Opinions

In de jaren 50 zijn Lucille Ball en Desi Arnaz de grote sterren van de Amerikaanse tv. De sitcom „I love Lucy“ is een gigantische hit. De film is het portret van het echtpaar tijdens de hitjaren.

Met de feitelijke sitcom heeft de film eigenlijk maar weinig te maken. Regisseur en schrijver Aaron Sorkin is erg bezig met de problemen op de set en de onderlinge hatelijkheden tussen het echtpaar. Het geniale van de serie blijft onbesproken. Het waarom van het succes van de serie wordt amper beroerd.

Toch levert het inkijkje leuke revelaties op. Ruzie op de set. De tijdsdruk. De roddels. De buitenwacht. Het gevecht met de fatsoensnorm. De totstandkoming van een wekelijkse aflevering van de serie gaat elke dag weer met harde strijd gepaard en gaat ten koste van veel energie. Vechtend met het turbulente drama rondom de sitcom komt de komedie in de serie op een hardbevochten en cynische manier tot stand. Voor de acteurs vermoeiend. Voor de makers evenzo. De enkele nagespeelde scène uit de serie wordt er meteen een stuk minder grapig door.

Goed acteerwerk. Nicole Kidman speelt de rol van zakenvrouw en comédienne Lucille Ball uitstekend. Javier Bardem is degelijk. Hoewel Being the Ricardos niet de levendigheid van ander werk van Sorkin bezit en op momenten zelfs wat vermoeiend werkt, is de tijdreis naar de jaren 50 redelijk amusant.

In de late jaren 60 woont de 9-jarige Buddy in Belfast. In een overwegend Rooms-Katholiek gekleurde arbeidersbuurt. Roerige tijden. Naast het oplaaiende conflict tussen Protestanten en Rooms-Katholieken, verkeren zijn protestantse ouders in geldnood en komt tot grote schrik van Buddy een verhuizing naar Engeland ter sprake. Buddy is geïnteresseerd in modelauto‘s, in spannende tv-series en speelt buiten met zijn Rooms-Katholieke vriendjes. Dat is zijn wereld. Hij voelt zich er thuis en is er veilig. Van die andere onheilspellende wereld snapt hij nog niet zo veel.

Regisseur Kenneth Branagh is vooral bekend van zijn filmische adapties van toneelstukken van Shakespeare, maar deed ook grootschalige Hollywood producties. Belfast is een stijlbreuk met voorgaande films en een persoonlijke film. Branagh die behalve de regisseur ook de schrijver van de film is, bracht zijn eerste negen levensjaren door in Belfast. De film Belfast is dan ook grotendeels autobiografisch.

De film is geschoten in zwart-wit. Een kleurstelling die de grimmige sfeer in Belfast en het bescheiden leven in de arbeidersbuurt, goed vangt, maar visueel gesproken niet opvalt door artistieke hoogstandjes. De beelden spreken geen krachtige taal. Het is allemaal wat bleekjes. De film maakt soms uitstapjes in kleur. In de scènes waarin Buddy in de bioscoop of in het theater betoverd is door cultuur en in een andere wereld vertoeft, baadt de film in volle kleurenpracht. Even weg van de werkelijkheid. Weinig subtiel, maar de boodschap is duidelijk.

Branagh pakt niet grootschalig uit. De sfeersetting van Belfast is wat karig. Heel toneelmatig, beperkt de setting zich vooral tot de straat waar Buddy woont. Belfast zou net zo goed Bangor of Derry kunen zijn. Hier en daar pronkt de film (waarschijnlijk daarom) opeens met beelden van de skyline en van bekende monumenten. Opdat wij niet vergeten dat het verhaal zich toch echt in Belfast afspeelt.

De beperkte setting werkt benauwend en dat heeft als voordeel dat de bekrompenheid van het Noord-Ierse conflict en de dreiging die er van uitgaat, goed tot uiting worden gebracht. De benepenheid van de nabuurschap en de bescheiden levensstandaard in de arbeiderswijkt worden door de bescheidenheid van de setting eveneens adequaat benadrukt. Maar hoe functioneel ook, toch voelen de geringe hoeveelheid locaties en hun toneelmatige uitstraling wel wat armoedig aan. Ze zorgen voor inleving in situaties en personages, maar nemen ook optische beleving weg.

Buddy wordt indrukwekkend gespeeld door Jude Hill. Hij weet de slimme, leergierige en innemende jongen prima tot leven te brengen. De verhalen van zijn grootouders, de eerste jeugdliefde en de eerste kennismakingen met cultuur zijn gezien door de ogen van Buddy, spannende belevenissen. Het acteerwerk is trouwens sowieso erg goed. Judi Dench als de grootmoeder en Caitriona Balfe als de moeder zijn grandioos.

Belfast is een film die bestaat uit een fragmentarische aaneenschakeling van belevenissen en is daarmee rijk aan afwisseling. Dat is prettig, want Belfast is ook een niet geheel geslaagde hommage aan Branagh‘s jeugd in Belfast. De film heeft sterke momenten en geeft een mooi tijdsbeeld. In visueel opzicht is de film nogal efficiënt en dat oogt tamelijk armoedig. Wat mij betreft had de visualisatie van Branagh‘s jeugd wel wat zwieriger mogen gebeuren.

Regisseur John Schlessinger neemt als basis voor zijn film een uitheemse religie met de naam Santeria. De uit Cuba afkomstige cultus draait om het aanbidden van heiligen. De aanbidding gaat gepaard met dans, trance en waarzeggerij. In de film wordt de cultus geassocieerd met talrijke rituele moorden op dieren en kinderen. De New Yorkse politie staat voor een raadsel. Politiepsycholoog Martin Sheen (in een goede rol) raakt er bij betrokken.

Meteen in het begin van de film legt een bizar en dodelijk ongeluk, dat Sheen persoonlijk treft, een onheilspellende sfeer in de film. Behalve het ongeluk, brengt het onderzoek naar de mysterieuze sekte de rationele Sheen behoorlijk uit balans. Het verhaal strooit zowel met suggestieve als met ondubbelzinnige aanwijzingen en speelt als zodanig met de psyche van Sheen en met de visie van de kijker over elementaire zaken als goed en kwaad. De film jongleert met westerse opvattingen over exotische religieuze praktijken en maakt van de Santeria cultus aldus een mysterieuze en angstaanjagende bedreiging.

De film is een kind van de jaren 80. Reaganomics en materialisme zetten de toon. De nieuwe rijken werken in Wall Street. Voor edelmoedigheid en naastenliefde moet je niet in New York zijn. De New Yorkse rijken bedienen zich gewetenloos van onfrisse praktijken om hun rijkdom te behouden en te vergroten. Het Faustische pact met de duivel speelt in combinatie met de Santeria cultus een belangrijke rol in de film.

Heel zorgvuldig en in een redelijk hoog tempo biedt de film fijn psychologisch geconstrueerd sinister vermaak dat wordt doorsneden met spannende schokmomenten. The Believers heeft substantie, is spannend, heeft een fijne duistere sfeer en heeft in de figuur van een zwarte charismatische priester een bijzonder enge en oogverblindende antagonist.

The Belko Experiment over een slachtpartij onder collega’s in een kantoorgebouw, biedt compromisloze actie en geeft de kijker precies dat wat je ervan mag verwachten. Een enkele verrassing in het verhaal daargelaten, vertoont de film weinig meer dan een verzameling bloedige moorden. Dat doet de film heel consequent zonder dat de kijker wordt afgeleid door een achtergrondverhaal. Ook de investering in de personages is oppervlakkig en leidt niet af van de brute actie waarmee de film is volgestouwd.

De film verdoet weinig tijd met het voorspel. Na een korte introductie van de personages, die lekker stereotiep worden neergezet, gaat het meteen los. De film toont voorspelbaar gedrag van mensen die hun overlevingsdriften aanwenden, waarbij sommige over lijken gaan. Door de stereotypering is het bij de kijker vanaf het begin al duidelijk hoe zijn empathische vermogen moet worden ingezet.

De camera doet niet aan subtiele spanningsopbouw, maar registreert gewoon moordpartijen met aanhangend gekerm en gebedel van slachtoffers. Dat gebeurt in hoge frequentie en behoorlijk gedetailleerd, Met weinig adempauzes en veel hectiek. Dat is het wel. De film hanteert een simpele formule die goed bevalt.

Bruut vermaak dus. Maar toch. Ik kan het niet laten. Zou er niet nog ergens een boodschap verstopt zijn tussen al dat zinloze geweld? Dient de film misschien als metafoor voor het gemak waarmee mensen zijn te verleiden tot volgzaamheid als een hogere macht ze dat opdraagt? Is de film wellicht een aanklacht tegen het nietsontziende kapitalistische systeem? Of wil de film toch slechts de trek van het naar bloed smachtende publiek bevredigen? Na er even over te hebben gemediteerd, ga ik voor de exploitatievariant.

Mooi. Zijn we daar ook weer uit. The Belko Experiment is gewoon zinloos vermaak. Zinloos, maar aangenaam. Dat wel.

Een film naar het gelijknamige toneelstuk dat met succes op Broadway werd opgevoerd. De hoofdrollen in het stuk waren voor Rex Harrison en Lilli Palmer. Voor de verfilming wilde Colombia Palmer vervangen door Kim Novak. Daar was Harrison (die op dat moment nog was getrouwd met Palmer) het niet mee eens. Hij bedankte voor de eer om de filmrol in te mogen vullen. Hoewel Gary Grant op de mannelijke hoofdrol aasde, ging de rol naar James Stewart. De keus voor Stewart was weer het gevolg van een deal tussen Colombia en Paramount. Colombia had Novak eerder uitgeleend aan Paramount voor de film Vertigo. Colombia had nog wat tegoed.

James Stewart werd als tegoedbon ingezet. Stewart was niet zo blij met zijn uitverkoring. In de film speelt hij de love interest van Novak. Stewart vond het absurd om als 50-jarige de minnaar van de 25-jarige Novak te moeten spelen. Bovendien had Stewart regisseur Richard Quine niet erg hoog zitten. Maar goed. Novak, die een liaison had met Quine, haalde Stewart over om het toch te doen. Het werd zijn laatste optreden in een romantische rol.

Veel gedoe dus rondom Bell, Book and Candle. Het eindresultaat is dan ook niet geweldig. De film is een romantische komedie met een flauw verhaaltje, belegen humor en een ongeïnspireerd spelende James Stewart. Ook Kim Novak maakt acteertechnisch weinig indruk. Ze maakt daarentegen wel indruk met haar ravissante uiterlijk en haar prachtige garderobe van modeontwerper Jean Louis, die er een oscarnominatie aan overhield. De leuke bijrollen van Ernie Kovacs en Hermione Gingold verlenen de film nog enigszins een bepaalde mate van vermakelijkheid. De bijrol van de jonge Jack Lemmon die overenthousiast aanwezig is, vond minder geslaagd.

Regisseur Quine pleegde in 1989 zelfmoord. In zijn afscheidsbrief stond dat hij het onverdraaglijk vond om geen mooie romantische komedies meer te mogen maken. Ik heb geen idee of hij daarbij verwees naar Bell, Book and Candle.

Bell, Book and Candle is een film waarover veel is te vertellen. Dat het dan meer over het exterieur gaat dan over het interieur, zegt natuurlijk veel. Het is gewoon een matig werkje.

Over de met een man verloofde Jasmine die in een club een vrouw tegen het lijf loopt, een affaire begint en zich afvraagt of ze al die jaren zichzelf heeft voorgehouden dat ze iemand is die ze niet is. Regisseur April Mullen maakt met Below Her Mouth een film met expliciete seksscènes. Ondanks het vele bloot en de explicite seks is Below Her Mouth bepaald geen spannende film.

Wat in de film ontbreekt is het verhaal eromheen. Twee vrouwen ontmoeten elkaar en zijn blijkbaar voor elkaar gemaakt. De film laat dat alleen maar zien met seksscènes. De momenten eromheen die belangrijk zijn voor het tonen van de geestelijke verdieping in de relatie, zijn amper aanwezig. Er is geen interessante ontwikkeling zichtbaar in de personages laat staan dat er veel aandacht is voor het vertellen van een boeiend verhaal. De film lijkt puur en alleen genaakt te zijn om lichamelijke lust te tonen. Dat ware liefde ook een geestelijke component heeft, telt in deze film niet mee.

De personages zijn niet interessant. Jasmine die van zichzelf dacht dat ze op mannen viel maar zichzelf blijkbaar jarenlang heeft voorgelogen en nu opeens op een vrouw valt, is een oppervlakkig uitgewerkt wezen. En ook de vrouw die haar leven verandert, een mannelijk beroep uitoefent, stoer gedrag vertoont en toch ook heel gevoelig is, is een groot cliché. Er zit geen enkele ronding in de karakters. Dan resten slechts de rondingen van het vlees. De seks wordt behalve vrij expliciet gelukkig vooral ook sensueel en smaakvol in beeld gebracht. Zo heb je toch nog iets om je tijdens de film mee te vernaken. Verder is het verrekte saai.

Bend of the River is een film over verleiding en loutering. Een verhaal dat religieuze motieven opdient en deze verbindt met de moeizame cultivering van het platteland. In veel westerns gaat het over expansiedrift en avontuur. In deze film ook. In deze film speelt echter ook de specifieke verleiding die van een beloftevol stuk land uitgaat een grote rol. Goud heet hier de verleiding. Goud wekt hier begeerte op en veroorzaakt tweespalt.

De film toont twee werelden. De ene wereld is de vredelievende wereld van de pionierende kolonisten. Een wereld van onschuld en geloofsijver. Welhaast utopisch. De andere wereld is die van de zelfzucht en de begeerte. In deze film verbeeld door het goddeloos oord Portland waar als gevolg van de goudkoorts gegokt, gehoereerd, gevochten en gezopen wordt. Het contrast is groot. Met behulp van muziek en kleurstelling wordt het contrast nog eens extra dik aangezet. Licht versus duister.

Het contrast tussen beide werelden is ook zichtbaar in de personages. De personages van James Stewart en Arthur Kennedy laten veel innerlijke strijd zien. De vraag die Stewart op een bepaald moment stelt, geeft die tweestrijd goed aan. Kan iemand die vroeger een bandietenbestaan heeft geleid, veranderen zodat ook hij kan deelnemen aan de utopische wereld van onschuld en geloofsijver en gewoon in alle rust een boerenbestaan kan leiden. Dat klinkt allemaal nogal herderlijk, maar dat valt wel mee. Ik chargeer hier de boel een beetje. Bend of the River is geen softe bedoening. Er is westernactie genoeg.

Toch is Stewart geen klassieke held. Hij is een man die ooit een bandiet was. Een gekwelde man met een schuldenlast. Zoekende naar vergeving. Stewart doet dat heel overtuigend. Hij verlevendigt zijn zoekende personage met typische blikken en gebaren waaruit zijn innerlijke onzekerheid spreekt. Arthur Kennedy doet het ook fantastisch. Hij speelt een man met eenzelfde achtergrond als Stewart. Bij hem schemert steeds iets schurkachtigs door. Hij is het contrasterende spiegelbeeld van Stewart.

De psychologische strijd tussen beide personages is fascinerend. Ze beloeren elkaar. Taxeren elkaar. Provoceren elkaar. Hun confrontaties vormen de kern van de verontrustende sfeer die over de film hangt. Een interessante strijd. En eigenlijk vraag je je nooit af of en wanneer Stewart ontspoort, maar zit je veel meer te wachten op het moment dat Kennedy zijn ware aard laat zien.

De film heeft naast de beide hoofdrollen een arsenaal aan memorabele personages te bieden. Eén van hen is Rock Hudson die een jonge branieschopper met een goed hart uitbeeldt. Een andere opvallende bijrol is die van Chubby Johnson als excentrieke kapitein op een rivierboot. Wellicht de belangrijkste bijrol is weggelegd voor de natuur. Gefilmd werd in Oregon. We worden getrakteerd op een prachtig berglandschap en op prachtige plaatjes van Colombia River.

Ja, er valt veel te genieten in deze fijne western.

“The Benefactor” is een drama dat niet veel emotie oproept. Een drama dat weinig gevoel van medeleven en -lijden te weeg brengt. Een drama dat zonder veel persoonlijke beroering valt te ondergaan. En dat is niet goed voor een productie met een dramatische insteek.

De film vertelt een breed uitgesponnen verhaal dat inhoudelijk niet veel om het lijf heeft. Het verhaal is über-melodramatisch. Ondanks het vele geëtaleerde leed blijft de film vlak. Te weinig boeiend. Te weinig diepzinnig. Te weinig echt. De stuwende inbreng van acteertalent, die de film tot meer dan een soap zou moeten maken, ontbreekt simpelweg.

Centraal staat een man met een schuldcomplex en een morphineverslaving. Een filantroop en aardig persoon, maar tegelijkertijd iemand die erg aanwezig, kleverig, energievretend, depressief en intens is. Een verknipt personage. Een personage om als acteur je vingers bij af te likken. Met zo'n personage kun je als acteur alle scala's van je kunnen verkennen. Maar Gere doet dat niet.

Het verhaal draait helaas echter wel om Gere. De andere personages komen er bekaaid af. Die krijgen geen kans om meer dan aanwezig te zijn. Ze blijven op afstand en dienen meer als behang dan als volwaardige tegenspelers. En dat is erg jammer, want in de basis van deze karakters zit meer laag en zeker meer constructief tegenspel voor Gere dan nu te zien is.

De prestatie van de solistische Gere is op momenten best aardig, maar is bij lange na niet voldoende om het personage rond te krijgen. Het personage blijft ondiep. Het diepe leed dat hem raakt en maakt, valt aan Gere slechts gekunsteld af te lezen. Gere speelt de intensiteit op theatrale en overdreven wijze. Zijn emoties ogen onecht. Zijn invulling van deze trieste hoofdpersoon is een karikatuur. Gere speelt hem als een soapacteur. Met heftige melodramatische uithalen, die er potsierlijk uitzien. Nee, Gere imponeert emotioneel bepaald niet. En dat heeft zo'n film nu net wel nodig.

Dramatisch eigenlijk.

De zoveelste film over psychopatische insluipers gemaskerd met varkenskoppen. Een inspiratieloze rechttoe-rechtaan film zonder spanning met een teleurstellend verloop en einde.

Niets nieuws onder de zon. Berkshire County biedt niets dat men niet al in talrijke gelijksoortige films heeft kunnen aanschouwen. Het scenario is niet verrassend. Een babysitter is onvermoeibaar bezig zich tezamen met twee kindertjes in een groot landhuis te verstoppen voor de indringers.

Om spanning te genereren wordt het verstopspel ondersteund door pompende synthesizer klanken à la John Carpenter. Zonder opgebouwde spanningsboog en zonder sfeer, klinkt de synthesizer slechts als goedkoop effectbejag. Een stompzinnige truc. Het werkt natuurlijk ook niet. Sneu is het.

Inspiratieloos zwalkt de film van de ene spannende gebeurtenis naar de andere. Hoe meer het einde van de film nadert hoe vervelender en ongeloofwaardiger het gevecht voor overleving wordt. Machtsposities wisselen elkaar af. Onverwachte gasten duiken op en overleven niet. Het zijn de gebruikelijke uitgekauwde sprongetjes in het verhaal.

De enige hoop is gelegen in de afloop. Aan het einde van dergelijke films wil men nog wel eens geraffineerd en verrassend uit de hoek komen. Hier niet. De afloop is geheel in lijn met de rest even inspiratieloos en flauw.

Als je het subgenre Home Invasion een warm hart toedraag, zal de film je misschien nog amuseren. Ik ben van mening dat het subgenre een paar nieuwe invalshoeken nodig heeft.

Beklemmende film die evenveel thriller is als psychodrama en gekenmerkt wordt door een sfeer van beklemming. Eigenlijk vanaf de start al.

Want, hoewel er in den beginne nog geen sprake is van duistere zaken, is de sfeer meteen al niet licht en vrolijk. Uit de eerste kennismaking met het vrouwelijke personage (prachtrol van Palmer) blijkt al dat zij niet lekker in d'r vel zit. Schuchter beweegt zij door de grote stad. Schuchter bivakkeert zij in haar goedkope hotel. Schuchter legt zij contacten. Ongetwijfeld ligt aan haar onzekere gedrag veel persoonlijk drama ten grondslag. Er zijn althans wat subtiele aanwijzingen voor.

Haar gedrag en haar ongemakkelijke interacties creëren direct al een sfeer van onrust en huisvesten de kiemen van ontsporing die ieder moment kunnen ontluiken.

De gebeurtenissen die volgen versterken de onheilspellende sfeer. Die sfeer verankert zich vervolgens stevig in de film en laat niet meer los. Elke illusie dat de film nog een zonnige moodswing in petto heeft, is ongegrond. Berlin Syndrome is een film die je van begin tot eind kijkt met een gevoel van onbehagen.

De film neemt de tijd. De echo's van de gebeurtenissen blijven op die manier lang hangen. De duisternis wordt er traag en gedetailleerd ingewreven. De traagheid is een enorme sfeermaker.

De personages kampen met trauma's. Zoveel is duidelijk. Meer dan een tipje hier en daar wordt niet opgelicht. Ik had er een ambivalent gevoel bij. Door niet alles klip en klaar uit te leggen, blijft het enigmatische behouden en dat aspect is een belangrijke sfeerfactor. Een begrijpelijke keuze, maar nieuwsgierig was ik wel.

De muziek speelt een belangrijke rol in het sfeervolle geheel. Dreigende en deprimerende klanken zijn het eigenlijk. Onder begeleiding van muzikale boosaardigheid en droefenis hakken de beelden, die zonder begeleidende muziek al ingrijpend zijn, er extra stevig in.

Niet elke scène in de film is spot on. Hoewel de beklemming niet in gevaar komt, zijn er momenten in de film waarbij de personages in herhaling vallen of waarbij hun handelingen enigszins voorspelbaar zijn. Waarschijnlijk is de lengte van de film daar debet aan. Kleine ergernis.

Verder veel lof.

Intrigerend plot. Gelukkig is de uitwerking ook intrigerend. Althans de eerste 45 minuten. Razendspannend. Gefilmd vanuit de personages. Heel origineel. Heel snel. Zonder dode momenten. Just like a game.

Daarna houdt het filmen in gamestijl opeens op, wordt de filmstijl meer behoudend en gaat de film erg lijken op een slechte actiefilm. De film heeft opeens veel weg van een kungfu-film uit de jaren 70, waarin de personages overdreven aan het vechten en het vallen zijn. Blèh.

De personages vervallen tegelijkertijd in filosofisch getinte dialogen, die nergens op slaan. Een lachwekkende poging om de personages iets inhoudelijker te maken. Goed idee, maar huur dan een fatsoenlijk scriptschrijver in. Nu halen de fantasieloze actie en de onzinnige dialogen de hele film naar beneden en is meteen de hele spirit uit de film verdwenen. Echt jammer.

Tijdens de eerste 45 minuten was ik erg bereid om aan inleving te doen, hoe onwaarschijnlijk en onwerkelijk de situatie op het scherm ook was. Die bereidheid hield subiet op bij de stompzinnigheid die daarna het beeld vervuilde. Dat ging gewoon te ver.

Het camerawerk is erg ok. Erg levendig met snel wisselende camerastandpunten. Erg "gamelike" en flitsend. Na de eerste 45 minuten is er van die flitsende stijl helaas weinig meer over en dat vertaalt zich meteen in de film die vanaf dat moment ook niet meer flitst.

Een film die een romantische komedie is en waarvan het romantische verhaaltje leuk is, maar niets nieuws brengt. Onder het gangbare verhaaltje liggen wat minder gangbare thema’s verborgen. Althans thema’s die je niet zo snel in een romantische komedie tegenkomt. We hebben het over zelfidentificatie en seksuele bevrijding. De (voornamelijk) lesbische personages in de film hebben het er druk mee.

De serieuze thematiek wordt luchtig aangelopen. Met humor, muzikale intermezzo’s en een vleugje erotiek. Op die manier worden de emotionele problemen minder zwaar beladen en blijft de luchtige en speelse toon, die in de film overheerst, behouden. Ook tijdens de ergste emotionele meltdowns, die maar kort duren, blijft die toon steeds in het zicht.

De twee lesbische hoofdrollen zijn wat clichématig vorm gegeven. Een lief naïef meisje dat haar homoseksualiteit alleen in beperkte kring ten toon spreidt en een jongensachtig haantje dat haar identiteit al lang heeft bepaalt. Ze zijn leuk om mee te sympathiseren. Ze genereren de meeste feelgood momenten.

De bijrollen zijn interessanter, omdat de serieuze onderlaag daar meer voelbaar is. Een bijzonder aangename rol is er voor Peter Outerbridge als de breekbare, openhartige en standvastige Judy die (in ieder geval geestelijk) vol overtuiging afstand heeft gedaan van al haar biologische mannelijke kenmerken. Ik kreeg bij haar personage prettige flashbacks naar het personage Roberta Muldoon uit The World according to Garp (1982).

Better than Chocolat is een luchtige film met hier en daar een prikkelend moment dat tot denken aanzet. Gewoon een leuke film.

Het mooie huis in een rustige buurt, de aantrekkelijke babysitter, de welopgevoede jonge Luke op wie zij past en de kitscherige kerstsfeer. Het zijn vriendelijke elementen. De film begint dan ook vriendelijk en we krijgen binnen deze vriendelijke atmosfeer de gelegenheid om kennis te maken met de personages. Kleine aanwijzingen dat het niet zo vriendelijk zal blijven, druppelen vervolgens fijntjes de film binnen.

Luke’s nadrukkelijke wens om samen met zijn aantrekkelijke babysitter een horrorfilm te bekijken is zo’n aanwijzing. Of neem de aanwezige seksuele driften die bij Luke enigszins opdringerig opspelen. Het zijn deze kleine aanwijzingen die tamelijk onschuldig zijn maar wel een bepaalde onaangename impuls de film indragen die de vriendelijke kerstsfeer voorzichtig aantast.

Zo wordt de kijker alvast geestelijk klaargestoomd voor de dreiging van buiten die al snel daarna de kop opsteekt. Die dreiging wordt prima geïntroduceerd. Subtiele aanwijzingen zoals een openstaande buitendeur, vreemde geluiden en verplaatste objecten doen vermoeden dat er zich iemand in het huid bevindt. Een simpele home invasion film zal nu ongetwijfeld volgen, zou je denken. Zo lijkt het inderdaad eventjes, maar regisseur en coauteur Chris Peckover heeft voor de twee protagonisten en voor de kijker nog een aantal verrassingen in petto, die het verhaal in een opzienbarende richting duwen. Die richting is leuk en spannend. En niet vrij van humor.

De toon van de film is vooral luchtig, maar schuwt het hardere werk niet. Er komt een aantal brute scenes voorbij, die echter door de luchtige toon eerder als komisch dan als gruwelijk worden ervaren. Behalve luchtig is de film ook dynamisch. Het is een film vol wendingen die zorgen dat verveling niet aan de orde is. Goed acteerwerk van Olivia DeJonge en Levi Miller helpt bij de beleving. Better Watch Out is een leuke film.

Het vierde deel van Beverly Hills Cop verschijnt maar liefst 40 jaar na de eerste film uit de reeks. Dat eerste deel is een geweldige film. Deel 2 is nog enigszins ok. Deel 3 is niet goed. Een neerwaartse lijn dus. Hoewel blij verrast door de nieuwe film zijn de verwachtingen voor Beverly Hills Cop: Axel F op voorhand gematigd. Een eerdere poging voor een comeback in de vorm van Coming 2 America (2021) ging immers niet zo goed. Niet dat het origineel nu zo goed was, maar toch. Een comeback van Axel Foley is een gewaagde stap. Zouden de avonturen die Axel Foley 40 jaar later beleeft verschrikkelijk teleurstellen? Na afloop kan ik volmondig met nee antwoorden. Beverly Hills Cop: Axel F is een hartstikke leuke film.

Dat ligt niet aan het verhaal. In feite is dat verhaal vanaf 1984 al min of meer hetzelfde. Iemand wordt slachtoffer van criminele activiteiten en Axel Foley spoedt zich naar Beverly Hills om het probleem op te lossen. In deze film is dat niet anders. Het slachtoffer is Foley’s dochter Jane die door boosaardige lui wordt lastiggevallen. Het verhaal is bekend. De film draait dan ook op het charisma van Eddie Murphy. Hij speelt Foley als vanouds. Foley de man met de snelle tong die lak heeft aan coventies. Herkenbaar, energiek en grappig. Oftewel: erg geslaagd.

De film betreedt af en toe het nostalgische pad door ontmoetingen in te bouwen met personages uit de andere delen. Het is humoristische nostalgie die niet vermoeiend is. Ook de muziek is herkenbaar evenals het jasje en de adidas sportschoenen die Axel Foley draagt. De film straalt old school uit. Ook stilistisch doet de film dat. Regisseur Mark Molloy gebruikt lange takes en geeft tijd en ruimte aan de personages om een bepaalde dynamiek op te bouwen. Molloy gebruikt geen snelle cuts om die dynamiek kunstmatig op te wekken en dat bevalt. Het voelt zelfs wel fris aan.

De film vermaakt erg goed. Axel F is een komische actiefilm met herkenbare elementen. Dat geldt niet alleen voor de personages die we al kennen uit de eerdere delen en die weer opduiken. Dat geldt ook voor de entourage. Dat geldt ook voor de schurk in het verhaal die aan alle clichés voldoet. Dat geldt uiteraard ook voor de rol van Eddie Murphy. Het is allemaal aangenaam herkenbaar en grandioos uitgevoerd. Het is heerlijk.

Beyond Therapy van Robert Altman is een rommelige film. In vergelijking met ander werk van Altman, dat onder andere opvalt door een behoorlijke lengte en een nauwgezette regie, is dit een vreemde eend in de bijt. Indien ik de film zonder enige voorkennis bekeken zou hebben, zou ik de naam Altman nooit aan deze film gelinkt hebben. Beyond Therapy duurt slechts 90 minuten en komt over als een vluchtig in elkaar gedraaide productie. Je zou de film als een verzameling losse scènes kunnen zien, die weliswaar inhoudelijk met elkaar in verband staan maar geen klassieke dramaturgie volgen.

De film trapt af als een bizarre komedie over neurotische mensen. De personages ontwikkelen zich niet. Ze zijn aan het einde van de film dezelfde personages als bij de introductie. Ze zijn dan ook zoals de titel al aanduidt ‘beyond therapy’. Weinig gestroomlijnde personages die zich zenuwachtig, opgewonden, ongedurig en luidruchtig presenteren. Een solide dramaturgie is aan dergelijke typen niet besteed. Een springerige sketschshow des te meer.

De personages en gebeurtenissen zijn absurd genoeg om te vermaken. Maar het houdt niet over. Hier en daar wat geslaagde komedie en wat scherpe dialogen. Hier en daar wat grappige aanzetjes die verzanden in een hoop opgewonden gekrakeel dat uiteindelijk niet bijzonder grappig is. Verder merkte ik dat Julie Hagerty een bijzonder irritante stem heeft, dat Tom Conti een bijzonder irritant accent heeft en dat 90 minuten in een matige film langer aanvoelen dan 90 minuten in een goede film.

The Big Empty werd op een paar filmfestivals getoond en direct daarna in digitale vorm aangeboden. Jammer dat een dergelijke film geen bioscoopvertoning is gegund. De mooie fotografie van deze humoristische en spannende film had op het grote witte doek zeker nog meer indruk gemaakt. The Big Empty is de debuutfilm van schrijver en regisseur Steve Anderson. Opmerkelijk dus dat in de hoofd- en bijrollen enkele klinkende namen verschijnen.

De hoofdrol is voor Jon Favreau. Hij speelt John, een acteur zonder succes met veel schulden die van zijn zonderlinge buurman Neely (Bud Cort) een prachtig aanbod krijgt dat zijn schuldenprobleem in een klap oplost. “Deliver the blue suitcase”. Aldus luidt de opdracht. Hiervoor moet John naar Californië reizen en wel naar het onooglijke plaatsje Kaff Baker. Geen gefingeerd plaatsje overigens. De blauwe koffer moet aan een persoon met de naam Cowboy worden overhandigd. Hiervoor ontvangt John 27.000 dollar. Het bedrag is hetzelfde bedrag dat Steve Anderson aan schuldenlast had toen hij begon aan The Big Empty.

De film verplaatst zich naar een desolaat woestijnlandschap in het midden waarvan het stoffige Kaff Baker is gelegen. Kaff Baker heeft een tankstation, een motel en een bar. Het stelt niets voor. De ontmoeting met Cowboy laat op zich wachten en John laat zich onderdompelen in de wereld van Kaff Baker waar de geruchten over buitenaardse ontvoeringen niet van de lucht zijn. Het is het begin van een reeks merkwaardige, grappige en mysterieuze ontmoetingen. Ik ga even door met wat bekende namen. Daryl Hannah, Sean Bean, Rachel Leigh Cook en Kelsey Grammer vertolken enkele van de personages die voor plezierige momenten zorgen.

Met betrekking tot de hoofdlijn van de film gebeurt er een tijdje niet heel veel. Kleine subplots krijgen de aandacht en zorgen voor (absurd) vermaak. Er zijn gekke situaties. Er zijn bizarre dialogen. Best leuk. Na verloop van tijd kantelt de film iets en komt de nadruk meer op het buitenaardse thema te liggen. Op dat moment maakt de humor grotendeels plaats voor mysterie en spanning. Mysterie en spanning ontstaan niet alleen door de richting die de handeling kiest maar ook door prachtig contrastrijk en expressief beeldmateriaal. De kleur blauw is steeds sfeervol aanwezig en speelt er een belangrijke rol in. Anderson zegt het als volgt: „There is nothing blue in the movie at all until Neely comes in with the blue suitcase, wearing a blue jumpsuit. We wanted anything that had to do with the ‘other world’ to be blue. We added blue throughout the rest of the movie anywhere we could. Anything that is blue has some significance. Bud Cort was given contacts so Neely had very blue eyes in the beginning. All compromised people would have blue eyes, wear blue, be in a blue room, carry a blue suitcase, talk on a blue phone, etc.”

The Blue Empty is een fijne film. Er gebeurt niet veel. De handeling is absurd. De humor zit veelal verborgen in nuances. Merkwaardige personages. Merkwaardige dialogen. Er is mysterie dat mysterieus blijft. Hapklare antwoorden moet je in deze film niet zoeken. Het einde is uiteraard open. Kortom, het aanschouwen van The Big Blue was een fijne beleving.

In de klassieke western speelt de vrouw meestal een ondergeschikte rol. De rol van goede huisvrouw en moeder, die haar man gehoorzaamt en van hem afhankelijk is als beschermer. Er zijn natuurlijk westerns die een ander vrouwbeeld schetsen (Johnny Guitar (1954) of het luchtige Cat Ballou (1965) bijvoorbeeld), maar dat zijn toch de uitzonderingen.
In A Big Hand for a Little Lady is de vrouwelijke hoofdrol weggelegd voor Joanne Woodward. Ze speelt een trouwhartige en gedienstige echtgenote die in haar man gelooft en zich derhalve mengt in een pokerspel met bars manvolk. Goede rol van Woodward. Ze speelt haar rol gedreven. Met groot elan. Ze straalt zoveel elan uit dat zij de gevoelloze mannen aan de pokertafel hun bittere houding laat overpeinzen en voorziet van verwondering, bewondering en misschien zelfs van het verlangen om met haar getrouwd te zijn.
Het pokerspel staat centraal in de film. Het is heerlijk om het spel en de spelers te observeren. Spannend. Het is een spel van bluf en misleiding. Het zijn dezelfde grootheden die het script heel verrassend ook voor de kijker in petto heeft.
Het acteerwerk is uitstekend. Met name Jason Robards heeft een heerlijke rol als ongenuanceerde en arrogante rijkaard die het spelletje met stalen zenuwen speelt. Henry Fonda staat prominent op de filmposter en speelt een belangrijke rol, maar niet de hoofdrol. Die is wat mij betreft toch weggelegd voor de indrukwekkende Joanne Woodward.

Romantische komedie die het immer gezellig en licht houdt ondanks de zware kost die langs komt. De film is gebaseerd op een episode uit het leven van Kumail Nanjiani (komiek van Pakistaanse komaf) die zelf de hoofdrol vervult.

Het is een romantische komedie dus de wegen die worden doorlopen zijn in grote lijnen voorspelbaar. Niet erg, maar de film duurt met twee uren wel wat lang. Van enige kabbeling en langdradigheid is op bepaalde momenten dan ook wel sprake. Daar staat tegenover dat de film bij vlagen erg humoristisch is. Met name de dialogen zijn grappig. De scherpte, droogte en bijzondere geestigheid ervan houden je bij de les.

onderwerperpen als racisme, Pakistaanse traditie en ziekte komen voorbij. Zware kost maar steeds licht verpakt. De film slaagt erin om steeds net op tijd met een kleine twist of leuke grap te komen zodat de zware kost nooit teveel de melodramatische kant op gaat en echt zwaar gaat aanvoelen. De toon blijft lichtvoetig.

Nanjiani is tekstueel sterk. Een oneliner van hem klinkt al grappig op het moment dat ie z'n mond verlaat. Gelukkig zijn de meeste ook echt wel grappig. Naast Nanjiani is sidekick Ray Romano erg leuk als een karakter dat uitblinkt in wazigheid en lafhartigheid. Om hen heb ik het meeste gelachen.

Opvallend plezierige personages bevolken de film. Er is niemand om je verschrikkelijk aan te ergeren. Niemand is vervelend. Ook bij de inkleuring van de personages telt de factor luchtig opvallend zwaar.

En met al die luchthartigheid die over verhaal en personages is gelegd is 'The Big Sick' gewoon een leuke film maar is ie ook een beetje te lang. Dat wel.

In The Big Sky van Howard Hawks speelt Kirk Douglas een ietwat zachtmoedige held die vrij bedachtzaam en empathisch samen met zijn emotioneel explosieve vriend Boone Caudill (Dewey Martin) de geanimeerde atmosfeer in deze film vertegenwoordigt. Samen gaan ze aan boord van een boot die de Missouri rivier opvaart om zonder inmenging van tussenhandelaren pelzen van de Blackfoot indianen te kopen en daarmee het monopolie op die handel, dat natuurlijk in handen is van een snoodaard, aan het wankelen te brengen. Onderweg lonkt men naar de enige vrouw aan boord, worden vriendschappen gesloten en beleeft men avonturen.

The Big Sky is een vrolijke western die de focus legt op de onderlinge verhoudingen van de personages. Mooi geënsceneerd en zonder veel spanning glijdt het verhaal aan het oog voorbij. Met aangename maar niet bijster intrigerende personages, een paar weinig opzienbare schietpartijen en met een stereotiep beeld van de indianen is de film een sympathieke zit maar is geen film die lang in het geheugen blijft hangen.

Marion Robert Morrison speelde vanaf het midden van de jaren 20 van de 20e eeuw als figurant in films of speelde onbetekenende rollen. Toen in 1930 Raoul Walsh The Big Trail ging regisseren, zou Gary Cooper de hoofdrol spelen. Dat ging niet door waarop Walsh te rade ging bij zijn collega John Ford. Hij kwam met Morrison op de proppen. Ik las trouwens ergens anders dat het Walsh zelf was die Morrison ontdekte die op het studioterrein met meubels liep te sjouwen. Walsh vond de naam van de acteur niet ok, had net iets gelezen over een generaal uit de Amerikaans Onafhankelijkheidsoorlog met de naam ‘Mad’ Anthony Wayne en dropte deze naam bij de studio. Die maakte er John Wayne van.

Wayne speelt de aanvoerder van de karavaan met kolonisten die van Missouri naar het Westen trekt. Een moeilijke route die door onherbergzaam gebied leidt. Gevaar dreigt van alle kanten. Het slechte weer, hoge bergen, diepe rivieren, vijandige indianen en ongure types. John Wayne hoeft zich niet te vervelen en doet dat ook niet in deze groots opgezette film. The Big Trail geldt als de eerste epische western onder de geluidsfilms. Geen succesvolle film overigens. Zijn gerenommeerde status als epische film over de belevenissen van de pioniers tijdens de moeizame tocht naar het westen verkreeg de film pas in later tijden.

Gefilmd werd op originele locaties in maar liefst zeven Amerikaanse staten. De onherbergzame decors zien er indrukwekkend uit en dat komt de authenticiteit van de film ten goede. Hoewel de ouderdom de film goed is aan te zien, zijn de zwart-witbeelden helder en expressief. Walsh hanteert bovendien een vlot tempo dat prettig wegkijkt. Behalve met enerverende gebeurtenissen onderweg wordt de kijker vermaakt met prachtige landschappelijke decors en een schitterende aankleding die bijvoorbeeld tot uitdrukking komt in de honderden nagebouwde wagens die de karavaan rijk is. Er is oog voor detail en dat komt de film ten goede. D e erbarmelijke omstandigheden waaronder de lange trek plaatsvindt, worden als gevolg daarvan zeer overtuigend weergegeven.

Mij viel op dat John Wayne zich de hele film gladgeschoren en in het wit gekleed presenteert terwijl het geboefte in het bezit is van ruige gezichtsbeharing en zwarte kledij. Een contrast dat ik wel vaker in oudere films tegenkom. Waarschijnlijk stamt deze gewoonte nog uit het tijdperk van de stomme film. Misschien een fijn herkennend hulpmiddel voor het bioscooppubliek in de jaren 30, maar ik vond het nogal theatraal overkomen. John Wayne spinde trouwens geen garen bij zijn eerste hoofdrol. De film was immers geen succes en aan John Wayne had men in de jaren daarna dan ook geen behoefte. Rolletjes in B-fi;ms werden zijn deel. Pas negen jaar later mocht hij weer opdraven voor de hoofdrol in een echte western en wel in Stagecoach (1939) van John Ford. De samenwerking met Ford werkte voor Wayne commercieel en artistiek gezien een stuk beter.

Over een normale man van middelbare leeftijd die zich in een ongewone, van rechtswege verboden en moreel verwerpelijke situatie heeft gemanoeuvreerd. Een film van regisseur Ida Lupino die tevens een hoofdrol vertolkt. Een regisseur die meer films met controversiële thema’s (zeker in het licht van die tijd) op haar naam heeft staan. Zo zijn daar de films Not Wanted (1949) met een buitenechtelijke zwangerschap en Outrage (1950) die over een verkrachting handelt.

The Bigamist behandelt een ander gewaagd thema. De titel houdt weinig mysterie in en verraadt natuurlijk al het probleem van de protagonist. De film besteedt de meeste tijd aan het ontstaan van de ongewenste situatie en doet dat op een manier die maakt dat de kijker de man niet aan de schandpaal nagelt. De film weet zelfs enig begrip voor de man en zijn situatie op te brengen en doet dat door het beeld van een gebroken man te schetsen. Een man die twee vrouwen bedriegt en weet dat hij fout zit, maar die vanuit een gevoel van fatsoen heeft gehandeld. Lupino hanteert niet een verontwaardigde of beschuldigende toon. Ze rechtvaardigt zijn keuze eveneens niet. Ze laat haar antiheld in zijn waarde, maar zadelt hem wel op met een schuldgevoel.

Lupino houdt het dramatisch gezien beschaafd. Ze weerhoudt zich van sensationele taferelen, houdt de emotie binnen de perken. De film die slechts 80 minuten duurt is strak geregisseerd en biedt een overzichtelijk verhaal. Best leuk om te volgen, maar niet bijzonder intrigerend. Soms zelfs aan de saaie kant. De personages zijn over het algemeen sympathiek en de interacties leveren relatief weinig spanning op. Waarschijnlijk was het publiek in de jaren 50 vooral onder de indruk van het pikante thema. Dat maakte de film wellicht een stuk boeiender dan hij is. Ik had daar niet zo’n last van.

Nog leuk om te vermelden: De film werd geschreven en geproduceerd door Collier Young, die toen met Joan Fontaine (ook een hoofdrol in de film) was getrouwd en kort daarvoor van Lupino was gescheiden.

Een sci-fi comedy van Jean-Pierre Jeunet. De film zou vanwege het absurde plot zomaar een aflevering van de serie Black Mirror kunnen zijn. Misschien was dat voor BigBug beter geweest. Een aflevering van Black Mirror duurt een uurtje. De film BigBug duurt maar liefst 111 minuten en die lengte maakt dat de film hier en daar slepend en krachteloos aanvoelt.

De film heeft een intrigerend plot en is grappig. De lengte zorgt er echter voor dat de bijtende, puntige, absurde en grappige toon waar de film heerlijk mee aftrapt niet steeds op niveau blijft. Had twintig minuten van de lengte afgesnoept en je had een prettig gecomprimeerde film gehad. Je ziet het wel vaker. Veelbelovende films die aan kracht verliezen door hun onredelijke lengte. Waarom toch?

Ondanks de momenten van leegte is BigBug een amusante film. Stilistisch mooi. In bonte kleuren schetst Jeunet een huiselijk interieur dat weliswaar futuristisch is, maar op de een of andere manier ook een beetje retro aanvoelt.

De film is grappig en hanteert als thematische rode draad de vraag wat mensen nu toch tot mensen maakt. In de film komen regelmatig beelden voorbij van een goedbekeken tv-show waarin een vileine robot als gastheer optreedt en waarin mensen toestemming geven om als vorm van entertainment als dieren te worden behandeld. Menswaardig? Mensonwaardig? Als ook de huishoudelijke robots zich met de mensvraag gaan bezig houden, heeft Jeunet definitief een geslaagd en olijk statement gecreëerd.

Leuke personages bevolken de film. De huishoudelijke robots stelen de show. Ze zijn grappig vorm gegeven en zijn grappig naïef en grapig charmant. Daartegenover staat de robot die de uitvoerende macht vertegenwoordigt en met zijn harde stem en imposante uiterlijk zorg draagt voor de dreiging in de film. Daartussen staan de menselijke personages. Een bonte mix van persoonlijkheden die elkaar goed aanvullen en heel menselijk bijdragen aan zowel de emotionele als de komische aspecten in het verhaal.

BigBug is een vermakelijke film met mooie decors, vliegende auto‘s, gemene en lieve robots en een potpourri aan menselijke figuren die empathie oproepen. De film is helaas ook te lang.

Een nauwelijks vermakelijke parodie op het Found Footage genre. Een heuse mockumentary over Bigfoot, die tegelijkertijd een mockumentary uit de onderklasse der mockumentaries is.

Het begin is het leukst en levert een paar lachjes op. Daarna deugt er niets meer van.

Het begin bestaat uit interviews met een heel scala aan dorpsgekken en is redelijk te doen. We zien rare gedegenereerde typetjes die met hun gekke antwoorden en gekke gedrag enige lachlust opwekken.

Verder is het echt niet veel. De meeste grappen liggen voor de hand. De personages zijn niet leuk. Eigenlijk is er verder niets dat memorabel genoeg is om enige gedachte of tekst aan te wijden.

De film laat zich het best bekijken als je onder invloed bent en alle besef van normatief denken kwijt bent, denk ik. Heb ik dus niet gedaan.

Regisseur Jeff Nichols liet zich inspireren door het fotoboek van Danny Lyon uit 1968 over The Chicago Outlaws Motorcycle Club. Nichols maakte bij het schrijven gebruik van interviewmateriaal van Lyon en hanteert het interview als terugkerend anker in zijn film. De interviews met Kathy, het pittige liefje van clublid Benny vormen de rode draad. Haar woorden leiden steeds een nieuw kapittel in het verhaal in. Nichols richt zich behalve op Kathy op een paar leden van de club, waaronder de stoïcijnse Benny en de macho gezinsman Johnny die beiden behoorlijk authentiek overkomen. Na het bekijken van de film komen nog wat plaatjes uit het fotoboek voorbij met daarop de echte leden van de club. Grote verschillen vielen me niet op.

Kathy wordt gespeeld door Jodie Comer. Uitstekende rol. Ze zet een energieke, goedgebekte en humorvolle vrouw neer. De verhalen die ze fotograaf Lyon vertelt zijn doorspekt met gevatheid en scherpte. In flashbacks ontvouwt zich vervolgens het filmplot over de motorclub die in de film de naam The Vandals heeft gekregen. Austin Butler speelt Benny. Hij is een personage dat prominent aanwezig is terwijl hij vaak slechts zwijgzaam en op de achtergrond is te zien. Goeie rol van Butler. Dat geldt ook voor Tom Hardy die Johnny de leider en oprichter van The Vandals speelt. Johnny is een coole gast die voor orde zorgt en daarvoor zijn autoriteit indien nodig met de vuist of met het mes demonstreert. In de bijrollen onder andere Damon Herriman en Michael Shannon. Prima cast dus.

De film overspant grofweg de periode half jaren 60 tot begin jaren 70. Het geheel wordt begeleid door muziek die steeds is aangepast aan de tijd. Blues, Rock’n roll en later in de film ook popmuziek. De muziek versterkt de nostalgische sfeer die onmiskenbaar over de film hangt. Een film die vertelt van een groep outsiders met motoren die een hechte gemeenschap vormt waarin het begrip vrijheid centraal staat. The Bikeriders schetst een humorvol, maar soms ook hard en gewelddadig portret van een Amerikaanse subcultuur. Prima film.

Bingo Hell is het resultaat van een samenwerking tussen Amazon Prime Video en Blumhouse Productions. Zoals vaak het geval is met films die uit deze samenwerking voortkomen, zijn de opzet van het verhaal en het thema veelbelovend, maar is de uitwerking slecht. Want, zeg nou zelf. Om verpaupering van een stadje te combineren met de opkomst en ondergang van een demonische bingo-host die inzet op de hebzucht van brave burgers, is een hilarisch idee met een enorme satirische potentie.

Ideaal materiaal om de materialistische instelling van de mens eens lekker te ridiculiseren. De satirische potentie blijft helaas onbenut. Het enige leuke aan de film zijn de scènes waarin Richard Drake als bingo-host een over the top one-man-show opvoert. Verder is het dramatisch en humoristisch gesproken, slappe hap. De mix van komedie en horror functioneert niet, terwijl het verhaal over de strijd tussen Drake en een stel fanatieke bejaarde bewoners van het failliet stadje, in aanleg gewoon heerlijk absurd is.

Ondanks dit absurde gegeven doolt Bingo Hell doelloos rond en mist alle opgelegde kansen om venijnig, bruut en hilarisch uit te halen. Bingo Hell is slappe hap.

Een portret van Charlie Parker. Een excentriek genie. Zijn excessieve levensstijl wordt door Clint Eastwood in melancholische beelden gevat. Smoezelige jazzclubs en rokerige kroegen. Voor de neonverlichte gevels zijn klantenlokkers geestdriftig in de weer. Cadillacs golven arrogant door het straatbeeld. Er is muziek. Het bruist. Volg de klanken van de Bebop. Binnen is de massa rumoerig. Binnen wordt muziekgeschiedenis geschreven. De naam is Charlie Parker.

Parker‘s leven staat in het teken van obsessieve verlangens. Drugs en alcohol zijn de vaste begeleiders op zijn furieuze weg naar eeuwige roem. De camera cirkelt om hem heen en probeert door zijn verlangens heen te breken en zijn genie te vatten. Prachtig camerawerk dat in vloeiende samenhang optrekt met de waanzinnige klank van de saxofoon. De film is een samenspel tussen muziek, beeld en verhaal. Een pulserend ritmisch geheel dat nadrukkelijk naar de ondergang toewerkt van een muzikale grootheid. Fantastisch gespeeld door Forest Whitaker.

De film laat zien hoe Parker wordt gedreven door de zucht naar muziek en de zucht naar drugs. De film laat weinig licht door. Eastwood gaat bepaald niet voorbij aan de duistere schaduwen die aan Parker‘s wezen kleven. Heftig en vol felle emotie toont de film hoe zijn verlangens Parker uitputten en hem naar een uitzichtloze duisternis slepen vol inktzwarte en suïcidale gedachten.

Niet alles is donker. De film heeft ook aandacht voor geanimeerde interactie met een grootheid als Dizzy Gillespie en de stimulerende werking daarvan op de diepte van Parker's muziek. Nog een graadje lichter zijn de hilarische scènes tijdens een toernee door het Zuiden van de VS. Maar zelfs onder de frivolere onderdelen van de film sluimert de dreiging van het duister. Het duister dat onlosmakelijk aan Parker is verbonden.

Bird was een buitenstaander. Een onbegrepen genie. Een egoïstisch mens. Maar ook een fantastische muzikant en het onsterfelijke stijlicoon van de Bebop. De film is een eerlijk eerbetoon aan een kleurrijke jazzlegende en zijn onnavolgbare muziek. Prachtig.

Acht jaar na American Honey (2016) meldt regisseur en schrijver Andrea Arnold zich weer met een fijne film. In Bird laat Arnold de kijker kennismaken met mensen die in precaire omstandigheden leven. Arnold is zelf met allesbehalve volmaakte perspectieven opgegroeid. Haar alleenstaande moeder die pas 16 jaar oud was toen Andrea werd geboren, had de zorg voor vier kinderen. Als in de film wordt verteld van het jonge meisje Bailey dat in vergelijkbare omstandigheden met weinig perspectief op verbetering moet leven, dan lijken hier autobiografische ervaringen in het spel te zijn. De stijl van filmen is herkenbaar. Fragmentarisch, documentaireachtig, handheld, dicht op de huid. Het zorgt voor hectiek, energie, dynamiek. Lekker.

Arnold slaagt er goed in om situaties zo te schetsen dat de kijker absoluut geroerd of geschokt is maar dat hem daarbij nooit een verplichtend gevoel van medelijden wordt opgelegd. De film, die draait om de kunstzinnig getalenteerde Bailey die zonder deugdelijke (ouderlijke) begeleiding opgroeit en zoekende is, is wars van dergelijke manipulatie van de kijker. De film beperkt zich tot observaties die soms afschuwwekkend en soms ontroerend mooi zijn. De kwalificatie en de interpretatie van hetgeen dat wordt geobserveerd is aan de kijker. De observaties worden frequent verbonden met poëtische elementen die soms een magisch realistische sfeer oproepen. Mooi.

De harde rauwe werkelijkheid krijgt door die magisch realistische touch vaak een hoopgevend en sprookjesachtig randje. Met name als de titulaire Bird opduikt, wordt de deur die naar fantasie leidt steeds verder geopend. De verschijning van Bird (Franz Rogowski) brengt een betoverend element de film binnen. Het is nooit helder of gebeurtenissen waarbij Bird betrokken is werkelijk plaatsvinden of dat ze deel uitmaken van een fantasie die Bailey helpt om de werkelijkheid te kunnen doorstaan. In ieder geval vullen de fantasievolle gebeurtenissen de film met schoonheid en luchthartigheid en doen ze de lelijkheid van alledag vervagen. Ze brengen Bailey troost en hoop.

De cast die de film tot leven brengt is goed. Rogowski noemde ik al. Prima rol ook van Barry Keoghan die de onvolwassen vader van Bailey speelt. Hij is een intrigerend personage dat ambivalente gevoelens oproept. Ook Nykiya Adams als Bailey is erg goed. Om als kijker samen met haar innemende persoonlijkheid een sombere wereld met wonderbaarlijke lichtpuntjes te doorkruisen is aangrijpend, opwindend en laat perspectief zien. Hoogten en diepten liggen in Bird dicht bij elkaar. Er is afbraak maar ook altijd perspectief. Ook al is het soms maar een flintertje. De realiteit is hard en niet gedrenkt in vrolijkheid. Bailey ontsnapt in haar dromen. Achter de grauwe werkelijkheid ligt mogelijk een wereld van menslievendheid en hoop verscholen. Dat is een prettige gedachte voor Bailey en voor de kijker.

Weinig opzienbarende film met een leuk uitgangspunt. Slechts zonder zicht is het mogelijk om aan een dodelijke bedreiging te ontsnappen. Dat gegeven levert vooral in het hectische begin een aantal spannende scènes op, maar verwordt al heel snel tot een gimmick als de film verder niet veel meer dan dit trucje gebruikt om spanning op te roepen.

Alles in de film draait hierom. En dat is jammer. Andere zaken die om aandacht roepen en de film van meer cachet hadden kunnen voorzien krijgen die aandacht niet. Achtergronden, onderzoek of zelfs een blik op het gevaar blijven uit. Het gevaar blijft raadselachtig en zonder gezicht. In een film die veel meer te bieden heeft dan één gimmick is dat vaak een sterke spanningsfactor. Hier is dat niet het geval.

Ook is er weinig aandacht voor de personages. De personages zijn nogal slordig en oppervlakkig uitgewerkt. Een aantal had zeker een betere uitwerking verdiend. Het irritante personage dat John Malkovich neerzet bijvoorbeeld of het personage van Bullock zelf. Gebeurt niet. Beide personages blijven steken in de platitudes. En dat geldt evenzeer voor elk ander personage. De personages blijven flets en van emotionele binding is dan geen sprake.

De film probeert nog wel spanning op te wekken met sprongen in de tijd. Heen en weer. Dat werkt echter averechts. De sprongen in de toekomst laten namelijk het lot van de meeste overlevenden al zien. Spannende momenten in het nu zijn in dat licht bezien niet heel spannend meer. Het verloop van de film en het lot van vele personages is al vroeg duidelijk. Slecht voor het verhaal. Daarnaast is de film ook nog eens een film die te mainstream en te braaf is om te shockeren. Soms is ie bijna saai.

Door het gebrek aan creatief vermogen neemt de spanningsboog vlak na het hectische begin af en komt slechts sporadisch terug, maar nooit continu. En nooit meer op niveau.

Eigenlijk is het gewoon een middelmatige film.

Een tweeluik dat in het eerste deel een overwerkte man en in het tweede deel een teruggetrokken vrouw centraal stelt. Beide personages zijn niet tevreden met het leven dat ze leiden. Beide personages worstelen.

De twee delen zijn losjes met elkaar verweven waarbij het heel aardig is dat sommige bijrollen in beide delen figureren. Desondanks zijn beide delen kwalitatief en verteltechnisch tamelijk verschillend.

In het eerste deel worstelt het personage met zijn psychische gevangenschap en zijn zucht naar verlossing. De wanhoop en de strijd worden fantastisch verbeeld in zwaarmoedige sfeer, in goed spel en in overtuigende dialoog.

Het eerste deel is sterk en zwaarmoedig.

In het tweede deel staat dezelfde thematiek centraal. De manier waarop die wordt verbeeld is echter geheel anders. Meer metaforisch en lichter van toon. Beetje Disney-achtig zelfs. Eindeloos fladderende scenes, waarin eigenlijk niet veel gebeurt. Langdradig. De diepere emotionaliteit ontbreekt. Het tweede deel is niet sterk.

De openingsscenes van de film spelen zich af tussen reizigers in het Parijse openbare vervoer. In deze scenes, waarin de hoofdpersonages nog niet zijn geïntroduceerd, worden het isolement en de psychische gevangenschap van en tussen mensen zeer helder en pakkend getoond.

De openingsscenes zijn ijzersterk.

De filmtitel geeft al veel over de inhoud weg. In deze spannende film stellen de vogels zich teweer tegen de mens. En dan gaat het niet om een relatief kleinschalig monster-tegen-mens-verhaal, zoals zich dat bijvoorbeeld in het geweldige Jaws afspeelt. Nee, het gaat hier om een situatie van apocalyptische omvang.

Met een filmduur van 113 minuten en een spervuur aan aanvallen van vogels, ligt monotonie op de loer. Dat gebeurt niet. De film is meer dan vogels alleen. De film besteedt naast de vogelactie, veel aandacht aan de personages. Die zijn met aandacht uitgetekend. Het gaat zelfs zover dat het draaiboek de personages permitteert om zich met nodeloze handelingen bezig te houden. Handelingen die buiten de noodzakelijke karakterbeschrijving vallen. Het heeft effect. In plaats van verveling wekken de personages interesse en sympathie op.

De uitgebreide aandacht die uitgaat naar de personages is slechts één truc om als kijker geïntrigeerd te blijven. Hitchcock gebruikt meer foefjes. Zo zijn er de hele redelijke speciale effecten die wellicht wat verouderd zijn, maar er desondanks grandioos uitzien en voor spannend vermaak zorgen..

Een andere truc is dat de film het zonder muzikale ondersteuning doet. De film doet het slechts met omgevingsgeluiden. Geen bombastische muzikale opmaat naar een spannend hoogtepunt. Geen muzikaal theater. De kijker hoort wat de personages horen. Straatgeluiden, stemmen, motorgeronk. En natuurlijk het geruis van vleugels en het gekrijs van vogels die zonder muzikale ondersteuning juist heel bedreigend en akelig klinken.

De trucs zijn simpel maar effectief. Hitchcock werkt met akoestiek en dreigende voortekenen om de kijker te infecteren met onrust. De aanvallen van de vogels zijn dan vervolgens de uitlaat van al die opgebouwde suspense, waarna de kijker even weer wat rust wordt gegund tot het onheilspellende geluid van klapperende vleugels weer hoorbaar wordt of een kraai neerstrijkt op een klimtoestel bij een school . Dan begint het weer van voren af aan. Dat klinkt monotoon en is het in absolute zin ook, maar het voelt echter nooit zo.

De film blinkt namelijk uit in een geraffineerde spanningsopbouw. Stap voor stap wordt de situatie met de vogels steeds iets extremer. Wat begint met een solistische aanval van een zeemeeuw, wordt per scène subtiel uitgebouwd en wordt bijna onopvallend groter en bedreigender. De karakteristieke suspense wordt gerekt en gerekt.

De setting in een klein idyllisch kustplaatsje werkt extra beklemmend. De ruimtelijke begrenzing waarbinnen the Birds zich afspeelt, wordt in de loop van de film een soort gevangenis die de protagonisten en de kijker niet kunnen ontvluchten.

Op en top spanning en suspense. Wat een fijne film!