Opinions

Beangstigend dat in 1998 Hollywood in staat is om zo'n film te produceren, met onderwerpen als cellen moslimterroristen, de aversie van die moslims tegen de USA, martelingen door waterboarding (water wordt als martelmiddel in de film genoemd), recht op een rechtzaak, en teksten als dat ze in eigen land worden aangevallen. Een film over moslimterroristen in die tijd maken is nog te begrijpen, maar lag het echt zo voor de hand dat de USA marteling als reactie zou inzetten? De werkelijkheid heeft de fictie overtroffen, en Hollywood heeft het met deze film zien aankomen. Ik vind het dan ook best een ondergewaardeerde film.

Hoe het leger een rol in de film speelt is erg over de top, en ook de clichématige schietscenes waarbij de kogels om de oren vliegen en alleen de bad guys worden geraakt, maar voor de rest kun je het verhaal van deze film moeilijk ongeloofwaardigheid verwijten.

Het biedt verder prima actie, een redelijk hoge tempo, en overtuigende acteerprestaties, m.u.v. Bruce Willis, die mede dankzij deze film een Razzie scoorde. Daarbij moet ik wel zeggen dat hij wel behoorlijk slechte teksten als dialoog had, en dat valt hem niet te verwijten.

Poster zag er spannend uit, maar daarmee heb je alle spanning eigenlijk ook wel gehad. The Signal is een typische B-film over een breed front. Het is duidelijk gericht op de jeugd. Jammer genoeg heeft men geen enkele poging ondernomen om een beetje kwaliteit in de film te brengen. Script en acteerwerk zijn ronduit slecht. Het script gaat nergens over en zit vol met gaten, het "acteerwerk" moet het hebben van de Bella-looks van de actrice en de naam en het gezicht van Laurence Fishburne, dat ze ook enige acteerprestaties moesten leveren stond duidelijk niet in het contract.

Slecht script, slechte regie, slecht acteerwerk. 1*

Herzien en het blijft een hele fijne film. De lage waarderingen snap ik niet zo, tenzij het door verkeerde verwachtingen komt (dit is geen horrorfilm). Er valt weinig aan te merken, alles is heel degelijk en zit goed in elkaar, spanning, cast, script, cinematografie, noem maar op. Ik handhaaf mijn waardering op een hele dikke 3,5*, richting de 4*. Hele fijne scifi-thriller.

Inmiddels deze versie ook gezien, cinematografisch is dit een hele aardige. De versie uit 2004 geniet echter mijn voorkeur, om diverse redenen. In deze variant uit 1949 wordt van een voice over gebruik gemaakt om de emoties van de huisbewoners over te brengen, terwijl in de variant uit 2004 dit veel meer door middel van mimiek wordt gedaan, zonder voice over. Ook is daar de tijd beter over de rollen verdeeld en krijgen opa, nichtje, en officier een ongeveer even zware stem in de film, in tegenstelling tot hier waar het vooral rond de opa en de officier draait. De onuitgesproken spanning en de chemie tussen het nichtje en de officier spat daar van het scherm, terwijl het hier allemaal door de voice over verteld wordt. De hier alleen maar zwijgzame nichtje is in die film ook een stuk mondiger wanneer de officier niet aanwezig is, en speelt een veel belangrijkere rol.

Het verhaal van die film verloopt ook anders, en loopt ook anders af. Beide films zijn een verfilming van het korte verhaal dat tijdens de bezetting in 1941 illegaal werd verspreid onder de pseudoniem Vercors. In deze variant wordt nogal wat aandacht besteed aan de reis van de officier naar Parijs, terwijl in de versie uit 2004 het zijn vrienden zijn die bij hem op bezoek komen zonder dat hij naar Parijs afreist. Wat in de versie uit 2004 wordt gedaan is dat naast Le Silence de la Mer ook Ce jour-là, van dezelfde schrijver en uit dezelfde tijd, wordt verfilmd. Beide verhalen lopen samen en dat vormt een verrijking ten opzichte van deze versie.

De meeste kijkers van deze versie uit 1949 zullen dat vermoed ik gedaan hebben om Melville of Vernon, maar voor wij het vooral om de inhoud gaat kan ik de versie uit 2004 alleen maar aanraden. 3,5* voor deze, en 4,5* voor die uit 2004.

Prachtige film. Het is een verfilming van het gelijknamige roman van Vercors, dat ook in Le Silence de la Mer (1949) is verfilmd. Het verhaal gaat over de onmogelijke en onuitgesproken liefde die ontstaat tussen een Frans meisje, prachtig gespeeld door Julie Delarme, en een Duitse officier. De chemie die vooral van het meisje in stilte uitgaat is zeer voelbaar. De regie weet de onderhuidse gespannen sfeer die in het huis heerst goed over te brengen op de kijker. Ook Thomas Jouannet als officier maakt indruk, niet alleen met de monologen waarmee hij de stilte probeert te doorbreken, maar ook met de manier waarop hij zijn eenzaamheid en ongemak met de bezetting toont. Een klein juweeltje. 4*

Viel best tegen. Vrij snel valt het op dat dit een film is die nogal van Fargo (1996) is afgekeken, zonder dat het slaagt om ook de in die film geslaagde zwarte humor na te bootsen. Het script vond ik niet best, de drie hoofdpersonages zijn noodzakelijkerwijs oerstom om met hun absurde en ongeloofwaardige besluiten de film gaande te houden. Ook het einde, waarbij Hank zijn broer Jacob doodschiet, sloeg nergens op. Ik zat aan een magere 2,5* te denken, maar het einde geeft de doorslag om het op 2* te houden. Misdaadfilms scoren altijd hoog op MM, maar wat mij betreft behoort deze beslist niet tot de beste binnen het genre.

Sterke film noir, en geslaagde comic-verfilming met de over de top scenes die daarbij horen. Daarnaast ook mooi artistiek met de bijzondere beelden, steeds in zwart-wit waarbij telkens één kleur uitgelicht wordt. Deze film noir vertelt drie verhaallijnen in een hoog tempo, allen met wraak en geweld als ingrediënten.

Jaren geleden in de bioscoop gezien, en bij de herkijk komt er toch een half sterretje bij.

Enorm verschil met het origineel, waar dit zogenaamd een vervolg op is. Het verhaal in dat eerste deel was pakkend, de film was sfeervol, acteerwerk was uitstekend, kleur werd op de juiste momenten spaarzaam toegepast, een geweldige cast, en ga zo maar door. Deel 2 is het tegenovergestelde, er is nauwelijks sprake van verhaal, het is een aansluiting van gewelddadige lege scenes met veel blote borsten en wat gore, het acteerwerk en de cast komen niet in de buurt van het eerste deel, het kleurgebruik is kitsch. Alles wat in het origineel goed werkte, werkt in deze goedkope kopie voor geen meter, qua tempo is het ook niet vooruit te branden. Tijdverspilling. 1*

Beetje gemengde gevoelens bij deze op zich goede film. Het vertelt in feite twee verschillende verhalen, enerzijds het misdaadverhaal van de bendes (de maras), anderzijds het emigratiedrama. De verhalen zijn in de film aan elkaar verbonden, en in het echt ook aangezien hun kansloze bestaan de mensen vaak richting het een of het ander zal drijven, en de emigranten zelf ook doelwit van bendes zijn.

Deze mix maakt wel dat de film twee tegenstrijdige stijlen heeft, enerzijds hard en misdadig met actie en een redelijke vaart, anderzijds de meer rustige en dramatische aanpak van het emigratiedrama. De mix hier vind ik wat minder gelukt. De Braziliaanse film Tropa de Élite (2007) en het vervolg (alletwee aanraders) hebben ook zo'n mix tussen actie/misdaad en drama, en daar pakt die mix erg goed uit en krijg je een spannende film die bovendien heftige emoties oproept. Bij Sin Nombre vond ik dat minder werken.

De film La Jaula de Oro (2013) (aanrader!) is zeer vergelijkbaar maar kiest voor de dramatische kant met een rustig tempo en laat Sin Nombre ver achter zich. Voor wie juist meer actie en misdaad wil lijkt me Sin Nombre wel de betere keus.

Een ruime 3* voor Sin Nombre.

Geen film die de geschiedenis in zal gaan. Na het tegenvallende Trolls (2016) te hebben gezien hoopte ik dat deze als muzikale animatie het wel beter zou doen. Maar net als die film grijpt het naar bekende songs, alleen in het geval van Sing worden ze ook nog vaak afgeknipt, waardoor je niet eens van een volledig nummer zou kunnen genieten, het zal wel met de kosten van auteursrechten te maken hebben, maar het stelt wel teleur. Qua animatie ziet het wel leuk uit, lijkt wel visueel teveel op het veel betere Zootopia (2016), maar qua plot is het erg dun. 2*

Met weinig andere voorkennis dan het wereldberoemde liedje begon ik aan deze film. Werd wel positief verrast toen bleek dat het naast een beroemde musical ook wel een ode aan de begindagen van film als medium is. De film gaat over acteurs en speelt zich af in een studio die silents maakt op het moment dat de talkies hun intrede doen. Uiteindelijk moeten ze zich wel aan de nieuwe mode aanpassen en besluiten ze om een musical te maken. Parallel ontwikkelt zich een fraaie en vrolijk gebrachte liefdesverhaal tussen de personages van Gene Kelly en Debbie Reynolds. Hun acteerwerk is net als van de derde hoofdrolspeler Donald O'Connor uitmuntend. Alles straalt vrolijkheid en plezier af, felle kleuren, fraaie liedjes, prachtige decors, veel detail en een enorme hoeveelheid bijrollen. Je kunt wel merken dat het budget behoorlijk was. Een terechte klassieker. Ruim 4*.

Op Netflix zou deze niet misstaan. Trage scifi-B-film met fraaie digitale beelden maar een ronduit zwak script, constante mysterieuze scifi-muziek, en een praatgrage voice-over met zweverige stem die ons uit een boek lijkt voor te lezen. Daar leek het toch wel het meeste op, een audioboek met beeld. De 'acteerprestaties', mits je dat woord hier mag gebruiken, waren niet best waardoor het een vreselijk droog, saai en onaantrekkelijke film is geworden. Het verhaal klonk aardig, maar het was maar schijn. Met een andere, minder misleidende insteek, had het wellicht beter het juiste publiek gevonden. De film gaat over een jongen en een meisje die in een postapocalyptische wereld (veelal bos) rondwandelen op zoek naar "Aurora", een plek waar ze veilig zijn. De rest (dat verhaal over "Kronos" blablabla) is opvulling. 1*

Film die Sinister met Children of the Corn probeert te mixen, wat niet helemaal slaagt. Het is duidelijk dat de inspiratie bij de producers na het eerste deel op was. Aanvankelijk is de film nog best aardig, maar door het steeds in herhaling vallen met het bekijken van videobanden slaat de verveling toe. Een magere 2,5*.

Een soort van horrorparodie op Sinterklaas. Helaas niet al te best gelukt, de regisseur neemt het zo weinig serieus dat het allemaal niets uitmaakt, slechte effecten, slecht acteerwerk, wat maakt het uit... Dan krijg je dus een film wat uit een leuk idee voortkwam maar dus compleet verpest wordt. Het idee levert punten op, en Dick Maas verzorgt de minpunten, totdat bij mij maar 1,5* overblijft.

Aardige komedie, al had ik hogere verwachtingen bij deze bekende titel. Het verhaal is wel eenvoudig en rechttoe-rechtaan. Het is ook een film die inmiddels wat verouderd aanvoelt, komische nonnen zijn tegenwoordig wellicht een gepasseerd station in de filmwereld. Wel leuk om een keer gezien te hebben, vooral vanwege de muzikale intermezzo's. 2,5*

Een echte meisjesfilm maar het oogt wel fris en vermakelijk. Ik verwachtte een typische komedie maar het gaat ook flink de dramakant op. Doordat het de vier verhalen van de vier meisjes vertelt gaat het nergens vervelen, en al zijn de verhalen zelf op zich best wel cliché, ze worden leuk en origineel gebracht, de meeste verlopen ook net iets anders dan je zou verwachten. Het acteerwerk voldoet ook ruimschoots. Richting 3,5*

Een van de beste horrors aller tijden wat mij betreft. Subliem acteerwerk, vooral van het jongetje, en een constante gespannen sfeer.

Een unieke film die helaas te veel wordt besproken waardoor mensen die het niet hebben gezien helaas wel vaak de clue al hebben gehoord. Zonde om het voor anderen zo te verpesten.

Het blijft een steengoede film.

Tweede Bergman voor mij, al is deze niet te vergelijken met de andere film die ik van hem zag: Fanny och Alexander (1982) . Det Sjunde Inseglet deed me meteen aan Tarkovsky denken, aan Andrey Rublyov (1966) om precies te zijn. Ook hier drukt religie en het filosoferen erover een zware stempel op de film, en ook de stijl is vergelijkbaar, al blijft voor mij Tarkovsky als regisseur wel boven Bergman uitsteken. Deze Bergman is in vergelijking met Rublyov overigens wel licht verteerbaar.

Ondanks mijn waardering voor Tarkovsky vind ik zijn films erg moeilijk te behoordelen, en datzelfde probleem heb ik met deze Bergman, die ik voorlopig 3* toeken. Meeste indruk maakte op mij de scène waarin de gevangen 'heks' voor het eerst in beeld komt, toch een kippevelmoment, zeker als je beseft dat dit ooit realiteit is geweest. Religie en onwetendheid, ook anno 2014 nog steeds een dodelijke combinatie. Deze film maakt me wel nieuwsgierig naar het andere werk van Bergman.

Beste James Bond film ooit? Nee, zeker niet. Maar een goede James Bond film is het wel, en in zekere zin ook anders dan de anderen, al steekt hij echter er niet bepaald uit

Het blijft een James Bond film waar men op de kwaliteit let, deze keer lette men helaas wel een stuk minder op de details en werd het af en toe te voorgekauwd (een doorgewinderde M die in het donker op de vlucht is en haar vluchtgenoot rustig met zijn zaklantaarn opzichtelijk laat zwaaien???). Oog voor detail en een sterke plot maakt hier plaats voor de typische hollywoodscenes.

De film begint met een lekkere actiescene die echter wel erg over de top is. Daarna komen de opening credits, een soort mix van kunst en kitsch, prima muziek overigens. Op een stukje na van zo´n dikke 20 blablabla-minuten is de film lekker vlot en verveelt niet. De knipoog naar het verleden gaf de film een leuk nostalgisch element.

Wel vond ik ze een beetje doorslaan met het tonen van M en 007 als een soort ouwe tak. Het falende versleten held element hebben we al wel in andere type films gezien en vond ik in een reeks dat al 50 jaar meegaat eigenlijk helemaal niet passen. Er zaten voor mijn smaak teveel standaardscenes in die je in andere Bond films eigenlijk niet tegenkomt, ik miste toch een beetje originaliteit en ook het script vond ik een beetje zwakjes.

De schurk (Bardem) speelde goed, al bleef zijn bijdrage wel beperkt. Hij deed me meteen denken aan de schurken uit de Batman-films, misschien hebben ze dat toch een beetje afgekeken.

En de Bondgirl? Die had maar een bijrolletje, jammer!!!

Al met al een goede Bondfilm, maar wel dertien in een Bonddozijn.

Films die zich op een locatie afspelen en met nauwelijks meer dan één acteur, zoals All Is Lost (2013) of Buried (2010), spreken me niet zo aan. Bij deze film is dat anders, wat we op het scherm zien speelt zich af in een 112-alarmcentrale, maar de echte film speelt zich vervolgens in je hoofd af. We horen de telefoongesprekken, de geluiden aan de andere kant van de telefoon, en moeten onze verbeelding aanspreken om te zien wat er gebeurt. Daardoor heb je nauwelijks in de gaten dat je steeds maar naar één plek zit te kijken, maar belangrijker nog, wat zich aan de andere kant van de telefoon afspeelt zie je in feite alleen in je eigen hoofd, waardoor elke kijker zich de gebeurtenissen anders inbeeldt. Dit wordt versterkt doordat er contact wordt opgenomen met steeds verschillende personen die elk hun visie op de zaak geven. De kijkwijzer zegt dat de film geschikt is voor alle leeftijden, maar dat is volstrekt ten onrechte, er komt veel geweld in voor alleen speelt dat zich aan de andere kant van de telefoon af.

Den Skyldige is een psychologische thriller, een spannende en geslaagde kat en muisspel over de telefoon. Het sleept je als kijker mee in de onmacht die ervaren wordt door de agent, een man die normaal op straat patrouilliert maar zich 'gedegradeerd' voelt tot telefonist, met de telefoon als enige wapen die tot zijn beschikking staat.

Het heeft veel raakvlakken met The Call (2013) al is Den Skyldige meer doordacht, geloofwaardig en veel beter uitgewerkt. 4*.

Deze film had ik destijds in de bioscoop maar overgeslagen (na het zien van de trailer), ook al hou ik van (goede) SF. Nu heb ik deze film thuis gezien en het overslaan ervan blijkt toch een goede actie te zijn geweest. Het verhaal is zo plat als een dubbeltje, en behoorlijk voorspelbaar. Het had wat weg van een slechte televisiefilm, maar dan in de SF-genre.

Het is een leuk verstand op nul SF-filmpje voor wie van veel explosies zonder al te veel verhaal houdt, maar daar val ik niet (meer) onder. 1.5* van mij.

Uiterst intrigerende film, op meerdere vlakken. Op de voorgrond wordt het verhaal van een jonge aantrekkelijke vrouw (Emily Browning) verteld die bijverdient als luxe prostituee. Maar wat tussen de regels door wordt verteld is minstens zo interessant en maakt de film juist zo intrigerend. De vergelijking met Yorgos Lanthimos kwam al snel in me op, soms snap je niet direct wat je ziet, of staat het haaks op je verwachtingen, waardoor de film regelmatig verrassend uit de hoek komt.

De persoonlijkheid van het personage dat door Emily Browning gespeeld wordt lijkt moeilijk te doorgronden, zoals in Kynodontas. Tussen de regels door speelt de dood een belangrijke rol. Dat blijkt helemaal als je beseft dat het idee achter deze film afkomstig is uit het boek Nemureru Bijo - Yasunari Kawabata (1961) - BoekMeter.nl (De Schone Slaapsters), maar de regisseuse draait hier het verhaal om. Dat boek wordt verteld vanuit een oude man die de nachten in het luxe bordeel uit de film doorbrengt en daar zijn leven, en dood, overdenkt. Maar deze film wordt verteld vanuit het perspectief van een van de prostituees, wat een erg origineel en geslaagd resultaat oplevert. De film weerspiegelt als het ware het boek.

Ook intrigeren de haast ondoorgrondelijke beweegredenen van de prostituee, maar volgens mij probeert de regisseur ook daar ons (en onze maatschappij) een spiegel voor te houden. Zij maakt deel uit van de samenleving, en wordt door die samenleving geleefd (net als wij). Ze probeert aan de dagelijkse sleur te ontkomen. Maar zelfs als prostituee krijgt ze te horen dat ze carrière kan maken en heeft ze te maken met leidinggevenden, die zelf hoer zijn en dus ook door anderen worden geleefd. Zij geeft niets om geld en zoekt volgens mij naar thrills die op, of over, het randje zijn: staat open voor drugs die haar wordt aangeboden, neemt baantjes aan als hoer, laat zich drogeren, etc. Ze heeft weldegelijk karakter, ze is zorgzaam voor anderen, haar werk interesseert haar niet, ze laat zich niet rondcommanderen en aanvaardt liever ontslag, ze wordt liever uit huis gezet dan dat ze zich schikt aan haar huisgenoten (ze heeft geld zat om de huur te betalen). Wellicht dat ze daarom zo schrikt op het einde, wanneer ze zoekende naar... "echt leven" merkt dat ze zelfs in haar zoektocht, en in haar slaap, wordt geleefd door mensen die niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk, dood zijn.

Ik deel in die zin dus niet de mening dat zij degene is die 'dood' is, zij is juist de enige die zich niet conformeert met haar situatie, en is omringd door mensen die dat wel doen, mensen die uit schaamte of angst niet datgene durven doen wat ze werkelijk willen, dat durven ze alleen in een bordeel, zonder kijkers, zonder schaamte. Pas als de dood nabij is durven zij te leven.

Het doet verder niet ter zake, maar in het boek wordt uitgelegd waarom "niet penetreren" zo belangrijk is, de prostituees uit het boek zijn namelijk maagd. In de film speelt dat niet en is het niet duidelijk waar die regel vandaan komt, tenzij je penetratie ook figuurlijk interpreteert.

4*

Een stuk vermakelijker dan het eerste deel, maar niet zo goed als Smurfs: The Lost Village (2017), die meer trouw is aan de oorspronkelijke TV-serie (dat is geen vervolg op deze, maar een losstaande 100% geanimeerde film, zonder menselijke acteurs). De twee nieuwe personages die in dit tweede deel worden geïntroduceerd zijn wel een aanwinst en houden de film leuk en onderhoudend. 3*

De betere smurfenfilm, lekker spannend (voor kinderen) en avontuurlijk, en ondanks dat het een 3D-computeranimatie is, en er een lieveheersbeestje rondvliegt dat selfies maakt, is het erg trouw aan de oude TV-serie en bevat het een leuk en avontuurlijk verhaal. Alleen zonde van de moderne muziek die totaal niet past, zoals bijvoorbeeld het bekende nummer "I'm Blue". Daardoor blijft het steken bij 3*.

Misdaadfilm met tienerhumor. Niet mijn ding, zwaar overgewaardeerd.

Aardige film alleen had het van mij geen 3 uur hoeven duren. Vooral het eerste uur had makkelijk een stuk korter en beter verteld kunnen worden. Door dat eerste uur was ik bang dat dit niets zou worden, maar vanaf het tweede uur wordt de film een stuk interessanter. Het zal denk ik nooit mijn favoriete sprookje worden, maar de laatste helft laat zien dat er met dit verhaal wel een goede film gemaakt kan worden. 3*

Apart filmpje met van alles en nog wat. Het is een winters sprookje en een jeugdfilm, deels gefilmd in sepia, gemaakt voor de televisie, waarbij echte beelden met animatie worden gemengd, soms in slow motion, en het verhaal wordt vooral door middel van liedjes verteld, die als een soort voice over fungeren.

De beelden doen denken aan stop-motion, al is dat niet het geval. Ook heeft het door de lage frame rate wat weg van de eerste oude films.

Het is mooi en sfeervol, al zijn de animaties wel eenvoudig, en de acteerprestaties vrij matig. Aardig om een keer gezien te hebben.

Sneeuwwitje voor (jong) volwassenen.

Het is aardig om een keer gezien te hebben, met name vanwege het concept. Toch schiet de film wel tekort. CGI is op onderdelen goed, maar in het algemeen niet overtuigend. Verhaal is oppervlakkig en biedt niets nieuws, soms onzinnig (sinds wanneer is sneeuwwitje religieus?). Ook het geweld in de gevechtsscenes voegt weinig toe. Om over de dwergen niet te spreken...

De film laat zich kijken, in die zin wel het zien waard, maar zeker geen topper. Magere voldoende.

Matige Scandinavische detective-thriller. Na ca. 50 minuten focust de film zich eindelijk op de twee detectives die de zaak onderzoeken en verliest het de storende ruisverhalen en vele bijpersonages die het begin rommelig maken. Tot dat moment weet de film niet welke kant het op moet gaan en is het van alles wat, zonder dat iets ook maar wordt afgerond. Wel fraaie kenmerkende Scandinavische beelden en sfeer, maar een slecht script die de film van alles wat wil laten zijn. Veel clichés uit diverse genres komen langs. 2,5* voor de tweede helft, 2* voor het geheel. Matig. Van de regisseur van Låt den Rätte Komma In (2008) die hier nergens te bekennen lijkt, onvoorstelbaar.

Een kinderfilm voor 16+, de personage van Swinton lijkt echt uit een kinderkomedie gegrepen. Dit is een film waar het 'plot' (te groot woord voor deze film) alleen maar dient om vechtscenes aan op te hangen. Enige overeenkomst met logica, een trein, of met de wetten van de natuur berust op louter toeval. De film had zich met hetzelfde gemak ik een raket, een gigantische onderzeeboot, een buitenaards schip, of een cruiseschip kunnen afspelen, om maar iets te noemen. Het gore-element tot slot is duidelijk Chinees namaak.

Een heel andere film dan ik verwacht had, die zeker niet serieus genomen kan worden, en waar het puur om actievermaak en wat matige gore draait. De film neemt zichzelf ook niet serieus. Ook de erg slechte dialogen zijn onbelangrijk, evenals de tenenkrommende one liners waarop we zo nu en dan worden getrakteerd.

Positieve punten: soms komt de sfeer over, en soms zijn de beelden geslaagd. Apart is het zeker.

Met verstand op nul is het kijken naar dit resultaat van deze niet serieuze poging om een film te maken net te doen. Goed idee, heel goedkoop uitgewerkt. 2*