Opinions

Geschiedkundig eposje uit Noorwegen, dat een roemruchte gebeurtenis uit de vroege Middeleeuwen beschrijft. De uitvoering op film is echter niet heel enerverend, laat staan roemruchtig.

De film is kleinschalig van opzet. De effecten, de kleurstelling, de settings en de actie zijn in deze Noorse productie behoorlijk ingetogen. Prima. Dat betekent dan dat er ter compensatie vast wel intense somberheid in sfeer en interessante diepzinnigheid in de dialoog zal zijn. En meer van die heerlijke dingen.

Nee dus. Er is veel sneeuw en er is wat actie. De sneeuw vormt een mooi en sfeervol decor voor deze koningssage. In de sneeuw zien we mannen op ski's, kastelen aan de verre einder en veel bos.

De film heeft een paar aardige actiescènes en veel repetitie van die scènes. De cruciale actiescènes aan het einde van de film vallen dan ook behoorlijk tegen en volgen de weg van de spreekwoordelijke nachtkaars.

De personages in dit (op papier enerverende) verhaal, zijn niet interessant. Ze zijn nogal eendimensionaal. Door de weinige diepte is er van emotionele betrokkenheid geen sprake.

De dialogen zijn niet heel diepzinnig of interessant. Ook hier vlakheid. Wel wordt er door de personages veel gegromd. Dat gebeurt op verschillende toonhoogtes. Een interessant detail maar desalniettemin even nietszeggend als het gesproken woord. Je kunt er verder niets mee.

De film mist eigenlijk gewoon flair. Is te braaf en te ingetogen. Er is geen vuurwerk. Geen emotie. Geen lekkere sfeer die onder je huid kruipt. Er is zelfs geen sprake van een duidelijke protoganist of antagonist om lekker mee te heulen. Eigenlijk is de film gewoon erg saai.

Een thrillerdrama uit Denemarken die zich afspeelt tijdens een cruise. De film draait om de relatie tussen een moeder en een dochter. Een relatie die niet lekker zit en die door een vervelende gebeurtenis nog verder onder druk komt te staan.

Mooie dragende rol van Trine Dyrholm die de coole moeder speelt die er veel aan is gelegen om de band met haar dochter te verstevigen. Dat gaat niet gemakkelijk. Ze gedraagt zich dan ook niet bepaald als een modelouder. Ze is geen sympathieke figuur maar ze is wel fascinerend. De film begint als een familiedrama en krijgt na het vervelende voorval thrillerachtige neigingen. Met het binnenkomen van de thrillerelementen escaleert de boel en manifesteert de moeder zich als een ware vechter voor waarheid en gerechtigheid. Het is onmogelijk om te zeggen of ze nu een goede of een slechte persoon is. Een interessant aspect aan haar karakter. Sympathieker wordt ze er in ieder geval niet op. Ze blijft echter fascinerend.

Het verhaal is tamelijk dun en niet heel spannend. Er zijn niet veel ontwikkelingen en de film beweegt zich een beetje in een kringetje. Het verhaal is te langgerekt. In plaats van zich te richten op de vervelende gebeurtenis en de gebeurtenissen daarna, had de film beter kunnen investeren in de moeder-dochterrelatie. Die ontwikkeling was in aanzet in dramatische zin best spannend. Die keus is niet gemaakt met als gevolg dat de relatieperikelen er in het tweede deel van de film maar wat bijhangen. Als thriller heeft de film simpelweg niet genoeg te bieden.

In tegenstelling tot de moeder, blijft de dochter een onderbelicht figuur. Van investering in de overige personages is eveneens weinig sprake. Bij sommige personages vraag je je zelfs af waarom ze een plek in de film hebben gekregen. Hun aanwezigheid leidt alleen maar af. Nee, de film wordt gedragen door Trine Dyrholm. Prima rol maar van enig serieus tegenspel is geen sprake en dat wordt toch wel gemist. Birthday Girl is geen geweldige film.

Hotels in films intrigeren. Een hotel is een smanleving in het klein. In een hotel heerst turbulentie. Er gebeuren dingen. Vaak wordt een hotel voorgesteld als een labyrint van gangen en deuren die naar kamers leiden die worden bevolkt door de meest uiteenlopende karakters die de meest uiteenlopende verhalen bij zich dragen. Grappige, ontroerende en soms ook bizarre verhalen zoals in The Birthday van regisseur en schrijver Eugenio Mira die in zijn film een hotel als een surrealistische dimensie inzet.

De hoofdrol is voor Corey Feldman als Norman die in een hotel zijn rijke aanstaande schoonvader zal ontmoeten. Dat vooruitzicht vervult de jonge man die zelf uit een lagere klasse afkomstig is en een bescheiden baantje in een pizzarestaurant heeft, met grote angst. Zijn vriendin Allison stelt zich in de aanloop naar de ontmoeting afstandelijk op en dat helpt zijn gemoedsrust bepaald niet. Bovendien heerst er hectiek en wordt Norman steeds afgeleid door merkwaardige personages die hij in het hotel tegenkomt.

Het verhaal is niet onaangenaam. Voor spanning zorgen vreemde gebeurtenissen. Intrigerend is de sluimering onder het verhaal die de kijker vertelt dat het verhaal onvermijdelijk afstevent op een catastrofaal einde. De film vertelt het verhaal zonder tijdsprongen en met gebruikmaking van weinig montagewerk. De scènes zijn lang en niet steeds even interessant. Er is net voldoende beeldende afwisseling om de gedachten niet te laten afdwalen naar fijnere zaken. Wat in beginsel helpt is dat Mira de film van de nodige referenties voorziet. Spoortjes Lynch en Cronenberg passeren bijvoorbeeld en ook de werken van H.P. Lovecraft hebben een duidelijke invloed op het script gehad. Best leuk, maar enige grensbewaking was op zijn plaats geweest. Mira's bewondering is grenzeloos en er ontstaat een wildgroei aan referenties die beletten dat de film een eigen gedegen structuur volgt. Mira laat met The Birthday niet echt een eigen stijl zien.

Corey Feldman staat in het middelpunt van het langzaam escalerende gebeuren en is in vrijwel elke scène prominent aanwezig. Zelfs als de camera even aandacht besteedt aan een ander personage duurt dat nooit lang. Heel snel zoekt de camera Feldman weer op. De fixatie op Feldman maakt dan ook wezenlijk onderdeel uit van het prettig of onprettig kunnen consumeren van de film. Zijn personage is behept met neurotische trekjes en bedient zich van een vreemd stemgeluid. Het zou een interessant personage kunnen zijn ware het niet dat Feldman zich overgeeft aan een zwakke imitatie van Jerry Lewis. Later in de film lijkt hij zich overigens meer naturel in zijn personage te verplaatsen en vond ik hem beter verteerbaar

Dat is ook het moment waarop de film een hogere versnelling inzet op weg naar de finale die alleraardigst is en waarin de kijker nog eventjes audiovisueel wordt verwend. Het is een prettig afscheid van een film die mij op momenten intrigeerde en op momenten verveelde. Laat dat dan de conclusie zijn. The Birthday is een zwalkende film die me simpelweg niet over de gehele linie kon bekoren.

De film neemt met een lange opbouw de tijd om de personages te introduceren om daarna eveneens langzaam de aanleiding voor de film tot wording te laten komen. Op zich kunnen beide zaken interessant zijn, maar dat is hier niet het geval.

Wat ontbreekt is mysterie en suspense. De wording van de transformatie is duidelijk. De uiteindelijke situatie is dat ook. Het is zoals het is. Panklare hap. Er wordt niet veel aan de fantasie overgelaten. Die spanning is er niet.

Tevens geen/weinig schrikmomenten. Waarschijnlijk is het weinig verassende scenario met weinig verrassende gebeurtenissen daar de reden van.

Een film die het voornamelijk moet hebben van gore en grime. Beide zien er overigens goed uit.

Het acteerwerk is eigenlijk best goed. Des te jammer dat de personages niet wat meer inhoud hadden en de invulling van het verhaaltje voor mij als toeschouwer niet iets meer verrassing inhield.

De filmposter is absoluut weergaloos!

De film is niet heel spannend. Althans, in oppervlakkige zin. De spanning komt slechts in geringe mate uit de gemakkelijke 'angst en beef'- categorie. Het spectaculaire horrorgehalte is niet hoog.

De spanning die er is, ontstaat door een duistere en soms viezige inslag in beeld en verhaal die gedurende de filmduur steeds op de achtergrond aanwezig blijft. Op de loer liggend en wachtend om uit te breken. Dat dreigende gevoel accentueert de sfeer die de setting van het spookachtige herenhuis in eerste instantie al oproept. Gedurende de verhaalloop ontsnapt uit die sfeervolle ondergrond af en toe een oprisping in de vorm van wat bloederigheid, wat gore en een enkele jumpscare. Doch, alles in bescheiden mate.

Minder bescheiden is de humor. In alles schijnt een komische boven- en ondertoon door. Bizar getinte gebeurtenissen en grappige dialoogjes die vermakelijkheid aan de dreigende grondtoon toevoegen en die tevens de horrorangel uit de film halen. Absurdistische humor geplempt op een grondtoon van viezigheid, grauwheid en duisternis. Geslaagd, wat mij betreft, ook al gaat het dan ten koste van de horrorbeleving.

De muziek is niet onaardig en vormt een pittige accentuering van het getoonde. De score accentueert komedie, accentueert drama of accentueert spanning. Best geinig.

Op den duur had ik er trouwens wel genoeg van. Een gevoel van overdaad en lichte verveling, bekroop me. De film blijft wel erg hangen op één thema en daar wordt weinig verrassends aan toegevoegd. De inzakgedeeltes die allereerst niet erg opvallen, blijken er dan wel degelijk te zijn en vallen meer en meer op als beeld, dialoog en verhaal na verloop van tijd weinig verrassing meer bieden.

Geinige film!

Bite The Bullet is geen typische western. De film bevat weliswaar herkenbare elementen uit de klassieke western, maar werkt tevens met een minimum aan geweld en een minimum aan shootouts. De film draait om een paardenrace van 700 mijl door de Amerikaanse wildernis. De race duurt een week, verloopt in etappes en vindt plaats in 1906. Regisseur Richard Brooks baseerde zijn film op een echte race die in 1908 over 700 mijl van Wyoming naar Denver verliep en een hoofdprijs van 2500 dollar opleverde.

Het verhaal cirkelt rond het meest prominente personage, zijnde Sam Clayton, gespeeld door Gene Hackman in een a-typische rol. Clayton is een toonbeeld van hulpvaardigheid en eerlijkheid. De deugdzaamheid van Clayton trekt als een rode draad door de film, beweegt zich soms op het randje van zoetsappigheid, beïnvloedt velen en culmineert tenslotte in een explosie van goedertierenheid die alle personages raakt en aanspreekt. Ik spreek hier nog net niet van vormen van verlichting die als parabel in de bijbel niet zouden misstaan, maar het scheelt niet veel.

De deugdzaamheid waarmee de film is doordrenkt is dan wel sterk aanwezig maar wordt de kijker niet stroperig of prekerig opgedrongen. Echt vervelend is het niet. Hackman bezit nog genoeg onderliggende rouwdouwerige trekjes om gewelddadig van te genieten. De film biedt daarnaast trouwens andere afleiding genoeg.

Er gebeurt veel. Onderweg valt genoeg te beleven. Elke deelnemer maakt wel iets bijzonders mee. Toegegeven, sommige incidenten voelen wat gezocht en andere zijn wat overdreven, maar de vermakelijkheidsgraad ligt hoog.

Ook besteedt de film lange perioden aan slechts weinig meer dan het tonen van mensen die simpelweg te paard door de woestenij rijden zonder zich daarbij schietend en moordend uit te leven. Ze rijden gewoon door het mooie landschap. Dat klinkt dan misschien weer saai, maar is het niet. De cinematografie is schitterend en juist allesbehalve saai.

Al kijkende maakt de toeschouwer terloops kennis met de deelnemende personages. Die terloopse kennismakingen blijken uiteindelijk overigens minder terloops dan gedacht. De film besteedt eigenlijk behoorlijk veel tijd aan het exploreren van hun achtergronden en hun motieven voor deelname. Boeiend, want het deelnemende gezelschap is erg gevarieerd. Bovendien ontstaat op die manier empathie. En kijken met empathie betekent een prettige meerwaarde voor de filmbeleving.

Bite The Bullet heeft een filmduur van 132 minuten. Dat is lang. Zo voelde het niet.

Prima film.

Een spionagefilm van Steven Soderbergh. Op voorhand een dubbel gevoel. Ik hou wel van de films van Soderbergh. Een interessante regisseur die mooi werk heeft afgeleverd. Dus ben ik nieuwsgierig naar een nieuw poject. Er is ook een andere kant. Ik hou niet van spionagefilms. Op de een of andere manier ontgaat mij altijd de clou van dergelijke films. Ik weet nooit wie goed is of slecht en als men begint over dubbelspionage, ben ik het spoor helemaal bijster. Mijn intellect blokkeert als het om spionage gaat. Vroeger wel eens een boek van John le Carré geprobeerd. Ik begreep er niets van. Gemengde gevoelens dus als ik de film inga met de verwachting het spoor wel snel bijster te zullen raken.

Dat gebeurde uiteraard ook, maar ik hield het langer vol dan van tevoren gedacht. Ik had het lang naar mijn zin. Black Bag bevat amper actiescènes. In plaats daarvan veel messcherpe woordgevechten die van onderkoelde humor getuigen. Leuk. Hou ik van. Visueel is de film ook prima voorzien. De film ziet er strak uit. Geen tierelantijnen. Het kleurgebruik is bijna saai te noemen. Evenals het setdesign. Beide zaken passen perfect bij de zakelijke inkleuring van de personages, de monotone manier waarop ze praten en bij de wat kille sfeer die in de film aanwezig is. Geslaagd, wat mij betreft.

Het verhaal kon ik een tijdlang goed volgen. Maar ergens halverwege raakte ik het spoor bijster. Ik kreeg moeite om de diverse personages van elkaar te onderscheiden. Ik verloor simpelweg het zicht op hun respectievelijke identiteiten. Ik begon me af te vragen wat ook alweer de clou van het verhaal was. Op een bepaald moment vroeg ik me zelfs af wat de Severus (n.b. het keyobject in de film) ook al weer was. Hopeloos. Spionage is niks voor mij. Black Bag gaf me een ambivalente ervaring. Ik kon wel genieten van het acteerwerk, de atmosfeer en de onderkoelde humor, maar het verhaal ontging me voor een groot deel. Na afloop restten gemengde gevoelens.

Mislukte thriller die bol staat van voorspelbare twists, van langgerekte kat- en muisspelletjes, van vergezochte toevalligheden en die logischerwijs geheel in stijl afsluit met een passende simplistische en inspiratieloze scène.

Het acteerwerk is niet sterk. Banderas met overdreven Spaans accent is niet overtuigend. Rhys Meyers had die overtuiging in zijn rol af en toe wel. Piper Perabo heeft gewoonlijk best wat in haar mars, maar hier niet. Ze is hier niet meer dan beeldvulling.

De locatie ziet er inderdaad goed uit en maakt dat er af en toe een gevoel van isolement en hulpeloosheid ontstaat. Zo ontstaat er toch nog iets.

Toch vreemd dat de uitwerking van het verhaal zo saai en teleurstellend is terwijl de plotomschrijving nog spannende hoop wekt en nieuwsgierig maakt.

Geen goede film. Je zou de film heel goed een bundeling van clichés kunnen noemen. Bij deze dus.

De moed zonk me even in de schoenen toen bij aanvang iets in de trant van ‘based on true events’ op het scherm verscheen. Niet zelden is zo’n mededeling een garantie voor een lege of voorspelbare film. Hoe prettig was dan ook de verrassing toen al snel bleek dat de drie jongens die in hun Saab werden achtervolgd door een zwarte Cadillac, niet van het ene cliché in het andere rolden. Ik betrapte mij er zelfs op dat ik mij vermaakte. Niet dat hier een nieuwe hoge horrorstandaard werd bepaald, zo goed is het nu ook weer niet, maar Black Cadillac is sfeervol en redelijk spannend

De Cadillac fungeert als een soortement witte haai. Dreigend aanwezig en steeds opduikend als je het niet verwacht. Lang is onduidelijk of de Cadillac een zelfsturende dreiging is of dat de auto wordt bestuurd door iets of iemand. Die vraag wordt pas aan het einde beantwoord. Tot die tijd zweeft die vraag rond. De onzekerheid is een spannend element. Als de dreiging nu en dan even wegebt en de film een versnellinkje lager gaat, wordt er onderhoudend gebabbeld en spelen oud zeer en lang bewaarde geheimen een rol.

De dialogen zijn niet vervelend en verlenen de personages meer ronding dan een personage normaal gesproken krijgt in een gemiddelde horrorfilm. Voldoende ronding om de personages enigszins interessant te maken. Maar niet voldoende om de personages niet als typetjes te zien. We hebben de held, de clown en de maagd. Allen prima vormgegeven. Een aangenaam trio dat maakt dat het met de beleving wel goed zit.

De horroratmosfeer is er absoluut. Donkere bossen. Verlaten wegen. Onheilspellende koplampen die opduiken en weer verdwijnen. Een eigenaardige lifter. Best spannend. De expliciete horror blijft uit. Verwacht geen splatteractie. De bodycount is laag. Prima speelduur ook. Net lang genoeg om geboeid te blijven kijken.

Fijne film die als slasher-pionier te boek staat. Vorm, inhoud en personages zijn inderdaad weinig verrassend en zijn de herkenbare elementen die in de latere slashers terugkomen. Alleen daarom al is het interessant om een pionier uit het horrorgenre te bekijken.

Grote verschillen met de opvolgers zijn met name het tempo en de mindere expliciete uitwerking van de gruwelscènes. Het gore- en sfx-gehalte ligt een stuk lager.

Desondanks spannende film. Hoewel na de eerste kill al snel duidelijk is hoe de killer te werk gaat en onder welke personages de slachtoffers zullen vallen, weet de film de spanning goed op niveau te houden. De dreigende en onheilspellende sfeer suddert de hele film lekker door.

Er is nauwelijks een jumpscare te bekennen, maar met de thrillfactor zit het wel goed. De film kweekt vooral suspense en spanning door een fantastisch stemmig herenhuis als locatie te gebruiken, kweekt verder met een gedetailleerde opbouw in verhaal en scènes, en weet extra spanning te genereren door af en toe van cameraperspectief te wisselen. De camera pakt het perspectief van zowel de slachtoffers als van de killer. Als kijker heb je daardoor iets meer kennis dan de personages en dat feit vertaalt zich weer in inleving en spanning.

Daarom is het ook zo merkwaardig dat de meest smeuïge personages niet een film lang mee gaan. Vanuit empatisch oogpunt geen slimme zet. De resterende personages hebben minder charismatisch kaliber en zijn minder verbaal prikkelend aanwezig dan de eerder gevallenen. De inleving in de personages verdwijnt daarmee ietsjes. Het verlies aan markante personages maakt de film vanaf die momenten toch iets minder spannend. Een hele vreemde keus van de regisseur en meteen een iets lagere waardering van mij.

Ze zijn er weer! Zombies. Films waarin zombies de mensheid bedreigen zijn er talloos. Blijkbaar heeft de doelgroep er nog steeds niet genoeg van, want ze blijven maar verschijnen. Toch is het moeilijk om binnen dit segment nog op te vallen.

Een mogelijkheid is om het genre te mengen met andere genres. En dat gebeurt dan ook in grote getale. Comedy, drama, actie, romantiek. De zombies is niks te gek. Een andere mogelijkheid om aandacht te trekken is een bijzondere setting. Stalled doet het in een vrouwentoilet. Pontypool in een radiostation. Geinige settings die de film een meerwaarde verlenen. Black Friday doet het in een mega speelgoedwinkel. Maakt die bijzondere setting eigenlijk wat uit? Nee. Dat feit heeft nauwelijks enige meerwaarde. De film gaat gewoon over een zombie apocalyps. Die apocalyps had zich ook gewoon op straat kunenn voltrekken.

Wat de film wel aardig doet is het trekken van de parallel tussen gemuteerde zombies en kooplustige klanten waarvan de koopwoede is aangewakkerd door het Black Friday virus. De film trapt ook af met een scène waarin het onduidelijk is of de onstuimige massa bestaat uit mensen of uit zombies. Grappig en met satirische potentie. Potentie die verder niet wordt uitgebuit. En grappig wordt het daarna ook amper meer.

De film is meer een 'komedie‘ dan een horror. Brute actie is er niet. De satirische inslag leek hoopvol maar keert niet weder. De overige humor is vooral persoonsgerelateerd en is niet bijtend maar nogal flauw en onschuldig. Black Friday is een weinig opmerkelijke horrorkomedie. Ik ben hem eigenlijk al weer bijna vergeten.

Dus de regisseur haalde zijn inspiratie uit het kijken naar The Thing (1982). Ik zag het niet terug. Volgens mij ging de inspiratie niet veel verder dan de koude omgeving en de afzondering.

Behalve sneeuw, ijs en isolement is er niet veel dat doet denken aan het voorbeeld. De regisseur slaagt er bovendien niet eens in om met deze middelen iets van dreiging of beklemming te laten verrijzen.

Er is geen spanning. Er zijn geen visuele hoogstandjes. Er zijn zelfs geen aansprekende sfx. In ieder geval is er niets dat het spectaculaire niveau van een man in een pak overstijgt.

Er is nauwelijks sprake van enige actie. Eigenlijk bestaat 'Black Mountain Side" inhoudelijk voornamelijk uit gepraat. Uit oeverloos gebabbel. Uit oninteressante dialogen die de film een saai en geestdodend karakter geven.

Met het woord inspiratieloos beschrijf je de film nog het best, denk ik.

Misschien is overbodig trouwens een beter woord.

Sympathieke feel-good. De film neemt met ruim 2 uur speelduur de tijd. Niet elke scene is echter treffend en nodig. Het is ook de reden dat de aandacht zo nu en dan verflauwt.

De film heeft wat weinig peper. De dialogen en de interactie hadden pittiger gemogen. Nu ligt het accent wel erg op het sentimentele drama. Niets mis mee, maar gepeperd drama heeft gewoon meer smaak.

Costner heeft een aardige rol te pakken. Zijn personage is eigenlijk de enige die (verbaal) uit zijn slof schiet en wat bite (en verdieping) toont. Daar had de film te weinig van.

De film is een voortzetting van het verhaal dat in het eerste deel werd verteld. Het is interessant om te zien hoe de beide verhalen in elkaar grijpen. Verder is de film goed geënsceneerd en beschikt over een prima onheilspellende sfeer. Een bijna verlaten jeugdkamp waar barre winterse omstandigheden de toon zetten, vormt een fijne naargeestige setting. Laat The Grabber maar komen.

Waar het in het eerste deel vooral draaide om het personage Finney die werd ontvoerd, draait het in deze film nadrukkelijker om zijn zusje Gwen. Geplaagd door nachtmerries die een connectie met The Grabber aanduiden, wordt zij langzamerhand steeds meer de spil waar het verhaal om draait. Haar nachtmerries zijn spannend gevisualiseerd. Visueel zit het met de film sowieso wel goed. Vooral de beelden met een zwakke contrastwerking, een lichtkorrelige kwaliteit en bijpassende ouderwetse ruis in het sounddesign geven het heerlijk gevoel dat je je in een horrorfilm uit het pre-digitale tijdperk bevindt. Ook noemenswaardig zijn de lange shots die de sfeer de tijd gunnen om zich duister te wortelen.

Regisseur Scott Derickson laat het verhaal langzaam garen. Hij legt eerst een verontrustend fundament door de personages en hun psychische problemen te introduceren en plaatst hen vervolgens in de zeer onvriendelijke setting waaruit zij vanwege het winterse weer niet kunnen ontsnappen. In die beklemmende situatie kan de horror in het tweede deel van de film lekker losgaan. Op weg naar een finale die misschien wat voorspelbaar is, maar ook prettig hectisch en spannend.

Black Phone II is een goede horrorfilm. Eindelijk weer eens een tweede deel dat niet teleurstelt en met gemak aan het goede eerste deel kan tippen. Montage, regie, setdesign, sounddesign en acteerwerk zijn uitstekend verzorgd. Dat geldt ook voor het kwaad. Een horrorfilm staat of valt meestal door de vormgeving van het kwaad. Is de duistere macht die onheil veroorzaakt in staat de kijker een angstig of verontrustend gevoel te geven? In het geval van Black Phone II luidt het antwoord op die vraag: ja!

The Black Phone is zeker in beginsel een drama over een dysfunctioneel éénoudergezin, dat gevagen zit in een rouwproces. Een alcoholische vader en twee gevoelige kinderen Finney en Gwen, die het zowel thuis als op school niet gemakkelijk hebben. Pas in de loop van de film sluipen de horrorelementen het verhaal binnen. Eerst voorzichtig en zijdelings, maar al wel een ongemakkelijk gevoel veroorzakend dat in de loop steeds indringender en dreigender wordt. Het lukt regisseur Scott Derrickson goed een onheilspellende sfeer op te roepen en in stand te houden.

De personificatie van het onheil heet Ethan Hawke in de rol van obscure ontvoerder. In zijn opvallende outfit heeft hij de allure van een duivel. Het groteske van zijn outfit maakt hem eveneens tot een enigszins sneue figuur. Zijn zieke geest en onvoorspelbaarheid komen in die combinatie goed naar voren. Naast Hawke die een uitstekende sadistische antagonist speelt, vallen vooral de twee kinderen op. Mason Thames en Madeleine McGraw acteren echt groots.

Hoewel het verhaal zich voornamelijk op Finney richt, is de film geen one-boy show. Het gevecht tegen het kwaad wordt door vele entiteiten gevoerd. De strijd en alles dat daar omheen hangt is bovendien heerlijk spannend. Als in een computergame onderzoekt Finney allerhande mogelijkheden om uit zijn cel te ontsnappen. De manier waarop hem die mogelijkheden worden aangereikt, is bijzonder spannend. De film verdient hier zijn horrorlabel met overtuiging.

The Black Phone laat een spannende strijd tegen een diabolische ontvoerder zien. Een strijd die zich afspeelt in de jaren 70. Die setting in de jaren 70 werkt goed. De maker schept een wereld die weliswaar bekend maar tegelijkertijd niet helemaal realistisch aanvoelt. Het wekt een bevreemdend gevoel op. Het gevoel kan persoonlijk zijn, maar bij mij kwam af en toe een magisch-realistische sensatie doorschemeren.

The Black Phone is een ijzersterke film.

Film die onbedoeld grappig is. Dat is eventjes leuk, maar wordt al snel pijnlijk saai en pijnlijk ongrappig.

Er deugt niet veel aan de film. Het verhaaltje is stompzinnig. Enig acteertalent speelt niet mee. Er is geen dialoog van betekenis. De sfx zijn hopeloos lachwekkend. Enz.

Ik dacht echt dat de film de bedoeling had om een lach op te wekken. De overkill aan sexuele referenties, het vele disfunctionele naakt, het overdreven slechte acteerwerk en de belachelijkheid van het geheim van de 'black room' wijzen overduidelijk in die richting.

Maar nee hoor. Fout gedacht, want (oppervlakkig) speurwerk mijnerzijds naar de achtergronden van deze productie, bracht de bevestiging van het tegendeel. Het gaat hier niet om aloud exploitatievermaak maar toch echt om een serieuze poging om angst te zaaien. Die poging mislukt dus grandioos.

Het enige leuke aan de film zijn de onbedoelde lachjes die worden gescoord. Het hoofdpersonage in zijn belachelijke rol van kwade genius scoort als lachwekkend object het hoogst.

Enig ander positief commentaar valt er over deze productie niet te geven.

Vooral veel komedie en ook nog wat horror.

Heel veel schapenhumor. En wel zoveel dat de vraag of schapenhumor leuk is een terechte vraag is. Het antwoord luidt: ja hoor, in ieder geval leuk genoeg om er een film mee te vullen.

De film is in de eerste plaats een komedie. Alle facetten van het verhaal hebben een komische onder- of bovenlaag. Veel is over the top. Binnen dat raamwerk is er plaats voor horror. De horror wordt er door aangeraakt en krijgt er eveneens vaak een humoristische touch door.

Doordat de film niets serieus neemt, is de impact van de serieuze horror dus erg gering. De horror die visueel is en voornamelijk uit gore bestaat, raakt behoorlijk ondergesneeuwd in de schreeuwerigheid en absurditeit van het verhaal. De prima special effects die in een serieuze horrorfilm zeker een angstaanjagend effect zouden sorteren, doen hier op dat vlak dan ook niet erg veel.

Schapenhumor dus. Alle mogelijke komische mogelijkheden die het schaap biedt komen voorbij. En zo wordt kuddegedrag komisch uitgespeeld, wordt schaapscheren een grappige schaamtevolle bezigheid en gaat liefde voor het schaap verder dan platonische bewondering. En ga zo maar door.

Conclusie: vleesetende schapen zijn niet eng.

Een film met heel wat bekende namen uit het horror-genre. John Carradine, Basil Rathbone, Lon Chaney Jr. en Bela Lugosi. Behalve Rathbone spelen ze allemaal onbelangrijke bijrollen. Vergane glorie zou je kunne n zeggen. Vooral de rol van Lugosi is nietszeggend. Veel kon je ook niet meer van hem verwachten. Een verslaving aan cognac en morfine, gaat iemand niet in de koude kleren zitten.

The Black Sleep is geen goede film. Le Borg is de naam van de regisseur. Een regisseur die vooral naam maakte met low budget films. The Black Sleep hoort ook in dat rijtje thuis. Het verhaal is volkomen onzinnig. De personages zijn simplistisch. De aankleding is en oogt heel goedkoop. Zo bestaan de muren van het kasteel waar de meeste actie plaatsvindt, uit papier-maché en ziet een professionele operatiekamer er uit als een plek waar je van je levensdagen niet geopereerd wilt worden.

Hoewel geen goede film, slaagt de film er verrassend genoeg wel in om de kijker te vermaken. Het thema van de gekke geleerde wordt op een vlotte manier aangepakt. Veel film bestaat uit dialogen, die eigenlijk niet eens heel vervelend zijn. Ze wekken zelfs enige interesse op en maken dat je het magere verhaal en de onzinnigheid ervan met enige goodwill tot je neemt.

Het acteerwerk van de horror iconen is kleurloos. Geen enkele inspanning is memorabel of zelfs maar overtuigend. De uitzondering is Rathbone. Hij speelt zijn onzinnige rol van gekke geleerde heel respectabel en is tezamen met enkele geslaagde bijpersonages (gespeeld door mij onbekend talent) het redelijk amusante middelpunt van de film.

De pluspunten van de film verliezen overigens naar het einde toe wel hun kracht. De charme die de film uitstraalt en de goodwill die dat opwekt zijn in de finale snel opgebrand, als losse eindjes opeens heel snel moeten worden ontrafeld en de onzinnigheid van het verhaal weer onverbiddelijk doorbreekt.

The Black Sleep is geen goede film maar is wel een film waar een bepaald enthousiasme in valt te herkennen, die mild stemt en de film redelijk kijkbaar houdt.

De titel Black Snake Moan is ontleend aan een bluesnummer van Blind Lemon Jefferson. Een nummer dat is doorzeefd met seksuele toespelingen. Een tekst als: „Black snake crawlin' in my room / And some pretty mama had better come and get this black snake soon" spreekt expliciete boekdelen. In de film wordt het thema van de zinnelijkheid succesvol vorm gegeven door Christina Ricci in haar rol van Rae. Een white trash girl met een probleem dat nymfomanie wordt genoemd. De streng gelovige Lazarus (Samuel L. Jackson) kruist toevallig haar pad en besluit in haar slonzige leefwijze wat waardigheid te injecteren.

Vanuit deze constellatie ontspint zich een boeiend drama dat zich met verlossing, zelfontplooiing en zelfinzicht bezig houdt. Een verhaal waarin de cultuur van Mississippi voor een heerlijke achtergrond zorgt. De sterke religieuze grondtonen die overal in doorklinken, het simpele landleven en natuurlijk de Blues.

In de film bestaat de score uit fijne bluesmuziek. In een paar nummers speelt Jackson een aardig stukje bluesgitaar mee. Het schijnt dat Jackson een half jaar lang elke dag intensief op de gitaar heeft geoefend om een aantal blues riffs onder de knie te krijgen. Met succes. Het klinkt goed.

Ricci speelt geen gitaar, maar valt op met geweldig acteerwerk. Ze voorziet haar personage van een enorme lading energie die haar in staat stelt om een onuitstaanbaar lid van de white trash gemeenschap uit te beelden. Een drugsgebruikende nymfomane, die zichzelf verkwanselt en door mannen als oud vuil wordt behandeld. De botsing tussen haar wereld en die van Lazarus is een heftige.

Black Snake Moan is een realistisch verhaal over de omgang met verantwoordelijkheid en onverantwoordelijkheid. Aan het eind verliest de film iets van zijn realistische gehalte als het verhaal een weeïge weg inslaat die het heerlijke melancholieke bluesgevoel dat de film meestentijds oproept, geheel wegvaagt en de kijker uitnodigt mee te gaan in zoetige contemplatie. Nee, dat laatste kwartiertje voelde goedkoop en niet goed aan.

Een risicoloos debuut van Brian Hanson die ook (mede) verantwoordelijk is voor het script. Hij produceert een aangename film die niet bol staat van verrassingen. Het verhaal is weinig origineel en volgt een bekende verhaallijn. Een veilige keus. Als beginnend regisseur is het waarschijnlijk verstandig om simpelweg een aangename film af te leveren. Het is een manier om naam te maken. Als je na meer van dergelijke maaksels, krediet hebt verworven, kun je je altijd nog uitleven in originaliteit. Ik zie dat Hanson te zijner tijd wel doen. Talent genoeg.

Hanson kiest er voor om zijn hoofdpersonage Jonathan als optische verteller te gebruiken. De film toont de waarnemingen van Jonathan. Het spannende daaraan is dat Jonathan een onbetrouwbare waarnemer is. De kijker tast derhalve steeds in het duister over het bestaan van het bovennatuurlijke element in de film. Speelt het bovennatuurlijke zich werkelijk af of speelt het zich alleen in het hoofd van Jonathan af. Jonathan weet het zelf ook niet altijd. Het is een vermakelijke rode draad. Niet origineel als verhalende kapstok, maar best leuk als leidraad.

Om Jonathan’s diffuse perspectief te onderstrepen, zijn de beelden vaak out of focus. Geheel in lijn met zijn warrige gemoedstoestand. Misschien zijn er hoofdpijngevoelige kijkers die dit stijlmiddel verafschuwen. Of kijkers die twijfelen aan de filmische competentie van Hanson. Ik kon het goed waarderen. Het stijlmiddel verleent het verhaal een bepaalde surrealiteit die zorgt dat de film iets boven de middelmaat uitstijgt. De film, die op zich op zeker speelt, wordt er boeiender door.

Jonathan wordt gespeeld door Frankie Muniz. Bekend van de alleraardigste serie Malcolm in the Middle. Ik las dat hij in 2013 een lichte beroerte heeft gehad, die zijn herinneringen aan zijn bijdrage aan die serie grotendeels heeft gewist. In het licht van de thematiek van The Black String die zijn hoofdpersonage bezig laat zijn met herinneringen en waarnemingen, een opmerkelijk feit.

The Black String is een gemakkelijk te consumeren horror/thriller, die er in slaagt je af en toe te laten vergeten dat het allemaal weinig om het lijf heeft. Best leuk.

Black Swan van regisseur Darren Aronofsky is in esthetisch en inhoudelijk opzicht een zwart-wit film. Een film met in de hoofdrol Natalie Portman als de fragiele en geestelijk instabiele ballerina Nina die ten behoeve van haar dubbelrol als de witte en de zwarte zwaan in het ballet ‘het Zwanenmeer’ worstelt met de overgang van witte onschuld naar zwarte passie. Het is een tour de force die offers vraagt.

De eerste scène maakt de worsteling duidelijk en legt de intonatie van de film bloot. In de scène danst een in het wit geklede ballerina door een donkere ruimte. Met soepele bewegingen danst zij vol zelfbeheersing rond, maar verliest de controle als de in het zwart geklede tovenaar Von Rothbart opduikt die in het Zwanenmeer de rol van de antagonist inneemt. De droom van Nina is de prelude voor het gevecht dat Nina in de film zal gaan leveren. In de echte wereld moet zij de befaamde dubbelrol gaan dansen in een uitvoering van het Zwanenmeer onder choreografie van Thoma Leroy (een gedreven en ietwat enge Vincent Cassel). Terwijl Nina met haar perfecte danstechniek en onschuldige bevalligheid de witte rol met gemak beheerst, maakt Leroy haar duidelijk dat het bij de dans van de zwarte zwaan niet gaat om een perfecte techniek maar om hartstocht, verlangen en verleiding.

Nina is vooralsnog de prima ballerina, maar kan op elk moment vervangen worden als ze er niet in slaagt haar duistere kant te laten zien en zichzelf geloofwaardig naar een zwarte zwaan transformeert. Voor de labiele Nina is de transformatie van witte onschuld naar zwarte passie een weg met vele hindernissen. Haar ongezond onderdanige relatie met haar obsessief overheersende moeder (een verontrustende Barbara Hershey) alsmede Nina’s neiging tot zelfmutilatie duiden op een duistere realiteit die zich verbergt achter de eerste aanblik die het personage Nina tentoonspreidt. De aanblik van een onzekere, lieftallige, naïeve en kinderlijke jonge vrouw die zichzelf een ijzeren discipline oplegt om maar de beste ballerina te worden. Het is haar uitdaging om die gecontroleerde duistere kant open te gooien en in haar dans tevoorschijn te laten komen.

Ballet is geen zachtaardige kunstvorm. Confronterende beelden van ballerinavoeten die onder hevige druk staan bij het op en neer springen, tonen dat dansen een harde en pijnlijke vorm van kunst is. Behalve het zware lichamelijk aspect dat aan het dansen verbonden is, beklemtoont Aronofsky dat een ballet er op het toneel weliswaar als een collectieve inspanning uitziet, maar dat de onderlinge verhoudingen gedrenkt zijn in een zware concurrentiestrijd. Dansers kunnen elkaars bloed wel drinken. Nina voert een heftige strijd met ballerina Lily die technisch minder onderlegd is, maar die wel in het bezit is van verleidelijke charme en wilde passie. De weg die Nina moet gaan voert langs Lily die afwisselend lieftallig, sexy en boosaardig en gewoon goed door Mila Kunis wordt gespeeld.

Black Swan is een spannende film. De spanning neemt stapsgewijs toe en houdt gelijke tred met het verval van Nina van jonge talentvolle en van hoop vervulde danseres naar een persoon die zich verliest in dramatische waanvoorstellingen. Een persoon waarin de psychische instabiliteit steeds meer doorschemert. De weg naar de waanzin begint subtiel met kleine hersenspinsels en leidt uiteindelijk tot de vervaging van de grens tussen droom en werkelijkheid. Met elke scène neemt de sfeer van beklemming toe. Portman zet haar personage overtuigend neer. Een buitenbeentje dat nog bij haar moeder woont, geen vrienden heeft alsmede geen leven buiten het ballet. Ze speelt met verve dat geïsoleerde personage dat met een angstige blik de wereld inkijkt en met haar zeurderige schrille stemgeluid lichtelijke irritatie oproept. Ze maakt een dusdanige zwakke indruk dat je als kijker voortdurend zit te wachten op een moment van instorten. Op een moment dat de lat werkelijk eens te hoog wordt gelegd en de breekbaar ogende Nina onder de druk bezwijkt. Spannend hoor.

Controle, controleverlies en het streven naar perfectie zijn de belangrijkste thema’s in de film. En seks natuurlijk. Of misschien eerder de onderdrukking van seksuele driften. Een natuurlijk fenomeen dat Nina angstvallig onderdrukt omdat seksuele uitspattingen van welke aard ook de dam die de beheersbaarheid bewaakt kunnen doen bezwijken. De dam houdt zich in de echte wereld met behulp van een ijzeren discipline goed staande. In de droomwereld is dat aanzienlijk lastiger. Daar werkt een ijzeren discipline niet en krijgen seksuele prikkels de kans om door te breken. Ballet is immers een lichamelijke kunstvorm die met aanrakingen gepaard gaat. Bovendien is de aanwezigheid van de sexy Lily in Nina’s nabijheid ook een begrijpelijke reden om de dam te doorbreken. Ik begreep Nina’s vleselijke afdwalingen goed.

De beklemmende sfeer wordt niet alleen bepaald door de thematiek en het verhaal. De visuele vormgeving speelt daarin eveneens een belangrijke rol. Zo wordt het in de film nooit echt licht. De film speelt zich voornamelijk in binnenruimtes af die kunstmatig en niet overdadig verlicht zijn. Steriele, kille ruimtes. Onpersoonlijke ruimtes waarin de personages door middel van snelle cuts en met de camera dicht op de huid hun dynamiek verkrijgen. Het zijn indringende en beklemmende impressies.

Black Swan is een heerlijke paranoïde thriller. Onheilspellend, spannend. Een film die zijn zwart-witte esthetiek voortdurend onderbouwt. Een film vol spiegels en illusies. Een film met een mooie balans tussen verhaal en visuele vormgeving. Een film waarin de muziek van Tsjaikovski indrukwekkend klinkt en aan dit verhaal van verregaande toewijding en zelfdestructie een extra dreigende puls weet te ontlokken. Black Swan is een schitterende film.

Een film die een losstaand vervolg is op Black Water (2007). Ooit eeens gezien maar grotendeels uit het geheugen verdwenen. Tot nu. Zelfde regisseur. Zelfde verhaallijn. Zelfde krokodil. Zelfde spel met beperkte ruimte en ingesloten personages. De plaats van handeling is veranderd van een moeras naar een grottenstelsel. Veel maakt dat niet uit. Het is een matige film.

De film speelt meer dan zijn voorganger in op de beklemming bij de personages die het gevolg is van het benauwende grottenstelsel alwaar zij ingesloten zijn. De film bevat weinig krokodil en strooit veel meer met andere elementen die angst moeten veroorzaken. Elementen als stijgend water, tijdnood en claustrofobie. Allemaal zaken waarvan de oninteressante personages zeer ontsteld raken en persoonlijke onenigheden opborrelen. En zo is de film meer een slechte psychologische horrorfilm dan een slechte horrorfilm met een krokodil.

De aanvallen van de krokodil zijn zeldzaam en zien er onbeholpen uit. De weinige aanvallen komen in razende vaart voorbij en gaan gebukt onder onstuimig geschud van de camera waardoor nauwelijks iets van de actie valt waar te nemen.

Veel tijd gaat verloren met onhandige pogingen van de personages om te ontsnappen. En veel tijd gaat verloren met het psychologische wel en wee van de personages, die de hele film zonder veel karaktervorming blijven. Inhoudelijk stelt het psychologische aspect dan ook niets voor. Het betekent vooral veel gejammer over voor de hand liggende zaken. De empatische impact is nihil, maar de spanning wordt er zeer doeltreffend mee uit de film gehaald.

Des te opvallender is de finale van de film. Die is het aanzien meer dan waard. Opeens is er hele aardige trash opgesierd met cynische humor. De finale past daarmee totaal niet bij de bloedserieuze en humorloze toon van het voorafgaande.

Black Water: Abyss is een weinig creatieve en spanningsloze survival-horror met als hoogtepunt een vermakelijke finale die in niets lijkt op de treurigheid van de rest van de film.

In Iron Man 2 (2010) verscheen het personage Black Widow voor het eerst in het Marvel Cinematic Universe. Lekker vertolkt door Scarlett Johansson. Vele optredens in andere films volgden. Immer in teamverband. Daar waar de mannelijke superhelden allemaal hun eigen film(s) kregen, moest Black Widow het steeds zonder eigen project stellen. Tot nu dan.

Verheugend om in het tamelijk mannelijk geörienteerde Marvel Cinematic Universe na Captain Marvel (2019) weer een vrouwelijke held in het middelpunt van een film geplaatst te zien. Een probleem voor de scriptschrijvers was natuurlijk het feit dat de titelheldin in een eerdere film al haar Waterloo had gevonden. De makers hebben dat probleempje opgelost door van Black Widow een film te maken die de voorgeschiedenis van deze coole heldin behandelt.

Ach, en die geschiedenis is best interessant en heeft in beginsel een prima graad van vermakelijkheid. De kijker leert wat meer over de achtergrond van deze (vaak) ijskoude vechtmachine. De leukste revelaties zijn de leden van haar familie. Vooral Florence Pugh als het zusje dat verbaal bepaald niet terughoudend is en vol vechtlust zit, is een aangename toevoeging aan het Universum. Haar presentatie is dermate sterk dat Scarlett Johansson af en toe een beetje op de achtergrond verdwijnt.

Het eigenlijke verhaal stelt niet veel voor. Het verhaal wordt eindeloos gerekt en is op den duur een beetje aan de saaie kant. De bad guy is oninteressant en de emotionele momentjes tussen de personages zorgen voor kromme tenen en maken onrustig. Gelukkig hanteert de film over het algemeen een luchtige spottende toon. De inkijk in de disfunctionele familie van Black Widow zorgt voor veel humoristische momentjes. Die zijn ook echt wel nodig om over de volle lengte geconcentreerd te kunnen blijven kijken.

De film heeft veel actie. De actiescènes zijn spectaculair maar ook onderhevig aan sensationele wilde cuts die voor een kunstmatige dynamiek zorgen. Liever zie ik een goede choreografie die ten grondslag ligt aan de actie. Een choreografie die maakt dat de personages visueel rustiger het gevecht aan kunnen gaan. Een naturelle dynamiek bevalt me gewoon beter.

Black Widow is allereerst een vermakelijke film. Een film met aangename personages, behoorlijke actie en prima humor. Black Widow is ook een film met een zwak verhaal dat zich maar traag ontwikkelt en nooit erg interessant of spannend wordt. Black Widow is geen heel opvallend onderdeel van het Marvel Cinematic Universe, maar een solide voetnoot is de film zeker.

Een Amerikaanse remake van de Deense film Stille Hjerte (2014). Het Deense origineel heb ik niet gezien, maar ik heb achteraf gelezen dat de remake hetzelfde verhaal, dezelfde dramatische confrontaties, dezelfde dramatisch gebeurtenissen en dezelfde personages ten tonele brengt als het origineel. De remake is een heel behoorlijke film geworden. De Deense versie laat ik dan maar aan mij voorbij gaan.

Toch constateer ik dat het de zoveelste Amerikaanse remake is van een succesvolle buitenlandse film. Volgens mij zegt dat iets over de creatieve armoede in de Amerikaanse filmwereld, die zelfs originele films angstvallig uitrust met platgeslagen verhaallijnen die in eerdere films nog van creativiteit getuigden. Ik moet na deze constatering meteen maar eerlijk toegeven dat ik in veel gevallen best van zo’n armetierige film kan genieten. Dat zegt waarschijnlijk iets over mijn kritische instelling die zich tijdens het kijken naar de zoveelste doorsnee film met platgeslagen thema’s en open deuren veel te gemakkelijk laat inpakken. Het zegt overigens ook iets over het vakmanschap waarmee de Amerikaanse film zonder iets nieuws te bieden, de kijker toch weet te fascineren.

Gelukkig bestaan er ook nog steeds uitzonderingen die wel creatieve trendbreuk plegen. Films waarvan je zonder enige schroom en met heuse verwondering kunt genieten. Blackbird hoort natuurlijk niet tot de trendbrekers, maar is wel een film die prettig weg kijkt. Het is een dynamische film. In de film borrelen tijdens een familiebijeenkomst allerhande onderdrukte conflicten, irritaties en pijnlijke herinneringen op. Dat gebeurt altijd in films waar families bijeen komen en is altijd leuk om te bekijken. De conflicten en irritaties zijn (tot op zekere hoogte) herkenbaar en komen in elke familie in meerdere of mindere mate voor. De grote kracht van de film is de herkenbaarheid.

Herkenbaarheid is niet de enige factor die de film bekijkenswaard maken. Het acteergeweld dat in de film speelt is van hoog niveau. Susan Sarandon, Kate Winslet en Mia Wasikowska acteren, zowel op hysterische als op serene momenten, erg goed. Ook de mij onbekende Anson Boon doet het uitstekend. Goed acteerwerk blijkt ook nu weer een belangrijke factor te zijn om je in een verhaal te kunnen inleven. Dat lukt hier goed.

Blackbird is een heel behoorlijke film die op een plezierige manier een zwaar thema behandelt. Met vakkundig geënsceneerde scènes die op de juiste momenten ontroering, ontsteltenis of een lach oproepen. Ik heb me ermee geamuseerd.

Blackmail was oorspronkelijk als een silent bedoeld. Hitchcock heeft er echter de eerste Britse geluidsfilm van gemaakt. Helemaal vol geluid is de film overigens niet. Hele stukken film zijn geluidloos.
Neem bijvoorbeeld het begin van de film waarin de hoofdpersonages worden geïntroduceerd. Veel film passeert zonder geluid tot het moment dat beide personages gezeten aan een tafeltje in een restaurant opeens met elkaar beginnen te praten. Of neem de spannende achtervolging van het vrouwelijke personage Tracy, die zich zonder geluid afspeelt. Blackmail is een geluidsfilm, maar niet over de volle lengte.
De kracht van de film zit 'm trouwens niet in de dialogen of de achtergrondgeluiden. De zwart-wit film is vooral sterk in het spelen met schaduwen. Het spel met licht en donker correspondeert grandioos met de mentale gesteldheid van de personages. Als de verwtijfeling bij personage Tracy zo groot wordt dat de gedachte aan zelfmoord bij haar opkomt, verschijnt door de lichtval op haar hals een schaduw die veel weg heeft van een strop. De film bezit meer van dergelijke verrukkelijke visuele details, die juist profiteren van de geluidsarmoe. Eigenlijk heeft de film helemaal geen geluid nodig.
Het zijn deze fijne stilistische ensceneringen, die de film intrigerend maken en die doen watertanden. Verder stelt de film weinig voor. Laten we eerlijk zijn. Het is een vrij saai verhaal. Niet erg spannend en bovendien erg traag. Van het acteerwerk werd ik ook niet erg warm. Het is logischerwijs zeer theatraal en gaat gepaard met overdreven gebarentaal en gelaatsuitdrukkingen. Niet echt aan mij besteed.
Blackmail is een interessante film vanwege de stilistische vondsten. Echt goed vond ik hem niet.

Blacula is een Afrikaanse prins die zich ergens in de 18e eeuw afzet tegen de slavernij. Dat doet hij helaas net bij de verkeerde. Een voorstander van de slavernij met de naam graaf Dracula verandert hem in een vampier. Aldus wordt Blacula zelf tot slaaf van de bloeddorst gemaakt. Hij is een tragische figuur die in funky New York in de jaren 70 belandt en zich gekleed als een regelrechte pooier vergrijpt aan vrouwelijk vlees.

Blacula is een film met een humoristische ondertoon. De film is echter maar matig grappig en heeft niet meer uitstraling dan een willekeurige tv-serie uit die jaren. Het verhaal voegt bijna niets toe aan de talloze andere verhalen die eerder met een witte vampier werden verfilmd. Eigenlijk is de film wel wat aan de saaie kant.

Er is natuurlijk een andere kant. Regisseur William Crain probeert heel sympathiek de mythe van Dracula binnen Afro-Amerikaanse verhoudingen te plaatsen. Op die manier liggen de clichés minder op de loer. Een zwarte vampier is immers geen cliché. De setting in het stedelijke New York in plaats van in een afgelegen berggebied is geen cliché. De entourage van het bruisende nachtleven is niet de entourage die voldoet aan de verwachting. De doodskist van Blacula staat niet in de gewelven van een gotisch kasteel opgesteld maar ergens in een schimmige ruimte die bepaald niet koninklijk aandoet. Het zijn echter uiterlijkheden die afwijken. Ze voelen fris aan, maar inhoudelijk is die frisheid amper aanwezig.

Blacula is op zich prettig kijkbaar maar is een weinig opwindende film.

The Blair Witch Project is een behoorlijk saaie film. Er valt niet veel interessants te zien. Drie studenten op een zoektocht naar een sinistere gebeurtenis met een heks die in 1886 ergens in de bossen van Maryland zou zijn voorgevallen.

Ze filmen elkaar bij de voorbereidingen. Ze filmen de inheemse bevolking. Ze krijgen allerlei aardige anekdotes te horen. Ze gaan op weg. Al lopende door de natte bossen in de oktober kou is het met het goede humeur snel gedaan.

De camera registreert van alles, maar van alles is eigenlijk niets. Behalve onevenwichtig camerawerk, wild geschreeuw en paniekerig geruzie, gebeurt er bitter weinig. En dat blijft zo tot het einde. De film kent dan nog een soort apotheose die net als de gehele film vooral wordt gevoed door de paniek van de studenten. Heel suggestief en weinig verhelderend. En bovenal niet spannend.

Een tegenvallende film. Toch zijn er wat positieve punten te noemen. Heel sterk is het gebruik van geluid. De film maakt geen gebruik van een muzikale score. De score is naturel. De score is het geluid van de omgeving. Het geritsel van bladeren. Het ruisen van een beekje. Het gekras van een vogel. Het knappen van een tak. En natuurlijk het gepraat van de drie personages. Het geluid is eigenlijk het enige element van de film dat een onaangenaam gevoel oproept.

Een ander element dat geslaagd is te noemen is dat de film authentiek aanvoelt. De film is zogenaamd gebaseerd op gevonden footage en die illusie is heel waarachtig. Dat komt niet in de laatste plaats door het acteerwerk. Dat is erg goed.

Ik las dat regisseurs Daniel Myrick en Eduardo Sanchez de acteurs drie weken lang alleen in het bos lieten kamperen. Daar werden ze slechts voorzien van hoogst noodzakelijke proviand en herhaaldelijk ’s nachts in hun slaap gestoord door lawaaierige geintjes van de regisseurs. Het lijkt me wat dik aangezet en een vorm van goede marketing. Waarschijnlijk hield het met een nachtje kamperen wel op. Hoe dan ook. Die voorbereiding voor het daadwerkelijke filmen werkt goed. De acteurs ogen oprecht geagiteerd, angstig en onuitgeslapen. Heel geloofwaardig.

De film heeft dus ook goede kanten, zo blijkt. Er is alleen geen ruk aan. Verhaal- en beeldtechnisch, bedoel ik dan.

Met zijn beide films The Producers (1967) en The Twelve Chairs (1970) verkreeg Mel Brooks al waardering. Met zijn derde film Blazing Saddles werd hij ontdekt door het grote publiek. Blazing Saddles bracht veel geld in het laatje. Misschien is 100 miljoen dollar voor een Blockbuster in deze tijd niets om van wakker te ligen (of juist wel natuurlijk), maar in de jaren 70 was een dergelijke opbrengst ongelooflijk indrukwekkend.

Ook indrukwekkend is de humor die wordt gebruikt om de racistische tendenzen, die in de Verengde Staten (of in de gehele wereld zo je wilt) welig tieren, genadeloos bloot te leggen. Blazing Saddles is een film die afwisselend met subtiele speldenprikken en onbehouwen mokerslagen de kijker een spiegel voorhoudt. De humor dient een doel. En als humor een nobel en opvoedkundig doel dient dan mag om die humor ongegeneerd worden gelachen. Zo! Dat was de verantwoorde onderbouwing voor het feit dat ik mij met deze film kostelijk heb vermaakt.

Heerlijke humor. Allereerst is Blazing Saddles een parodie op de western. In het verhaal over een zwarte sheriff die zijn ultra witte gemeenschap moet behoeden voor de slechte bedoelingen van een rijke en corrupte politicus, is alles overtrokken, abnormaal en hilarisch. Daarnaast zit de satirische film vol platte humor in de vorm van boeren, winden en het veelvuldige komische gebruik van het woord nigger. Ik moest bijna overal om lachen. Vanwege de kracht die van het repetitieve uitgaat, moest ik zelfs om het woord nigger lachen. Ik geeft het toe en schaam mij diep.

De film is een snelle reeks van parodische, satirische, banale en waanzinnige grappen. Er wordt veel over de kijker uitgestrooid. Het salvo aan grappen is vooral het ruime eerste uur van de film erg hoog, erg spitsvondig, heerlijk absurd en bijzonder grappig. Na een zeventigtal minuten slaat de film wat dood. Het salvo stokt. De grappem werken minder. De film eindigt helemaal in mineur als Brooks de grenzen van zijn film overtreedt door de western setting te verlaten om te eindigen met een mislukte oprekking van het begrip absurde humor. Ik moest meteen denken aan het belachelijke en ongrappige einde van de film Monty Python and the Holy Grail (1975).

Gedurende 70 minuten heb ik erg gelachen. En gelukkig kon en mocht ik dat onbedaarlijk en ongegeneerd doen, omdat ik de film met een geëngageerd en kritisch oog heb bekeken en de racistische grappen in het juiste opvoedende perspectief wist te plaatsen.

Nee hoor. Flauwekul. Ik vond het allemaal gewoon grappig.

Een plaatselijke legende vormt de aanleiding voor een ghosthunt. Scary shit. Althans tot ver over de helft. Tot die tijd zien we een prima horror met mysterie, spanning en goede schrikeffecten.

De setting is een oude slooprijpe gevangenis met hokjes en gangen. Een perfect decor om benauwenis en claustrofobie op te roepen. Gelegen op het platteland met bos en merkwaardige bewoners. Elementen die zorgen voor een extra ongemakkelijk sfeertje.

Het spanningsniveau is heel behoorlijk. Tot ver over de helft, zogezegd. Helaas knapt de spanningsboog enigszins bij het bekijken van de slotscenes. Die zijn tamelijk voorspelbaar en voelen geforceerd en ongeinspireerd aan. Alsof Rhame het een beetje beu was en er snel een punt achter wilde zetten.

Het acteerwerk is trouwens goed. Een erg belangrijk onderdeel. Het kan een horrorfilm maken of breken, vind ik. In geloofwaardigheid, althans.

De film laat de kijker achter met vraagtekens. En ja, waarom ook niet. Prima toch. Geen voorgekauwd gedoe, maar eigen interpretatie. Hou ik van.

In de gedachtewereld van een blinde en gedesillusioneerde vrouw worden waarheid en fictie met elkaar verweven. Eenzaamheid, trauma en isolement leiden tot een fantasievol verhaal.

Hoewel de fantasieën niet geheel aansluiten bij mijn belevingswereld, kon ik de veelal surrealistische en hilarische scenes wel waarderen. De fantasievolle invulling van een onbekend stuk van de realiteit is herkenbaar en leuk om mee te spelen.

Ondanks de zwaarmoedige en levensmoede toon, laat de film dat plezierige imaginaire spel heel geestig doorsijpelen.

Fijn.