Opinions

Niet aan mij besteed, dit ietwat basale drama. Visuele eisen kun je bij voorbaat al beter laten varen; als ik niet beter geweten zou hebben had dit zo een jaren 80' product kunnen zijn. Niet per se een vereiste natuurlijk, maar gezien de overige aspecten me nou ook niet bepaald van m'n stoel bliezen is het wel een beetje een gemis. De soundtrack lijkt het enkel te accentueren, ook jammer.

Voor de rest natuurlijk een zwaar onderwerp, maar kom op.. Zo bijzonder komt het in deze film echt niet tot uiting, mijns inziens althans. Het gesoigneerde gezinnetje wist me ook niet echt te pakken, vond de acteurs stuksgewijs niet overtuigend genoeg. Het pijnlijke lot dat zoonlief moet ondergaan zorgt er weliswaar voor dat het gezin in een lastig parket komt te zitten, maar door de matige cast en de verder onindrukwekkende uitwerking kweekte het gewoon geen spatje emotie bij me los. Derhalve liet mijn aandachtsboog het al na een klein uurtje afweten, en heb ik het resterende halfuur ook maar met gematigde interesse aan zitten gluren.

Zal wel niet mijn kopje thee zijn, of zo. Het feit dat deze film kennelijk een gouden palm in de wacht heeft gesleept doet me dan ook meer versteld staan dan de film an sich. Ach. 1,5*, voor het nummertje van Eno.

Ambitieus indie project dat eigenlijk wat teveel hooi op de vork neemt, maar mede dankzij het werkelijk magistrale einde rond ik hem toch naar 4* af. White is duidelijk een talent, film barst ook van de ideeën en ondanks enkele mindere keuzes kon ik erg meegaan in de 'wereld' die hij hier neerzet. Hij neemt de metaforische 'apocalypse' als kernpunt en visualiseert vanuit daar een range aan emoties en (schuld)gevoelens van de hoofdpersoon. Vond het een sterk uitgewerkt concept, maar je moet wel tegen de wat losse verhaalstructuur kunnen. Daarbij ook een hoop gespeel met genres. Horror, science-fiction, drama en zelfs wat animatie komen samen tot een ludieke mix. Deed me in de verte wat aan Upstream Color denken, maar ook Monsters is geen verkeerde vergelijking. Absolute aanrader.

Best een meevaller.

Was aanvankelijk nogal sceptisch bij het zien van deze film, aangezien originaliteit vaak een taboe blijkt voor dit soort gevangenisfilms. Nu kleurt deze film nou ook niet echt heel erg buiten de lijntjes, nochtans is de uitwerking wel best solide.

Sterkte zit hem vooral in de personages vind ik. Geen domme stereotiepen, (bijna) geen wandelende clichés, maar stuk voor stuk voornamelijk geloofwaardige en overtuigend neergezette karakters. O'Connell doet het uitermate goed, ook Mendelsohn, die ik tegenwoordig steeds vaker in films op zie duiken, doet het zeker niet verkeerd. Best een fijn acteur sowieso, hoewel zijn rollen meestal niet zo veel van elkaar verschillen. Niks mis met het acteerwerk dus, enkel de ietwat clichématige directeur viel wat uit de toon.

Zoals wel vaker aangegeven, wordt de film in latere fasen een beetje te overdreven zwaarmoedig, zoals bij die zelfmoordscene. Waar de film zich grotendeels geloofwaardig en realistisch profileerde, gooide dat soort scenes wat roet in het eten. Ook audiovisueel is het net wat te gewoontjes, al had ik op dat gebied ook geen torenhoge verwachtingen.

Uiteindelijk wel een boeiend en solide gevangenisdrama. Best een verademing eigenlijk, na tal van vreselijk slechte films in dit genre (*kuch* shawshank *kuch*). 3,0*.

Een film die me best kon bekoren, maar dan ook om louter 1 échte reden, namelijk het (audiovisuele). Voor de rest een nogal conventionele film onder het hele mindfuck-genre, dus voor originaliteit zit je nogal aan het verkeerde adres.

Maar zoals gezegd, audiovisueel erg mooi. Prachtige cleane look, stijlvolle shots, met als apotheose de eindscene waarin Gosling zelfmoord pleegt. Qua soundtrack net dat beetje minder, maar niettemin ruim voldoende. Deze elementen bij elkaar zijn in dit geval eigenlijk al genoeg voor een best verdienstelijk stukje cinema, en zorgen ervoor dat de film, ondanks de platgewalste paden die het betreed, gewoon een aangename indruk achterlaat.

Kortom, niks wat m'n mond open doet vallen, maar toch wel een aardige film. 3,0*.

Wel een lollig debuutje van Dupieux. De film speelt zich af in één of andere dubieuze dystopie, waarin iedereen en masse melk als alcohol nuttigt. Niet even absurdistisch als zijn latere werken, al zitten er toch legio geinige details in de film verwerkt. Het is echter Judor die de meeste jolijt met zich meebrengt in dit kluchtige niemendalletje.

Ook hier dweepte Dupieux overigens al aardig met zijn soundtrack, wat verder helemaal niet erg is aangezien die veel scenes nog een extra komische lading verleent. Kortom: leuke 80 minuten vertier. 3,0*.

Toch weer een erg interessante film van die goede ouwe Boll. Bewijst wederom meer ballen te hebben dan menig regisseur.

Heel choquerend vond ik het uiteindelijk niet, maar dat de film smerig en hard is staat buiten kijf. Minimalistische film die kort genoeg van duur is, en gepaard gaat met een interessant uitgangspunt. De wisselwerking tussen de wezenlijke film en de interviews naderhand werkt, en geeft dikwijls een nader inkijkje in de psyche van de drie smeerlappen. Een drietal waarin Furlong uiteindelijk excelleert als acteur, al deden de overige twee het evenmin slecht.

Voor 4* heeft het filmisch wat te weinig te bieden vind ik, is het ook wat te simpel voor, maar een bescheiden 3,5* zijn op hun plaats. Boll groeit opnieuw in mijn aanzien.

Sfeervol en macaber filmpje. Hoewel de film aanvankelijk nog wat tam overkomt, geeft de film halverwege wat meer gas en dan is het ook meteen genieten geblazen. Audiovisueel sterk, met als hoogtepunt de masturbatie in de douche. Geweldige ook hoe de soundtrack daar intensiveert.

Klein euvel ligt bij het acteerwerk. Hoofdrolspeelster deed het wel naar behoren, maar Kidman valt door de mand en ook de rol van Charlie komt er wat bekaaid vanaf. Goode lijkt zijn best te doen maar vervalt dikwijls in maniertjes en platitudes. Het verhaaltje geeft verder weinig sluitende explicaties, maar dat ervoer ik eigenlijk wel als een pluspunt. De kern was me redelijk duidelijk en meer antwoorden hadden het mysterieuze waarschijnlijk louter teniet gedaan.

Paar kleine smetjes, maar verder een sterke en excentrieke film. 3,5*.

Ach, écht hoogstaand kun je deze film amper noemen dunkt me; het is een hooguit onderhoudende biopic, die verder netjes binnen de perken van het genre blijft. Maar vermits ik vroeger (en thans nog steeds enigszins) een enorme hip-hop fan was, kon ik het mezelf natuurlijk niet permitteren deze zomaar voorbij te laten varen.

Heb me dan ook gewoon kostelijk vermaakt. Een feest van herkenning, voornamelijk het eerste gedeelte knalt er vlotjes doorheen. Heerlijke aaneenschakeling van hip-hop hits van weleer - al zag de film er visueel wel ietwat te gepolijst en gelikt uit. In het tweede uur wordt er dikwijls wat van gebeurtenis naar gebeurtenis gehopt, waardoor niet alles even veel aandacht krijgt, en neemt het dramatische geleidelijk aan de overhand. Hoort bij het mindere gedeelte van de film, al waren de forse twee uur evenwel voorbij voor ik het wist.

Persoonlijk kan ik het dus niet over m'n hart halen hier lager dan 3,5* voor uit de delen. Heerlijke muziek, en aangenaam om te volgen, al moet je wel enige affiniteit in het onderwerp hebben. Anders blijft er niet bijster veel over. Kleine 3,5*.

Mooie film.

Waarin films als Shawshank en The Green Mile zich verlagen tot (in mijn ogen) goedkoop en vals sentiment laat David Lynch met The Straight Story zien hoe het wel moet met dit soort feel-good movies. Heb zelden een film gezien waar de emoties zo eerlijk en oprecht overkwamen, mede door het sterke acteerwerk van Farnsworth, die de rol van de koppige Alvin perfect neerzet.

De soundtrack is prachtig, maar dan ook écht prachtig. De momenten waarin je Alvin in zijn eentje over de grote maïsvelden ziet rijden met z'n grasmaaier, onder begeleiding van ''Laurens walking'' zijn werkelijk genieten geblazen. Ook de visuals dragen zo hun steentje bij doormiddel van mooie, lang uitgerekte shots van de landschapen die Alvin passeert.

Gewoon een erg mooie, sfeervolle film, die ondanks zijn zoetsappigheid af en toe wel de echte clichés weet te vermijden, en de kijker achterlaat met een fijn gevoel. Dikke 4,0* voorlopig.

Niks nieuws onder de zon, maar wel erg sterk uitgevoerd. Qua opzet een erg simpele slasher, maar de film brengt een zekere geloofwaardige hardheid met zich mee waardoor het qua toon soms meer aan een Eden Lake doet denken. De moordscenes worden erg sec gebracht zonder al teveel toeters en bellen, de killers zijn meedogenloos (en motivatieloos) en het sfeertje lekker luguber. Wat visueel leuke scenes ook, zoals de zwembadmoord.

Wel weer een paar van die typische flauwe momentjes (broer durft killer maar niet neer te schieten), maar voor de rest een slasher die gewoon doet wat het moet doen. Iets wat je gek genoeg niet al te vaak ziet. 3,5*.

Ietwat flauw filmpje dat dankzij wat sappige gore en enkele leuke zwartkomische vondsten niet op een complete ramp afstevent. Acteerwerk was over de gehele lijn zwak, met als dieptepunt Hornsby die voor een soort comic relief moet zorgen, maar daar behoorlijk in faalt. Voor Suvari heb ik wel een zwak, maar ook zij wist er niet bijster veel van te bakken.

Uiteindelijk ook nog best voorspelbaar allemaal, ondanks een an sich origineel uitgangspunt. Aardige poging van Stuart, maar het aanzienlijke b-gehalte staat een hogere score dan 2,5* in de weg.

Gestoord en indrukwekkend filmpje. Subconscious Cruelty is een film die je meeneemt naar werelden waarin geen taboes of remmingen bestaan. Waarin gevoelens en fantasieën primeren boven ratio. Dat resulteert in de film veelvuldig in ziekelijk gestoorde scenes en de meest weerzinwekkende ideëen, die oa dankzij de audiovisuele stijl indruk maken. Veel expliciet kleurgebruik, verontrustende imagery, bij wijlen manische editing en een sfeervolle soundtrack die uit van alles en nog wat bestaat. Van klassiek tot snerpende noise.

De film bestaat uit vier 'verhalen' die thematisch wel evident verband kennen, maar plotgewijs volledig los van elkaar staan. Een anthologie dus, maar wel allemaal geregisseerd door dezelfde regisseur en redelijk soepel in elkaar overlopend. Beste van de vier verhalen vond ik de laatste, waarin alle remmen losgaan en je slechts met verbijstering kunt toekijken naar de obsceniteiten die zich op je scherm bevinden. Hoewel de introductie ervan wel wat moeizaam verloopt. Tweede filmpje is ongetwijfeld de meest villeine, voornamelijk om de uiteindelijke 'climax' die hier al vaak genoemd is. De derde is de meest 'pretentieuze' van de drie, al wordt het met zo'n weirdness gebracht dat het evenwel fascineert. Sterke soundtrack daar ook. Het eerste deel genaamd 'Ovarian Eyeball' is vooral een sterke intro op wat komen gaat.

Uiteindelijk kun je de film nog het best vergelijken met een soort combinatie van Eraserhead en Jodorowsky, maar dan nog geschifter en een stuk grafischer. Los daarvan heeft Hussain's film absoluut genoeg identiteit om op zichzelf te staan. Minpunten zijn er niet echt, behalve dat de film - gezien het concept - eigenlijk wel wat langer had mogen duren van mij (gebeurt me ook niet vaak). Verder een krachtige, maar allerminst toegankelijke film. Zoals de film zelf al aangeeft: vernietig je linker hersenhelft, en laat je meenemen in Hussain's ziekelijk universum. Mensen wiens cup of tea dat niet is zullen het waarschijnlijk al gauw als pretentieus en saai ervaren. En een sterke maag is ook geen overbodige luxe.

Dikke 4*, met grote kans op verhoging. Eens die blu-ray zien aan te schaffen.

Paar plusjes, maar verder vond ik er niet zoveel aan.

Zag achteraf pas dat Bogliano verantwoordelijk is voor deze creatie. Toch was ik niet echt verbaasd; mijn eerste kennismaking met de man was immers ook al verre van spectaculair. Dit is wel al wat beter gelukkig.

Het enige wat echt opvalt aan de film, is de soundtrack. Lekkere omineuze klanken en potsierlijke tyfusherrie wisselen elkaar in sneltempo af. Klaarblijkelijk heeft Bogliano zich lekker uit mogen leven, welhaast secondegewijs wordt er van soundtrack gewisseld. Nochtans is het wel één van de betere elementen aan de film.

De rest vond ik om eerlijk te zijn niet zo opzienbarend. Visueel is er sporadisch wat leuks gezien, zoals tijdens de slow-mo's, hetzelfde geldt voor de editing. Maar écht opvallend manifesteren deze elementen zich geenszins. Tevens wat ridicule zaken: acteerwerk dat amper door de beugel kan, en een script waar zelfs Uwe Boll nee tegen zou zeggen. Maar dat is allicht ook niet hetgeen waar dit soort films in de eerste instantie om draaien, dus nam ik dat nog maar voor lief.

Niet slecht dus, maar had meer verwacht. Eigenlijk ook jammer dat er niet wat meer voor een komische of tongue in cheek aanpak gekozen is. De idioterie die de film rijk is leent zich er een stuk beter voor. Kwam op deze wijze wat halfslachtig over. 2,5*.

Vreemd filmpje. Vooral dankzij de sfeer en het off-beat tempo, het 'verhaal' is in grote lijnen niet zo moeilijk, al moet je niet verwachten dat je alles voorgekauwd krijgt en laat de film genoeg aan eigen interpretatie over. Crescimen probeert vooral verwarring te zaaien door middel van kleine details. Korte flashbacks, gedachtespinsels, vreemde, haast surrealistische scenes (de kuikens) tussendoor. Gecombineerd met de schichtige editing, dicht-op-de-huid camerawerk en een soundtrack die veelal uit elektronisch gekraak bestaat weet de film sterk de manie van de hoofdpersoon te verwoorden. Hagan heeft verder ook wel de perfecte creepy uitstraling voor haar personage en zet een sterke, maar vooral geloofwaardige prestatie neer.

Echt all the way gaat het helaas dan weer niet. Daarvoor had Crescimen zich nog wat losser van het narratief mogen rukken en komt de film visueel nét een beetje tekort. Ondanks dat is het zeker een bijzondere film van een regisseur die met zijn debuutfilm al iets neerzet wat met weinig anders te vergelijken is. Verwacht je alleen niet aan een avondje horror vetzakkerij want - afgezien van één brute scene - kom je bedrogen uit. 3,5*.

Sterke film, die wel nog wat beter had kunnen zijn.

1e helft van de film is zonder meer het sterkst. Zeer aardig, avontuur-achtig sfeertje, typisch Boyle, en vele scenes die visueel bijzonder imponerend waren. Ook kent de film een mooie soundtrack, en sterk acteerwerk, van voornamelijk Murphy dan.

Vanaf het moment waarop die dooie kapitein om de hoek komt kijken wordt het wel wat flauw allemaal. Rare keuze van Boyle wat mij betreft, iets wat hij ook al in The Beach deed. Goed beginnen, maar vervolgens de film wat teniet doen door middel van zo'n rare plotwending. Gelukkig kent de film ook in dat gedeelte nog wel scenes die in ieder geval visueel indrukwekkend zijn, en tevens een sterk einde.

3,5*.

Flauw.

Film kent zo z'n momenten, maar gaat te vaak richting flauwe, makkelijke humor en vervelende overacting van vooral het hoofdpersonage. Dat kan leuk uitpakken moest het écht over the top zijn, maar hier wekte het enkel irritatie op.

Verder niet veel over te melden ook. Kijkt zeker lekker weg, paar leuke grapjes, maar veel te makkelijk en te braaf allemaal. 't Lijkt alsof er steeds meer van dit soort Franse komedies verschijnen de laatste tijd.. Geweldig filmland hoor, maar dit soort films lijken meer op de honderden Amerikaanse lopende band komedies en hebben totaal geen karakter. 1,5*.

Aardige Audiard.

De Battre was echt een film die aan m'n geheugen bleef plakken, in positieve zin allicht. Derhalve was mijn interesse voor deze film ook al gauw gewekt. Lang niet alles valt even feilloos op z'n plek als bij De Battre, maar niettemin wist deze film me ook te bekoren.

Overeenkomsten qua visuele stijl tussen beide films zijn evident, al lijkt het net wat minder verfijnd. Wat minder saillante details, camerawerk oogt wat minder sierlijk en gecontroleerd. Neemt niet weg dat het consequent prettig te aanschouwen is, en dat het met gemak boven het maaiveld uitsteekt op dat gebied.

Acteerwerk was, zoals verwacht, erg sterk. Ogenschijnlijk weet Audiard zijn acteurs steevast perfect uit te kiezen, want ook hier schittert de cast. Devos deed het meer dan oké, Cassel steelt als vanouds de show en bevestigt wederom waarom ik hem tot één van mijn favoriete acteurs reken.

Enkel wat jammer dat het misdaadverhaaltje dat in het tweede gedeelte van de film de kop opsteekt mij iets minder kon boeien dan het uur wat eraan voorafging. Niet dat het verveelt, maar op het gegeven moment komt de klad er een beetje in. Had het liever een wat andere richting uit zien gaan.

Wel zonder meer een aardige film, die mijn curiositeit naar de rest van Audiard's oeuvre zeker niet doet afnemen. 3,0*.

Gister nog een keer gezien en het blijft een geweldig sfeervolle film.

Zoals al door vele gezegd is deze film echt een audiovisueel meesterwerk. Het kleurgebruik, de mooie belichting en het goede camerawerk zorgen ervoor dat zo ongeveer elke scene werkelijk een lust voor het oog is en ook de prachtige soundtrack (vooral die main theme) mag zeker niet vergeten worden. Scene's als bijvoorbeeld het taxiritje, de prikkeldraadmoord en de moord op die blinde vent zijn stuk voor stuk om van te smullen.

Acteerwerk viel nog best wel mee eigenlijk. Sommige bijrollen waren inderdaad niet al te best maar vond Harper dan opzich nog wel aardig. Verder is natuurlijk het verhaal ook echt bijzonder en tevens zijn special effects nou ook niet bepaald denderend.

Toch zijn dit wat mij betreft zaken die weinig uitmaken in een film als deze want zoals ik al zei is deze film in audiovisueel opzicht geniaal en ik ken maar weinig films die hieraan kunnen tippen. Zal binnenkort maar eens wat meer van Argento gaan kijken.

5*

Grauw wel maar statisch vond ik het zeker niet. Veel sfeervolle shots en de typisch fetisjistische giallostijl met veel ongemakkelijke zooms en close-ups zorgt voor het perfecte onbehaaglijke sfeertje. De nachtmerriescenes waarin er à la Cattet & Forzani lustig op los geëdit wordt zijn genieten, maar ook de dansscenes zijn ware kunstwerkjes die qua cameravoering toch allesbehalve statisch overkomen.

Qua stijl wel radicaal anders dan de originele Suspiria. Het fabelachtige, kleurrijke stijltje uit het origineel maakt plaats voor een duistere, vervreemdende sfeer. En waarin Argento de moordscenes bijna tot een soort sprookjesachtige kunststukjes wist te verheffen, gaat Guadagnino een stuk ruwer te werk. Zeker de moord op Olga is naast visueel prachtig ook tamelijk gruwelijk en hoeft qua horror niet onder te doen voor het betere genrewerk. Het beste wordt echter voor het laatst bewaard...

De veelbesproken finale is de scene waarin alle kwaliteiten van de film op hun sterkst samenkomen en voor een geweldig hysterisch stukje cinema zorgen. Een heerlijk gortige climax die nog even nazindert, al komt er dan wel nog een wat zoutloze epiloog achteraan. Sowieso vond ik, net zoals Cikx, het plotje rondom de psychiater vrij overbodig. Het leidt vaak nogal af van de bizarre sfeer die wordt opgebouwd en voegt naar mijn idee weinig substantieels toe. Ook het sentiment rondom zijn overleden vrouw voelt nogal goedkoop en misplaatst aan. En aangezien er toch redelijk wat tijd aan werd besteed laat dat toch een klein nasmaakje achter op een verder geweldige film. Misschien dat het ooit nog oploopt, maar voor nu een ruime 4*.

Potentierijke maar ietwat flauw uitgewerkte film. Qua onderwerp en uitgangspunt deed het me ergens wel aan Dans Ma Peau denken. Vrouw met een ziekelijke obsessie die al gauw evolueert naar een vorm van automutilatie. Alleen missen hier echt wel de rauw randjes van die film. Ondanks een paar effectief akelige momenten blijft de film toch een beetje in een braaf drama/arthouse keurslijf gevangen. Zowel inhoudelijk als qua stilering.

Ook wat jammer dat het an sich fascinerende onderwerp uiteindelijk voornamelijk als motief/metafoor dient voor een nogal suf verhaaltje over een rape-trauma. Veel aandacht naar achterliggende psychologische motieven, maar de cues zijn weinig subtiel en het voelt vooral erg voorspelbaar aan allemaal. Voeg daar een vrij idioot einde aan toe en je hebt een film die weliswaar een paar memorabele scenes kent, maar verder de plank redelijk misslaat.

Word ook een beetje moe van die dramafilms die met het horrorgenre flirten, maar het vooral metaforisch gebruiken om zogenaamd gelaagder of intelligenter over te komen. Dit valt wel een beetje in die categorie wat mij betreft. 2*.

Vond het wel redelijk, maar weinig opzienbarend verder. Eerste deel van de film was zelfs wat slaapverwekkend met dat trosje oenige stuntelaars als inbrekers. Wanneer de main attraction ten tonele verschijnt wordt het wel wat leuker, visueel weet de film ook wel een eigen sfeertje te scheppen, maar uitblinken deed het verder nergens. Speelduur was gelukkig een pluspuntje. 2,5*.

Aardig filmpje. Wel een wat ''gewoner'' genrewerkje in vergelijking met Dillard's vorige film, die toch wat origineler en frisser aanvoelde op veel gebieden. Gelukkig mag de uitvoering best tellen.

Begint als een redelijk standaard survivalfilmpje zonder al teveel context. Aardige opbouw, maar leuk wordt het pas wanneer het monster ten tonele verschijnt. Zag er ook best goed uit, niet het meest originele creature design, maar het wordt zo in beeld gebracht dat er toch wel dreiging vanuit gaat.

Klein dipje rond het middenstuk waarin de twee andere overlevende in beeld komen. Acteerwerk van die vent was niet om aan te zien, die scene in de boom had een hoog parodie gehalte, leek me niet echt de bedoeling. Maar verder geen verkeerd tussendoortje. 3*