Opinions

Erg fijne film. Hoewel de poster op een horror wijst is dat niet de hoofdgenre en kan het zelfs verkeerde verwachtingen wekken. De film brengt inderdaad de jaren '80 goed over, in dit geval niet door slechts af en toe bepaalde losse dingen aan te halen, maar de hele film voelt eighties aan. De jaren '80 waren uiteraard niet alleen rozengeur en maneschijn, en hoewel de meeste films dat zo wel doen lijken laat deze film ook mindere kanten zien, zoals in dit geval kinderontvoeringen. Dus cliché? Nee, niet bepaald. Ook zijn de jongens niet ieder een stereotype (typische nerd, held, etc.) maar zijn ze vrij normaal, wat je ook niet vaak ziet. M.u.v. de dikke jongen, kennelijk is een groep vrienden niet compleet als er geen dikke jongen deel van uit maakt. Van hem zag je, zodra die het huis in ging, al mijlenver aankomen dat hij het einde van de film niet zou halen. Maar toegegeven, ik had niet verwacht dat hij het huis levend uit zou komen, qua timing zat ik dus wel naast.

Ik was vrij snel verkocht, maar de (megaspoiler!!) zoldertrapscene wist me te overdonderen, geniaal hoe dat is gebracht. Deed me qua kwaliteit en stijl wat aan The Shining van Kubrick denken. Heerlijk.

En nee, ook de jaren '80 zijn niet een product van dit millennium wat is bedacht door de makers van Stranger Things, ze hebben écht bestaan . Net als de ontelbare films die na de jaren '80 zijn gemaakt en zich in die jaren afspelen. Erg fijn, richting de 4*.

Toch wel een klein juweeltje dit. De film haalde 3 oscars binnen tijdens de allereerste uitreiking, in de categorieën "Best Unique and Artistic Picture", beste cinematografie en beste actrice (Janet Gaynor, die de oscar ook kreeg voor haar rollen in Seventh Heaven (1927) en Street Angel (1928). Ik kan me in die gewonnen prijzen wel vinden.

De film vertelt in amper 90 minuten een rijk verhaal vol met romantiek, spanning, fraaie beelden en af en toe een tikkeltje humor. Het verhaal weet je snel mee te slepen en houdt je de hele tijd geboeid. De knappe Janet Gaynor spat van het scherm. De manier waarop de film wordt gebracht verschilt niet veel van wat tegenwoordig gebruikelijk is, in tegenstelling tot veel andere films uit die tijd die het vooral van de decors of humor moesten hebben. Ongetwijfeld een van de beste films die de jaren '20 hebben opgeleverd. Ruim 4*

Ik voel me bijna schuldig door hier alleen 3* aan toe te kennen, de film is een duidelijke hommage aan (de vergane glorie van) Hollywood. Over acteerprestaties en in zekere zin ook over het script valt er eigenlijk weinig te klagen, toch had ik tweemaal moeite om de concentratie vast te houden, de eerste keer was dat na ongeveer 45 minuten, toen de mannelijke hoofdrolspeler het huis wou verlaten, toen was ik het verhaal binnen dat huis zelf net zo beu. De film vond ik helaas niet over de hele linie sterk en evenwichtig genoeg, veel te veel valt het in herhaling met het ijdele en het labiele van de vrouwelijke hoofdpersonage. 3* dus.

Ietwat goedkope poging van Spielberg (en dan bedoel ik niet qua budget) om in de buurt van het groot succes van E.T. te komen, zonder dat hij daar in slaagt. Zo´n film evenaren is natuurlijk moeilijk. Super 8 zet wel een leuke jeugdige jaren '80 sfeer neer, qua beelden valt er weinig op af te dingen (met uitzondering van de video's waarin het wezen voorkomt). Vooral voor de jeugdige kijkers zal het niet tegenvallen.

Het script is niet bepaald doordacht maar wel onderhoudend, en ook de acteerprestaties laten behoorlijk te wensen over. Leek me meer dat Spielberg een blockbuster wou maken die de kas spekt dan echt een goede film of een serieuze poging om het succes van E.T. te evenaren.

Desondanks geen onaardig resultaat, met de nodige foutjes, en niets meer dan dat.

Sciencefictionfilm met een bescheiden budte over de bemanning van een medische ruimteschip die een noodsignaal ontvangt vanuit een oude mijnwerkersmaan die uit haar baan is geraakt. Weinig vernieuwend in het genre maar wel vermakelijk en genietbaar voor liefhebbers van ruimtereisfilms. Een ruime 2,5*

Op zich een prima docu die rond één onderwerp draait, de weg die vier kinderen in vier verschillende werelddelen moeten afleggen om naar school te gaan. Op zich dus prima, ware het niet dat het niet echt een docu is, je merkt heel duidelijk dat heel veel zaken in scene zijn gezet, zoals de vlucht voor de olifanten die nergens te bekennen zijn, de verstuikte enkel, enz. Het kan allemaal op waarheid berusten, en gemakshalve heeft men dat dus in scene gezet om te voorkomen dat men meerdere maanden moet filmen totdat zoiets gebeurt, maar daarmee wordt het dus een fake documentary. Het probleem wat zich daarmee voordoet is dat je dus niet meer weet wat waar is en wat nep is.

En als fictie prefereer ik dan films met vergelijkbare thema die eveneens een kern van waarheid bevatten maar wel als fictie zijn bedoeld en een rijker script kennen, zoals Buddha Collapsed Out of Shame (2007) en The Children of Heaven (1997).

2,5* dus van mij voor Sur le Chemin de l'École (2013).

Duidelijk van de hand van Victor Erice, met een zeer herkenbare stijl zoals we die in El Espíritu de la Colmena (1973) al zagen. Wederom fraaie ingetogen beelden, ditmaal afspelend in de jaren '50, en wederom met een rustig tempo dat niet verveelt, en waarbij je steeds weer veel tussen de regels door moet lezen. Ditmaal geen verborgen allegorieën over het leven onder het Franco-bewind, maar wel over gemiste kansen, vergane liefdes, vastroesten, heimwee en nostalgie. Er zijn wel meer raakvlakken tussen de twee films, wederom een meisje in de hoofdrol en wederom is ook een rol weggelegd voor een bioscoop.

Een beetje het verhaal van "het gras is groener aan de overkant" wat tussen de regels door verweven zit, in dit geval "het gras is groener in het zuiden". Helaas ging de geldkraan dicht toen de film richting het zuiden zou gaan, waardoor we blijven zitten met de sobere grijze beelden uit het winterse noorden, die wel al kenden uit zijn hierboven genoemde film, en niet de zonnige en vrolijke beelden hebben kunnen zien van het zuiden wat Erice voor ogen had. Ook blijf ik met de vraag zitten of in het zuiden inderdaad het gras groener was. Wie wil weten hoe de film afloopt kan het gelijknamige roman van Adelaida García Morales lezen, waar deze film een verfilming van is.

Cinematografisch is deze film wederom erg sterk. Weer laat Erice zien dat je geen groot budget nodig hebt om een sfeervolle film neer te zetten. Het contrast tussen de grijze eerste 90 minuten en de nooit gefilmde zonnige tweede 90 minuten vind ik echt een gemis, die deze film vrijwel zeker hoger had kunnen tillen. Erg jammer dat de producent afzag van het maken van het tweede deel, dit had best een hele fraaie klassieker kunnen zijn geworden, nu zullen we het nooit weten.

Met de ontbrekende puntjes op de i kom ik uit op 3,5* voor deze film, die zich wederom prima leent voor een tweede kijkbeurt. Het maakt me ook nieuwsgierig naar het andere werk van Victor Erice.

Aardige film die qua thema's en genres best wel breed is. Jodenvervolgingen, survival, natuur komt er allemaal in voor. Ook wel veel dierengeweld, al is het voorzover ik begrepen heb niet echt (het lijkt wel erg echt).

Wat het voor heeft is dat het best knap geschoten is, in de kou, waarbij elke wolf door drie wolven werd gespeeld. Voor de scenes waarbij er contact is tussen het kind en de witte wolf hebben ze gebruik gemaakt van witte honden. Het verhaal zit best goed in elkaar, daarom snap ik niet waarom de schrijfster het aanvankelijk als 'waargebeurd' heeft verkocht, want dat heeft dit verhaal helemaal niet nodig. Ook is het vrij eenvoudig om daar doorheen te prikken, een 8-jarig joods kind die tijdens de tweede wereldoorlog, vluchtend voor de Duitsers, door België, Duitsland en Polen 6000 kilometer aflegt in de kou is weinig geloofwaardig. Ook dat ze denkt dat ze haar ouders gaat vinden door naar het oosten te lopen is niet bepaald overtuigend.

Maar als fictief verhaal werkt het prima, de cinematografie is op zichzelf niet bijzonder maar dankzij de winterse beelden wel heel genietbaar. Een kleine 3,5*. Het deed me wat aan Belle et Sébastien (2013) (4*) denken, die wel beter in elkaar steekt.

Aangrijpend verhaal die mij niet in deze mate van detail bekend was. Op hoofdlijnen wel wat gelezen over het bestaan van de Joodsche Raad maar veel verder kwam mijn kennis niet. Ik sta toch wel te kijken van het best goede niveau van Nederlandse oorlogsfilms. Suskind is niet volmaakt, het begint wat rommelig, en zoals hiervoor is gezegd is het niet altijd even goed te verstaan, ze hadden in die zin hier en daar best wat beter mogen articuleren. Maar het verhaal is absoluut een film waard. Als ik films als deze zie gaat het opnieuw mijn verstand te boven hoe dit toch allemaal mogelijk is geweest, welke samenleving accepteert dat mensen (en kinderen!) zo mensonterend worden behandeld? En toch is het allemaal massaal gebeurd en, in kleinere schaal, worden hele gezinnen (denk aan oorlogsvluchtelingen) nog steeds gemarginaliseerd. Mensen als Süskind zijn de lichtpuntjes uit de vele oorlogsverhalen. Technisch is de film 3* waard, qua verhaal een dikke 4*. Ik hou het op een hele ruime 3,5* voor het geheel. Een film die het bekijken zeker waard is.

Vanwege het visuele wat nog steeds met de tijd meekan en destijds ongetwijfeld erg vooruitstrevend was kan ik deze cultklassieker niet minder dan 3* geven. De plotomschrijving begint heel terecht met "Gestileerde horror", vooral dat eerste is van toepassing. Qua verhaal en dialogen is het allemaal stukken minder, alle aandacht werd op de stijl gericht, de uitwerking laat te wensen over. Ik lees dat het aanvankelijk de bedoeling was om de film door 12-jarigen te laten spelen, net als in het verhaal waarop het is gebaseerd. Voor de stijl en de matige uitwerking van het verhaal had dat volgens mij niets uitgemaakt. Een verfilming die veel dichter bij het originele verhaal zit is Innocence (2004), ook gestileerd maar wel een hele andere film en net als deze ook een tikkeltje wazig. Hoewel dat officieel geen horror is vond ik die qua thema minstens even creepy. 3 magere sterretjes voor Suspiria.

Een hele bevalling, na twee keer afzetten eindelijk kunnen afkijken. De eerste helft van de film was het moeizaam doorkomen, daarna verandert het letterlijk en figuurlijk in een simpele slasher. Het plot is flinterdun en ondanks dat ook wazig. De nadruk ligt duidelijk op de duistere beelden en Johnny Depp zingend op het scherm krijgen, aan plot en samenhang wordt geen aandacht besteed, maar wat maakt het uit als de naam Tim Burton maar op de poster staat, toch? Tijdens de tweede helft krijgt het eindelijk wat richting, maar dan blijft niets over dan een oppervlakkige slasher met kills waarbij gezongen wordt. Goede musicals kan ik best waarderen maar van deze film zou ik niet weten welk liedje leuk of goed is. Misschien zijn dit soort duistere musicals niet aan mij besteed, Into the Woods (2014) (2*) vond ik ook niks. Ik ben iemand die nooit sterren geeft omdat x erin speelt of het door y gemaakt is, dus 0 gratis sterren omdat het een film van Tim Burton is en 0 gratis sterren omdat Johnny Depp erin speelt, kom ik uit op 1,5*.

Het typische appartementencomplex uit Barcelona zorgt voor de nodige sfeer. Op zich is de film te doen, maar het biedt niets nieuws en er zijn veel betere films gemaakt dan deze. Hoewel ik me zelden stoor aan taalgebruik viel er bij deze film geen touw aan vast te knopen, Spanjaarden die het ene moment Spaans en dan weer Engels met elkaar spreken, en zo de hele tijd. Prima als ze de film willen richten op de internationale markt, maar laat dan het Spaans achterwege. Zo wordt het alleen maar ongeloofwaardig.

Qua thema en setting zijn er veel betere films te bedenken, zoals de korte film Para Entrar a Vivir - To Let (2006) en de topper Mientras Duermes - Sleep Tight (2011). Sweet Home komt bij mij niet verder dan 2*.

Weinig bekende Poolse oorlogsdrama die destijds op de filmfestivals van Venetië en Cannes is vertoond. Het vertelt in een rustig tempo drie droevige verhalen over de Tweede Wereldoorlog waarin kinderen de hoofdrol spelen, alle verhalen hebben een zeer fraaie cinematografie en er wordt zeer overtuigend geacteerd.

Het eerste verhaal ("Onderweg") gaat over een vluchtende joodse jongetje die zijn familie is kwijtgeraakt en stiekem met een Poolse soldaat meelift. Het tweede verhaal ("Brief uit het kamp") volgt 24 uur lang drie broertjes die naast een Nazi-concentratiekamp wonen en zicht hebben op de gevangenen, hun vader is elders krijgsgevangene en hun moeder is het huis uit om aardappels te oogsten.

Het laatste verhaal ("Een druppel bloed") gaat over een Joods weesmeisje die zich in een geruimde getto schuil houdt (still) en uiteindelijk in een Pools weeshuis belandt waar regelmatig "SS-ras-experts" op basis van uiterlijk komen bepalen of zich daar Joodse kinderen schuil houden. Alle verhalen tonen schrijnende situaties uit de Tweede Wereldoorlog die erg realistisch over komen, de beoordeling door die "ras-experts" van het ras (en dus het lot) van kinderen deed mijn maag omdraaien.

Geen feelgood movie, wel richting de 4*.

Prima filmpje die mysterie combineert met drama en een beetje thriller, bijzonder en heel soms ook bizar. De film, over een schrijfster die zich terugtrekt in een Frans vakantiehuis, had soms wat weg van de oude serie Murder She Wrote. 3,4* van mij.

Bijzondere film. In feite is het een monoloog van de hoofdrolspeelster die geheimen uit haar leven opbiecht aan haar man die in coma ligt. Haar levensverhaal is boeiend genoeg om de film te dragen en de beelden zijn erg fraai en schilderachtig geschoten, het begin kwam wel langzaam op gang. Toch is het niet helemaal mijn ding, deze opzet (monoloog, hoofdzakelijk één locatie) leent zich voor mijn gevoel meer voor een toneelstuk dan voor een film.

Het bevat wel een aantal interessante en indrukwekkende scènes die het zeker de moeite waard maken, zoals bijvoorbeeld het huwelijk tussen haar en een foto. Het lijkt me ook een film die je niet snel vergeet. Het einde vond ik passend en kwam poëtisch op me over, het breken van de pierre de patience als afsluiting van het verhaal en van een hoofdstuk uit haar leven. Ruim 3*

Wow. Dit is toch wel een hele mooie film. Via Lilja 4-ever (2002) ben ik op deze film uitgekomen, en ik moet zeggen dat deze, van hele andere thematiek, kwalitatief zeker niet onderdoet. De waardering voor deze film op deze site vind ik dan ook véél te laag.

Deze film vertelt op intrigerende wijze het verhaal over (de band van) twee halfzusjes. Dat wordt zodanig gebracht dat dit gegeven op zich al interessant genoeg is om de film te dragen. Daar wordt echter ook een misdaadachtergrond aan toegevoegd wat het allemaal nog boeiender maakt. Acteerwerk is uitstekend, met veel beeldtaal en gezichtsuitdrukkingen. We belanden midden in het verhaal, en zonder dat de personages voorgesteld worden moeten we zelf maar begrijpen en zien wat er gaande is. Erg goed gelukt, geen voorgekauwde film die toch wel goed te volgen is, daar hou ik van.

Russische cinema heeft toch veel meer te bieden dan ik dacht. En inderdaad vreselijk om te lezen dat deze jonge regisseur kort hierna is overleden. 4* a 4,5*