Opinions

Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars. Soms resulteert die werkwijze in het weglaten, verfraaien of verdraaien van gebeurtenissen. En ach. Als bewerkte gebeurtenissen maar vaak genoeg worden verteld, dan worden ze op den duur als de waarheid gezien.

Robert Altman houdt zich in deze film ook bezig met het fenomeen van de valse geschiedschrijving. De film centreert zich rondom de circus show van Buffalo Bill. De show waarmee hij vanaf het einde van de 19e eeuw door Amerika en Europa tourde om de wereld van zijn heldendaden te vertellen en zo zijn eigen versie van de geschiedenis als de waarheid te verkondigen. De mythische Buffalo Bill is geboren.

De film is een satirische komedie. Af en toe wat taai. Een heuse dramaturgie heeft de film niet. Het is een episodisch werk. Dat Buffalo Bill een fantast is die zijn verhaal zo polijst dat er van het werkelijke verhaal niets meer overbijft, is de kijker al na een paar minuten duidelijk. In alle episoden die volgen komt dat gegeven steeds terug. De film blijft daarin hangen en voegt amper elementen toe die heel erg verrassen. Het is desondanks vermakelijke kost. Dat komt vooral door de merkwaardige surrealistische zweem die over bijna iedere scène hangt. Het komt ook omdat sommige fragmenten gewoon grappig of vermakelijk merkwaardig zijn.

De film is niet de beste film van Robert Altman. Toch is het geen slechte film. Het is vooral wennen aan een continue aaneenschakeling van momenten. Het is een lange film. Om twee uur doorlopend naar merkwaardige en grappige of niet zo merkaardige en niet zo grappige momenten te kijken is een vermoeiende bezigheid. Daar wreekt zich het gebrek aan dramaturgie toch wel.

De aankleding is schitterend. Het circus vormt een prachtig decor. Ook aangenaam is de hoeveelheid bekende acteurs die meewerkt. Sommige maken weinig indruk (Burt Lancaster). Andere zijn irritant (Harvey Keitel). En weer andere zijn nietszeggend (Shelley Duvall). Sommige personages zijn in aanzet interessant en verdienden meer body (Will Sampson). En sommige zijn intrigerend (Geraldine Chaplin). Gelukkig is de hoofdrol van Paul Newman die in praktisch elke scène voorkomt, een uitstekende hoofdrol.

Gemengde gevoelens aan het einde van de film. Ik werd niet meegesleept, maar werd wel voldoende bediend met een paar leuke episoden, goed acteerwerk en een fantastische entourage.

In het begin van zijn carrière deed regisseur Yorgos Lanthimos het aanmerkelijk rustiger aan dan in het heden. Met maar liefst drie films binnen twee jaar heeft hij zijn productiesnelheid behoorlijk opgeschroefd. Als dat maar niet ten koste van de kwaliteit gaat, is dan de vrees.

Vooralsnog is die vrees onterecht alhoewel Bugonia de kijker waarschijnlijk wel een déjà vu sensatie zal opleveren. Sommige elementen in de film zijn bekend. Zo is het voor Emma Stone intussen het vierde optreden in een film van Lanthimos en speelde Jesse Plemons ook in zijn vorige film, Kinds of Kindness (2024). Verder is Bugonia opnieuw een absurde komedie. Dat genre is intussen het handelsmerk van de regisseur geworden. Hoewel ik elke film van Lathimos tot nu toe erg waardeer, merk ik dat ik er wat moeite mee begin te krijgen de diverse films van elkaar te kunnen onderscheiden.

Een andere déjà vu zou te maken kunnen hebben met het feit dat Bugonia een remake is van de Zuid-Koreaanse film Jigureul Jikyeora! (2003). Lanthimos maakt echter geen zielloze kopie. Met behulp van het acterende ensemble en de mooie fotografie van cameraman Robbie Ryan krijgt Bugonia een fijne eigen smoel. Visueel is het genieten. Of we ons nu in de wereld van bedrijfsleider Emma Stone bevinden, in het haveloze huisje van Plemons of gewoon in een idyllisch stukje natuur, er is altijd wel iets bijzonders te zien.

Inhoudelijk is de film een combinatie van nonsens en serieuzere maatschappijkritiek. Het plot dat Plemons en zijn neef de vermeende alien Emma Stone laat gijzelen, biedt aanknopingspunten voor zowel heerlijke nonsens als voor een wat diepere laag.

Sommige overtuigingen van de neefjes zijn dermate krankzinnig dat het gewoon enorm fascinerend en hilarisch is om er meer over te horen. Aan de andere kant verzuimt de film niet iets over de wereld van nu te zeggen. Over het kapitalistische systeem bijvoorbeeld dat door het chemische concern waarvan Stone het hoofd is, wordt verbeeld. Het concern dat zich niet bekommert om de mens en zijn welzijn en slechts dan iets ten goede voor de samenleving wil doen als het niets kost. Die stellingname is uiteraard overtrokken maar geeft waarschijnlijk met accuratesse het wezen van het kapitalisme weer. De samenzweringstheorieën van de twee neven ondergaan dezelfde overtrokkenheid. Voor de accuratesse van die theorieën sta ik echter niet in. Ze zijn vergezocht en weinig subtiel maar ook erg vermakelijk.

Goed acteerwerk. Jesse Plemons vertegenwoordigt de mengeling van kolder en tragiek die zijn personage kenmerken, op een manier die de kijker ter harte gaat. Emma Stone is erg goed als keiharde en manipulatieve zakenvrouw. En neefje Aidan Delbis is hartverscheurend afhankelijk en simpel. Het verhaal intrigeert maar zwalkt soms ook een beetje. Na een turbulent onvoorspelbaar begin is het verloop van de gijzelsituatie wel wat voorspelbaar. Het stoorde me niet erg. De vermakelijkheidsgraad blijft hoog. Bugonia is een prima film.

Een Japanse sneltrein vormt de belangrijkste locatie in een aangenaam treffen tussen huurmoordenaars. Een rollercoaster met prima actie, leuke personages en prettige humor. Verwacht overigens geen originele film. Het meeste dat aan het oog voorbijtrekt is in een of andere vorm in een andere film vast wel eens voorbijgekomen. Dat feit doet trouwens aan het kijkplezier niets af. Het materiaal is gewoon uitstekend hergebruikt.

De personages hebben een groot aandeel in het plezier. Heerlijk overtrokken personages zijn het. Het acteerwerk dat die overdreven karakterisering vorm geeft is goed. De excentriciteit en het surrealistische karakter van de personages komen goed over. Dat mag ook wel als je de rij namen doorneemt die in de film acteert. Tussendoor wordt de film nog opgefleurd door korte optredens (soms maar een paar seconden) van prominente passanten. Leuk.

Hoewel de film an sich nogal hectisch is, is de opbouw zeer gestructureerd. De personages worden overzichtelijk geïntroduceerd. En dat is fijn, want de hoeveelheid personages is aanzienlijk Tot ver in de film worden nieuwe karakters geïntroduceerd. Elk met zijn eigen uitzonderlijke gedrag. Elk met zijn eigen tics en eigen vaardigheden. Aan variëteit geen gebrek. Niet vervelend en een probaat middel om geconcentreerd te blijven bij een speelduur van 126 minuten. Het werkt goed.

Het is bijzonder vermakelijk om het geruzie tussen de niet-gelijkende tweeling Lemon en Tangerine te aanschouwen. Het is bijzonder vermakelijk om Ladybug (een vitale Brad Pitt) te pas en te onpas te horen filosoferen over geluk en ongeluk. Het is bijzonder vermakelijk om mee te maken hoe het schoolmeisje Joey King op brutale en cynische wijze iedereen met haar vals-onschuldige blik manipuleert. Het zijn zo maar wat voorbeelden uit de grote hoop markante karakters die de film rijk is. Variëteit genoeg.

Bullet Train is een aangename verrassing. De langgerekte en labyrintische setting in combinatie met de grote hoeveelheid ongelijksoortige passagiers met elk een eigen agenda zorgt voor een film met veel afwisseling, actie, humor en spanning. Erg leuk.

Michael Bay regisseerde in 2017 zijn laatste Transformer film. De reeks stopte daarna. Bumblebee is een Spin-of van de reeks. Michael Bay gaf de regie af aan Travis Knight en bleef zelf actief als producent. Knight levert een prima film af. Waar Bay in elke volgende film de machines en de vernietigingen nog luidruchtiger en spectaculairder liet worden, schakelt Knight een paar versnellingen terug en maakt van zijn film een menselijk verhaal over de vriendschap tussen een machine en een mens.

Met de deugdzame Hailee Steinfeld als menselijke protagonist is de hoofdrol goed ingevuld. Het is een film die met onschuldige humor en een prettige jaren 80-sfeer, heel goed als familiefilm dienst kan doen. Het verhaal is niet heel ingewikkeld en er is plek ingeruimd voor de menselijke factor. De lach en de traan.

De personages zijn duidelijk goed of slecht. Voor de machines geldt dat ook. De machine met de naam Bumblebee ontpopt zich als een lief en onhandig soort huisdier en zorgt met zijn wereldvreemde houding en recalcitrante gedrag voor grappige momenten. De film kweekt op die manier een band met de geel-zwarte machine, speelt op die momenten met het sentiment van de kijker en doet op die momenten soms zelfs wat kinderlijk aan. Ik had tijdens het kijken associaties met E.T.

Uiteraard worden niet alle ingrediënten van de Transformer-film los gelaten. Er is nog steeds veel actie te zien. Weliswaar is de actie veel bescheidener en minder bruut, maar de bombastische effecten ontbreken niet. De film biedt naast sentiment en humor ook prima gevechtscènes.

Maar goed. Bumblebee is in de eerste plaats een hele leuke familiefilm.

In Bumperkleef raakt een gezin in conflict met een automobilist en wordt door hem opgejaagd. De thriller begint heel aardig. De belager wordt in zijn kalme en doelgerichte hoedanigheid geïntroduceerd en verspreidt zowaar een vleugje verontrusting. Heel merkwaardig is trouwens wel de keuze van regisseur en schrijver Lodewijk Crijns om de identiteit van de psychopatische belager niet verborgen te houden. Daarmee vervalt toch een mysterieus en spannend element dat de film in zijn verloop goed had kunnen gebruiken.

Na de prima opening gaat het met de film snel bergafwaarts. De personages gedragen zich stompzinnig, het script voorziet niet in bijzondere ideeën en de finale is een belachelijke teleurstelling. En dat is allemaal nog wel te overzien als de film dan nog maar spannend is of (onbedoeld of opzettelijk) komisch. Spannend is ie niet. En de loop van de film is te onbeholpen om er bewuste komische of satirische accenten in te zien. Onbedoeld komisch vond ik de film ook niet echt. Hoewel ik moet toegeven dat ik het heb uitgegierd tijdens een wilde achtervolging door een woonwijk. Vooral de onnatuurlijke overdrijving in het spel van twee luid huilende meisjes op de achterbank was kosteijk. De scène leek me overigens niet lachwekkend bedoeld te zijn.

Bumperkleef is een film met een alleraardigst plot. Het eerste halve uur is redelijk bezienswaardig. Daarna ontspoort de film volledig, wat mij betreft.

Twee vrienden maken een bijzondere roadtrip. Op zich is dat bijzondere aspect niet vreemd want de twee vrienden zijn bijzondere personages. Stephen en Bunny zijn hun namen. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van Stephen die aan de angststoornis agorafobie lijdt. Hij verlaat zijn woning niet meer, heeft verzamelwoede en volgt vaste routines. Zo bestelt hij dagelijks bij dezelfde bezorgservice hetzelfde gerecht. Als op een dag zijn vaste routine wordt onderbroken, is hij radeloos en wordt hij herinnerd aan een roadtrip die hij eens met zijn vriend Bunny ondernam. Een reis die hun vriendschap stevig onder druk zette.

De film laat een man zien die in een chaotisch huis leeft, is vereenzaamd en hallucineert. De verzamelde rommel geeft hem troost. In de chaos van de woning bevindt zich genoeg verzamelde rommel die hem helpt de roadtrip nog een keer in gedachten voorbij te laten trekken en zijn angstgevoelens te temperen. De film die vervolgens de roadtrip verslaat is een visuele traktatie. Een warrige komedie die frequent wisselt tussen realisme en animatie en soms een combinatie is van beide. De film poogt op deze kunstzinnige manier de kleurrijke perceptie van Stephen aanschouwelijk te maken. Met succes.

De trip is bijzonder mooi geënsceneerd. Mooi gevisualiseerd ook. Zo verkrijgt de kijker via landkaarten direct toegang tot de roadtrip die zich in bestaande landen afspeelt maar die als irreële werelden tot de kijker komen. De irreële wereld wordt tot leven gebracht door kartonnen coulissen, tandwielobjecten en papieren tekeningen. Het deed me af en toe denken aan de film Hundreds of Beavers (2022) en de creatieve manier waarop daarin de wereld wordt voorgesteld.

Het eigenlijke verhaal ontpopt zich als het verhaal in een buddymovie. Een verhaal over twee ongelijksoortige personen die samen de meest krankzinnige dingen beleven en nader tot elkaar komen. Stephen de oppassende neuroot en Bunny de roekeloze avonturier. De gebeurtenissen zijn bizar, hilarisch en allesbehalve voorspelbaar. Woorden die ook van toepassing zijn op de personages die onderweg worden ontmoet.

Bunny and the Bull geeft op een geheel eigen wijze een inkijk in de psyche van een man met angststoornissen en toont een verbazingwekkende en bizarre roadtrip, die ik in deze vorm nog niet eerder heb gezien. Ik vond Bunny and the Bull een bijzonder aangename trip.

Waarschijnlijk zat regisseur en schrijver Makkonen ooit eens in een afgelegen huisje in de Finse wildernis te genieten van sauna, vrouw, blow en alcohol. Overweldigd door al deze geneugten des levens en in een hele melige bui gerakend, bedacht hij een hilarisch verhaal over een seksbelust mega konijn met een voorgebonden megadildo die een stel tieners afslacht. De vrienden waarmee hij zijn gedachten deelde en die zich in dezelfde fantastische roes bevonden, kwamen niet meer bij van het lachen. Gesteund door zoveel bijval en nog steeds in zijn roes verkerend kreeg Makkonen op dat moment een nog beter idee. Film! Van dat konijnenverhaal moest een film worden gemaakt. De vrienden sloegen nu helemaal door in hun enthousiasme. "U is waarlijk een genie", werd hem herhaaldelijk en op bewonderende toon toegeschreeuwd. De schouderkloppen, bejubelingen en omhelzingen waren niet van de lucht. "Ik ben oscarwaardig", dacht Makkonen die natuurlijk nog steeds in een roes verkeerde.

Jammer dat hij na het ontwaken uit zijn roes dit waanidee niet meteen bij het oud vuil heeft geworpen. Het is een slechte film geworden. Een hele jolige film over een groot geschapen konijn dat steeds 'pussy' roept en onderwijl mensen afslacht. Hartstikke hilarisch. Maar niet heus.

Het eerste optreden van het grote beest in carnavalspak met prominent aanwezige piemel is nog wel grappig. Als echter blijkt dat het beest verder geen repertoire heeft, de personages vervelend zijn en het scala aan grappen van dezelfde soort blijft, is de lol er al gauw af. Niet meer grappig. Voor mij althans. Ik kon er al snel niet meer om lachen.

Nog wel een plusje nog voor de sfx. Aardige gore. Erg overdone, maar wel leuk uitgevoerd.

Verder heb ik geen plusjes ontdekt.

Een film die de actieradius van protagonist Ryan Reynolds klein houdt. De camera bevindt zich een film lang in een doodskist samen met de protagonist. Buried concentreert zich op zijn beklemmende situatie en verhaalt van de vele emotionele stadia die hij doorloopt. In tijden waarin veel mainstream producten van Hollywoodse makelij buitensporige hoeveelheden spektakel en sensatie menen te moeten bieden, is het heerlijk om gewoon weer eens een kleinschalige film te mogen aanschouwen met een prettige authentieke uitstraling.

Regisseur Rodrigo Cortés reduceert in Buried alles tot een minimum. Hij maakt maximaal gebruik van de mogelijkheden die een beperkte ruimte en een begrensd tijdskader bieden. De film ontzegt de kijker een blik op de buitenwereld. De camera blijft consequent begraven in de doodskist en bevindt zich dicht op het enige zichtbare personage in de film. Het beklemmende isolement dringt ongenadig door. De wanhoop, de paniek en de vertwijfeling die zich van Reynolds meester maken, zijn onaangenaam voelbaar.

Bij Ryan Reynolds ervaar ik altijd wat weerstand. In deze film is die weerstand onterecht. Zijn rol vergt de weergave van zo’n beetje het hele spectrum aan voorstelbare emoties. En dat gaat goed. Er zit dus blijkbaar toch meer acteertalent in hem dan ik vermoedde. De spagaat tussen momenten van radeloosheid en momenten van hoop weet hij bijzonder goed in te vullen.

Ook wordt duidelijk dat de impact van de intonatie van de stem groot is. Omdat de mimiek van Reynolds niet steeds goed zichtbaar is in het fletse licht van een aansteker of een mobieltje, vindt de overdracht van emoties veelal via de stem plaats. De intonatie moet nauwkeurig zijn. En dat lukt Reynolds. Geen slechte acteerprestatie van een acteur wiens rollen zich doorgaans amper op het dramatische vlak bevinden. Een aangename verrassing.

De ruimtelijke beperking houdt het gevaar in dat de film gaat vervelen. Cortés voorkomt dat. De beweeglijke camera die steeds rond Reynolds cirkelt en ongewone perspectieven kiest, zorgt voor dynamiek en spanning. Daarnaast gebeurt er voldoende dat de aandacht opeist. De gesprekken met de buitenwereld die via het mobieltje lopen, maken zelfs de meest ontspannen kijker radeloos.

De finale is uiteindelijk ook nog eens razend spannend. Altijd fijn als de maker een prima thriller met een verrassend uitroepteken weet af te sluiten.

Fijne feelgood van het type homecoming. Film met van alles wat. Ontroering, humor, angst en herkenning. Met leuke dialogen vol spitsigheden. Echt een genot om te ondergaan. Ook met vreemde en minder vreemde personages, die worden vormgegeven middels goede ronde typeringen en door goed acteerwerk. Bovendien (en dat is niet onbelangrijk) is 'Burning Bodhi' een film met een pakkend verhaal.

Het terugkom-decor is goed gekozen. Lekker sfeervol. Absoluut niet gelikt, maar heerlijk aftands en vervallen. Saai en grijzig. Een heuse "homecoming scenery" waarin alles bij het oude is gebleven of alles zelfs net even erger is geworden.

De tegenstelling met die saaiheid vormt het opvallende kleurgebruik in de film. Kauwgomkleuren in objecten, in kleding, in make-up. Een symbolische knipoog naar de gekleurde beleving van de realiteit wellicht. Het is de realiteit zoals die door de personages wordt beleefd of wordt geveinsd. De kleuren heffen de demonen uit het verleden echter niet op. Echte verandering gaat dieper dan oppervlakkig kleurgebruik. Tja, het is iets om over na te denken, als de behoefte er is. Je kunt ook nog een boom opzetten over vluchtgedrag en de weigering om volwassen te worden. Kan allemaal.

Ik haalde uit het puur bekijken naar de film voldoende plezier. De boodschap gleed er steeds wel even tussendoor, maar deed verder niet veel.

De sfeer die over de film hangt is mooi. Die is licht absurdistisch en wat raadselachtig. Beetje duister ook, vanwege onuitgesproken geheimen. Geheimen uit het verleden. Het verleden dat nog een grote rol speelt in de huidige relationele verhoudingen.

Boeiend om te zien wat het verleden met de personages heeft gedaan en nog doet. Soms worden wat tipjes van sluiers opgelicht en worden oorzaken voor gedrag en positie in het heden verduidelijkt. Echter ook vaak blijven de sluiers gesloten. De personages hebben veel meer weet van zaken dan de kijker. Toch wordt er voldoende verduidelijkt om de nieuwsgierigheid te bevredigen, maar lang niet alles wordt verklaard. Er blijven zaken onder de sluier. Er blijven zaken onuitgesproken. Het is als in de echte wereld. Als in het echte leven. De waarheid ligt onder de kauwgomkleuren. Soms zien we de grauwheid die eronder ligt. Soms niet.

'Burning Bodhi' is een leuke verrassing.

Viel toch wat tegen, deze slasher.

Een lange aanloop met veel bijna-confrontaties en weinig echt scary scènes. De killer houdt zich vooral afzijdig en wacht met losgaan tot het laatste halve uur. In het eerste uur is er wel steeds een goeie spanningsopbouw naar het moment van de confrontatie of de kill, maar dan...gebeurt er dus veelal niets.

Spannende momenten worden gevolgd door veel zomerkamp-jolijt. Het is de jolijt die het grootste deel van de film in beslag neemt. De spannende momenten die de film heus wel heeft, hebben door de grote portie kampvreugde relatief weinig impact. De balans slaat teveel door in het voordeel van spel en plezier. En dat getut duurt toch wel een klein uurtje. Gevolg is gebrek aan creepy sfeer. Het is steeds net iets te leuk. Het is een eerste uurtje met slechts enkele spannende momentjes en voor de rest niet veel. Geen verwennerij als het om horror gaat. De meeste horroractie zit in het laatste stuk, dat overigens goed kijkbaar is.

De killer en zijn kills zijn niet slecht. Visueel leuk en het fantasievolle moordwapen voegt iets extra's toe. Het zijn redelijke scènes die helaas net iets teveel worden gerekt waardoor de spanning niet continu houdbaar blijft en soms zelfs verdwijnt. De gore mag er zijn. Het gaat op die momenten op dat vlak even goed los.

Verder is er door de film heen nog wat aangenaam bloot te bewonderen en valt Holly Hunter in haar eerste rol absoluut niet op. Ze is non speaking en gaat niet bloot. En dat viel dus ook wat tegen.

"Burnt" is een wat fletse en fantasieloze feelgood. Met het bewandelen van gebaande paden is de film niet heel intrigerend of opzienbarend. Misschien leuk, als je niet van verrassingen houdt of gewoon in de stemming bent voor wat simpel meeleefdrama, echter saai en vervelend als de verwachting iets hoger ligt.

Hoewel de setting in de wereld van de restaurants allesbehalve kleurloos is, heeft het plot weinig om het lijf. De film vertelt een voorspelbaar verhaaltje. In dat verhaaltje optredens van karikaturale personages, die weinig spanning genereren en nog minder humor.

De hoofdrol van Cooper past perfect en is best aardig. Hij is de karikatuur bij uitstek. Briljant in zijn kookkunsten, schofterig in de keuken en zo pedant als de pest. In de privésfeer zit het niet helemaal lekker en dat feit hangt dreigend boven het verhaal. Oh, oh, als dat maar goed gaat.

Zijn tegenspelers doen het prima als middel om de intriges rond Cooper lekker smeuïg uit te buiten. Ze blijven echter flets. En met Cooper in praktisch elke scene kun je dan met recht van bijrollen spreken.

De actiescenes in het restaurant zijn de beste uit de film. In deze scenes vertonen de personages de meeste beleving en passie. Op deze momenten veert de film op uit de fletsheid en verschijnt er warempel wat peper. Deze scenes zijn er helaas te weinig.

De lof gaat uit naar de acteurs die de film tot meer verheffen dat dat hij is. Claes Bang die het leuk deed in The Square is in zijn rol van kunstcriticus die een schilderij moet bemachtigen, overtuigend met zowel snobistische en charismatische trekjes als een onderliggende duistere kant waarin amper moralistische trekjes zijn te herkennen. Elizabeth Debicki is zijn prettige tegenspeler. Donald Sutherland speelt zijn rol als de schilder waarvan het schilderij bemachtigd moet worden met verve. Een gebroken man op leeftijd. Zo’n rol is aan Sutherland wel besteed. En tenslotte is daar Mick Jagger die als excentrieke kunsthandelaar een paar leuke scènes heeft.

Tot op zekere hoogte is het nog wel vermakelijk om te kijken en te luisteren naar overdreven vormgegeven personages die zelfgenoegzaam over kunst praten. Daar is ook alles mee gezegd, want de prikkelende en bijtende satire die de maker volgens mij op het oog had, komt niet uit de verf. Daarvoor blijft het gekeuvel teveel aan de oppervlakte schaven en levert het op momenten hoogstens amusant pseudo-intellectueel geleuter op. En zoals bij alles dat aan de oppervlakte blijft schaven terwijl diepzinniger intenties zijn bedoeld, neemt de amusementswaarde dan snel af.

Het thrillergedeelte van de film verzandt in goede bedoelingen en mist de suspense, de scherpzinnigheid en het geraffineerde camerawerk dat je bijvoorbeeld in een film van Hitchcock wel aantreft. De film pretendeert meer te zijn dan hij is. De tegenvallende finale bevestigt dat nog maar eens. The Burnt Orange Heresy bestaat uit amusante personages die worden ondergebracht in een matig intrigerend script. Niet leuk voor de personages. Niet leuk voor de kijker.

The Burrowers is een kleine en visueel niet heel spannende film die de gouden regel volgt om de monsters tot vlak voor het einde enkel met suggestieve middelen tot leven te brengen. Een goede insteek die niet leidt tot erg spannende scènes.

Een groepje stoere cowboys gaat na een bloeddorstige overval op een pioniersfamilie op jacht naar de daders. Volgens de indianen een mythisch volk. Volgens de blanken een groep moordlustige roodhuiden. Uiteraard slaan ze de goede raadgevingen van de indianen in de wind en trekken er met de botte bijl op uit. Niet gelovend in de mythische verhalen van de oorspronkelijke bevolking geraken zij onvoorbereid in het leefgebied van the Burrowers, een beestachtig volk dat in de nachtelijke uurtjes actief is.

De film brengt veel tijd door met de groep achtervolgers. Die groep bestaat uit overdreven aangezette personages bij wie elke vorm van finesse ontbreekt. Bij de meesten althans. Zoals het de clichés betaamt staat in de groep natuurlijk iemand op met iets meer finesse in zijn karakter dan de rest. De man om mee te sympathiseren. De man die je het gunt om de aanstaande confrontatie met het kwaad te overleven.

De confrontaties hebben potentie maar ontberen spanning. De creaturen zijn zo miserabel vormgegeven dat de echte beleving van een dreiging ontbreekt. Waardeloze belichting en armoedig camerawerk zuigen het laatste restje spanning (zo dat er nog was) genadeloos weg. Suspense, sfeer? Vergeet het maar. The Burrowers is een armoedig en slordig geënsceneerde horrorfilm en een fikse tegenvaller.

Vlees noch vis.

Altijd tricky om horror en komedie samen te voegen in een film. Soms werkt het. Soms niet. Hier niet. Zowel de horror als de komedie is nauwelijks aanwezig.

Geen verrassende wendingen. Niet eng of spannend. En de romantische insteek is futloos en allesbehalve spetterend.

Wel: flauwe grappigheid, irritante personages en zwak acteerwerk in een voortmodderend langdradig verhaal.

Heel matig.

Low budget betekent niet altijd dat de film is gevuld met slechte effecten en acteurs, met oninteressante verhaallijnen en domme personages, met armzalige dialogen en miserabele one-liners. Low budget hoeft zelfs niet te betekenen dat de film zonder enige vorm van spannende opwinding voorbij gaat. Dat hoeft echt niet. Voor "Bus driver" gelden alle voornoemde zaken echter wel.

Het enige positief opvallende in deze productie is de originele manier waarop geflashbackt en aldoende verduidelijkt wordt. Dat is filmisch leuk gedaan en geeft het verhaal nog een beetje cachet.

Meer positieve elementen heb ik niet ontdekt. Behalve dat ene aspect heeft de film echt niets boeiends te bieden.

Verrassend leuk, deze trashy satire die zich in vrolijke snoepkleuren uitspreekt tegen sociale druk en de onmogelijkheid om middels zelfonderzoek je ware aard te vinden. Hoe de mores van fatsoen een sta-in-de-weg is voor de natuurlijke zoektocht naar een eigen seksuele identiteit. But I'm a Cheerleader biedt iets meer dan enkel simpel vermaak.

In het begin biedt de film dat vermaak wel. De film pakt het thema vooral komisch en allesbehalve subtiel en smaakvol op. Tieners met vermeende homoseksuele neigingen worden door hun fatsoenlijke ouders naar een landhuis op het platteland gestuurd om daar van hun neiging te genezen. De film strooit vanaf dat moment met hilarische clichés. Bij niemand slaat de therapie aan. Homoseksuele trekjes worden overdreven. Ouders zijn liefdeloos, onredelijk of erg naïef. Van dat werk. Alle clichés komen met de botte bijl voorbij. Ik zei het al. De humor is allesbehalve subtiel en smaakvol, maar ik heb er erg om moeten lachen.

Vooral in de eerste helft van de film tiert de smakeloosheid welig. Heerlijk. In de tweede helft is ruimte voor meer subtiliteit als de opbloeiende liefde tussen Megan (Natasha Lyonne) en Graham (Clea DuVall) de aandacht krijgt. Dat gebeurt verbazingwekkend fijngevoelig en vraagt om meer dan gemakzuchtig acteerwerk. Lyonne en DuVall doen dat goed. Niet erg verbazingwekkend. Beiden zijn intussen tot redelijk gerenommeerde actrices uitgegroeid. In dit kader leuk om nog te noemen dat Michelle Williams en Julie Delpy ook een rolletje in de film hebben. Williams als lesbische patiënt. Delpy als sexy lesbienne. Ik herkende geen van beiden, maar las het in de aftiteling.

But I’m a Cheerleader is zowel een film met simpele platte humor als een film die een paar tedere en smaakvolle scènes in pacht heeft. Mijn verwachting om een puur plathumoristische film aan te treffen werd niet bewaarheid. De film heeft meer in zijn mars dan dat. Ik werd prettig verrast.

De film trapt af met beelden van een overval op een trein. Het zijn zwart-wit beelden als in een stomme film (alleen de tekstbordjes ontbreken). Een ludieke opening die duidelijk maakt dat het verhaal van Butch Cassidy en Sundance Kid weliswaar een klassiek verhaal is, maar dat de optische weergave daarvan in handen van regisseur George Roy Hill deze avontuurlijke western van een geheel eigen smoelwerk gaat voorzien.
Butch Cassisy and the Sundance Kid vertelt een geestig en springerig verhaal rondom twee schelmse bandieten. De camera is steevast in de buurt van het duo dat fantastisch wordt gespeeld door Paul Newman en Robert Redford. Een natuurgetrouwe verfilming van de ware geschiedenis is de film niet. Daarvoor neemt de film zichzelf niet serieus genoeg en presenteert simpelweg een leuke combinatie van humor, ernst, spanning en geweld.
Je kunt de film in twee stukken opdelen. Een deel dat zich in het Wilde Westen afspeelt en een deel dat zich in Bolivia afspeelt. Het Wilde Westen dat steeds beschaafder wordt. Nieuwe uitvindingen doen hun intrede. Het spoor verbindt alle stadjes met elkaar. Het woordje 'wilde' verliest steeds meer aan kracht. Het wordt voor Butch en Sundance moeilijker om in deze beschaafder wordende wereld hun criminele ding te kunnen doen. Het gezag is beter georganiseerd en de pakkans is groot. Tijd om naar Bolivia te vertrekken.
Bolivia zou een land zijn waar je slapend rijk kunt worden. Dat blijkt niet zo te zijn. In Bolivia zijn de straten niet geplaveid met goud. De eerste teleurstellende kennismaking met het land levert een verukkelijke droogkomische scène op. Daarna gaat de film in de versnelling en leidt de kijker langs een reeks aan schimmige praktijken om in een heftig en pakkend slotstuk te eindigen. Het slot is enigszins vergelijkbaar met de patstelling waarmee The Wild Bunch (1969) eindigt, maar dan zonder het hevige geweld en met een beroep op de kijker om zijn fantasie te gebruiken.
Om de overgang van het wilde westen naar Bolivia vorm te geven, grijpt George Roy Hill wederom heel ludiek terug op de zwart-wit optiek van het begin van de film en vertelt een verhaal van weken in enkele seconden. De begeleidende muziek onder dit segment is van Burt Bacharach, wiens muziek sowieso een sfeervolle rol in de film heeft. Aan het eind blijft de scène van een fietsende Paul Newman onder begeleiding van het weeïge nummer „Raindrops Keep Falling on My Head“ stevig in de herinnering hangen. De combinatie beeld en muziek zonder gesproken woord wordt door Hill vaker toegepast en werkt sfeervol, verhelderend en emotioneel. En dan te weten dat ik de muziek van Bacharach vooral als sentimentele shit typeer en er niet over zou peinzen om voor mijn plezier iets van de beste man op te zetten.
Butch Cassisy and the Sundance Kid is een ironische en indringende western en een boeiende karakterstudie. Een komedie met ernstige gelaatstrekken, die het afscheid van het wilde westen betreurt en het schelmse leven van een illuster duo verheerlijkt. Mooi.

In Butterfly Kiss, geregisseerd door Michael Winterbottom, speelt Amanda Plummer een zonderling type. Ze speelt Eunice, een niets ontziende psychotische moordenaar die onvoorspelbaar gedrag vertoont. Het ene moment stelt zij zich lief en aanhankelijk op en het volgende moment ontsteekt zij uit het niets in een onbeheersbare woedeaanval. Het maakte me soms ongemakkelijk. Wat dus goed is.

Haar grillige personage trekt in het Noorden van Engeland van tankstation naar tankstation, stormt er binnen en vraagt elke vrouwelijk medewerker in een plat Brits accent: Is your name Judith? Eunice is agressief. Haar magere lichaam staat strak van de spanning. Haar ogen kijken met een maniakale blik. Plummer speelt haar angstwekkende personage fantastisch.

Haar tegenspeelster is Saskia Reeves. Haar personage speelt een minder uitgesproken rol, maar maakt door het goede acteerwerk behoorlijk indruk. Lamgeslagen door de saaie eentonigheid van haar bestaan, klampt de naïeve Miriam zich vast aan Eunice. Zij ziet in haar een manier om te ontsnappen aan de leegheid van haar bestaan. Andersom kan Eunice de onderdanige Marian goed gebruiken als slaafse bediende. Hun relatie is dan ook meer gebaseerd op een handige levensbehoefte dan op de seksuele aantrekking, die absoluut ook aanwezig is.

De film volgt de twee vrouwen op hun zoektocht naar Judith. Onder het genot van een prima dreigende sfeer, volgen we de vrouwen op hun reis langs de snelwegen van Noord Engeland. Liftend en onderdak zoekend. En natuurlijk met talloze ontmoetingen met verloren zielen die onderweg hun pad kruisen. De film is een boeiende roadtrip. Een roadtrip met gruwelijke randjes.

Butterfly Kiss zit vol psychologische en religieuze symboliek. De meeste nogal expliciet waarneembaar in de mono- en dialogen. Maar ook anders waarneembaar. Neem bijvoorbeeld de verminkingen op Eunice’s lichaam. Een lichaam dat moedwillig is beschadigd en opgedoft met piercings en is ingezwachteld met een metalen ketting. Als ware zij een flagellant. Hoe duidelijk zijn hier de verwijzingen naar schuld, zondeval en boete. Ik vond het allemaal wat obligaat. Het filmplezier lijdt er wat onder.

Wat de hele film recht overeind blijft staan is Amanda Plummer. Zij wekt bij mij gewoonlijk bijzonder veel irritatie op. Vooral haar overdreven uitstraling (middels haar personages) dat zij lak heeft aan conventies, vind ik altijd storend. In deze film komt dat storende element echter goed tot zijn recht. Ik ergerde me weer eens dood. Maar dat was in dit geval dus goed.

Saai relatiedrama dat ook nog eens verschrikkelijk lang duurt. Wel met mooie shots.

De plot is eigenlijk niet eens zo onaardig. De film gaat over een koppel dat niet meer gelukkig is, maar wel wanhopig op zoek. De schrijvende man heeft een writers block en is aan de drank. De vrouw is depressief en lusteloos. Er ligt overduidelijk een trauma aan het gedrag ten grondslag.

Die gegevens zijn veelbelovend. Genoeg input voor een psychologisch drama waarin wanhopig geworsteld, beschuldigd en heftig geanalyseerd wordt. Beloftevol vuurwerk.

De film blijft echter hangen in lusteloosheid. Er gebeurt eigenlijk niet veel. Het verhaal wordt maar niet boeiend. Het verhaal komt gewoon niet tot leven. En ja, dan bloedt de film al snel dood.

De personages van Pitt en Jolie zijn hol en evolueren niet. Ze zijn even lusteloos en banaal als de non-gebeurtenissen in de film.

De andere belangrijke rollen zijn weggelegd voor het gelukkige en pasgetrouwde stel in de belendende hotelkamer. Deze personages bivakkeren blijvend in oppervlakkige zorgeloosheid en maken karaktertechnisch eveneens geen indruk.

De mediterraanse kust is prachtig. De bijrol van Arestrup als kroegbaas is prima. Het overige acteerwerk is niet indrukwekkend. Te weinig diepte. Te weinig uitstraling.

Dooie boel.

Best ok.

Geslaagde combinatie van veel. Horror van psychologische-, slash- en monsterachtige aard.

Dat laatste is door de gebrekkige grime en CGI het minst indrukwekkende onderdeel. Toch ontwikkelde ik wel iets van foute sympathie voor the bad 'guy'. Dat ligt echter meer aan het feit dat de bedreiging intrigerend wordt geïntroduceerd en neergezet. Het smaakt meteen naar meer.

Het verhaal is leuk gejat en is een samenraapsel van eerder uitgevoerde conceptjes. Niet per sé origineel dus, maar wel leuk uitgewerkt. Een behoorlijk goede proloog zet de toon. Het verhaal loopt vervolgens lekker door. Door de vaart en de redelijk intelligente verhaallijn zijn de ontwikkelingen boeiend genoeg om te volgen.

De personages zijn ietwat cliché en wat afstandelijk. Het zijn niet bepaald goed uitgediepte persoonlijkheden. En daar valt goed mee te leven. 't Is ook niet de bedoeling dat je er een band mee opbouwt, geloof ik.

Ze zijn simpelweg het middel waarmee het verhaal tot leven komt. Ze zijn niet belangrijk en van enige opgelegde verwachting om huilend en bibberend mee te leven is geen sprake en dat is verfrissend. Zo blijft het verhaal de spil.

Tja, "the Bye Bye man" dus. Best leuk.