Opinions

Fraaie drama die soms wat Almodóvariaanse trekjes heeft, al zijn deze personages wel een stuk minder excentriek (en daarmee dus meer realistisch). Emma Suárez speelt zoals gebruikelijk ijzersterk, ditmaal in de rol van een alleenstaande moeder die een homoseksuele man leert kennen waarbij de vonk overslaat. Ook de rest van de cast weet te overtuigen. De rode draad vormt het dramaverhaal, wat af en toe, vooral in het begin, met hele geslaagde komische noten wordt opgevrolijkt.

Het originele script schijnt gebaseerd te zijn op de eigen ervaringen van een van de scriptschrijvers, tevens regisseur, die gay is (Alfonso Albacete?), en de vrouwelijke scriptschrijfster (Lucía Etxebarría) die naar eigen zeggen enkele relaties met homoseksuele mannen heeft gehad. Wel werd dat originele script vervolgens op verzoek van de producers van meer fictie voorzien.

Het is een kleine bescheiden en warme kwaliteitsfilm geworden. De stijl en de vriendschap tussen Marga en Rosa doet wat aan Princesas (2005) denken, zij het met een heel ander thema in die film (prostitutie), en aan Solas (1999), dat ook over vrouwen gaat die er alleen voor staan, hulp van anderen krijgen en ook een vergelijkbare stijl kent. 3,5*

Aardig drama. Begint als soort van high school movie om vervolgens over te gaan op een film over het juridisch steekspel rondom Facebook, met steeds het verhaal rondom het ontstaan ervan als achtergrond. De combinatie is aardig, maar het blijft binnen de clichés van high school movies en juridische films hangen.

Op zich interessant, al vond ik de geleidelijke overgang tussen die twee genres slordig uitgewerkt. De montage is vrij complex, maar niet vloeiend. Ook het tempo van de film was vooral aan het begin overdreven snel. De film wil qua tempo en montage teveel. Verder prima acteerwerk en een aardige sfeer.

Interessant, vooral het verhaal, en beter dan verwacht, maar of het echt zoveel prijzen en nominaties waard is? 3,25*

Light-versie van het origineel in een modern jasje. De film is een stuk korter dan Solyaris (1972), het origineel. De existentiële en filosofische diepgang onbreekt hier toch een beetje, er is wel wat, maar héél oppervlakkig. Ik miste hier ook in ieder geval één sterke scene uit het origineel, waar de vrouw "door een deur loopt."

Clooney acteert hier erg sterk, hij is duidelijk nog niet in de greep van zijn nespressolook. Ook de rest van de cast doet het overigens prima. De spanning wordt op momenten best goed overgebracht.

Het ruimtestation vond ik opvallend goed lijken op het origineel, de planeet zelf vond ik een stuk minder. Het bestaat hier uit wat met CGI gemaakte lichteffecten en meer niet. In het origineel vond ik dat je als het ware ziet dat de planeet een levend wezen is, die oude zwart wit beelden zijn veel mooier en krachtiger dan wat deze film toont, maar Tarkovsky is nu eenmaal een meester in het visuele, al zien we juist in Solyaris daar relatief weinig van, vanwege het verhaal waarschijnlijk die het spelen met camera en natuur minder mogelijk maakt.

Solyaris is een stuk moeilijker te verteren, en veel langer, maar vond ik ondanks die lengte wel boeiender, al kan dat ook komen doordat ik nu het verhaal al kende. Deze film is een aardige Hollywood-remake van een Russische film, voor een breder publiek, waarbij de essentie die Tarkovsky aan het origineel toevoegde wel ontbreekt.

Aardig. 3*

Authentiek filmpje. Het begin geeft in alle eenvoud een kijkje in de alledaagse sleur in een arbeiderswijk van een Spaanse stad, in dit geval Sevilla. Mannen genieten van een voetbalwedstrijd in een bar, waar de hoofdpersoon vaste klant is en haar zorgen regelmatig verdrinkt. Maar dan ontaardt het in een mooie drama met thema's als eenzaamheid, drank, armoede, ouderdom...

Sterke debuutfilm van de regisseur, Benito Zambrano, die hiermee o.a. de publieksprijs van de Berlinale won. De film werd ook bekroond met 5 Goyas.

Met recht een klassieker, en wel eentje waar weinig op aan te merken valt. Het studentenverhaal aan het begin vond ik wel het minst interessant, maar wanneer de oorlog zijn intrede doet neemt de kwaliteit toe. Visueel was ik best verbaasd over de hoge kwaliteit van de beelden, gezien de reacties van anderen hadden ze wellicht 4K verwacht, maar voor een film uit de jaren '70 heeft het een uitstekende beeldkwaliteit die nog steeds goed meekan. Ik heb de versie van dik 150 minuten gezien, en ik moet zeggen dat de tijd goed wordt benut, nergens zakt de film in of gaat het vervelen. Achteraf had ik nog wel een langere versie willen zien waar het verhaal wellicht beter tot zijn recht komt.

Soldaat van Oranje is geen Hollywoodproductie met spionnen die spannende stunts uithalen e.d., of epische gevechtscenes gesteund door bombastische muziek, maar juist een film over gewone mensen die in een ongewone situatie belanden. Het focust zich op een kleine groep vrienden en vertelt het verhaal vanuit hun situatie, in die zin deed het me denken aan een film met een soortgelijke aanpak maar dan van de Duitse kant: Unsere Mütter, Unsere Vater (2013). 4*

Verfilming van de gelijknamige faction novel van Javier Cercas, over een journaliste die in de Spaanse burgeroorlog spit. Aan de hand van interviews verdiept ze zich in het verhaal rondom de ervaringen van schrijver en falangist Sánchez Mazas tijdens de burgeroorlog.

De film onderscheidt zich van andere films over hetzelfde onderwerp doordat het over een falangist gaat. Fraai ook dat er af en toe ruimte is voor menselijkheid, wat te zien is in scenes waar tegenstanders elkaar helpen i.p.v. dood te schieten. Dit leidt tot een aantal mooie scenes. De film mijdt ook de (over)sentimentele clichés die vaak in oorlogsfilms voorkomen.

Door de interviews lijkt de film wel op een documentaire, daarmee is het wel trouw aan de stijl van het boek, die eveneens feiten met fictie mengt. Het gebruiken van een journalist die in het verleden spit om een verhaal te vertellen heb ik vaker gezien, maar hier wordt de journaliste wel bijzonder goed uitgewerkt waardoor haar personage voor een verhaal op zich zorgt. De film heeft een rustige vaart die door de interviewstijl nog langzamer verloopt, narratief viel het me een beetje tegen.

Een bijzondere film, alleen voor mij helaas niet altijd even boeiend, het wist ook niet bij mij de juiste snaar te raken, waardoor ik niet verder kom dan 3*.

Het komt daarmee niet in de buurt komt van mijn favorieten m.b.t. de Spaanse burgeroorlog: het waargebeurde Las 13 Rosas (2007) en het realistische La Voz Dormida (2011).

Zeer vermoeiende film die je dwingt om om de haverklap op de klok te kijken. Doodsaai. De eerste keer was ik na 30 minuten afgehaakt, nu met de grootste moeite wel afgekeken. Waar de regisseur eenzaamheid probeert te tonen komt er alleen saaiheid uit, met eindeloze nietszeggende dialogen over huis, tuin en keukendingetjes. De regisseur kiest bij deze film voor de splitscreen als gimmick. Wie had nou gedacht dat je splitscreens kunt gebruiken in een film...? Ook tot zijn huismerk behoort het gebruik van onhoorbare dialogen en slecht articulerende spelers waardoor je als kijker ondertiteling voor slechthorenden nodig hebt.

Na drie kwartier verandert er wel iets in de film, en worden de dialogen daarna heel soms wat heftiger (tot die tijd gaan de dialogen over het strijken, koken, e.d.). Daarna krijg je heel af en toe wat discussie met een iets hogere toon (met het bijkomend voordeel dat de dialogen opeens wel verstaanbaar worden). Het probleem is wel dat naarmate de film enigszins interessant zou kunnen worden je voor die tijd alle interesse al bent kwijtgeraakt. Bovendien blijven de nietszeggende dialogen overheersen.

Hoe dan ook, de regisseur won wel de Goya voor de beste film. Grote namen als El Orfanato (2007) en een juweeltje als Las 13 Rosas (2007) moesten voor deze film geheel ten onrechte plaats maken. Grootste blunder van de Goya-academie ooit.

Van deze regisseur zag ik eerder Hermosa Juventud (2014), met vergelijkbare mankementen (gimmicks, slecht hoorbare dialogen...). Die film viel me tegen (1,5*) maar had wel veel meer inhoud dan deze, al kon ik me in die inhoud ook niet vinden. La Soledad heeft wat weg van Der Siebente Kontinent (1989), ook die film zou je "saai" kunnen noemen, maar daar zit wel kwaliteit in en wordt de film uiteindelijk ook intrigerend. En dat is bij deze helaas niet het geval.

Deze regisseur is totaal niet mijn ding, valt bij mij onder de categorie "pretentieus". De film mist inhoud en vaart. Cinematografisch goed, inhoudelijk slecht. 1*.

Mooie film, mijn eerste Tarkovsky. Stalker (1979) wordt de volgende.

Met nauwelijks special effects weet deze film een boeiend SF-verhaal te vertellen over een andere planeet. Het begin deed me in de verte denken aan de serie Star Trek (niet de films), omdat in deze film een vreemde planeet wordt onderzocht (die op een soort brein lijkt), en met morele vragen komt zoals of alles is toegestaan in naam van de wetenschap, bijvoorbeeld of ze wel of niet zo'n planeet met 'x-rays' moeten stralen/beschadigen.

Maar dan gaat de film een stap verder en ontstijgt het dat niveau, en wordt het een film vol met filosofische en existentiële gewetensvraagstukken.

Behalve de inhoud is het ook qua beeld en acteerwerk geslaagd. Mooie plaatjes, waarbij afgewisseld passend gespeeld wordt met zwart/wit en kleur, met soms complete stilte en soms Bach op de achtergrond. De lange scene op de snelweg had iets rustgevends, knap om verkeer zo over te laten komen.

Goede film.

Overigens bestaat er een tweede film over hetzelfde boek, gemaakt voor de televisie een paar jaar eerder: Solyaris (1968) (imdb.com).

Onterecht vergeten film, en veel te laag gewaardeerd (op IMDb), die aan vrijwel iedereen voorbij is gegaan.

Het heeft misschien niet de grote namen, budget of marketing van een film als El Orfanato (2007), misschien is toen zelfs alle aandacht naar die film gegaan waardoor deze ongemerkt bleef, maar deze film mag er zeer zeker ook wezen.

De openingsminuten tonen een cinematografisch erg sterke scène die me aan Tarkovsky deed denken. En de rest is een goed in elkaar gestoken mysterie op een meisjesinternaat die ontrafeld dient te worden. Vlakbij het internaat wordt een dood meisje in een meer gevonden, zij was ooit als vondeling naar het internaat gebracht, en haar geest kan geen rust vinden zonder dat eerst de geheimen uit haar verleden worden ontrafeld.

Vlekkeloos is het niet, zo is het soms wel opletten om de draad niet kwijt te raken, zit er een element in (braille) die niet helemaal bij de film past, en zijn de scènes met de geesten heel klassiek (make-up i.p.v. CGI). Maar de pluspunten van deze film wegen zeker op tegen de minpuntjes.

Prima subtiele en brede horrorthriller met een onderliggende spanning, nette acteerprestaties, en lekker sfeervol. Bijna 4*.

Aardige film die fijn wegkijkt. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, en het einde was nogal overdreven, maar de film weet wel de aandacht vast te houden. Het is een film die rustig voortkabbelt en een fijne sfeer opbouwt. Qua acteren zit het wel goed, qua personages vind ik Johnny Marco wel wat overtuigingskracht missen, hij wordt steeds als een slome slapjanus neergezet, zelfs als hij voor het publiek moet optreden, en dat lijkt me nogal ongeloofwaardig als hij een beroemde filmster speelt. Hij hoeft geen George Cloony te zijn, maar een beetje charisma zal hij toch wel moeten hebben en dat was nergens te bekennen. Hoe dan ook is Somewhere een fijne en lekker ontspannende tussendoortje, richting 3*.

Ben verbaasd dat er zo weinig mensen deze film hebben gezien. Het is een lieve film over de vriendschap / liefde tussen twee kinderen, naast het verhaal zit de kracht toch wel in de fantastische cinematografie en de bijpassende subtiele soundtrack. Deze video (youtube) van vijf minuten geeft door middel van stills wel een idee van de talloze prachtige beelden die de film bevat.

Qua acteerwerk speelt het jongetje behoorlijk overtuigend, het meisje vond ik wat aan overacting doen zonder dat dit storend werd. En wat die 'gerestaureerde scene' op het einde betreft, zonder was de film eigenlijk beter geweest, misschien is dat stukje niet zomaar per ongeluk verloren gegaan denk ik dan. Richting 4*.

Aardige animatie met een leuk sprookjesverhaal. Enig mankement is wel dat de moraal er wel erg dik bovenop ligt, waardoor het verhaaltje wel voorspelbaar wordt. Een leuk tussendoortje, al vind ik de vele prijzen en nominaties ietwat overdreven. Ik vond het wel een beetje van Ghibli afgekeken. 3*

Van sommige films word je zo stil dat je niets te schrijven hebt. Deze zag ik een paar jaar geleden en 4,5* gegeven zonder een reactie te plaatsen. Nu bij herziening heb ik daar maar 5* van gemaakt, want dat verdient deze wel.

Het verhaal uit de film kwam ik in 2013 op het spoor door een van de vele krantenartikels over W.O. II, maar deze was toch anders omdat het het voor mij onbekende verhaal van Sophie Scholl en De Witte Roos onder de aandacht bracht. Het verhaal van Sophie Scholl en Die Weiße Rose haalt het 'Wir haben es nicht gewusst' behoorlijk onderuit en voorziet het zinnetje "Verbeter de wereld, begin bij je zelf" van inhoud. Indrukwekkend hoe een relatief kleine en eenvoudige daad een enorme spoor kan achterlaten. Diep onder de indruk ging ik op zoek naar deze film.

Later zag ik ook Die Weiße Rose (1982), die film dekt een veel langere periode dan deze, en dankzij die film werden alle vonnissen van de volksrechtbanken van de Nazi's nietig verklaard. Als film is Sophie Scholl wel de betere van de twee.

Voor wie meer wil weten is op het internet in het Duits een vrij compleet dossier te vinden over de Weiße Rose, inclusief de door hen verspreide pamfletten (Flugblätter) en de ondervragingen (Verhörprotokollen).

Wat een lage scores voor een authentiek uitziende film. De opbouw wordt prima gedaan, korte introductie van de personages en hun omgeving, en even later beginnen er in de nietsvermoedende buurt mensen dood te gaan en wordt deze zorgenvrije wijk door het leger hermetisch afgesloten, waarna het gezin die deze film volgt geen kant op kan. De film slaagt er goed in om de spanning en het claustrofobische op te bouwen en dit op de kijker over te brengen.

De scores op rottentomatoes lijken wel aan te geven dat de film het verkeerde publiek heeft aangetrokken, bij de critici scoort het rond de 80% en bij het algemeen publiek rond de 25%.

Wie hoopt op uiteenspattende hoofden vanaf de eerste minuut kan deze film beter overslaan, maar voor wie zin heeft in een "realistische" kleine horror die zich in een Deense wijk ontpopt is dit wel een aanrader. Ondergewaardeerde film. 3,5*

Aardige film waar het SF-element haast beperkt blijft tot het synthetische voedsel waarmee de mensen overleven. De film ademt vooral een (apocalyptische) jaren '70 sfeer, waar af en toe een enkel "modern" meubelstuk is geplaatst voor de 2022-look. Het is vooral een (geslaagde) thriller in een dystopische en postapocalyptische wereld die duidelijk in de jaren '70 is bedacht. Vooral het postapocalyptische en dystopische is goed uitgewerkt, daar zit volgens mij ook de kracht van de film. Ruim 3* voor het geheel, leuk om een keer gezien te hebben.

In één woord: verschrikkelijk. Het eerste uur worden we getracteerd op puberale grapjes en op een lading afgezaagde clichés waar je u tegen zegt. Die opeenstapeling van puberale grapjes en clichés levert verschrikkelijk slechte dialogen op, zelden zo slecht gezien. Het tweede uur doet de science fiction haar intrede, waardoor slechte visuele effecten de zaak verergeren.

Het slechte acteerwerk van de hoofd- en bijrolspelers wordt tijdens dat tweede uur alleen maar bevestigd, de manier waarop ze "gewichtloos" aan het acteren zijn levert plaatsvervangende schaamte op. Dat goede acteurs ook slecht kunnen acteren bewijst deze film wel. Eastwood heeft hier geen enkele moeite gedaan om ook maar een beetje kwaliteit af te leveren. 1*

Met deze tweedelige fake documentary van de BBC gaan we aan de hand van een fictieve crew op een ruimtereis door onze zonnestelsel. De meeste planeten komen aan bod en ook de zon. Het probeert een idee te geven van hoe zo'n bemande missie naar andere planeten uit zou kunnen zien, waar het ruimteschip aan moet voldoen, en de problemen die men zou kunnen tegenkomen. In het eerste deel worden de meest dichtbijzijnde planeten (Venus en Mars) en de zon bezocht en er ook wordt aardig wat over verteld. De film gaat voor het gemak uit van één missie die alle planeten één voor één aandoet, dat is iets wat je voor lief moet nemen aangezien dat nogal onrealistisch lijkt.

In het tweede deel zijn de verste planeten aan de beurt en wordt er ook op een komeet geland. Het is wel merkbaar dat hoe verder weg de planeten zijn hoe minder we over ze weten, iets waar de makers van deze nepdocu niet zo goed mee uit de voeten kunnen. Er wordt dan gehaast door de feiten heengewandeld en de film focust meer op een dramatisering van mogelijke gebeurtenissen binnen het ruimteschip, en dat is jammer want zo geloofwaardig als de verhalen over de planeten zijn, zo nep komen de verhalen over de crew over. Ik had graag gezien dat beide delen meer aandacht hadden besteed aan de feiten over alle planeten (sommige planeten worden overgeslagen) en aan de keuze van het ontwerp van het schip (dat krijgt wel wat aandacht, maar met weinig diepgang) in plaats van aan de matige en weinig overtuigende dramatisering van de ervaringen van de crew. Een andere BBC-documentaire, Seven Ages of Starlight (2012), die over de diverse type sterren gaat, vond ik veel indrukwekkender en beter in elkaar zitten.

Space Odyssey krijgt een magere 3* van mij omdat de mix tussen fictie en werkelijkheid niet helemaal werkt. Wel grappig dat er scenes te herkennen zijn zowel uit Solyaris (1972), zoals het draaiende cirkelvormig systeem om zwaartekracht te creëren, als uit het latere Gravity (2013) (de "meteorietenregen" waar de crew mee te maken krijgt).

Aardige jeugd/familiefilm en eerlijk gezegd lang niet zo slecht als de score op MM doet vermoeden. Leuk en vermakelijk, met hele aardige ruimtebeelden die niet veel onderdoen voor wat tegenwoordig met CGI wordt getoond. Het verhaal is onderhoudend, en men heeft geprobeerd om het plot zo 'geloofwaardig' mogelijk te houden (binnen de context van een komische scifi-jeugdavontuur). Verder duidelijk herkenbaar als een film uit de jaren '80. 3*

Na The Little Princess (1917) is dit mijn tweede 'Mary Pickford'. De duivel was duidelijk een bron van creativiteit voor het maken van goede films in die tijd, daar heb ik wel meerdere van gezien, en Sparrows valt daar ook onder. Verrassend hoe een silent vanaf de eerste minuut spannend kan zijn en blijven. Met de eerste tekst wordt de toon, en de sfeer, gezet:

In dat godverlaten moerasgebied woont een duivels echtpaar met hun zoontje die een tiental weeskinderen ondervoedt en uitbuit. Mary Pickford speelt de rol van de oudste, een tiener die tevens de moederrol voor de rest op zich neemt. Waar ze in de film die ik eerder noemde eigenlijk te oud was voor haar rol is ze voor deze film uitstekend gecast.

Molly neemt het op voor de jongsten en is in een constante strijd gewikkeld met het echtpaar. De omstandigheden zijn zwaar, het leven van de kinderen (de "sparrows" uit de titel) wordt niet bepaald gespaard, wanneer het echtpaar een ontvoerd kind in het moeras wil werpen is de maat vol voor Molly en slaat ze met hen op de vlucht. De link die bij deze film eerder is gelegd met The Night of the Hunter is begrijpelijk. Er volgt een spannende vlucht en achtervolging door moerassen met drijfzand en krokodrillen. De link met Disney vind ik een stuk minder geslaagd, daar is deze film veel te duister voor, vaak worden ook films met kinderen meteen voor kinderfilms aangezien en dat is een grote vergissing. Dit is absoluut geen Disneyfilm, al slaat de happy end wel erg door.

De special effects zijn uitmuntend, het ziet er zo echt en spannend uit dat ik aan het einde van de film wel een bordje had verwacht met de tekst "tijdens de opnames zijn geen kinderen door krokodrillen opgegeten". Alleen een enkele scene waarin duidelijk miniatuurbootjes zijn gebruikt zag er minder uit, wel zonde, maar dat gaat niet ten koste van hoe knap de rest van de film is opgenomen.

Een hele degelijke en spannende silent, richting de 4*. Ik zag overigens de gerestaureerde versie van 93 minuten.

Ik sluit me aan bij degenen die vinden dat deze Bond tot de slechtere van de reeks behoort. Voor mij was dit vooral een vermoeiende film om te zien, zeer oninteressant. Het verhaal was stuurloos en de dialogen erg amateuristisch, en dat komt het acteerwerk niet ten goede. Moeilijk voor te stellen dat Skyfall en deze film van dezelfde regisseur afkomstig zijn. Mijn waardering bleef maar dalen naarmate de film vorderde. 1*

Na het erg leuke Safety Last! (1923) is dit mijn tweede Lloyd. Het is een aardige film, al voldoet het niet aan de verwachtingen die ik had. Vooral het begin is verre van Speedy en wil de film maar niet op gang komen, daarna trekt het bij en zeker de tweede helft is goed te doen. Bij deze film met een tram in de hoofdrol krijg ik een beetje het gevoel dat men niet eruit gehaald heeft wat eruit te halen viel. In The General (1926) en Our Hospitality (1923) wordt met het vervoer over rails veel meer leuks gedaan, en dat niveau wordt hier bij lange na niet gehaald. Ongetwijfeld dat mede daardoor (en door de hoge score en het veel vlottere Safety Last!) mijn verwachtingen te hoog waren. 2,5* a 3,0*.

Een film die wat aan The Abyss doet denken, een betere film. Maar toch moet deze voor scifiliefhebbers prima te doen zijn. Het mysterie en de spanning wordt heel de tijd vastgehouden, en de film zakt ook nergens echt in. Het verhaal is best bijzonder, en dat de film op een gegeven moment voorzichtig in de menselijke psyche graaft is ook mooi meegenomen, dat geeft het een enkele keer iets Tarkovskyaans. Vermakelijk. 3*

Aardige kinderfilm, ook wel voor volwassenen te doen, maar het is een echte kinderfilm. Het heeft ten opzichte van andere films ook niets nieuws te bieden (voor volwassenen), en haalt zeker niet het niveau van Harry Potter, Narnia, Golden Compass, etc.

Qua verhaal had zeker dichter in de buurt van die films kunnen komen, maar qua uitwerking is het erg mager. Helaas kent het de gebreken van '(sl)echte kinderfilms', en daarmee doel ik vooral op een kinderachtige acteerprestatie van de volwassenen en op het onderschatten van de intelligentie van kinderen door alles voor te kauwen, zo zijn er geen mysteries die niet binnen een paar minuten ontrafeld worden. Voor mij mist het ook een eigen identiteit die het van de andere films in positieve zin doet opvallen.

De hoofdrolspeler, die twee tweelingbroers speelt, redt een beetje de film. Ook zijn er vooral aan het begin enkele geslaagde griezelscenes voor kinderen en is het verhaal op zich aardig.

Wel aardig, maar niet bijzonder. 2,5*

Fraaie film over de uitwassen van pesten die ze inderdaad wel in het basis- en voortgezet onderwijs mogen vertonen. De film is lang niet perfect, plot en acteerwerk konden beter, al is de boodschap duidelijk. En niet alleen duidelijk maar ook realistisch, want elk jaar plegen tieners wel ergens zelfmoord omdat ze de doorgeslagen pesterijen van laffe etterbakjes niet aankunnen. Deze film laat ook zien dat het niet zomaar zo ver komt en dat daar wel meerdere zaken voor nodig zijn, zoals mede klasgenoten die de andere kant op kijken en een incompetente docent die blind is voor dat soort zaken waardoor de etterbak ongestoord zijn gang kan gaan. En jawel, ze bestaan echt, niet elk mens is volmaakt en dus ook niet elke docent.

De film, gebaseerd op een boek uit 1996, had wel geactualiseerd kunnen worden. Cyberpesten is in deze film de grote afwezige en dat is wel jammer. Maar het grootste minpunt is misschien wel dat het ontbreekt aan een advies over hoe je met zulke etterbakken wél moet omgaan. Niet volmaakt, wel een ruime 3*

Op wie niet bekend is met de decennialange (of moet ik zeggen eeuwenlange) misdaden die de kerk wereldwijd heeft gepleegd zal deze film ongetwijfeld indruk maken. Maar het komt er nogal bekaaid vanaf als je het naast een film als El Club (2015) zet. Nu Spotlight met hetzelfde thema komt begrijp ik waarom de Oscaracademy deze inzending links heeft laten ligen, anders maakte Spotlight vermoed ik geen kans.

Spotlight is een degelijke, typische Oscarkandidaat. Degelijk, maar ook braaf, voorspelbaar, eentonig en soms saai. Het focust volledig op de journalistieke kant, dat is uiteraard ook de bedoeling van de makers, maar daarmee is het de zoveelste film die een journalist iets laat uitzoeken, en dat vind ik een veel te veilige keuze. Zeker voor wat betreft de manier waarop het wordt gebracht. Wat mij betreft is het een absurde keuze om bij zo'n onderwerp een film te maken voor alle leeftijden, dan ben je dus veel te veilig, braaf en politiek correct bezig, iets wat niet bij zo'n heftig onderwerp past, en overigens ook volstrekt onzinnig is, want wie gaat nou met het hele gezin naar deze film? Je zou haast denken dat ze bij het maken ervan er rekening mee gehouden hebben dat ze niet op kerkelijke teentjes trappen, want stel je voor dat de kerk deze film anders zou afkeuren...

Wat het i.m.o. slecht doet is dat het niet of nauwelijks op de andere kant (de kerk) focust. Graag had ik naast het verhaal over de journalisten ook een verhaal over de (politieke) gebeurtenissen binnen de kerk parallel zien lopen, hoe reageerden zij op de dreigende ontmaskering, hoe ging het verhullen tewerk, en waarom? Nu blijft het bij een voorzichtige, afstandige kijk van buitenaf. En dat is iets wat El Club, zij het met een iets andere en veel bescheidener insteek dus veel beter doet, want daar ligt de focus volledig bij de kerk en de priesters, en niet bij een groepje buitenstaanders. En de kerk zal met die film vast niet blij zijn.

De film weet aardig te onderhouden, en is zoals gezegd degelijk, o.a. qua acteerwerk, met een cinematografie die correct is, maar ook niet meer dan dat. Inhoudelijk mis ik spanning en vind het te ver afstaan van het onderwerp die het behandelt. Niet slecht, maar kon veel beter. 3*

Degelijke thriller, met een opvallend goede script en goede dialogen, en prima acteerwerk natuurlijk.

3,5 a 4 sterren waard wat mij betreft.

Tsja, wat moet je hiermee... de vele commotie destijds maakte me wel nieuwsgierig naar de film (wat vast ook de bedoeling was van de maker), maar de critici waren zó negatief over het walgelijke uit de film dat ik deze graag oversloeg. Ook werd het door de meeste bioscopen geweerd. Inmiddels gezien, en dat men het uit veel bioscopen weerde vind ik ook heel terecht.

Ik lees dat de maker Servië en zichzelf op de kaart wilde zetten. Nou, daar zijn betere manieren voor, want dit is toch geen reklame waar je trots op kunt zijn. De Servische geschiedenis is (helaas) rijk genoeg om daar allerlei films over te maken waarmee de maker ook zijn doel had kunnen bereiken. Des te meer omdat de maker laat zien dat hij wel een ongure sfeer kan overbrengen, en de acteerprestaties van de hoofdpersoon (die een pornoacteur speelt die in een web van snuff movies en kinderporno verstrikt raakt) zijn erg goed, filmisch valt er weinig op aan te merken. En zelfs met dit onderwerp had hij een prima film neer kunnen zetten als hij enkele scènes gewoon had weggelaten, en dan bedoel ik vooral de pasgeboren babyscène en de "incestscène" op het eind, echt overbodig om het zo te brengen.

Taboedoorbrekend is het zeker, maar sommige taboes zijn wellicht gerechtvaardigd, en het doorbreken ervan doet de film geen goed. Bij de (walgelijke) 'babyscène' zie je gelukkig duidelijk dat de echte baby door een pop wordt vervangen, ongetwijfeld met opzet zo gedaan. De regisseur heeft vast voor veel keuzes gestaan over waar steeds de grens ligt, want die is er natuurlijk wel.

Wat mij betreft is die grens wel overschreden, namelijk door het gebruiken van een kindacteur (het jongetje). Dat vind ik wel ver over de grens gaan vanwege de expliciete incestscène/verkrachting. Als je een kind in dergelijke scènes laat spelen is dat op zich al misbruik maken van een minderjarige, ook al is het nep en is het fictie, hij is immers niet volwassen om te kunnen beoordelen/beslissen of hij in deze film en in dergelijke scènes mee wil spelen of om de gevolgen ervan te kunnen overzien. Daarmee raakt deze film alle potentiële sterren kwijt.

De regisseur heeft zijn kwaliteiten laten zien, en die zijn er. Dat maakt deze film des te meer overbodig, want het shokerende had hij echt niet nodig gehad. Verkeerde reklame, zowel voor zichzelf als voor het land, en een verkeerde weg.

Lastig om te denken hoeveel sterretjes ik deze film zonder de twee genoemde scènes zou hebben gegeven, in ieder geval boven de 2*. Met die scènes hou ik het op 1*, en die raakt de film dus kwijt om de reden die ik hierboven noem, blijft dus 0* over.

Aparte film, en zeker niet voor iedereen weggelegd. Ik begon eraan na Solaris gezien te hebben. Die film kon ik goed waarderen. Ik hou van (goede) SF, en de filosofische/existentiële laag die het daaraan toevoegt was goed te doen en was meer dan welkom.

Van Stalker wist ik helemaal niets af, en kon ook uiteraard niet raden dat de film zo zou zijn. Het begin was voor mij zoeken naar het verhaal, waar ging het over? Maar ook zonder voorkennis was het begin, gefilmd in sepia, aardig te volgen (wel misterieus omdat ik niet wist waar het naar toe ging). Mooie beelden, het leken bijna oude foto's. Toen het op kleur over ging was het even bijna een teleurstelling, kleur had ik totaal niet gemist en voegde eigenlijk op dat moment niets toe.

Toen ze eenmaal de zone in gingen werd ik echter meteen een slachtoffer ervan, ik verdwaalde volledig en raakte de draad kwijt. Een stortvloed aan filosofische dialogen, terwijl ik enkele zinnen probeerde tot me door te laten dringen en te bevatten was de film bij wijze van spreken alweer 3 gesprekken verder... Het ging me te snel. Ook vraag ik me af in hoeverre zulke zware filosofische dialogen met ondertitels goed overgebracht kunnen worden. En daarbij vlogen ze zoals hier al is gezegd te snel van het beeld af, wat ook niet helpt. De film komt door die snelle overvolle dialogen niet echt tot zijn recht, veel van die boodschappen (de meeste) zullen de kijkers niet bereiken, en dat is wel jammer.

Een aantal boodschappen waren nog te doen, zoals dat je nooit via dezelfde weg terug kunt, of dat je omgeving met elke minuut die voorbij gaat verandert. En als film is het natuurlijk qua beelden, scenario's, muziek en sfeer een plaatje. Maar ik vind het jammer dat ik met de eerste kijkbeurt er niet meer uit heb kunnen halen, gewoon omdat het te snel ging. En als het te snel gaat, dan kost het ook nog meer moeite om 2,5 uur lang de concentratie niet te verliezen. De film vraagt net iets te veel van de kijker.

Ik hoop meer Tarkovsky's tegen te komen, ben zeker benieuwd. Deze laat me met gemengde gevoelens achter, en vereist eigenlijk een tweede kijkbeurt.

Veel actie, weinig verhaal, en bovendien hetzelfde verhaal uit de twee voorgaande reboots, wéér een bad guy die uit is op wraak op de Federatie, zucht... Van de uitgangspunten van Star Trek valt ditmaal vrijwel niets te herkennen, het is een langdradige dertien in een dozijn-scifi-actiefilm geworden. Gemakshalve zijn veel scenes in het donker geschoten wat natuurlijk weer een hoop CGI-achtergronden (en dus geld) bespaart. Niet best. 1,5*

Als vervolg op Star Trek: The Wrath of Khan (1982) is het uiterst geslaagd. Je kunt het eigenlijk niet los daarvan bekijken, want het gaat verder waar deel II ophoudt, als je die niet (recent) gezien hebt dan mis je dus de helft van het verhaal. Deel II is wel breder en beter maar omdat deze een verlenging daarvan is, is ook deze erg vermakelijk. Richting 3,5*