Opinions

De spookhuisvertelling is oorspronkelijk afkomstig uit de literatuur die ontstond in de periode van de Zwarte Romantiek. Een subgenre van de Romantiek die aan het eind van de 18e eeuw in Duitsland ontstond en werd gekenmerkt door de introductie van bovennatuurlijke elementen met kwade en duistere inslag. Een belangrijke exponent van het subgenre is de Duitse schrijver E.T.A. Hoffmann. In zijn geschriften vindt de lezer bovennatuurlijke elementen, geesten en oude kastelen, die een duister geheim herbergen. De literatuur uit de Zwarte Romantiek verspreidde zich al snel door de rest van Europa en verder. Van Gordon Lord Byron of Edgar Allan Poe heeft iedereen wel eens gehoord.

Wat heeft deze korte lezing nu eigenlijk met de film te maken? Vrij weinig, vrees ik. Wel is het zo dat Groot-Brittannië (waar de film zich afspeelt) nog steeds geldt als een land dat uitermate geschikt is als setting voor een traditioneel spookhuisverhaal. Met zijn oude kastelen, verlaten burchten en stoffige gebouwen met een verbondenheid aan een oude mysterieuze legende, staat het land misschien nog wel het meest in verbinding met de verhalen uit de Zwarte Romantiek.

In The Banishing wordt het klassieke spookhuismotief door de Brit Christopher Smith (bekend van de aardige films Creep en Triangle) tot een degelijke griezelfilm verwerkt. In de film staat weliswaar geen oud kasteel centraal maar het vervallen oude woonhuis annex kerkgebouw dat in deze film in het kwade middelpunt staat, voldoet goed.

Een goede spookhuisfilm ondergraaft subtiel de schijnbare veiligheid van de bewoner in zijn eigen domein door iets kwaadaardigs, iets ongrijpbaars in dat veilige domein te laten binnendringen. De waarneming van de realiteit begint te wankelen en een inexplicabele angst neemt bezit van de bewoner. De verontrusting slaat over op de kijker, maakt hem vatbaar voor suspense en creëert een onheilspellende, mysterieuze en duistere sfeer die in alle facetten van de film voelbaar is. Heerlijk, vind ik dat.

The Banishing speelt met de twijfel aan de eigen waarneming. Het lukt Smith om de klassieke griezel-elementen zonder veel heisa in de film in te brengen en een prettige onheilspellende sfeer op te bouwen. Ik las ergens dat Smith in The Banishing sensationele jumpscares en bombastische effecten bewust vermijdt. Heel prijzenswaardig. Het zijn juist deze effecten die veelal zichtbaar zijn in (met name) recenter genrewerk en een goede investering in een verhaal en in de personages in de weg zitten en zodoende een film de kans ontnemen om gewoon lekker sfeervol te sudderen.

Het verhaal in The Banishing geeft de kijker gelukkig wel de kans om zich geleidelijk te warmen aan het duister. De camera doet goed werk en gunt de kijker veel wisselingen in perspectief. Tezamen met kleine sprongetjes in de tijd zijn ze goed voor een versteviging van de onheilspellende sfeer. Ook de sombere en onwezenlijke muzikale klanken die zich bijna steevast op de achtergrond bevinden, dragen effectief bij aan de algehele sfeer van beklemming.

Wat de film niet goed doet is het uitbuiten van de sfeer. Het verhaal verraadt in mijn ogen te vroeg bepaalde essentiële elementen die tevens iets van de spanning wegnemen. Daarvoor komt geen vernieuwing in de plaats. In de loop van de film vervlakt daardoor helaas de aandacht. Het verhaal ontplooit zich te weinig. Handelingen herhalen zich teveel. Een sudderende sfeer is goed, maar de verhaaltechnische wetten vereisen wel dat je af en toe opveert van verwondering, verbazing of verrassing. De spanning moet natuurlijk wel in stand worden gehouden met vernieuwende laagjes handeling. Die vernieuwing ontbrak hier.

The Banishing is een hele sfeervolle spookhuisfilm. Een film met een leuk plot en met interessante personages die met goed acteerwerk worden verbeeld. Leuk detail in het verhaal is dat de film zich middels de gedragingen van de kerkelijke autoriteiten zelfs nog kritiek veroorlooft over de domme arrogantie en machtswellust van de kerk. Helaas heeft de film echter weinig verhaaltechnische verrassingen op het vlak van de horror. En daar gaat het in een spookhuisilm in eerste instantie natuurlijk wel om.

De producenten en hoofdrolspelers van deze film zijn Samuel L Jackson en Anthony Mackie. Het is een film die zich voornamelijk afspeelt in de Verenigde Staten in de jaren 50 en 60 en handelt over ongelijkheid tussen zwart en blank. De film focust op de schier onmogelijke opgave voor een zwarte Amerikaan om op transparante wijze op de hogere treden van de maatschappelijke ladder plaats te kunnen nemen.

Twee prima hoofdrollen. Twee acteurs met charisma. Twee acteurs in stereotiepe rollen. Typecasting. Dat wel. Anthony Mackie speelt het trotse pragmatische genie met weinig sociale flair. Samuel L. Jackson is de gehaaide zakenman met babbels. Een weinig verrassend maar ook aangenaam duo dat sympathie oproept.

The Banker is stilistisch en verhaaltechnisch een geroutineerde film. Natuurlijk is het verhaal opmerkelijk en aangrijpend, maar het biedt geen nieuwe invalshoeken. Het verhaal is in andere settings al vaker verfilmd en in grote lijnen wel bekend. Een verschil met gelijksoortige themafilms is met name dat de toonzetting nogal luchtig is. De personages zijn niet zwaarmoedig. Er is ruimte voor lichtzinnige scènes met humor. Ook de dialogen sprankelen en zijn soms zelfs goed voor een gulle lach.

De verfilming gebeurt op een rustige en overzichtelijke manier. De kleurstelling is wat donker (bruinig soms) om het gevoel van vervlogen tijden weer te geven. Emotionele momenten lopen heel behendig in de pas met het beeldgebruik. Ontreddering en ontroering worden bijvoorbeeld getoond door in close up de nerveuze vingerbewegingen van het aangedane personage te laten zien. En bij momenten van succes daalt de camera een niveautje om het gevierde personage grootser te laten lijken. Van die dingen. Het beeldgebruik is tamelijk fantasieloos. Niet enerverend, maar gewoon degelijk en functioneel. Geen ruimte voor eigen interpretaties.

Het laatste kwart slaat de film een iets serieuzere richting in, maar verliest zich ook nu niet in melodramatische dalen. De toon blijft luchtig. De fotografie degelijk. Het moralisme grotendeels afwezig.

What you see is what you get. The Banker is degelijke waar en soms wat vlak, maar kijkt best prettig weg.

Regisseur en schrijver Martin McDonagh maakt mooie films. Productief is hij echter niet. Slechts vijf films in grofweg 20 jaar, maakte hij. Drie daarvan gezien en alle drie goede films. Films met een goed verhaal en uitstekend acteerwerk. In The Banshees of Inisherin vertolken Colin Farrell en Brendan Gleeson de twee hoofdpersonages Pádraic en Colm die het intrigerende verhaal van een lange vriendschap die van de ene op de andere dag niet meer bestaat, tot leven brengen.

Colm stopt met de vriendschap. Een absurde kwestie die zowel Pádraic als de kijker met ongeloof en verbazing vult. Wat heeft Pádraic in vredesnaam gedaan dat hij opeens geen vriend meer kan zijn van Colm? Het antwoord is heel simpel. Hij heeft niets gedaan. Colm beschouwt Pádraic als saai en als tijdverspilling. Einde verhaal, zou je denken. Maar nee, het begint pas. Beide partijen gaan onverbiddelijk de strijd aan. De één vecht voor het behoud van de vriendschap. De ander vecht voor het einde ervan.

De film staat te boek als een tragikomedie. Dat klopt, maar het accent ligt wel op de tragedie. In de film zijn allerhande mensen verzameld die ongelukkig zijn. Ze wonen op een afgezonderd eiland waar alcohol en roddel ruim voorradig zijn. Een eiland zonder uitzicht op een ander en beter leven. Het is een treurige boel. Het einde van een vriendschap betekent in een gemeenschap als deze een confrontatie met ellendige omstandigheden. Colm heeft zijn muziek om zich uit te leven. Pádraic die vrede had met zijn uitzichtloze bestaan, wordt geconfronteerd met de leegheid van zijn bestaan. Dat bestaan was al leeg, maar hij merkte het niet of wilde er niet van weten. Nu moet hij het wel onder ogen zien.

Met dat gegeven had de film iets kunnen doen. Iets over zelfonderzoek, zelfinzicht en een ander mens worden. Zoiets. Te gemakkelijk. Te feelgood. De film zwaait uiteraard de andere kant op. De afgronden die zich openbaren worden alsmaar dieper. De gebeurtenissen absurder. Op een bepaald moment weet je gewoon niet meer of je er als kijker om moet lachen of niet. De sfeer weerhoudt je in eerste instantie. Die is somber en kleurloos. En als op de achtergrond de geluiden hoorbaar zijn van het oorlogsgeweld op het vaste land waar zich de Ierse burgeroorlog van 1923 afspeelt en voormalige vrienden opeens tegen elkaar strijden, wordt de sfeer wel heel erg zwaarmoedig.

Het leven is zinloos. Alle hoop is vervlogen. Er zijn alleen maar verliezers. Daar kan geen alcohol tegenop. Het is dat McDonagh er in slaagt het absurde en het sombere op een droogkomische manier enigszins te verlichten, zodat je gelukkig nog kunt lachen bij zoveel treurnis. Ik maakte gretig gebruik van die mogelijkheid tijdens het kijken naar deze prachtige film. Je moet wel.

Twee vrouwen die hun dorpse woonstede nooit hebben verlaten en in het bezit zijn van weinig levenservaring gaan op vakantie in een luxe oord. Omdat de film afziet van voor de hand liggende humor waarin misplaatste hoofdpersonages een hotel op stelten zetten met hun domme gedrag, is de film eigenlijk verrassend grappig. Uiteraard komen gemakzuchtige en voorspelbare grappen voor, maar die zijn echt in de minderheid.

Kristen Wiig en Annie Mumolo spelen de hoofdrollen en zijn verantwoordelijk voor het script. Het script concentreert zich op twee dingen. Twee dingen die maken dat de film niet de zoveelste gemakzuchtige lachfilm wordt over vakantieperikelen van een stompzinnig stel. Het script verpakt de wisselwerking tussen beide vriendinnen heel amusant in. Twee vriendinnen die heel fantasierijk en heel intens met elkaar babbelen en zich daardoor juist afsluiten van de wereld om hen heen in plaats van ermee te interacteren. Een beetje tragikomisch maar vooral gewoon grappig.

Dan is er nog het andere ding. Dat is het krankzinnige verhaal rondom een gek die het vakantieoord wil vernietigen. Heerlijk grotesk gebracht met een knipoog naar een willekeurige en kleurrijke booswicht uit een James Bondfilm. Heerlijk overtrokken. Ook nu geldt: een beetje tragikomisch, maar vooral gewoon grappig.

De film baadt in onzin. Is verrukkelijk onnozel en absurd. De film vertelt een rekbaar verhaal dat bestaat uit een verzameling losse sketches, die weer binnen een aantal plotlijntjes passen. Ach, eigenlijk is er amper een verhaal. Of beter gezegd: het verhaal doet er niet toe. Barb en Star is een film vol grappige ideeën die worden uitgewerkt door een aangename cast. Wiig en Mumolo zijn leuk. Leuke bijpersonages ook. Mijn favoriet is een zingende pianist die hele foute loungemuziek produceert. Hilarisch.

Regisseur en schrijver Christian Petzold die een zoon is van ouders die uit de DDR zijn gevlucht, maakt een film over Barbara die na een verzoek om uit de DDR te mogen vertrekken als vijand van de staat wordt bestempeld. Barbara die arts is in een gerenommeerd ziekenhuis in Berlijn, wordt na haar uitreisverzoek gestraft en overgeplaatst naar een klein ziekenhuis op het platteland.

Petzold legt in zijn film de nadruk op intermenselijke verhoudingen. Op wantrouwen en onzekerheid. Op de paranoïde omstandigheden die ontstaan als Barbara eenmaal het staatsvijandige label krijgt opgeplakt en ze zichtbaar en onzichtbaar wordt geobserveerd. Het wordt haar onmogelijk gemaakt om te weten wie in haar omgeving betrouwbaar dan wel onbetrouwbaar is. Die onzekere=heid laat zijn sporen na en vormt haar.

Barbara’s situatie wordt door Petzold treffend visueel uitgedrukt door haar afwisselend van nabij en van veraf te laten zien. Het spel met de camera laat Barbara van nabij als een gevoelvol mens en van veraf als een afstandelijke persoon en outsider zien. Als Barbara uit de bus stapt vlak voor haar dienst een aanvang neemt, zet zij zich nog even neder op een bankje om een sigaret te roken. Voor Stasi-agent Klaus die haar van veraf observeert is de aanblik reden om geringschattend te constateren dat je van iemand als Barbara niet kunt verwachten dat ze te vroeg op haar werk verschijnt.

Collega-arts André beschouwt haar gedrag anders. Hij beschouwt haar zoals hij het schilderij 'De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp' beschouwt. Het gaat er niet om je mening enkel weloverwogen te baseren op hetgeen je ziet. Het gaat om de bredere focus waarmee een persoon wordt bekeken. Wat is het beeld nog meer dan de ondersteuning van een ingekerfde mening. Het is onmogelijk om iemand vanuit de verte met slechts een paar blikken heel precies te ontleden.

Nina Hoss is de actrice die de rol van Barbara speelt. Een uitstekende actrice die in de huid kruipt van een interessant personage. Een personage dat de DDR emotioneel gezien allang achter zich heeft gelaten, maar er helaas nog moet vertoeven. Barbara is een vrouw die haar omgeving afstandelijk benadert. Zelfs in de gemeenzaamheid van haar nieuwe woon- en werkplek vervult een hartelijke benadering van de mensen om haar heen haar met angst. Haar wantrouwen staat elke toenadering in de weg. Bovendien is ze van mening dat je in de DDR niet gelukkig kunt zijn. Wat heeft toenadering dan voor zin? Zij kan alleen aan de andere kant van de muur geluk vinden. Dat is haar vaste overtuiging. Aan de andere kant van de muur liggen vertrouwen, toenadering en een gelukkige toekomst te wachten.

Uit het goede spel van de acteurs en de vernuftige dialogen spreekt overigens een fijnzinnig onderhuids gevoel dat zegt dat het geluk misschien toch ook in de DDR is te vinden. Het is een gevoel dat vooral niet wordt uitgesproken maar dat Barbara is aan te zien als zij zich af en toe onverhoeds een beetje openstelt en voorzichtig vertrouwen durft te geven en te ontvangen. De beelden vangen daarbij subtiel hoe de personages zich werkelijk verhouden tot de wereld waarin ze leven. Een juiste perceptie is op meer gebaseerd dan op een klinische observatie van uiterlijkheden. Barbara is een gevoelvol geschreven en prachtig gespeeld drama over het verlies aan vertrouwen en het voorzichtig terugwinnen daarvan. Mooi.

Goeie horror over een vrouw die in een Airbnb overnacht en ontdekt dat de dingen niet helemaal zijn zoals ze moeten zijn. Tot zover niets om je over op te winden. Het aardige aan Barbarian is dat de film de bekende genre elementen wel benut, maar die elementen speels inzet. Steeds als je denkt dat je door hebt hoe de dingen in elkaar steken, gebeurt er iets dat de verwachting niet vervult. Prima script dus van regisseur Zach Gregger.

Een beklemmend sounddesign en sfeervol camerawerk vormen samen de vileine combinatie waarmee Barbarian een heerlijk onheilspellend scenario opbouwt dat na een half uur te maken krijgt met een stijlbreuk die vervolgens weer wordt afgewisseld met iets totaal anders dat zich in een geheel andere setting afspeelt. Barbarian weet de kijker steeds te verbazen en te schokken. De film maakt hiervoor ook gebruik van de jumpscare en doet dat heel effectief. Elk schrikeffect voelt raak aan. De film is een permanent spannend geheel bestaande uit gruwel, terreur en grof geweld.

Het einde valt wat tegen. Te langgerekt, nogal voorspelbaar en wat mij betreft overbodig. Een moment in de film dat kort voor de gladde finale plaatsvindt was een perfect perfide einde geweest. Desondanks staat overeind dat Barbarian een lekkere horrorfilm is met goed acteerwerk, een fijne viezige sfeer en prima shockers op de juiste momenten.

Een gezellig etentje van vier vrienden wordt verstoord als angsten en geheimen komen bovendrijven en andere verrassingen hun intrede doen. De conflicten die zich tussen de personages voordoen zijn talrijk, maar komen vooral voort uit verschillende inzichten van de beide heren in het gezelschap over een mannelijkheidsideaal. Ik vond het niet erg boeiend.
Eigenlijk gebeurt er maar weinig dat opzien baart in deze kleine film die zich voornamelijk in de luxueuze buitenplaats van gastheer Adam en gastvrouw Eva afspeelt. Adam en Eva. Hm. Adam en Eva genieten van het leven in hun kleine stukje paradijs. Een stelletje dat twee vrienden uitnodigt voor een gezellig samenzijn in de vorm van een avondmaal. Een maaltijd die gezien de ontwikkelingen als een laatste avondmaal onder vrienden gezien kan worden. Barbarians is een film met tamelijk obligate religieuze verwijzingen. Ze zijn niet subtiel verweven in het verhaal en opperen een valse suggestie van diepzinnigheid.
Tussendoor worden we gewaar dat het leven in een luxe buitenplaats, waarvoor de natuur iets van haar hoedanigheid heeft moeten prijsgeven natuurlijk ecologische en sociale gevolgen heeft. De gebruikte beeldspraak (een bloedende vos die op sterven na dood is) zou in een horrorfilm niet misstaan en jaagt een wel heel überdramatisch effect na. Het thema wordt overigens verder amper nog aangeroerd. Zo gebruikt de film meer metaforen die je even verrast doen opkijken, maar die verder niet worden verklaard of uitgewerkt.
De film piekt uiteindelijk met een lachwekkende twist. De tweede helft van de film is een op zich goed uitgevoerde home invasion waar echter een vergezocht motief aan ten grondslag ligt. Bovendien staat de omslag haaks op het langzaam vorderende eerste deel van de film dat rijkelijk is gevuld met symboliek en metafoor en boeiende gespreksonderwerpen. Allemaal zaken waar in het tweede deel inhoudelijk geen aandacht meer aan wordt geschonken.
Barbarians is een oninteressant en rommelig geheel en het woord thriler niet waardig.

Een op papier intrigerend schaakspel wordt wel wat vlak uitgewerkt. Glenn speelt zijn rol goed, maar doordat hij weinig spetterend tegenspel krijgt (niet alleen als acteur, maar ook als personage in het verhaal), wordt het nergens (bloedstollend) spannend. Het verhaal kabbelt voort. De film blijft steken in grijze tinten. Er wil maar geen kleur in komen. Het zindert niet. Het is te weinig boeiend.

Na wat commotie in de openingsscènes duurt het lang voordat er weer iets opmerkelijks gebeurt. De wachttijd wordt opgevuld met de introductie van een stel vervelende personages dat met nietszeggende dialogen de kijker verveelt. De film verzuimt om van de personages persoonlijkheden te maken. Ze zijn oppervlakkig en vervelend en blijven dat.

In de lange aanloop naar de actie die een bedreiging inhoudt voor de personages, verzuimt de film eveneens om een dreigende sfeer op te bouwen. Er zijn middels wat nare gebeurtenisjes wel wat pogingen om zo’n sfeer neer te zetten (de oude ongewassen grijsaard met wilde blik die de personages waarschuwt voor naderend onheil ontbreekt in deze context natuurlijk niet), maar erg effectief werken die probeersels niet. Het is vooral een gevoel van verveling dat komt opzetten.

Als dan eindelijk de actie losbarst en de mutanten zich van hun bloeddorstige kant laten zien, valt op dat ze er best aardig uitzien. Helaas blijken ze over een hoeveelheid geestelijke vermogens te bezitten die hen in staat stelt hun gedrag te verklaren. Nog meer oninteressante teksten vervuilen het verhaal. En weg is de dreiging. Het spijt me, maar ik zit niet te wachten op een gestoorde mutant met verstand. Ik zit niet te wachten op ‘intelligente’ gespreksvoering. Zo’n creatuur moet zijn plek kennen en hoort niet meer te doen dan vervelende personages genietbaar in stukken te scheuren. Die momenten zijn er gelukkig ook. Heel opwindend zijn ze niet, maar die momenten slagen er wel in om de film en mij tenminste even uit de verveling te trekken.

The Barge Peope is een film met een mager verhaal dat niet heel oorspronkelijk is. De actiescènes zorgen voor wat verlichting, maar ook hier weinig oorspronkelijks. Een film om gauw weer vergeten.

Karakterkop Lee Van Cleef in een psychologisch duel met Warren Oates. Van Cleef is de veerman die zijn pontje niet wil afstaan aan de bandiet Oates die de rivier moet oversteken om in veiligheid te geraken. Een impasse. Van Cleef in een degelijke rol als stoïcijnse einzelgänger. Oates in een interesantere rol als meedogenloze killer geplaagd door kwade herinneringen die hij met afstompende rookwaar probeert te onderdrukken.

De geslepen sidekick van Van Cleef (Forrest Tucker) zorgt voor wat luchtigheid en is tevens het enige personage naast de beide hoofdrollen met smoelwerk. De overige personages lopen er wat verloren bij. Dat is vooral jammer in het geval van de sexy Marie Gomez die al sigaren rokende met een interessante onverschillige uitstraling meer uitdieping van haar karakter had verdiend.

De film begint en eindigt met furieuze gewelddadige actie. In het relatief rustige middenstuk ligt de focus op de pychologische oorlogsvoering tussen Van Cleef en Oates. Het verhaal is daar niet altijd even logisch en voelt veelvuldig aan als kabbelend en onnodig lang. Gelukkig zijn Oates en Van Cleef in staat om met hun sterke optreden steeds net voldoende dynamiek in het middendeel te leggen om de aandacht erbij te houden.

Barquero excelleert met zijn actiescènes en astronomische dodental. De film heeft met Van Cleef en Oates twee prima hoofdrollen. Het rammelende verhaal en het traag lopende middendeel tasten helaas het concentratievermogen meerdere malen aan. De spanning die een psychologische oorlogsvoering tussen twee magnifieke opponenten zou moeten oproepen, blijft daarom grotendeels uit.

Eén van de sterke punten van The Batman is de rolbezetting. Robert Pattison is batman. Een interessante mengeling van fysieke dreiging en emotionele uitputting. Een man die alles heeft wat de wereld hem materieel te bieden heeft maar tegelijkertijd iemand die zich tamelijk onwennig gedraagt in diezelfde wereld. Colin Farrell en Paul Dano met sterke optredens als respectievelijk Penguin en Riddler. Verder grote namen als John Turturo en Peter Sarsgaard. En natuurlijk met Zoë Kravitz als de nauwsluitende belichaming van Catwoman.

The Batman is eens geen gebruikelijke superhelden-actiefilm. The Batman is veel meer een misdaadfilm annex thriller. Batman in de rol van superspeurder die samen met politieman James Gordon op een gestoorde seriemoordenaar jaagt. De eerste helft van de film is duister en spannend. Met een prima ongure sfeer, prima actiescènes en prima introducties van de personages is de vermakelijkheidsgraad hoog. Het speurwerk dat een groot onderdeel van de lol vormt, valt helaas wat tegen. De raadsels van the Riddler worden heel snel opgelost en zorgen amper voor spanning. Erg schandalig om het handelsmerk van de Riddler zo laatdunkend te verkwanselen.

De weinige aandacht voor de raadsels wordt overgecompenseerd met teveel aandacht voor andere zaken. De muziek bijvoorbeeld. Erg aanwezig. Of de dialogen. Erg pathetisch. De finale. Erg uitgerekt. Daar had best wel wat snijwerk mogen plaatsvinden. En dat brengt mij op de lengte van de film. Erg overdreven.

The Batman is een interessante interpretatie van het bekende verhaal. De sterke cast, de jacht op een seriemoordenaar en de fijne duistere sfeer zorgen voor een spannende eerste helft. Enkele minder interessante zijplotjes en een wijdlopige finale zorgen er vervolgens voor dat The Batman als een goede adaptie van de comic eindigt en niet als een supergoede.

De film verhaalt van een biologische ramp. In een groot meer met de naam Chesapeake Bay leven enorme parasieten die het op levende wezens hebben voorzien. Met behulp van bijeengesprokkeld videomateriiaal neemt een journalist de kijker mee vanaf het prille begin tot de escalatie.

Het begint onschuldig als de kijker binnenvalt in een reportage die verslag doet van festiviteiten in een plaatsje in Maryland gelegen aan het meer. De reportage is als het ware de basis van de film. Vanuit die basis worden allengs verontrustende videofilmpjes gelanceerd die zorgen voor een atmosfeer, die steeds paniekeriger aanvoelt. Een carrousel van kwalitatief sterk wisselend beeldmateriaal wordt over de kijker uitgestort. De samenvoeging van al het materiaal is spannend. Het wordt bloediger. Het wordt smeriger. Het wordt intenser.

Behalve sensationele filmpjes komen ook opnames voorbij waarin dieper op de vleesetende problematiek wordt ingegaan. Opnames vanuit een ziekenhuis bijvoorbeeld alwaar een arts via skype overleg heeft met een crisiscentrum vol wetenschappers. Ook de inkijkjes in de communicatie tussen de wetenschappers onderling geven een goed beeld van de serieuze omvang van de ramp en verlenen de kijker wat achtergrond over het ontstaan van de parasiet. Ook aardig is dat Levinson de angst van de overheid voor imagoverlies in de filmpjes weet te verwerken. Ondanks dat Levinson het niet kan laten om hier en daar wat clichématige momentjes te laten passeren en ook een jumpscare niet uit de weg gaat, is de schijn van realiteit onverminderd aanwezig.

Tot slot nog dit: het is zeer opvallend en zeer aangenaam dat er in The Bay amper een wild heen en weer beewegende camera valt te ontdekken. The Bay is goede found footage.

Soms aardig, maar zeker niet bijzonder.

Sfeertje is ok. Veel schimmig en duister gefilmde scènes. Spelen met licht en geluid. Leuke setting. Leuk proloogje ook wel. Niet slecht.

Het verhaal is echter niet spectaculair. Is zelfs wat magertjes. Gelukkig volgen de gebeurtenissen elkaar snel op waardoor de illusie van spektakel ontstaat en het soms zelfs net lijkt alsof er wèl een intelligent verhaal wordt verteld. Dat is dus niet echt het geval, maar het zijn wel knappe illusies. In ieder geval wordt op deze manier verveling vermeden en blijft het vermakelijk.

Geen film van expliciete jumpscares of Gore. Ze zijn er wel hoor, maar weinig. Evenals de creepy momenten. Die zijn er wel, maar weinig. De meeste zijn voorspelbaar of worden opzichtig aangekondigd en zijn niet eng. Daarbij zijn de creaturen die de fysieke bron van de angst vormen, ook nog eens niet heel indrukwekkend.

Nee, meer geslaagd is het psychologische aspect van de angst. Dat gevoel wordt succesvol opgeroepen door personages die weten dat er iets niet deugt, maar er hun vinger niet op kunnen leggen. Hun onwetendheid en onzekerheid leggen een dreigende ondertoon in het verhaal, die zelfs nog even voorzichtige spanning oproept. Dat doen die acteurs toch heel aardig.

Maar goed. Ondanks dat succesvolle psychologische element is 'Be Afraid' uiteindelijk geen film waar je veel thrills van krijgt.

The Beach Girls volgt het concept van de college-comedy Films die in het begin van de jaren 80 in groten getale opdoken. Van die films aarin groepen jongeren veel alcohol en drugs gebruiken, veel seks hebben en zich afzetten tegen elke vorm van autoriteit. Het zijn meestal simpele films die door de vele foute, maar ook vaak smeuïg geënsceneerde humor soms best leuk zijn.

Dat geldt niet voor The Beach Girls. Die is niet leuk, grappig enz. Behalve het vele naakt, heeft de film verder niets dat de aandacht trekt. De komedie is slecht geënsceneerd en werkt waarschijnlijk ook met behulp van een betere regie niet grappig. De meeste lol komt van een Latijns-Amerikaanse tuinman die vertwijfelde pogingen doet om schaars geklede feestende dames te bespieden. Haha.

The Beach Girls is vooral kijken naar vrouwelijk naakt met daartussendoor onzinnige pogingen om iets van een verhaal te deponeren. Totaal vruchteloos. De film bulkt van de verschrikkelijke scènes met slechte dialogen, slecht acteerwerk en onbetekenende en oninteressante gebeurtenissen.

The Beach Girls dus. Wat een verschrikkelijke film.

Weinig thrills.
Eigenlijk is het maar een saaie bedoening. Een thriller zonder thrills over een wandeltocht door de mooie natuur met personages die weinig interessant en vervelend (haha) aanwezig zijn.
Het is een wandeltocht vol gevaren. Nee, niet waar. Dat valt erg mee. Het is een wandeltocht waarbij het bloedstollende gevaar zich vooral in de hoofden van de personages bevindt en suggestief in beeld wordt gebracht. Je kent het wel. Zo'n camera die snel heen en weer beweegt terwijl er wat ritselt. Van dat niveau.
Het verhaallijntje is weinig concreet en is grotendeels gebaseerd op erg vage gebeurtenissen die ooit eens in het verleden van het vrouwelijke personage zijn gebeurd. 't Is wat weinig.
Ze doet goed haar best en straalt onrust, angst en nervositeit uit. Ze houdt zich daarbij niet in. Zo droomt zij suggestieve nachtmerrieachtige beelden, die dienen om een angstig gevoel bij de kijker aan te wakkeren en aldus heerlijke thrills te genereren. Hoewel als idee niet eens per sé onaardig, lukken de thrills niet. De sfx in de droomsequenties zien er gewoonweg te zielig uit en jagen geen angst aan.
Voorts wordt er nog wat amateuristisch gemindfucked met de personages en wordt er nog wat geslachtofferd en klaar is kees. Gelukkig maar.
Eigenlijk heb ik geen idee waar het allemaal over ging. Het ging gelukkig voorbij.

The Beanie Bubble speelt in de jaren 90 en vertelt over de kinderlijke Ty Warner (een onherkenbare Zach Galifianakis) die samen met zijn zakelijk ingestelde buurvrouw Robbie (Elizabeth Banks) een succesvolle onderneming start in knuffelbeesten. De film vertelt geen onverdeeld succesverhaal rondom een populair product dat geschiedenis heeft geschreven (zoals in Tetris (2023) en Air (2023)), maar zoals de titel al aanduidt gaat het bij de knuffelbare beanies om een fenomeen met een begrensde populariteit.

De populariteit deed zich voornamelijk in de Verenigde Staten voor en duurde niet lang. Waarom de beanierage zo snel weer voorbij ging, wordt in de film niet expliciet uitgelegd. Wel ervaart de kijker dat Ty Warner een egocentrische en narcistische persoonlijkheid is die dat euvel onder een aimabele uitstraling verbergt. Een man die daarmee een ander beeld van zichzelf afgeeft dan het werkelijke beeld. Een man die zijn zin wil doordrijven ook al hebben zijn ideeën niet altijd een marktgerichte basis. Een man die de mensen met de goede ideeën die hij in beginsel omarmt steeds weer tegen zich in het harnas jaagt door ze te negeren, te boycotten, te passeren.

De film is deels interessant en deels tamelijk ergerniswekkend. De vertelstructuur is weliswaar chronologisch maar springt om de paar minuten in de tijd terug om de bron van een situatie of de totstandkoming van een relatie te laten zien. Zo’n vertelstructuur kan op zich functioneel zijn als er interessante schakels met het verleden worden blootgelegd. Zo'n vertelwijze kan interessant en functioneel zijn als er fundamenten worden gebouwd of verklaringen worden geleverd die iets toevoegen aan een specifieke latere ontwikkeling of zelfs aan het verhaal in het algemeen. In The Beanie Bubble is dat niet het geval. Een andere functie dan een bijdrage aan de dynamiek en hectiek van de film, kon ik niet ontdekken.

Inhoudelijk is de film derhalve tamelijk nietszeggend. Hectiek en humor zorgen voor een aardige portie vermaak, die oppervlakkig blijft en gemakkelijk is te consumeren. De film kijkt lekker weg. De muzikale ondersteuning is helaas tamelijk vervelend. Er komt amper interessante muziek voorbij. De keuzes lijken vooral ingegeven te zijn door populariteit. Nogal gemakzuchtig, vond ik. En ja, natuurlijk speelt mijn muzikale smaak een rol. Maar toch. Te luid. Te aanwezig. Het zal met de aanwezigheid van co-regisseur Kulas te maken hebben, die voorheen muziekvideo’s regisseerde en zich mogelijkerwijs weer even in die discipline waande.

Tot slot moet ik nog de acterende bezetting noemen die met Galifianakis, Banks en de frisse verschijning van Geraldine Viswanathan bijzonder aangenaam is. De manier waarop zij hun personages inkleden, verhoogt de amusementswaarde absoluut.

Zodra een persoon de controle verliest en zijn seksuele of gewelddadige neigingen zonder remmingen uitleeft, wordt van die persoon gezegd dat hij wordt gedreven door dierlijke driften. En dat is natuurlijk ook zo. De mens is immers een dier. Dergelijk gedrag bevindt zich onder de dunne huid van fatsoen die we ons hebben aangemeten. Het dierlijke aspect is verdrongen en we kunnen onszelf dan ook wijsmaken dat dierlijk gedrag onmenselijk is en dat we daar ver boven staan. Ik denk dat het wel meevalt. Instincten zijn misschien ten hoogste te negeren. Er is een keus om er niet naar te handelen. Beschaving heet dat, geloof ik. Het stelt maar bitter weinig voor en lijkt me het gevolg van een bedrieglijk en arrogant zelfbeeld.

Het hoofdpersonage Bruno is een corpulente en welgestelde man. In de eerste scènes is hij samen met zijn vriendin Maxine op zoek naar een woning. Ze zijn hevig verliefd en de toekomst ziet er zonnig uit. De luchtige beelden zijn ermee in correspondentie. Heel even bespeuren we echter middenin die scène met al dat geluk wat verontrusting en horen we dreigende muziek. Het is subtiel. Het is niet goed te plaatsen. Maar het is er wel.

Enkele maanden later en in de film slechts enkele seconden, is er van het geluk niet veel over. De donkere ondertonen die zich in het begin al voorzichtig manifesteerden, zijn intussen uitgegroeid tot onheilspellende boventonen. De liefde lijkt danig bekoeld en Bruno is niet zichzelf. Gekweld door hevige menselijke gevoelens van liefde en jaloezie, bevindt hij zich aan de rand van de waanzin.

Om Bruno’s afglijdende conditie te vatten, gebruikt de film wat stijlmiddeltjes. Heel opvallend zijn de hellende perspectieven waarmee de camera metaforisch de wankelende identiteit van Bruno vangt. De beelden van zijn tocht naar de waanzin drukken op die manier een onheilspellende sfeer op zijn scènes. Tegelijkertijd zijn er andere sequenties die met een opvallend gelige tint zijn geschoten. Het zijn beelden met een vriendelijke output. Dat gebeurt met name bij de scènes die wat bloederig van aard zijn en die zich in de loop van film ophopen. De beeldatmosfeer is dan wel warm en vriendelijk, maar het onbeschaafde gedrag van Bruno staat daarmee in zo’n schril contrast, dat de kijker er een verbouwereerd gevoel aan overhoudt.

Het belangrijkste stijlmiddel heet echter Nicolas Bro, die de rol van Bruno vertolkt. Hij doet dat grandioos. De ene keer speelt hij zijn rol met ingehouden passie en woede. De andere keer gaat de waanzin gepaard met overdreven mimiek en manische gebarentaal. Het beest ontwaakt en dat komt heel geloofwaardig over.

De rol van Maxine wordt gespeeld door Marijana Jankovic. Zij treedt minder op de voorgrond. Haar rol is terughoudender. Maxine is onzeker. Haar liefde voor Bruno lijkt dan wel bekoeld, maar ze kan hem niet loslaten. Medelijden, gewoonte? Wie zal het zeggen. Bruno’s dierlijke gedrag maakt het immers erg gemakkelijk om bang voor hem te zijn en hem te verachten. Toch liggen de zaken genuanceerder dan dat.

Nu ik de tekst hierboven teruglees, lijkt het net alsof ik naar een grootse film heb gekeken. Dat viel toch wel wat mee. De film doet mooie dingen met beeld. De thematiek is boeiend. Het acteerwerk is goed. Toch is er na de eerste boeiende aanzet weinig toevoeging meer. Veel dialogen, scènes en situaties zijn van het zelfde laken één pak. Het ritme wordt een beetje voorspelbaar. De gevoelens van verwarring, vervreemding en verbazing die ik vooral in het begin heel sterk ervoer, ebden vrij snel weg.

De dans tussen beide personages is op zich een boeiende dans. Vol verkapte genegenheid. Vol ingetogen haat. Vol merkwaardige uitingen van liefde. Toch had ik het na de zoveelste zwier wel gehad met beide personages. Ze raakten me niet meer.

Een film met ijzersterke momenten, maar ook met veel momenten waarop ik dacht: Kom op, nu even niet zo ingetogen. Laat het eens knallen. Even de grens over. Pak eens lekker uit! En dat gebeurde dan niet.

Een survivalthriller van de Ijslandse regisseur Baltasar Kormákur die zich al eerder op dit genre stortte met Everest (2015) en Adrift (2018). Films die zich evenals Beast in een vijandige natuurlijke omgeving afspelen waarin de personages aan de elementen zijn overgeleverd. In Beast bevinden die elementen zich in Zuid-Afrika waar Idris Elba en zijn twee dochters geen plezierige safari beleven.

De dreiging waarmee zij te maken krijgen is een leeuw. Er ontwikkelt zich een redelijk spannend duel tussen mens en dier. Veel van de spanning is te danken aan de summiere inzet van de leeuw. Door de leeuw niet te pas en te onpas te laten opdraven maar hem spaarzaam en onverwachts te laten aanvallen, ontstaat dreiging. En als het beest tekeer gaat, wordt de kijker niet teleurgesteld. De aanvallen van het dier zijn indrukwekkend in beeld gebracht.

Aan de karakterbouw van de personages wordt niet veel aandacht besteed. De personages worden net voldoende aangekleed om met hen te kunnen meeleven. Dat is een begrijpelijke zet als het accent van de film op de survival ligt en de personages in dienst staan van het entertainment. Dat is echter niet erg begrijpelijk als de handeling veelvuldig wordt onderbroken en de aandacht nogal prominent op een gezinstrauma wordt gelegd. Het zijn vervelende uitstapjes. Persoonlijk drama van schetsmatig vormgegeven karakters is niet interessant en leidt alleen maar af.

De Afrikaanse setting is sfeervol. De computergestuurde leeuwen zien er redelijk natuurgetrouw uit. De interacties tussen mens en dier zijn spannend. Daartegenover staan een moraliserend toontje, obligate feelgood en een finale die veel te uitbundig is om spannend te zijn. Beast is middelmaat.

Film die met goed acteerwerk en in prachtige shots de verschrikkingen van een oorlog laat zien. Centraal staat een kindsoldaat die in een rebellenleger verschrikkelijke dingen meemaakt en gedwongen wordt ook zelf verschrikkelijke dingen uit te voeren.

Er passeren veel gruwelijkheden. Er is wreedheid. Er is gekte. Er is bloed. Er is dood. Je krijgt als kijker alles mee. In geluid en in beeld. Toch wordt in plastische zin veel aan de verbeelding overgelaten. De camera registreert dan wel alles, maar zoomt niet altijd in. En als de camera wel inzoomt, dan blijft ie niet verlekkerd hangen, maar trekt zich tijdig terug of scheert slechts even langs de verschrikking. De camera houdt niet zo van de gruwelijke oorlog. De camera houdt liever wat afstand.

De speelduur is lang. Hoewel de film als geheel indrukwekkend is, zijn er veel gelijksoortige scenes te bekijken. De film heeft daardoor af en toe een besluiteloos en langgerekt karakter. Iets minder film had het anti-oorlogstatement waarschijnlijk krachtiger gemaakt.

Elba is een fantastische oorlogsgekke commandant. De jonge Attah als kindsoldaat is een gouden greep.

Prettige en frisse film over outsiders en muziek. De focus ligt op twee rockers. Twee eenlingen die elkaar nodig hebben.

Film met lekkere muziek en een prima script. Met een tikje humor. Een levenslesje. Wat wijsheid. Een traantje. Echt een feelgood uit het boekje. Desondanks niet erg klef, maar gewoon sympathiek.

Naar het einde toe balanceert de film trouwens wel op het randje (en misschien zelfs iets er over). Toch nog. Ach ja, de wetten van het genre schrijven dat nu eenmaal voor. Ik vond het wel ok.

Perry en Gallitzine zijn goed op dreef. Beide zetten hun personage overtuigend neer.

De videoclips die zich in het hoofd van Gallitzine afspelen zijn visuele en komische pareltjes.

De muziek is bijzonder goed en versterkt de emoties die in de film zo treffend worden verbeeld door de acteurs.

Zeer aangenaam.

Op voorhand was ik erg benieuwd naar de derde langspeler van Ari Aster. Twee uitstekende films gingen immers aan Beau is Afraid vooraf. Ik vond Beau is Afraid echter een verschrikkelijke tegenvaller.
In de film jaagt Aster een wanhopige Joaquin Phoenix een waanzinnige nachtmerrie in. Dat begint hoopvol, maar in plaats van gewoon spannende verwikkelingen in te brengen, hult Aster het verhaal in een surrealistische mantel met geheime zakken vol groteske gebeurtenissen. Gebeurtenissen die los van elkaar staan en die geen enkel houvast bieden door het surrealistische decor waarin ze plaatsvinden. Ik hou daar niet van.
Aster houdt daar wel van. Als de titelheld in de eerste minuten van de film door de straten van de stad slentert, kun je je nog verheugen op de absurde dingen die om hem heen gebeuren. Een naakte waanzinnige steekt willekeurig mensen neer. Tieners kopen wapens bij een kraampje. Een mensenmassa moedigt een man aan om van het dak van een flatgebouw te springen. Beau leeft in een nachtmerrieachtige wereld. De wereld van alledag is gek. De aanzet van het verhaal is sfeervol. Er heerst bij mij een spannende verwachting.
Phoenix speelt de gepersonifieerde vertwijfeling goed. Toch krijg je nooit toegang tot het personage. Die is te doorgedraaid. Beau is overbelast. Hij is in de war en leeft in een permanente toestand van angst. Beau stuitert van het ene spectaculaire decor naar het andere en ondergaat in elk nieuw decor van alles. Toch blijft Beau een eendimensionaal personage. Het lukte me niet een waarachtige interesse in het personage op te wekken. Ook niet in de andere personages.
Terwijl Beau een filmlang op zoek is naar zijn moeder, stottert de pacing van deze 179 minuten durende film nu en dan behoorlijk. De groteske situaties zijn soms nog wel leuk, maar de weg van de ene situatie naar de andere stagneert en dat is dodelijk voor de concentratie die na een leuk momentje of leuke situatie weer eventjes terug was. Visueel is de film het aanzien overigens best waard. Mij beviel het gedeelte dat zich in een bos afspeelt waarbij opeens een toneelachtig uiterlijk verscheen en wat animatie opdook, eigenlijk best goed.
Beau is Afraid vertelt van een graduele wandeling van een curieuze hoofdpersoon. Het is een film die een groep kijkers ongetwijfeld goed geamuseerd zal bekijken. Het is ook een film die een andere groep kijkers behoorlijk prikkelbaar en wanhopig zal achterlaten. Ik behoor tot de laatste groep.

De synopsis van de film klinkt spannend. Helaas geldt dat niet voor de uitwerking. Het verhaal is simpel, vlak en ongeloofwaardig.

De film schijnt gebaseerd te zijn op feiten, maar gezien de hoeveelheid stompzinnigheid en onbenulligheid die in de loop van het verhaal voorbij komen, lijkt dat opgeprikte "certificaat van echtheid" niet geheel juist. Het lijkt eerder een valse poging om de interesse van potentiële kijkers te wekken.

De film valt in het thriller/misdaad genre en is serieus bedoeld. Toch kreeg ik af en toe het gevoel naar een komedie te zitten kijken. Dat kwam met name door het slechte acteerwerk en de slechte dialogen. Ze gaven de film een droogkomische en absurdistische toon. Beide onbedoeld en dat zegt, denk ik, voldoende over de kwaliteit van het gebodene.

Slechte film, maar als (onbedoelde) komedie is ie minder slecht.

Een onnozele badmeester van een fictieve Beierse stad ziet zich geconfronteerd met de dreigende sluiting van zijn zwembad. Hij is een zielenpoot die naast zijn functie als badmeester maar slecht in staat is zijn leven naar tevredenheid in te richten. De film telt behalve de badmeester veel personages. Een Nigeriaanse vluchteling op zoek naar een verblijfsvergunning. Een waterpoloploeg en hun vrouwelijke coach. Een groepje oude vrienden van de badmeester lummelt rond. Er is een getraumatiseerde jonge vrouw die in de avonduren in het bad stiekem baantjes trekt. En dan zijn er nog de gemene projectontwikkelaar en de burgemeester die het bad wil sluiten.

Een bonte mix aan personages in een onrustig verhaal dat heel voorspelbaar verloopt. Een hoop ongein, een vleugje engagement door het vluchtelingendrama, een kinderlijke inkijk in de lokale politiek en nog wat liefdesperikelen. Een volgeladen film rond de sluiting van een zwembad. Heel vermoeiend en bijzonder niet-grappig voor een komedie. De weinige momenten waarop ik heb gelachen waren om een paar slapstickmomenten die zich subtiel op de achtergrond afspelen.

De personages zijn niet heel boeiend. Het meest irritante personage is de badmeester, die natuurlijk de meeste speeltijd heeft. Een paar grappig bedoelde subplotjes boeien eveneens amper. Een aantal scènes spelen zich af rond de Nigeriaanse vluchteling. In de meeste wordt hij weggezet als de vriendelijke goedlachse Nigeriaan die niet precies weet hoe de Beierse mores werkt. Tamelijk flauw. In een enkele scène zie je gelukkig de diepere emotie die een vluchteling overkomt die zoekende is in den vreemde. Die scènes zijn ontroerend.

Het zijn de uitzonderingen. Over het algemeen bestaat de film uit flauwe ongein, die alleen maar vervelend is om te ondergaan. 113 minuten kunnen lang duren.

Kwade machten die bezit nemen van mensen, kom je in horrorfilms vaker tegen. Het is een fijn subgenre met de klassieker The Exorcist (1973) als bekende en misschien wel beste exponent. Het subgenre tiert ook heden ten dage nog welig. Enigszins logisch is dat wel. Met een beperkt budget ben je in dit subgenre niet kansloos. Met een make-up doos en een acteur die het vermogen bezit om duistere en waanzinnige blikken in de camera te werpen, kom je al een heel eind. Grootse effecten zijn weliswaar prettig, maar niet per sé nodig en dat is goed voor de portemonnee.

Films over bezetenheid spelen in op de angst van de kijker om de macht over zich zelf kwijt te raken. Controleverlies over het eigen doen en laten is een oerangst. In de film Becoming overkomt het personage Alex die met zijn verloofde Lisa een roadtrip onderneemt.

Tot Alex' repertoire behoren een kwaadaardige en een angstige blik met een zweempje verbazing. Hij doet die blikken best aardig. De momenten waarop Alex vol afschuw en angst bemerkt dat er met hem iets niet pluis is, zijn de beste momenten van de film. Ik voelde zijn verbazing en ongemak en was zelfs lichtjes in contact met zijn boosaardigheid maar geloofde daarna niet in zijn bezetenheid. Hij mist namelijk de waanzinnige blik. Daar is hij blijkbaar niet op gecast. Hoe ongelooflijk!

Over Lisa en Alex komen we niet veel te weten. Amper achtergrond. Erg vlakke personages. Alex is iets beter af. Hij kan tenminste nog bogen op bezetenheid. Lisa is zelfs dat niet. Het is trouwens merkwaardig dat Lisa zo oppervlakkig blijft. Het verhaal wordt vanuit haar perspectief verteld. Dan moet je juist voor de invulling van haar personage wat extra moeite doen, zou je denken. Nee dus. Lisa wordt nooit een intrigerend personage. En dus wordt het verhaal dat wordt beleefd door een bleek en afstandelijk karakter ook nooit een aangrijpend of spannend verhaal.

De dialogen dan maar. Ook daar is weinig werk van gemaakt. Dat is niet uitzonderlijk in low budget films, maar zo inspiratieloos als in deze film hoor je ze maar zelden. Ik had hier graag een voorbeeldje gegeven, maar ik was na afloop zo teleurgesteld in de film dat ik die meteen van de harde schijf heb gewist. Sorry! Geloof me maar op m‘n woord.

Regisseur Omar Naim heeft best aardige ideetjes. Ik zag van hem ooit The Final Cut (2004). Een betere film, maar eveneens een film waarin interessante ideetjes oppoppen en de nieuwsgierigheid prikkelen om vervolgens snel weer te verdwijnen ten koste van een ander willekeurig plotlijntje of wendinkje, dat vervolgens ook weer verdwijnt. Etc.

Becoming is niet best.

Before I fall is een film die zich afspeelt in een highschoolmilieu en zich bezighoudt met Samantha die tot de populaire kliek behoort en dezelfde dag steeds opnieuw beleeft. Hoewel de film niet veel anders brengt dan een vrij standaard verhaal met de gebruikelijke ups en downs, vallen een aantal subtiliteiten op die de film iets meer doet zijn dan de zoveelste simpele feelgood film.

Zo refereert een leraar aan de naam Sisyphos. Hij was de koning van Korinthe en wekte de wrevel van de goden. Hij werd veroordeeld. Hem werd bevolen een stuk marmer een heuvel op te rollen. Iets dat hem steeds niet lukte en dat hij daarom steeds opnieuw moest doen. Tot in het oneindige. Eem andere nog: Naast Samantha’s bed staat een foto met daarop vlinders verwijzend naar het vlindereffect. Elke handeling kan een gevolg hebben op de loop der dingen. Iets dat Samantha in haar repetitieve bestaan al snel ontdekt en met deze wetenschap de loop der dingen positief probeert te beïnvloeden.

Het zijn dergelijke dingetjes die in beginsel de moed erin houden. Het verhaal is niet per se vervelend maar stelt inhoudelijk niet veel voor. Het eerste halve uur is zelfs nogal saai te noemen. Dat deel van de film richt zich op de leefwereld van tienermeisjes op een highschool. Al veel vaker gezien en niet boeiend. Pas als de dagen zich gaan herhalen en Samantha zich bewust wordt van de effecten van haar handelen, krijgt de film meer tempo, wordt levendiger en komen zowaar spannende momenten voorbij.

De personages zijn tamelijk clichématig ingevuld, maar krijgen net voldoende achtergrond mee om interesse op te wekken. Het acteerwerk is goed en Zoey Deutch als Samantha is gewoon heel erg goed. De aardige details, de versnelling in het verhaal en natuurlijk Zoey Deutch zorgen uiteindelijk voor een vermakelijke filmbeleving.

Een film uit het found footage genre met slecht acteerwerk en een oninteressant verhaaltje.

De personages zijn afkomstig uit de wereld van de tv. En dat blijkt. Ze zijn oppervlakkig en vervelend. Ze praten voortdurend over niets. Echt oeverloos.

Veel filmwerk vindt in het donker plaats. Vaak lange saaie takes met slecht zicht en vol suggestie.

De beelden die wel goed zichtbaar zijn, bevatten oninteressante interactie tussen de personages en niet imponerende sfx.

De film heeft op geen enkel moment last van spanning en suspense. Eigenlijk wel knap.

Slechte film.

Bijzonder aardige film over man en vrouw met elk een persoonlijk missie die zich gedurende een nacht samen door New York bewegen in een poging om persoonlijke zaken recht te zetten.

De film is een soort mini-roadtrip met ontmoetingen en gekke situaties. De ontmoetingen met andere personages en de situaties die daaruit ontstaan zijn leuk, maar ook tamelijk terloops en oppervlakkig. Dat is soms jammer, want de ontstane situaties hadden in enkele gevallen meer potentie dan de film laat zien.

De personages die gaandeweg het verhaal hun intrede doen ondergaan hetzelfde lot. Ze zijn weer snel vergeten, terwijl sommige zeker interessant genoeg waren om wat meer sediment in het verhaal te brengen.

De chemie tussen beide hoofdpersonages is er onmiskenbaar. Ze zijn leuk om te volgen.

Opvallend aan de film is dat de voor de hand liggende paden van de romantische komedie wel worden bewandeld maar niet geheel worden gevolgd. De film is tot op zekere hoogte voorspelbaar, maar in de uitkomsten niet steeds clichématig. Best verfrissend.

Een typische goedkoop geproduceerde monsterfilm. Met overdreven spannende muziek. Met acteurs die waarschijnlijk blij verrast waren dat ze mee mochten doen. Met belabberde effecten ook. Met name die slechte effecten verhinderen het ontstaan van een spanningsboog. De speciale effecten bestaan daaruit dat regisseur Bert I. Gordon echte beelden van sprinkhanen uitvergroot en die in zijn film plakt. Zodoende wordt geen van de personages ooit echt aangevallen door een monsterlijke sprinkhaan. Bovendien zijn de scènes met sprinkhanen vele malen lichter gefilmd en vormen geen mooi geheel met de rest van het beeld. Erg jammer, want juist die scènes zijn normaal gesproken de leukste scènes in een film over gemuteerde beesten.

Jaja, ik weet het. Zie het in het licht van de tijd waarin de film werd uitgebracht. Hoewel ik natuurlijk ook weet dat special effects op een lager peil stonden dan heden ten dage, lijkt het me onvoorstelbaar dat ze daarom zo slecht moeten zijn. Neem bijvoorbeeld een film als Tarantula (1955). Afkomstig uit dezelfde periode. Sowieso een veel betere film, maar ook de effecten zijn daarin vele malen overtuigender. Het kan dus wel.

Uiteraard zijn in een film als deze onbedoeld komische scènes voorhanden. Erg grappig zijn de beelden van sprinkhanen die langs een wolkenkrabber omhoog klimmen terwijl je duidelijk ziet dat ze over een grote foto van een wolkenkrabber lopen. Grappig zijn ook de stuntelige pogingen van het leger om de beesten overhoop te schieten. Ik heb ook erg moeten lachen om de held die vanuit een raam naar rechts op een sprinkhaan schiet, terwijl onmiddellijk daarna een sprinkhaan aan de verkeerde kant dood neervalt. Zo maar een greep uit de vele klunzig in beeld gebrachte gebeurtenissen die onbedoeld de vermakelijksheidsgraad een boost geven..

Geen beste film. De charme die sciencefiction- en horrorfilms uit de jaren 50 vaak uitstralen, ontbreekt in deze film volkomen. De korte speelduur van 76 minuten en de algehele hilarische klunzigheid maakten dat ik het einde haalde.

Een opmerkelijke rol van Clint Eastwood. In de film naar het boek A Painted Devil van Thomas P. Cullinan speelt hij een gewonde soldaat van het vijandelijke leger die in een meisjesinternaat wordt verborgen en verpleegd. Eastwood speelt ook hier de harde macho. Dat aspect aan zijn rol is niet opmerkelijk. Bijzonder is dat zijn karakter niet meer dan een object is dat niet zelf de touwtjes in handen heeft, maar volledig is overgeleverd aan de grillen van de vrouwen in het internaat. Hij is hier ver verwijderd van zijn status als actieheld.

Even wennen dus. Toch is The Beguiled een redelijk spannende film. Spannend op het psychologische vlak. Een huis vol vrouwen die al jarenlang zonder mannelijke aandacht resideren en een soldaat die ook al een tijdje geen vrouw heeft gezien en bezeten. Dat betekent een berg aan onderdrukte seksuele gevoelens en een berg aan onderlinge competitie en jaloezie. Interessante kost, maar niet altijd even overtuigend voor het voetlicht gebracht.

De film kijkt als een merkwaardige koortsdroom. Het ene moment ietwat belachelijk vanwege de soms komisch aandoende overacting en de ongewone (re)acties van de personages, terwijl op het andere moment heel precies een indringende verontrustende snaar wordt geraakt. De film waggelt heen en weer van grof naar subtiel, waardoor de spannende situatie nooit volledig tot bloei komt.

En ach. Het is een kansloze psychologische strijd. Uiteindelijk trekken die vermaledijde vrouwen toch weer aan het kortste eind. Shakespeare zei het al: ‘Hell hath no fury like a woman scorned'.

Uiteraard is de eerste gedachte na lezing van de synopsis dat C'est Arrivé près de chez Vous (1992) een sterke inspiratiebron is geweest. Op zich niet erg, want leuk concept. Erger zou het zijn als de film er een tamme afgeleide van zou zijn. Na afloop kan ik eigenlijk alleen constateren dat de inspiratie voor het script er waarschijnlijk wel vandaan komt. Dat de film een afgeleide is, klopt nauwelijks en als het hier en daar wel eventjes klopt is het niet storend, want de film kiest in de grote lijn vooral zijn eigen weg.

Daar waar het eveneens als komedie te boek staande 'c’est arrivé', een serieuze, duistere en realistische aanpak heeft en de morele focus erg legt op de vriendschap en medeplichtigheid van de filmcrew die de seriemoordenaar volgt, is dat in deze film minder aan de orde. De humor in deze film is sowieso van een andere categorie. Thema's als medeplichtigheid en verantwoordelijkheid komen heus wel aan bod, maar de verpakking is stukken luchtiger. De humor ligt er dikker op. En zo er al sprake is van een boodschap (ik betwijfel het), dan kun je die heel gemakkelijk aan de kant schuiven.

Leuke film. De voorbereidingen van de seriemoordenaar zijn amusant kijkwerk. Op overdreven serieuze toon wordt een link gelegd met de echte professionele moordenaars in het vak, met de echte goden uit de business. Fictieve personages als Voorhees, Myers en Krueger komen vervolgens als rolmodellen voorbij als waren zij bestaande individuen met een echte kerfstok. Van die humor dus. Ik vond het wel grappig.

Ja, best leuk is het. Een combi van found footage, mockumentary en een ordinaire slasher. Het is even wennen aan de afwisseling in stijlen, maar eenmaal gelukt resteert een prettig filmpje. Er wordt redelijk geacteerd. Er vinden leuke kills plaats. Er ligt een fijne luchtige komische laag over het verhaal.

Het is niet hoogstaand, maar gewoon leuk vermaak. Grappig vanwege de onzinnige situaties en grappig vanwege de overdreven ernstige toon.

Geslaagd.