijker dan ooit gedroomd.

Een ambitieuze film. Even ambitieus als het Doylestown-project dat Tóth in de film in opdracht van de industriële grootheid Harrison Van Buren moet verwezenlijken. Een gigantisch project dat bovenop een heuvel moet verrijzen en in de stijl van het Brutalisme moet worden gebouwd. Het wordt het grootste project uit zijn carrière. Een project dat ingrijpende sporen nalaat op hem en zijn gezin. Terwijl het gebouw voor Van Buren een prestigeobject is, wordt het gebouw door Tóth gezien als een persoonlijk monument dat is geïnspireerd door persoonlijke negatieve ervaringen die voor de kijker bijna tot het einde verborgen blijven.

Voor de kijker begint het verhaal van Tóth bij zijn aankomst op The Isle of Liberty. We zien een man die geëmotioneerd en vol hoop het nieuwe land binnentreedt. Ondanks al zijn aanvankelijke hoop wordt (met name door het fantastische acteerwerk van Adrien Brody die een ingetogen en zwaarmoedig personage neerzet) het voor de kijker al snel aannemelijk dat het László Tóth waarschijnlijk niet zal lukken de lasten en het leed uit het recente oorlogsverleden van zich af te schudden. En om die gedachte nog eens te beklemtonen wordt het verhaal sober gehouden. Er wordt weinig verduidelijkt. Er zijn weinig zijsprongen. Een sober kleurenpalet. Amper levenslustige scènes. In de uitstraling en het gedrag van het personage László Tóth zit dermate veel melancholie en wanhoop verborgen dat je als kijker ook niet gelooft in voorspoed en geluk.

Naast de prominente hoofdrol van Brody gaat de meeste aandacht uit naar Felicity Jones als zijn vrouw en naar Guy Pearce als miljardair Van Buren. Hoewel Jones pas in de tweede helft van de film acte de présence geeft, maakt zij indruk en is de spil in een aantal geweldige scènes. Datzelfde kan van Pearce worden gezegd, die met zijn rol een stempel op de film drukt. Het acteerwerk is niet het enige dat uitstekend is. De kijker komt met The Brutalist auditief en visueel absoluut aan zijn trekken. Een passend indringende score en sfeervol camerawerk voegen echt iets toe aan de beleving.

Met The Brutalist maakt Brady Corbet een indrukwekkend periodestuk. Aan de hand van de grillige levensloop van de fictieve protagonist László Tóth verkrijgt de kijker een levendige inkijk in het reële naoorlogse Amerika en de reële Amerikaanse droom. The Brutalist is een interessante en bovenal zeer goede film. Genoten.

Een film die behoorlijk realistisch oogt en behoorlijk rauw en bruut is. Brute Force speelt zich af in een gevangenis waar het regiem hard en sadistisch is en de leefomstandigheden inhumaan zijn. Een groep gevangenen onder leiding van Burt Lancaster beraamt een ontsnapping. We volgen de dagelijkse gang van zaken in de gevangenis en zijn getuige van het plannen van de uitbraak. Onderwijl ervaart de kijker door flashbacks hoe de vier leden van de groep in het gevang terecht zijn gekomen.

Tegen de muur van de kleine cel waar de vier vastzitten, hangt het portret van een vrouw. Haar ogen gesloten. Het is een tekening. Geen nauwgezette tekening maar een tekening die bewust wat vlak is gehouden en die daardoor de fantasie prikkelt. Zo kan een ieder in het portret de geliefde of geïdealiseerde vrouw herkennen die buiten op hem wacht. Voor de celgenoten is de vrouw een medicijn met behulp waarvan zij af en toe kunnen dromen van een leven in vrijheid. Het is niet veel, maar het is iets. Verder is er niets. In de cel heerst de geur van de dagelijkse realiteit. Er heerst geen vreugde, geen zachtaardigheid, geen hoop. Er is ook geen reden toe.

Regisseur Jules Dassin laat meteen in de eerste scènes de schijnbaar onoverbrugbare grens zien tussen binnen en buiten. Terwijl een helse regenstorm tegen de gevangenismuren beukt, maakt de camera een tochtje langs de hindernissen die de gevangenen scheidt van de buitenwereld. De camera glijdt langs dikke muren, wachttorens, schijnwerpers en wachtposten en houdt op de binnenplaats van de gevangenis halt alwaar zojuist een van uitputting gestorven gevangene in een lijkauto vertrekt om door de geopende gevangenispoort naar de vrijheid te worden gereden. De camera vangt een zichtbaar verbitterde Burt Lancaster die door de geopende gevangenispoort verlangend een blik werpt op de vrijheid die daarachter zo tantaliserend lonkt.

De flashbacks die Dassin invoegt zijn de enige momenten die zich in vrijheid afspelen. In die scènes toont Dassin de gebeurtenissen die hebben geleid tot gevangenschap. Hij toont de mannen en hun vrouwen. Hij toont vrouwen die er direct of indirect voor hebben gezorgd dat hun mannen in het gevang zijn beland. Vrouwen met een valse inborst. Vrouwen die op geld zijn belust. Dassin is niet helemaal bevooroordeeld en legt de schuld ook deels bij de mannen die in de ridderlijke veronderstelling verkeerden dat ze zich voor die vrouwen moesten opofferen met als gevolg dat ze hun vrijheid hebben moeten opgeven.

Aan de hand van de flashbacks leert de kijker dat de levens van de gevangen personages net als in de gevangenis werden bepaald door leugens, verraad en druk vanuit het criminele circuit. Desondanks smaken de herinneringen zoet en doen een storm des verlangens bij de celgenoten opsteken. Het is simpelweg de vrijheid die lonkt. De vrijheid om eigen keuzes te maken, ook al leiden die tot ellende. Het zijn in ieder geval eigen keuzes en geen verplichtingen die het strakke en sadistische gevangeniswezen hun oplegt.

Het sadisme krijgt gestalte in het personage Munsey, die de dominante factor in de gevangenis wil zijn en niet schroomt om voor dat doel alles en iedereen op zijn pad te verkruimelen. Munsey is de klassieke booswicht. Een achterbakse duivel die op slinkse wijze de wereld manipuleert en zijn zin doordrijft. Iemand die er vreugde uit put om geweld tegen de gevangenen (die zich niet kunnen verweren) te gebruiken. Het is gemakkelijk om een hekel aan hem te hebben. Hij wordt misschien iets te karikaturaal vorm gegeven. Zijn doen en laten doen erg aan het gedrag van een SS-officier denken. Toch is hij een interessante figuur.

De film dateert uit 1947. Sporen van de oorlog vind je in de film terug. Wie zich achter de tralies bevindt, heeft kort daarvoor nog in de oorlog gevochten. Door de wol geverfde veteranen. Ervaringsdeskundigen die hun capaciteiten kunnen inzetten om een uitbraak te beramen. Ze vechten in de gevangenis nog steeds een oorlog uit. Een vrijheidsoorlog die dezelfde psychologisch- en fysiek gewelddadige ellende voortbrengt als die andere oorlog. Geweld is er altijd. Oorlog of geen oorlog. Geweld zal nooit stoppen. “Nobody really escapes”, zegt de alcoholistische gevangenisarts op een gegeven moment. En hij spreekt de waarheid.

Hoewel het personage Joe Collins (Lancaster) in het middelpunt van het verhaal staat en de persoon is met wie de kijker zich identificeert, moet de aandacht van de kijker over veel meer personages worden verdeeld. Daders, slachtoffers en meelopers. Zowel bij de gevangenen als bij de bewaarders. Het zijn interessante menselijke karakters. Brute Force is veel meer dan een film over gevangenen en hun ontsnapping. Brute Force is een karakterstudie in de setting van een gevangenis en toont een fysiek en psychologisch strijdtoneel. Brute Force is een prachtige film.

In de stad waar de film zich afspeelt gaan de mensen overdreven vriendelijk met elkaar om. Het voelt onnatuurlijk. Het voelt onecht. In de stad beland je niet zomaar. De weg naar de stad is een merkwaardige. Je arriveert met een aftandse bus bij een tankstation in een dor niemandsland. Je wordt vriendelijk ontvangen door een oudere man en naar de stad gereden. Je krijgt een gemeubileerde woning toegewezen en wordt de volgende dag door een vriendelijke chauffeur afgehaald die je naar je werk brengt. Je ontvangt een goed salaris, hebt geen stress en draagt geen enkele verantwoordelijkheid. Het is heerlijk toeven in dit idyllische oord.
Als de bus de nieuwe bewoner Andreas afzet, geniet hij in eerste instantie van de utopische sfeer. De kijker doet dat ook. Regisseur Jens Lien doet zijn best om de harmonisch geordende wereld zo neutraal mogelijk weer te geven. De camera registreert het leven in de stad in alle rust en met een afstandelijk perspectief. De utopische wereld is gedrenkt in een grijsblauwe kleurstelling die een saaie maar kalmerende werking veroorzaakt. De prikkelarme degelijkheid van de wereld komt goed over op de kijker die zich allengs begint af te vragen waar het echte plezierige leven zich heeft verstopt.
Er gebeurt niet veel. Elke dag is hetzelfde. Een ieder doet geroutineerd zijn ding. Andreas vraagt zich net als de kijker af of deze prikkelarme sleur alles is dat de wereld te bieden heeft. Andreas wordt er een beetje onrustig van. Als Andreas heeft vastgesteld dat je van bier niet dronken wordt en dat seks een puur mechanische bezigheid is waar geen hartstocht aan te pas komt, begint hij voorzichtig de grenzen van het betamelijke op te zoeken. Het contrast tussen Andreas’ voorzichtig recalcitrante gedrag en de gemoedelijke reacties daarop zorgen voor fijne surrealistische momenten die zijn vergeven van heerlijke droge humor.
In het contrast laat Lien tegelijkertijd zien dat de utopische wereld waar de moderne mens naar op zoek is een wereld van onechtheid is. Lien hekelt de utopische visie en doet dat heel genoeglijk en fijnzinnig. De utopische stad wordt bevolkt door emotieloze mensen. Door mensen die niet nieuwsgierig zijn. Mensen die een steriel bestaan lijden. Een bestaan waarin een vreugdeloos gesprek over een keukeninterieur als interessant wordt betiteld. Een bestaan waaraan je bovendien niet kunt ontsnappen.
Zo interpreteer ik althans de openingsscène waarin Andreas op het punt staat zelfmoord te plegen door van het perron voor een aanstormende metrotrein te stappen, terwijl hij nogmaals wordt geconfronteerd met de totale leegheid van de utopische wereld in de vorm van een kussend paartje dat zich zonder hartstocht heel mechanisch en ongeïnteresseerd aan elkaar overlevert. De volgende scène laat Andreas zien in de bus die aankomt bij het verlaten tankstation alwaar hij wordt opgewacht door een oudere man. Zijn leven lijkt zich een vicieuze cirkel te bevinden. Een afterlife misschien? In ieder geval bevindt Andreas zich in een ware hel.
Den Brysomme Mannen vertelt op een hele kalme manier, met absurde en droge humor en met een fijnzinnige precisie over de terreur van de saaie normaliteit die de grillige menselijke natuur in toom poogt te houden. De normaliteit die in deze film wordt vertegenwoordigd door emotiearme mensen die subtiele en passieve vormen van agressie inzetten tegen hen die het collectieve zelfbedrog dreigen te verstoren. Goeie film. Mooi einde ook.

„Do you know this theatre is haunted?”. Het zijn de eerste woorden die in de film worden uitgesproken. Dat gebeurt pas na een kleine drie kwartier in de film. In een mooie scène trouwens. In de schaduwrijke gang van een filmtheater stelt de ene man deze vraag aan een andere man als ze samen een sigaretje doen. Op de achtergrond horen we het geluid van de film die in de zaal wordt vertoond. Een klassieker. “Dragon Inn” van King Hu. Na de vraag een onnatuurlijk lange pauze waarna de mechanisch klinkende dialoog wordt voortgezet en de wegen van de rokers zich weer scheiden. Prachtig.
Er heerst vooral stilte in de film. Regisseur en co-schrijver Tsai Ming-liang observeert in de film op bedachtzame wijze de geestelijke echo's van het verleden die in het filmtheater vol herinneringen aan mooie en magische filmavonden prominent schemeren. Al meteen in het openingsshot gluurt de camera angstvallig door een opening in de gordijnen en gunt de kijker een blik in de grote filmzaal. We horen de filmprojector ratelen en zien de zaal baden in het stralende licht dat de projector verspreidt. De zaal ademt een verwachtingsvol verlangen. De magie is nog niet geheel verdwenen.
Helse zwaardgevechten begeleid door spannende Chinese muzikale klanken stromen het theater binnen. Buiten giet de sombere regen. Buiten is een andere wereld. De voorstelling van de klassieker Long Men Kezhan (1967) is begonnen. De camera doolt door het theater, zweeft door gangen, gaat trappen op en af, glijdt langs de rijen in de zaal en stopt af en toe langere tijd bij een bezoeker of personeelslid om ons bewust te maken van zijn aanwezigheid en zijn gedrag.
De figuren die de camera aandoet lijken stuk voor stuk verloren zielen. De figuren trekken elkaar aan en stoten elkaar af. Soms zie je ze afgezonderd in een stoel zitten en kijken naar de film op het witte doek. Soms dolen ze alleen door het theater. Soms zitten ze dicht opeen in een verder lege filmzaal. Soms staan ze geschaard te urineren in het toiletgedeelte. Hun gedrag is meestal merkwaardig en niet goed te doorgronden.
Gezellig is het niet in het theater. De sfeer is desolaat en deprimerend. Het theatergebouw heeft duidelijk betere tijden gekend. De verf bladdert van de muren. Plastic emmers vangen de regendruppels op die via het gammele plafond hun weg naar beneden vinden. De film maakt daarenboven gebruik van een sobere kleurstelling en een sobere belichting. De figuren zorgen met hun allesbehalve spontane gedrag ook niet voor veel vrolijkheid.
“No one goes to the movies anymore and no one remembers us anymore”. Aldus klaagt een voormalige filmster tegen een oude collega die samen met zijn kleinkind de voorstelling bezoekt. Even later gaat het rolluik van de entree naar beneden en sluit het filmtheater de toegang naar de magische wereld van de cinema. Een wereld waarin onvoorstelbare avonturen worden beleefd. Een wereld waarin gedurende een filmvoortstelling dromen werkelijkheid worden en wensen in vervulling gaan. Een onbreekbare wereld. Een onsterfelijke wereld. Maar ook een wereld waarvan de magie steeds minder mensen lijkt te verwonderen.
Goodbye, Dragon Inn is een deprimerende maar ook amusante film. Een film die een groot verlangen uitspreekt naar een tijd die is geweest. Een fascinerende film die de liefde voor het medium film niet verheimelijkt. Het medium dat ondanks zijn stralende blik op verre wondere werelden zijn verwonderende betekenis verloren lijkt te hebben.
Niet voor mij. Bu San is een heerlijke en wonderbaarlijke film.

Afgaande op de namen Bruce Campbell en (in mindere mate) Don Cascarelli zou je waarschijnlijk een sappig horrorwerkje verwachten. Bubba Ho-Tep is echter geen sappige horrorfilm. De film is eerder een karakterschets met bovennatuurlijke elementen.

Rustig en ongehaast geënsceneerd legt de film de focus op twee hoofdpersonages. De belangrijkste heet Elvis. Hij houdt innerlijke monologen die hij op lethargische en melancholieke wijze aan de kijker presenteert. Het zijn overpeinzingen over merkwaardige gebeurtenissen in het rusthuis waar hij zich in het heden tamelijk armoedig laat verzorgen. Verder zwelgt hij nogal in zelfmedelijden als hij zich bezig houdt met herinneringen uit de vervlogen tijden van het succes.

Het andere personage is zwart en pretendeert John F. Kennedy te zijn.

Elvis: No offense, Jack, but President Kennedy was a white man.

JFK: They dyed me this color! That's how clever they are!

De belachelijke invulling van de personages zegt natuurlijk iets over de toon van de film. Die is losjes, mild spottend en absurd. Het verhaal over een mummie die zich in het rusthuis manifesteert, is dan ook onzinnig maar wel humoristisch en heeft net genoeg nieuwsgierig makende inhoud om redelijk geamuseerd te blijven kijken.

Elvis’ levensfilosofie typeert het onzinnige gehalte van de film uitstekend: „Everything you do is either worthless or sadly amusing“.

En zo ervoer ik de film ook. Als nonchalante onzin die op tragikomische wijze redelijk amuseert.

Een horrorkomedie van Roger Corman, die soms subtiel en soms indringend de pretentieuze kunstwereld op de hak neemt. In het centrum van de film staat een naïeve antiheld. Een dommige loser die door zijn goedgelovige karakter verdwaald raakt in zijn ambities om kunst te scheppen.

Een morbide film. Zeker voor de jaren 50. De film zal toen menig bioscoopbezoeker in een toestand van shock hebben gebracht, vermoed ik. Als je de film met de ogen van nu bekijkt, is het horrorelelement weliswaar nog steeds morbide, maar het shockerende effect ervan is een stuk geringer dan toen. Als morbide komedie doet de film het echter nog steeds goed.

Ondanks dat de film prettig wegkijkt, vertoont de handeling wel wat mankementen. Er wordt de antiheld amper iets in de weg gelegd om zijn morbide kunst te creëren. Het verhaal verloopt daardoor soms ietwat krampachtig met personages die wel heel erg hun best doen om steeds averechts te reageren in plaats van logisch. Maar goed. Als de personages logischer gereageerd zouden hebben, zou de film snel voorbij zijn. Dus is die inconsequentie goed voor het verhaal. Ik verzoende mij er maar mee.

Wat me verder opviel als milde storende factor is een merkwaardig zijplot dat zich bemoeit met de handel in narcotica. Omdat dit plot nogal terloops passeert en niet grondig wordt uitgewerkt, ontging mij de zin van dit oponthoud. Ik had liever nog wat gelachen om de afschuwelijke pretentieuze gedichten die voorbijkomen of nog meer dubieuze acties van de antiheld aanschouwd. Het mocht niet zo zijn.

A Bucket of Blood is een prima film waarin het verhaal soms wat dolende is. De film heeft echter genoeg charme en biedt genoeg vertier om als kijker de verhalende zwaktes ruimhartig te negeren.