Opinions

Sterke sfeerhorror (hoewel je de 'horror' niet al te letterlijk moet nemen) die zeker niet in de schaduw van Rosemary's Baby hoeft te staan. Integendeel. Wat vooral opvalt is het geweldige sounddesign, dat zich kenmerkt als een combinatie van Dark Ambient en allerlei vreemde, eerie geluidseffecten. Weet soms een behoorlijk creepy sfeertje te creëren. Dat het plotje verder wat ambigu gelaten vond ik juist wel prettig, zat helemaal niet te wachten op uitlegjes over of het nou wel/niet een demonenbaby was en waarom. Ik mag dat beetje mystiek wel. Maar dat zal vermoedelijk niet iedereen op prijs stellen, wat hier ook al in de scores resoneert.

Niet direct aan te raden voor gorehounds of de 'boe-schrik horror á la James Wan' fanboys, wel voor liefhebbers van de wat meer subtiele horror die sterker op sfeer steunt dan op de gebruikelijke horror poeha. 3,5*.

Heerlijke rauwe brok energie. Qua soundtrack wat mij betreft zelfs wel een paar stapjes hoger dan een Tetsuo. Die overbelichte scene in kleur is pure waanzin. 4,5*.

Niet best. Plotje is zo stompzinnig dat het bijna lijkt alsof de film zijn eigen genre probeert te parodiëren. Dat jongetje dat ook echt de hele tijd al in dat huis zat, haha. Ook op het gebied van spanning, sfeer of simpelweg mindless genre-pret weet de film absoluut niet te scoren. Het doet eigenlijk niks wat een film als deze zou moeten doen, enkel Watts zorgt ervoor dat het nog een beetje te behappen blijft allemaal. 1*.

Goed.

Blunt was boven verwachting uitstaanbaar, da's al heel wat. Al vormt haar personage uiteindelijk wel de achilleshiel van de film. Haar naïviteit en goedwilligheid werd naar mijn mening gewoon wat té nadrukkelijk geaccentueerd, vanaf begins af aan al. Gelukkig was Brolin beter, al werd de show uiteraard door Del Toro gestolen.

Verder een zeer verdienstelijke thriller. De manier waarop de personages steeds verder in het malafide wereldje afdalen blijft boeiend. En bij momenten sfeervol: de tunnel-scene als hoogtepunt. Lekkere soundtrack ook, weet de spanning aardig op te krikken. Eenzelfde spanning die helaas niet gedurende de hele film evident was, want sommige subplotjes hadden er zonder scrupules uitgeknikkerd mogen worden (dat met die Ted bijv.).

Maar absoluut vakwerk van Villeneuve. Al mocht de cast er dus ook absoluut wezen. Kleine 3,5*.

Hmm, aardig.

Het eerste uur, zo'n beetje totaan de ontsnapping was zonder meer het beste. Lekker mysterieus, en doordat je constant met allerlei vragen zit blijft het boeiend. Soms wat clichématig, zoals dat stukje in dat huis, wat overkwam als een soort mislukte poging tot horror, maar over het algemeen erg sterk. Audiovisueel is het ook allemaal keurig, dus dat helpt ook al veel mee.

Helaas wordt het na de ontsnapping allemaal steeds iets minder boeiend eigenlijk. Snap echt niet waar al die onzinnige plottwists en ingewikkelddoenerij nou voor nodig is. Sowieso nogal vaak een probleem bij veel science-fiction films wat mij betreft, waarschijnlijk dat het genre me daarom niet zo ligt. Bij de scene waarin die gast zijn masker af deed zat ik al met m'n ogen te rollen, en de uiteindelijke eindscene daarna vond ik nog flauwer. Wat het gelukkig wel nog enigszins red, zijn wederom de visuals en de special effects. Zeker die slow-motion scenes zagen er erg mooi uit.

Krappe 3,0* hiervoor. Film die zeker zijn sterke momenten kent, vermakelijk is, maar wel wat beter had kunnen zijn.

Fraaie schets van een - voor de verandering - realistische sociopaat. Vond hem nét wel geloofwaardig overkomen. Aanvankelijk heb je nog weinig notie van wat er zich schuilhoud achter zijn façade, mede door zijn nogal klungelige gestalte, maar gaandeweg kom je erachter dat hij 't één en 't ander in z'n schild voert. Sterk acteerwerk van Corbet; de film leunt grotendeels op zijn verdienstelijke prestatie.

Visueel is het ook wel aardig: fraai gekadreerde shots en bij wijlen beklemmende dicht-op-de-huid filmerij wisselen elkaar af. De muziek is echter van wisselende kwaliteit; sommige nummertjes konden er nog mee door, maar van de nogal dissonerende reutelpop die er lukraak tegenaan gesmeten leek te zijn werd ik niet warm of koud. Toch wel een kritiekpuntje in deze verder sterke film.

Kleine 3,5*.

Geestig.

Bijster veel laat Raimi niet aan de verbeelding over in deze film: eens de film uit de startblokken is, wordt het al gauw duidelijk dat het ogenschijnlijk simpele plan tóch niet zo soepeltjes gaat verlopen als gehoopt.

Maar erg veel geeft dat niet, de film blijft amusant genoeg, zodat het ietwat voorspelbare verhaal wel te billijken valt. Wel miste ik een wat stabieler evenwicht tussen het komediegehalte en het thriller element. Soms wat te serieus, net wat meer komische noten hadden de film goed gedaan. Blijft zo een beetje tussen twee walletjes dobberen. Gelukkig is daar dan een sterke Thornton, die geregeld komisch soelaas biedt.

Verder niet bijzonder veel op aan te merken. Een vergelijking met Fargo ligt uiteraard voor het oprapen, maar uiteindelijk is dit zeker niet van hetzelfde laken een pak. Sfeertje is bij vlagen vooral een onsje grimmiger.

Aardig tussendoortje, dat zeker wel. De steeds escalerende malaise is leuk uitgewerkt, en op bepaalde momenten wist de film een lekkere grijns op m'n gezicht te toveren. Maar het predikaat 'topper' verdient het ook weer niet. 3,0*.

Vrij basic, maar wel gewoon solide uitgevoerd.

Wist niet zo goed wat te verwachten hiervan, had mijn hoop eigenlijk gevestigd op een Cidade de Deus achtig ding, maar louter de beginfase van deze film deelt daar diffuse overeenkomsten mee. Maar ach, het keek in een ijltempo weg en het sfeertje zit er lekker in.

Jammer dat er niet wat meer aandacht naar het hele bende gebeuren uitging; zo'n Mexicaanse bende is immers weer eens wat ander dan de Afro-Amerikaanse gangbangers, of de quasi-coole maffiabobo's. Het roadmovie element wat voorts intrede doet - hoe typisch het ook uitgewerkt wordt - vermaakt niettemin ook wel evenzeer. Onder andere te danken aan de naturel acterende hoofdpersonages, voor wie je gaandeweg toch wel sympathie opwekt.

Daarnaast zijn dit soort Latijns-Amerikaanse filmpjes steevast doorspekt met een lekker broeierig sfeertje, goed geschikt voor de zomerdagen derhalve. Stilistisch had daar best wat ijveriger op ingespeeld mogen worden, maar ach.

Wel nog een redelijk verrassend einde overigens. Had alweer verwacht dat er volop aan de sentimentkaart getrokken zou worden, maar Fukunaga blaast de film zowaar op een ietwat klinische manier uit. Al bij al genoeg voor 3,0* sterretjes in ieder geval. Leuk tussendoortje.

Ondanks enkele aardige insteken een weinig bijzonder filmpje.

De film kent natuurlijk sowieso een opbouw die behoorlijk cliché is. Niet heel erg of zo, want het kijkt best lekker weg en mede dankzij een paar erg aardige scenes trad er zeker geen verveling op. Zo vond ik die snuff filmpjes tussendoor steeds lekker luguber, zitten er enkele spannende stukjes in, en was soundtrack af en toe ook best aardig.

Echter is het niet genoeg om zich écht te onderscheiden van de gemiddelde (Amerikaanse) spookfilm ,waarvan er steeds meer gemaakt worden lijkt wel. Eigenlijk allemaal 1 pot nat. ''Creepy'' kindertjes, vreselijk goedkope schrikmomenten, en een of ander ridicuul verhaaltje. Allen elementen die ook hier weer aanwezig zijn, alleen vond ik deze zoals ik al zei dan nog wel aardig, maar zeker niet meer dan dat.

Nipte voldoende. 2,5*

Genre hier maar even naar experimenteel aangepast, wellicht net iets minder misleidend voor kijkers die op een vermakelijk avondje horror uit zijn .

Skinamarink is amper nog een film in de traditionele zin te noemen, maar veel eerder een visueel vertaalde sfeer of gevoel. En als dat gevoel niet resoneert bij je, blijft er waarschijnlijk niks over behalve een enorm snorefest. De reactie van umbra hierboven is dan ook volkomen begrijpelijk en zal waarschijnlijk de reactie van velen zijn die een meer traditionele genrefilm verwachten of bij wie de gepoogde sfeer simpelweg niet binnenkomt. Denk bij deze film aan een soort kruising tussen Begotten en Paranormal Activity en je komt meer in de buurt van wat je kan verwachten.

Het is een film die ik zowat onmogelijk vind om aan ook maar iemand aan te raden, aangezien een groot deel van de film inspeelt op de verbeelding van de kijker zelf. Aanvankelijk vormt zich nog een soort van minimalistisch narratief, maar verder richt Ball zich helemaal op het visualiseren van de beleveniswereld van de twee kinderen. De combinatie van suggestieve duisternis, gebruik van liminal spaces, vervormde geluiden en het inspelen op een bijna nostalgische, kinderlijke angst voor het onbekende maken hier voor mij één van de meeste effectieve ''horror'' films in tijden van. De laatste 20 minuten zijn echt ronduit zenuwslopend en oncomfortabel.

Enige kleine puntje van kritiek is de aanwezigheid van een paar goedkope jumpscares die eigenlijk niet per se nodig waren. Anderzijds maken ze de film wel wat onvoorspelbaarder, zoals tijdens momenten waarop er duidelijk echt met de verwachtingen van de kijker gespeeld wordt.

Met de speelduur had ik verder niet zo'n probleem. Het is dan wel zo'n film waar je even goed in moet komen, maar mede dankzij de redelijk opbouwende structuur was ik al gauw hooked. Het is dan ook absoluut aan te raden de film te kijken in een compleet verduisterde kamer en met een goede geluid set-up, veel narratieve houvast is er namelijk niet. 4,5*

Dit soort contemplatieve films zijn altijd een beetje hit or miss bij mij. Of het draait uit op een snore-fest van jewelste of ik raak helemaal immersed in de ervaring. Waar dat dan precies aan ligt weet ik niet maar deze film maakte zeker indruk. Meest merkwaardige was de manier waarop shots beetje bij beetje onopvallend veranderen, en je na een tijdje ineens doorkrijgt dat je naar iets totaal anders dan voorheen aan het kijken bent. Geeft de film echt een bevreemdend effect. De audio bestaat voornamelijk uit omgevingsgeluiden, met af en toe een erg sfeervolle ambient track om een nog hypnotiserender effect te creëren.

Een user op Letterboxd omschreef de film verder erg doeltreffend:

''For me, this is a science fiction film, through and through -- a portrait of an Earth, or an adjacent reality, that has become alien, invaded not by extraterrestrials but by a slow, persistent decay''

Visueel soms nog wel aardig, met name een aantal snel gemonteerde sequenties sprongen er positief uit. Jammer genoeg is Slenderman zelf absoluut niet eng, stellen de horrormomenten geen zak voor, zitten de jumpscares er compleet naast en is het acteerwerk té slecht. Matig horrortje dus, dat enkel niet op een complete ramp afstevent vanwege een spaarzame sfeervolle scene. 2*.

Sterke film van Belgische bodem.

Niet een film die voor iedereen is weggelegd. Verwacht geen heldere uitleg of veel verhalende elementen, maar wel een enorm sfeervolle film.

Visueel is het op zijn eigen manier erg indrukwekkend. Helemaal mijn ding, dat duistere, onheilspellende stijltje. De gritty zwart-wit scenés zijn subliem, en zo ook veel prachtige, duistere longshots. Dit gecombineerd met de donkere soundtrack deed me af en toe wat denken aan Valhalla Rising, maar dan in een compleet andere setting natuurlijk.

Minpuntje vond ik de gesprekken met de hoofdpersoon. Snap wel dat het misschien functioneel voor de film is op de één of andere manier, maar het zorgde er vooral in het begin voor dat ik soms wat abrupt uit de sfeer werd gehaald. Jammer, niet nodig geweest wat mij betreft, al doet het gelukkig niet veel af aan deze bijzondere ervaring.

4,0* sterretjes.

M'n eerste Clark viel me niet bepaald mee. Wellicht niet de beste om mee te beginnen maar het kwam eenmaal zo uit. De film is een nogal futloze collage van marginaliteiten die vooral gratuit aanvoelt. Een coherente sfeer is helaas ook afwezig, mede dankzij de afschuwelijke soundtrack en een ontbrekende visuele finesse. De film kent wel een paar aardige scenes, al waren die vooral aardig omdat ze vrij komisch waren (met moeder en zoon). Wat me dan weer niet helemaal het beoogde effect leek.

Op een vreemde manier wist de film nog wel redelijk te boeien, in ieder geval niet te vervelen. Maar er was geen moment dat Clark écht indruk op me wist te maken. De film voelde vooral lusteloos en nietszeggend aan. 2*.

Zonde om met een toch wel enigszins leuk concept zo weinig gedaan te zien worden. De (te) spaarzame horrormomenten waren soms nog best aardig, een paar zelfs vrij sterk, maar het zijn helaas korte lichtpuntjes want kennelijk zijn er nog steeds regisseurs die denken weg te komen met het hele ''ik ben vervloekt en niemand gelooft me'' riedeltje. De ''rationele'' echtgenoot, de psycholoog, de enige overlevende van de vloek die de sleutel tot het verbreken heeft, de hele meute wordt van stal gehaald. Bovendien wordt er echt veel te veel tijd aan besteedt en dat in een film waar überhaupt al met gemak zo'n 20-30 minuten gesneden hadden gekund.

Laatste 10 minuten maken het nog een beetje goed. Fijn dat er een keer geen ''fake happy ending'' (wel een soort aanloop ernaar, maar soit) is en hulde voor de scene waar de demoon Rose inkruipt
, zag er best freaky uit.

Had al bij al wel meer ingezeten. Een paar sterke scenes en goeie ideeën/concepten, maar niet genoeg om te verbloemen dat dit eigenlijk best wel een veilige run of the mill horror is. Een regisseur die wat meer risico's had durven te nemen had hier misschien wat beters van kunnen maken. 2,5*

Redelijk.

Maar kan wel tot één van de mindere Araki's gerekend worden. En da's jammer, want waar hij zich met Kaboom komisch potentieel bewees te hebben, gaat het bij Smiley Face de mist in op dat vlak. Het is dan ook vooral de luchtige presentatie, de korte speelduur, en het stilistisch geklooi wat dit vehikel makkelijk uit te zitten maakt. Het imbeciele personage van de extraverte Jane is eventjes leuk om te volgen, maar gaandeweg kreeg ik sla- en schopneigingen van dat kind.

Kleine 2,5*.

Sterk, maar mist net dat beetje extra. Opmerkelijk dat ik nog nooit gehoord had van deze film, dit ligt immers wel in mijn straatje. Snowtown is over de gehele lijn gemeten een meer dan aardige film: het sfeertje is somber en deplorabel, het acteerwerk van met name Henshall geweldig.

Jammer dat de film verder nergens echt culmineert, de harde scenes wat aan impact ontberen, en het zaakje in de laatste pakweg 20 minuten wat teveel stuurloos aanmoddert. Maar boeien deed het zeker, al was het maar omwille van Henshall's ijzingwekkende vertolking van John Bunting. 3,0*.

Haha, die volkomen extravagante apotheose mag er wel wezen, ja. De symboliek - if any - is natuurlijk zo plat als het maar zijn kan; alles wordt jammer genoeg ook hapklaar voor je uitgelegd, waardoor het mysterieuze aan de film snel als sneeuw voor de zon verdwijnt. Dat terwijl het er allemaal al zo duimendik bovenop lag, maar soit.

Verder gewoon amusante cult. De opbouw verloopt gestaag, in feite lag ik gewoon naar één of andere jaren '80 soap te koekeloeren, maar gelukkig wordt de film structureel gelardeerd met wat lekker obscene taferelen. Daarnaast valt er nog wat te giechelen met de acteurs, die omstebeurt hun best lijken te doen een zo potsierlijk mogelijk figuur te slaan. Kortom; als je niet tegen een stevig laagje kaas kan, kun je deze beter links laten liggen.

2,5* en een 0,5* extra voor het hilarische slotakkoord, waarin alle registers opengetrokken worden. Struin zoveel pornosites af als je wilt; een orgie van zulke clowneske proporties zul je nergens aantreffen. Hopelijk. Toch wel ruime 3,0*.

Pathetische bagger. Heb het origineel niet eens gezien, maar op basis hiervan voel ik daar ook geen urgentie bij. Het verhaal kon me aanvankelijk al niet boeien, en dat beterde er pertinent niet op. Op ten duur mondde het uit in vaagheid, hoewel ik, toegegeven, op het gegeven moment ook niet meer echt de moeite deed het geneuzel goed te begrijpen/volgen.

Visueel snap ik niet wat er bijzonder aan moet zijn en Cliff Martinez heeft weleens beter werk verricht. De soundtrack hier was vooral erg generiek en inspiratieloos, evenals de nogal laconieke performance van onze nespresso-profeet. Die uiteindelijk natuurlijk op kleverige wijze herenigd wordt met zijn oogappeltje.. Ik snelde mezelf alvast naar de dichtstbijzijnde emmer.

Wat mij betreft een stevig flatertje van Soderbergh; een regisseur die nogal wisselvallig blijkt te zijn.

Wat onevenwichtig, maar zeker indrukwekkend.

In tegenstelling tot sommigen hier vond ik juist de eerste helft de beste. De openingsscene is meteen ijzingwekkend, net zoals de scene waarin Jean rondscharrelt in die club (L'Olympe dacht ik) en de stripster benadert. De manier waarop de soundtrack daar op het gegeven moment intensiveert is geweldig.

Diezelfde verontrustende sfeer werd echter niet helemaal doorgetrokken tot aan de eindstreep, naar mijn belevenis. Vooral het op ten duur bijna chronische gebrek aan soundtrack is uitermate zonde, nogal een contrast met La Vie Nouvelle eigenlijk, waarin de soundtrack gedurende zowat de hele film primeerde. De visuele stijl vond ik daarentegen wel werken, zorgde bij momenten voor een unheimliche ervaring. Misschien had het met mijn verwachtingen te maken, maar ik vond die hele onderbelichting zowaar nog wel meevallen. Legio scenes speelde zich gewoon in (bijna) helder daglicht af.

Verder was Sombre voor mij voornamelijk een film van hollen of stilstaan. Waar sommige scenes grandioos zijn en nog steeds kraakhelder op m'n netvlies gebrand staan, wisten andere me weer bijna in een slaapje te doen sukkelen. Ondanks dat alles krijgt de film toch een kleine 4* van me, aangezien het een volkomen uniek stukje cinema is, dat me na afloop toch nog even met open mond achterliet. Verrassend ook wel, na de deceptie die Un Lac was.

Teleurstellend toch wel. Zeker aangezien Grau's bijdrage aan ABCs of Death (Ingrown) een indrukwekkende was. Het begon nochtans sterk. Vervreemdende en fraaie openingsscene, bijgestaan door een sterke soundtrack. Wat opmerkelijk is, aangezien de soundtrack in latere stadia compleet dissoneert en vaak niet om aan te horen is. Jammer.

Verder probeert de film teveel van de twee walletjes te eten zonder in één van beide te excelleren. Als horror te tam, als drama te overdreven. Helpt dan ook niet mee dat de personages lege hulzen blijven. Wat rest zijn wat sterke donkere visuals, en een intrigerend uitgangspunt. Eentje die door de uitwerking wat in de steek gelaten wordt, helaas. 2,0*.

Vond 'em een tikkeltje tegenvallen. Best knap hoe secuur deze throwback is: het had echt zo een film uit de jaren '70 kunnen zijn. Onetti zelf zal ook vast een fervent liefhebber zijn; het valt zowat aan elk framepje, elk geluidje af te lezen dan wel af te horen.

Maar verder verzuipt de film soms wel echt in zijn amateurisme. Dan oog ik niet zozeer op de sleazy jaren 70 look, maar af en toe kon ik me niet van de indruk ontdoen naar een brak geschoten home-video te zitten koekeloeren. Ook het oeverloos vastleggen van bloemetjes, stoeptegeltjes en ander soort allotria wist niet echt een 'wauw' gevoel op te roepen. Had dan liever wat meer slachtwerk gezien.

Leuk om eens gezien te hebben, maar films als Amer doen dit toch veel beter, mijns inziens. De kazigheid was me iets té prominent aanwezig. 2,5*.

Zie maar weinig overeenkomsten met Get Out eerlijk gezegd, en da's maar goed ook. Heerlijke mix tussen komische satire en absurdisme die - if anything - nog het meest aan enkele Adult Swim shorts doet denken. De creativiteit spat er vanaf, het tempo ligt lekker hoog, de casting is perfect, de humor scherp en wanneer de film richting het einde ook nog eens guitig ontspoort is het helemaal genieten geblazen. Oog voor detail is subliem en in nagenoeg elk shot valt er wel wat opmerkelijks te zien of te horen. Wat je ook verder ook van de film vindt, je moet al aardig je best doen wil je je vervelen.

Had van mij nog net dat kleine tikje gestoorder gemogen om écht geniaal te zijn, al kent de film zijn bizarre momenten wel. De scene waarin dat paardmens voor het eerst ten tonele verschijnt is bijvoorbeeld zo'n heerlijk WTF-moment. De allerlaatste scene had ik dan juist weer wél ruim van te voren zien aankomen. Enfin, één van de meest vindingrijke komedies van de afgelopen jaren lijkt me. Lekkere binnenkomer van Riley. 4*.

Een tamelijk originele 'horror' film; dat zal menig liefhebber toch wel degelijk moeten beamen. Het leunt dan wel continu op louter één trucje, dat weliswaar beter uitgewerkt had kunnen worden, maar het effect is grotendeels redelijk aanwezig.

Wel jammer dat de sterke soundtrack/geluidsband in schril contrast staat met het visuele; daar laat Anderson nog wel wat steken vallen. De manie die langzaamaan Bauer's hoofd binnen sijpelt is nét niet beklemmend genoeg, o.a. daardoor. Ook jammer dat Anderson het vermoedelijk schuwde om zijn audiohorror écht door het lint te laten gaan. Het voetje blijft meestal nog net wat teveel op de rem, waardoor bepaalde scenes toch aanvoelden als enigszins onbenut potentieel. Het einde is daarnaast bespottelijk, maar dat nam ik gemakshalve maar even voor lief.

Maar goed, de originele aanpak valt te appreciëren, dat staat buiten kijf. Naast het meer dan afdoende fundament, vermaakt het genoeg, en kent de film een handjevol kundig in elkaar geflanste scenes. Daarom toch nog een kleine 3,0*: omwille van het leuke, originele concept verdient deze film toch wel een ruggensteuntje.

Clichés en voorspelbaarheden slaan de klok in dit generieke boksfilmpje. Originaliteit lijkt uit den boze, en zoals immer wordt het vertrouwde rise & fall (& rise) formuletje van stal gehaald. Koud kunstje voor de creatieve Hollywood breinen natuurlijk. Clichématigheid overvalt je achter elk hoekje, evenals ongezonde porties gekunsteld sentiment; iets waar mijn maag helaas niet zo goed tegen bestand is. Een teiltje achter de hand houden gedurende het kijken mag dus geen overbodige luxe heten.

Dat net iemand als 50 Cent in deze film rond bleek te banjeren is bij nader inzien eigenlijk ook weinig verrassend. Al moet ik zeggen dat Gyllenhaal en Whitaker (hoewel beetje automatische piloot) hun rollen best goed invulde. Daarvoor 1,0*, jammer genoeg kon de film an sich hun niveau nergens bijbenen.

Weinig toe te voegen aan lezertjes treffende, allesbehalve 'domme' review. Kotsopwekkende, manipulatieve, oversentimentele, maar vooral onechte pestfilm, die eigenlijk alleen maar open deuren intrapt. Vind het dan ook helemaal niet zo verrassend dat schijnbaar meer mensen van middelbare leeftijd (en ouder) deze film hoog waarderen, want iedereen die niet compleet onbekend is met de hedendaagse jeugd kan zien dat dit qua script soms als een tang op een varken slaat. Verder maak ik weinig woorden vuil aan dit stuk plastic.

Op zich zo slecht nog niet. Lijkt wel alsof sommige mensen een wat selectief geheugen hebben als het op de Saw reeks aankomt. Vanaf deel vier ging het niveau al snel omlaag en vanaf deel vijf was het ronduit bedroevend. Dat deze film zaken net iets anders aanpakt en een wat ander sfeertje heeft lijkt me dan ook enkel positief, maar kennelijk zien sommigen nog steeds liever exact dezelfde Saw clichés voorbijkomen na maar liefst acht delen..

Vond Chris Rock het verder helemaal niet zo verkeerd doen. Geen wereldprestatie, maar in ieder geval bakken meer charisma dan de meeste suffe protagonisten die de reeks kent. Waren voornamelijk enkele bijrolletjes die wel wat beter hadden gemogen, Jackson's rol is nogal gehaast en Minghella als surprise villain is wel een heel voorspelbare keuze.

Vooral erg lekker in beeld gebracht. Montage soms heerlijk razend, gave belichtingen en hoewel de traps qua creativiteit een beetje tegenvallen is het wel groezelig genoeg allemaal. De scene met het glas maar ook de eindscene mochten er wat dat betreft zeker wezen. En die soundtrack blijft gewoon episch.

Het thema van de corruptie binnen de politie stelt niet super veel voor, maar geeft de film wel net wat meer eigen smoelwerk dan sommige andere delen. Voor het verhaal zelf hoef je hem verder uiteraard ook niet te kijken, maar in ieder geval al blij dat we van het overkoepelende Saw 1 t/m 8 plot af zijn. Dat was tot zo'n overgecompliceerde zooi verworden. Fijn dat ze hier gewoon met een ''schone lei'' kunnen beginnen.

Prima popcornvermaak dus, al helpt het misschien om de film wat losser van de Saw reeks te zien. Ruime 3*

Heb me onlangs voorgenomen om wat meer obscure 70s/80s films op te snorren en deze stond als eerste op het menu. Ben gek genoeg totaal onbekend met het werk van Proyas (I, Robot ooit weleens gezien denk ik), maar dit lijkt me één van zijn minder toegankelijke films.

Niet per se vanwege het verhaaltje zelf trouwens, dat is eigenlijk best simpel en straightforward. De weirdness zit hem dan ook vooral in de elementen die buiten de main verhaallijn staan. De vreemde, steampunk-achtige enscenering, de soms nogal theatrale performances, de maffe verkleedpartijtjes van de zus. Dit alles gedrenkt in een soort blauw-oranje kleurenpalet en voorzien van een bijna constante, serene ambient soundtrack. In esthetisch opzicht een best unieke film, alleen daarom al de moeite waard om eens gezien te hebben.

Steeds wanneer de focus wat meer op het verhaaltje komt te liggen verslapt de aandacht een klein beetje, maar verder een zeer apart werkje dat meer aandacht verdient. Dikke 3,5*

Aardige film.

Film die vooral visueel erg uitblinkt. Veel scenes zijn mooi belicht en worden ondersteund door goed camerawerk en goede soundtrack met als hoogtepunt toch wel die scene in dat pakhuis. Was audiovisueel een erg indrukwekkende scene.

De zogenaamde choquerende scenes vielen me eigenlijk best mee. Sommige waren eerder lachwekkend dan schokkend. Ook de gore zelf viel me nogal tegen. Op veel momenten werd de camera zelfs gewoon weggedraait als er bijvoorbeeld iemand vermoord werd. Vond ik best opmerkelijk voor een film als deze.

Al bij al een degelijke film die zich af en toe iets te serieus neemt. De zogenaamde symboliek die in deze film zou zitten vatte ik trouwens ook niet echt en lijkt me zoals sommige hier zeggen inderdaad meer een soort van uitvlucht.

Kleine 3,5*

Na vroeger ooit bepaalde delen gezien te hebben, eindelijk eens volledig bekeken. Moet zeggen; inderdaad een geweldige film.

Volkomen uniek en een cinematografisch meesterwerk, zelfs anno 2015. Merkte er dan ook bijster weinig van dat dit een film afkomstig uit het jaar 1979 is, want niks voelt echt gedateerd aan. De prachtige, contrastrijke sepiabeelden, desolate omgevingen, en het mooie schaduwspel zorgen ervoor dat de film een zekere transcendence bereikt, waarin je werkelijk meegezogen wordt in de machtige atmosfeer. Als kers op de taart heb je dan nog de geweldige soundtrack, die de belevenis alleen maar intensiveert. Tot mijn favoriete scenes behoren onder andere de scene op het treinkarretje, de openingsscene, en de scene met de hond in de waterplas.

Wat de filosofie betreft; erg interessant. Heb het meeste van wat de film tracht te zeggen wel meegekregen, al lijkt me het wel typisch een film waarbij je tijdens een eventuele herziening nog allerlei andere lagen kunt ontdekken. Echt essentieel om van de film te kunnen genieten is het op zich niet, maar niettemin wel interessant.

In ieder geval een film die ik nog vaker ga zien, dat staat buiten kijf. Meeslepende ervaring, waar je eigenlijk uit kunt halen wat je zelf wilt. Voorlopig een 4,5* voor deze schitterende film van Tarkovsky. Gek genoeg ook pas mijn eerste film van de beste man, en kan welgemeend concluderen dat het vooralsnog smaakt naar meer.