Opinions

Hard, rauw en realistisch. We zijn hier zo ongeveer live getuige van een gijzeling/home-invasion waarbij opeens een aantal gemaskerde mannen voor de deur staan en de familie gijzelen en terroriseren. Het realisme zit vooral daar, een gezin zit ontspannen thuis en opeens krijg je zoeits over je heen.

Ook het acteerwerk, hysterische dochter inbegrepen, vond ik prima. Wel is het geschreeuw op den duur inderdaad irritant, maar dat maakt het niet onrealistisch.

Wat er vervolgens gebeurt moet je qua realisme natuurlijk met een korreltje zout nemen, de personages nemen niet altijd de meest voor de hand liggende keuze zodat het verhaal wel steeds spannend blijft.

Het begin van de film, wat het einde van een andere gijzeling lijkt te zijn, zet ons daarmee op het verkeerde been maar is wel een voorproefje van waartoe de gijzelnemers in staat zijn.

3,5* voor deze film. Op mij kwam het qua aanpak en stijl best origineel over, veel home-invasionfilms heb ik niet gezien (de enige goede die ik me kan herinneren is Panic Room (2002), maar zo eentje als deze is toch heel wat anders.

Sinds El Orfanato (2007) teren de producers op het succes van die film. Bij elke nieuwe film wordt het lijstje "van de makers van" steeds langer. Nu melden ze naast die film ook dat ze de makers zijn van Los Ojos de Julia (2010) en El Cuerpo (2012), en die twee laatste films (vooral de allerlaatste) hebben wel het meeste gemeen met deze, onder andere dat ze (m.u.v. El Orfanato) allemaal door dezelfde scriptschrijver zijn geschreven en daardoor dezelfde kenmerken vertonen. Voor liefhebbers van die twee films zal Secuestro ("Kidnapping") wel een aanrader zijn.

Dat geldt niet voor mij want ik struikel helaas over dezelfde euvels die die films hadden: ondermaats acteerwerk en ongeloofwaardige situaties, twists en clichés. Voor mij voelt ook Secuestro aan als lopendebandwerk. Met uitzondering van El Orfanato (4*) scoort ook deze zoals zijn twee voorgangers 2*.

Een wat ondermaatse actiethriller met een mager verhaal, die zelfs voor films binnen dit genre als ongeloofwaardig en vergezocht overkomt. Jammer dat het script zo verkwanseld is, een beetje een futloze film. 2*

Cage speelt hier best aardig, het is zeker niet mijn lievelingsacteur, maar dit is wel een van zijn betere prestaties (als "Big Daddy" overtrof hij zichzelf in Kick-Ass (2010), ik zou hem wel veel vaker in zulke superheldenrollen willen zien).

Films waarbij je al van mijlenver afstand kunt zien dat ze voor de Oscars gaan liggen me meestal wat minder, en zo ook deze film. Het verhaal is krachtig en verdiende een betere film, zonder bijvoorbeeld scenes in een auto die in een studio worden opgenomen waarbij men maar wat aan het stuur staat te draaien, dat is niet van deze tijd. Ook de zo cliché sepiafilters waarmee deze films worden opgenomen om het "iets" te laten lijken vind ik niks.

De film levert een keurige vertelling af van het verhaal van Martin Luther King en van Selma, maar wel eentje die op deze wijze nauwelijks tot leven komt of de kijker weet te beroeren. Deze afstandige aanpak is meer geschikt voor een documentaire.

Een magere 3*, geheel verdiend door de historische waarde van het verhaal wat hier is verfilmd.

Lekker luchtig en zomers filmpje met een zeer ontspannen sfeertje, waar een groepje kinderen/pubers een week zonder ouders zitten en wat (aanvankelijk) milde kattekwaad uithalen. Dit betekent ook dat er eigenlijk, op de laatste 20 minuten na, in deze film niets gebeurt dat voor volwassenen echt spannend wordt. Ondanks dat blijft het prettig en boeiend om naar te kijken en voel je de zomerse warmte.

Het draait alleen om de kinderen, het eerste uur zie je alleen een enkele volwassene even in een bijrol voorbijkomen. Een film als Tomboy (2011) kent ook zo'n begin, maar daar werd het kijken naar alleen maar spelende en sportende kinderen op een gegeven moment erg saai. In Una Semana Solos worden de (eenvoudige) onderlinge relaties echter redelijk goed uitgewerkt, ook beleven ze voor hun leeftijd spannende avonturen zoals inbreken in lege vakantiehuisjes.

Ondanks dat vrijwel alle acteurs kinderen zijn is dit niet een kinderfilm, al zullen kinderen het ook wel een aardige film vinden. Het is grotendeels een vrij realistische weergave van het gedrag van een groepje kinderen.

Het einde loopt uit de hand wat het kattekwaad betreft en dat vond ik eigenlijk wel vreemd, kinderen die inbraken om TV te kijken gaan opeens spontaan kleren verscheuren, binnenshuis graffiti spuiten, kranen laten overlopen, etc. Dat leek toch niet in de aard van het beestje te zitten en voelde daarom wel geforceerd aan. Tot dat moment was het allemaal redelijk onschuldig, en opeens slaan ze door?

Aardig, maar niet weggelegd voor wie een spannende film wil zien. 3*

Zonder te beseffen dat het van dezelfde regisseur was moest ik gelijk aan het veel betere Pafekuto Buru (1997) denken. De film begint sterk maar vergt wel teveel van de kijker. Het verhaal gaat over een regisseur die een docu maakt over het leven van een actrice. Hierdoor komt haar leven in de film voorbij op een bijzondere manier, de regisseur en zijn cameraman verschijnen in al haar herinneringen om ze op te nemen (wat helaas heel storend werkt). De herinneringen gaan ook niet alleen over de actrice maar nemen ook de vorm aan van de films en personages die ze gespeeld heeft. Zo wordt dus haar verhaal verteld waarbij de setting en haar personage om de haverklap veranderen, waarbij er dus steeds ook gewisseld wordt naar de regisseur en zijn cameraman die als soort van irritante bioscoopbezoeker overal commentaar op moeten leveren. Als rode draad in haar leven fungeert een sleutel die ze van iemand kreeg toen ze klein was, waarna ze naar die persoon op zoek is gegaan (een verhaal wat trouwens open blijft).

Zonder dat gedoe met wisselende personages en settings om haar films de revue te laten passeren, en zonder die storende regisseur had dit een hele fraaie animatie kunnen zijn geworden. Het begin en enkele schaarse normale scenes tussendoor over het leven van de actrice laten dat duidelijk zien. Jammer dat voor zo'n afwijkend concept is gekozen. 2,5*.

Dit lijkt me haast wel een remake van Judge Dredd (1995), waarbij mijn voorkeur duidelijk uitgaat naar de Engelstalige remake uit 2012: Dredd (2012). Het verhaal is vrijwel identiek, waarbij naar mijn mening vrijwel alles in Dredd beter wordt uitgewerkt. Acteerwerk, visueel, het (eveneens magere) script, de spanning, een meer veelzijdig team... Wat Serbuan Maut ten opzichte van Dredd wel heeft is martial arts vechtwerk maar dat is niet iets wat mijn interesse trekt. Het is een opeenhoping van actiescenes op z'n Rambo. Waar Dredd voor mij puur popcornvermaak was is dit jammer genoeg vooral saai gebleken, ook visueel. Een magere 2*

In deze film zien we het perfecte huwelijk van George en Serena. Beiden hebben dezelfde achtergrond en door het huwelijk heeft George niet alleen een echtgenote maar ook een nieuwe zakenpartner gevonden om hun houtkapbedrijf te runnen. Haar komst wringt aanvankelijk dan ook bij de andere leiders binnen het bedrijf. Ook hun liefde en huwelijk wordt op de proef gesteld.

Dit is de tweede film van Susanne Bier die ik zie, na Hævnen (2010) , en dit uitstapje van haar naar Hollywood is mij helaas wat tegengevallen. De film kent een uitstekende cast, en de natuurbeelden zorgen ook voor een fraaie cinematografie, al is dat hier wel makkelijk scoren. Een op het oog boeiend verhaal, goede cast, prima beelden, en de ervaren regie maken van Serena een op zich correcte film, toch wil het niet helemaal vlotten.

Dat Jennifer Lawrence in staat is om in hele andere rollen dan de Hunger Games te spelen liet ze bijvoorbeeld in Winter's Bone (2010) uitstekend zien. Als Serena speelt ze niet slecht, maar het levert een wat matte prestatie op. Serena is een wat duistere personage, en voor mijn gevoel ligt zo'n rol haar wat minder dan personages die uit goedheid handelen.

Qua montage valt vooral aan het begin het gebruik van korte (gekuiste) seksscènes op, die regelmatig als soort van overgangsbeeld gebruikt lijken te worden. Soms hebben die korte scènes een betekenis in het verhaal, maar vaak komen ze ook zomaar uit het niets vallen. Grootste manco van de film is echter dat het onmogelijk is om de film niet als "tergend traag" te omschrijven. Met een rustig tempo heb ik vrijwel nooit moeite, maar in deze film is dat wellicht wat doorgeslagen waardoor het ontzettend sloom verloopt. Zonde, want met zo'n verhaal was dat nergens voor nodig.

Sloom en zonder een vrolijke noot maakt de film ook wat mat en zwaarmoedig. Wellicht verstandig om de verwachtingen daarnaar in te stellen. Ik had dat niet verwacht waardoor het me is tegengevallen.

2.5*

Voor fans van de serie zal dit vast een leuke film zijn. Ik ben geen fan, heb die serie ook nooit gezien, maar ik hou wel van scifi. En deze film stelde me eerlijk gezegd wel teleur. Het is duidelijk een young adult TV-movie, beetje Indiana Jones-achtig, acteerwerk is ondermaats, dialogen zijn vrij slecht (maar who cares in deze categorie), actie bevat het genoeg en de (afwezige) diepgang van de personages doet er in dit type film ook niet zoveel toe. Deed mij soms aan Jupiter Ascending (2015) denken, die een stuk slechter dan deze wordt ontvangen (door het ontbreken van fans misschien?), maar toch erg veel weg heeft van de (actie)stijl van deze film. Ook een space adventure, en misschien wel een aanrader voor de liefhebbers van Serenity dus. Van mij krijgt het (net als Jupiter Ascending) een hele magere 2*.

Aangrijpende film waarvan je niet zou zeggen dat het voor de televisie is gemaakt, het heeft duidelijk een kwaliteit waarmee het tegen een bioscoopfilm op kan nemen. Sfeer, acteerwerk, script, spanningsopbouw, etc. is dik in orde. Het biedt ons een kijkje van binnenuit in het leven (in gevangenschap) in een bordeel, hoe de georganiseeerde misdaad met mensenhandel tewerk gaat, en de bijna ondoenlijke opgave om eenmaal daar beland weer uit hun greep te komen. Uitstekende misdaaddrama die je niet snel vergeet, ruim 3,5*

Boeiende documentaire over de zeven levensfasen van een ster, die ook nog een kijkje biedt op het ontstaan van het heelal en van het leven, de bouwstenen ervan, en zelfs op de uiteindelijke dood van het heelal over vele biljoenen jaren. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in wat er zich buiten de aarde allemaal afspeelt. 4*

Na The General (1926) en een reeks aan Chaplins was ook deze Keaton aan de beurt. Eerlijk gezegd is het behoorlijk tegengevallen en verbaas ik me ook over de hoge score. Ik lees dat het anderen ook is tegengevallen (minste Keaton, traag, etc.) maar toch worden hoge cijfers uitgedeeld...?

Het begint sloom en na de reeks Chaplins was het voor me flink terugschakelen met deze film, vooral in de eerste helft. Er is een groot verschil tussen eerste en tweede helft, en dat is in dit geval geen pluspunt.

In de eerste helft was de humor schaars en er zaten best een aantal gaapmomenten in. Het script is heel simpel en plat en valt steeds in herhaling (een euvel die je ook bij Chaplin soms tegenkomt, waarbij de grapjes vaak net 1 keer teveel worden herhaald). Dit heb je in het begin al, als je merkt dat Keaton zijn liefde wil verklaren en dit op dezelfde wijze 5x achter elkaar wordt getoond, saai. Een ander euvel vond ik de enorme hoeveelheden tekst, er wordt steeds teveel uitgelegd, waardoor het (op zich al trage) tempo met al die zwarte schermen steeds eruit ligt.

In de tweede helft gaat de versnelling erin, tekstblokken worden een stuk schaarser, en het levert twee leuke situaties op (bruiden op jacht, en die rollende stenen), maar ook hier wordt het allemaal voor mijn gevoel véél te lang uitgerekt.

De enige andere Keaton die ik ken is The General, en dat is echt een aanrader. Deze was een behoorlijke tegenvaller. Ik wil wel meer Keatons zien, maar hoop dat deze inderdaad zijn minste it. Het heeft wel leuke en noemenswaardige scènes, maar de relatief korte duur voelt juist erg lang aan, er had wat mij betreft best flink in geknipt mogen worden.

Matig. 2,5* Als het tot een film van 30 minuten was geknipt had ik het vast hoger gewaardeerd.

Ondanks het best originele plot vond ik dit wel een behoorlijke tegenvaller. Het potentieel van het verhaal wordt totaal niet benut. Zelfs de uitstekende cast weet de film niet te redden. Qua uitwerking van dit originele idee is gekozen voor een neergeestige toon die alsmaar voortsleept waardoor deze zogenaamde komedie niet eens een glimlach weet op te wekken. Ook het drama en de romantiek werkt eenvoudigweg niet. Het is een film geworden die het geduld van de kijker op de proef stelt. Het gaat over een scriptschrijver in een crisis, en wie weet is het ook geschreven door een scriptschrijver in een creatieve crisis. 2 hele magere sterretjes.

Aardige komedie waarin we in het leven van een sexy moordenares geïntroduceerd worden. De film heeft een leuke verhaallijn en weet vermakelijk te blijven dankzij geslaagde 'foute' verwijzingen naar o.a. Ken en Barbie en andere meisjespoppen, maar ook met verwijzingen naar het horrorgenre. Een leuk en onderhoudend verstand op nul tussendoortje. Grappige en vermakelijke horrorparodie. Een ruime 2,5*

Deze film gaat om de seksverslaving van de hoofdpersoon, een verslaving die pas doorbroken wordt door de komst van zijn zusje als hij "betrapt" wordt, dan pas dringen de negatieve aspecten van zijn verslaving (de schaamte) tot hem door. Ook komt de schaamte weer terug als hij niet in staat is om seks te hebben met iemand die wat voor hem voelt. Dan wordt ook zijn eenzaamheid steeds zichtbaarder.

De sfeer en het acteerwerk zijn top en leveren genoeg noemenswaardige scènes op, de metroscène, zangscène, joggingscène, etc. De seksscènes zelf hebben allen een functie binnen de film, iets wat je van de meeste films niet kunt zeggen. Het lijkt me niet makkelijk om een film over dit onderwerp te maken, McQueen slaagt hier er wel in. Een hele ruime 3,5*

Deze film wat geen plagiaat is maar toevallig als twee druppels water op een short lijkt die eerder uitkwam is visueel mooi maar leeg, een tikkeltje saai op den duur, en is opgevuld met clichés. Dit verhaal van Del Toro is een sprookje omdat de voiceover ons aan het begin vertelt dat het een sprookje is, zelf waren we er vrees ik niet op gekomen (in tegenstelling tot Pan's Labyrinth, waar elke scene het sprookjesachtige ademt). En het is romantisch omdat het als genre staat, dus is het zo. Uit medelijden naar de ander handelen en het te eten geven (en ermee naar bed gaan) is nu eenmaal de essentie van elke romantische relatie, nietwaar?

Het tweederde deel wat uit de Nederlandse film The Space Between Us (2015) - IMDb geplagieerd lijkt (ongeveer 8 van de 12 minuten, oftewel alles behalve intro en einde) is heel geslaagd. De scenes lijken door Del Toro mooi en chronologisch over te zijn genomen en voorzien van betere cinematografie (lees: meer budget). Het complex ziet er daardoor mooier uit en ook de belichting is veel beter, uiteraard zijn costuums en CGI ook beter. De schoonmaakster, de lift, het schoonmaakkarretje, het visbeest, de bewakers, de vistank, de bewakingsmonitoren, de boze wetenschapper, de brandcard, hoe ze de vloeren dweilt en hoe ze het bloed opruimt, alles ziet er mooier uit in deze film die puur toevallig op die andere lijkt die een paar jaar eerder uitkwam.

In tegenstelling tot de short kiest Del Toro hier wel voor om de film in het verleden te laten afspelen i.p.v. in de toekomst. Een relevant verschil, want het doel van de boze wetenschapper heeft namelijk een nut in de toekomst, maar gaat in dit scenario wat verloren, het doel wat hier gegeven wordt (aan het ontleden van het beest) is daarmee nogal vergezocht. Die 8 minuten lijken door Del Toro wel heel fraai te zijn gerekt waarbij helaas niet de volle lengte van een film lijkt te zijn gehaald. Daarom lijkt Del Toro het verhaal aan te vullen met zaken die als onsamenhangend in het oog springen en joolstein al aanhaalde. En het zijn net die onsamenhangend lijkende elementen die dus niet in de short zitten. Toevallig.

Dat de naam Jeunet hier al is gevallen is uiteraard ook pure toeval. Want nadat de regisseur van The Space Between Us (2015) de trailer zag en contact opnam met Del Toro bleken alle gelijkenissen te komen door... jawel... toeval. Dat het verhaal, de scenes, de volgorde van de scenes, de gebeurtenissen, de locaties, de personages en hun persoonlijkheid overeen komen berust dus op louter toeval. Een verontrustende boodchap want het kan je dus gewoon overkomen: geraakt worden door de bliksem terwijl je uit een vliegtuig valt die door een meteoriet is geraakt op het moment dat je de loterij wint.

Los van de vraag of het plagiaat of toeval is (oordeel zelf, de short is op YouTube te zien, maar het is dus een spoiler voor wie deze film niet heeft gezien) moet ik bekennen dat ik niet warm werd van de film. Waar de short wel coherent is mis ik dat in deze puur toevallige zeer gelijkende versie van Del Toro. Best grappig en toevallig dat wat in de short niet wordt uitgediept (uit tijdgebrek) ook in de lange versie niet wordt uitgediept (uit creativiteitsgebrek?).

Visueel een mooie film hoor, maar ik vrees dat Del Toro niet langer in mijn top 10 regisseurs kan blijven, al blijft El Laberinto del Fauno (2006) met kop en schouders uit boven alle andere films uit steken. Maar alles wat die film wel heeft, heeft deze film niet.

Een leuke film met frisse Engelse humor, wel is het veel meer komedie dan horror (de aanwezige horror is alleen komisch bedoeld). Het deed me in de verte denken aan Warm Bodies (2013) maar dan zonder de romantische insteek en veel minder serieus. Een maffe en fijne wegkijker dus. 3*

De aanduiding "alle leeftijden" geeft eigenlijk al aan dat dit vooral een film is voor de allerkleinsten. Door de vele nominaties (o.a. Oscars en Golden Globes) was ik wel benieuwd naar deze animatie. Op zich ziet het er allemaal leuk uit, maar het is duidelijk vooral gericht op kleine kinderen. Voor volwassenen vind ik persoonlijk dat het niet echt iets te bieden heeft. 2,5*

Leuke film die 90 jaar later nog steeds fris aanvoelt. Opvallend hoe origineel en inventief sommige scènes zijn. In slechts 45 minuten weet Keaton hier een in alle opzichten volwaardige film neer te zetten, met een goed script waarin ruimte is voor een rode draad (het detectiveverhaal), humor, actie, spanning, een romance, een fraaie montage (de bioscoopscène), stunts, enz. Kortom, een film die van het scherm spat. Erg knap om in zo weinig tijd zo ontzettend veel te stoppen (teveel om op te noemen) op een manier die ook nog uitstekend werkt. 4*

Mede door het krachtige begin en het verhaal wat me bleek aan te spreken had ik het eerste uur de 5* op het oog. Samurai-films zijn eigenlijk niets voor mij en daardoor trok deze niet mijn aandacht. Maar dit verhaal gaat over een arm dorp die zich tegen dieven wil beschermen, en dat vind ik weer wel interessant. Filmisch valt er werkelijk niets te klagen. De dialogen zijn ontzettend krachtig, al is daarvoor een goede ondertiteling wel een must. Alles oogt realistisch en de samurai's weten in hun rol te overtuigen.

Maar... dat geldt helaas niet voor alle personages, zo zijn er twee die overdone zijn, enerzijds is dat die zotte samurai, en anderzijds is dat niet zozeer één personage, maar meer een klein groepje personages, namelijk het bange deel van de boeren wat nogal wordt overdreven. Het was leuk geweest als zulke karaktertrekken even als comic relief voorbijkwamen maar ze worden helaas de hele film doorgezet. Zonde, want anders kon het misschien wel zo in mijn top 10 binnenkomen. Desondanks is dit verplichte kost voor elke filmliefhebber, en de drie uur vliegen zo voorbij. Degelijke 4*.

Een film waar je voor moet gaan zitten, want zowel qua tijdsduur als qua thema is dit wel een zware film om naar te kijken. Het eerste wat in me opkwam bij het zien ervan is hoe verkeerd gekozen de term "onmenselijk" wel niet is als men dit soort misdaden wil omschrijven, want ze zijn allemaal door (vele) mensen begaan. En op kleinere schaal was dit niet de eerste en ook niet de laatste genocide wat gepleegd is, of het moslims zijn die door Serviërs worden geliquideerd, of Armeniërs door Turken, of Maya's door Spaanse kolonisten, het komt allemaal wel op hetzelfde neer. Al is het waarschijnlijk veel geruststellender om onszelf wijs te maken dat dit een eenmalig iets was waartoe de mens niet in staat is, behalve "deze ene keer" dan.

Lanzmann heeft denk ik geprobeerd om met veel detail een soort gefilmde encyclopedie te maken. Qua onderwerp is het uiteraard erg heftig, maar een vlekkeloze documentaire is het niet geworden. Er is veel herhaling van beelden en verhalen nodig om de 10 uur te vullen, sommige beelden werden zeker 3x maal getoond, zoniet meer. En wat hier al vaker is genoemd: het vertalen had men middels ondertitels kunnen weglaten. Daardoor had men vermoed ik wel minstens een uur of twee uit de film kunnen knippen zonder dat ook maar iets van de essentie verloren gaat. Qua structuur, of gebrek aan, overtuigt het ook niet, het komt net te willekeurig over wanneer van het ene thema, plaats of periode naar een andere wordt geswitched, sommige verhalen werden ook niet afgerond (zoals het verzet binnen Auschwitz). Ondanks die gebreken hield het begin me wel 3 uur lang aan de buis gekluisterd, maar 10 uur naar zulke ellende kijken is wat teveel van het goede, helemaal wanneer je merkt dat het ook veel korter had gekund.

Inhoudelijk is het wel interessant. De film laat (indirect) zien hoe makkelijk het kennelijk is om mensen te laten samenwerken aan het bereiken van de meest inktzwarte doelen, zolang men het maar zakelijk en afstandig verkoopt en mensen zich niet verantwoordelijk voelen voor wat er gedaan wordt. Die zakelijkheid was kennelijk nodig om de focus op het doel te houden (het verwerken van x "stukken") en niet de slachtoffers als mens te zien. Ik denk dat er weinig verschillen zijn tussen de zakelijke en technische aanpak in een slachthuis en in deze vernietigingskampen. De ene doet alleen maar zijn werk als machinist (en dan krijg je ook nog zo'n fijn flesje wodka voor als bedankje!), de ander doet alleen maar de dienstregeling, weer een ander zamelt de mensen bij elkaar, enz. Zo werken ze allen mee aan iets waar ze achteraf van zeggen dat ze daar niet aan hadden willen meewerken, of niet wisten dat ze daaraan meewerkten (hoe ongeloofwaardig dat ook klinkt), maar kennelijk niet de ballen hadden om afstand van te nemen (als dit je baantje is, en je wil niet meewerken, dan hoef je alleen maar een ander baantje te zoeken, of je minstens zo nu en dan ziek te melden, heldendaden zijn niet nodig lijkt me).

Verder interessant om te zien hoe het 'doorgesneden keel'-gebaar wat naar de treinen werd gemaakt kennelijk een hele andere bedoeling had (als waarschuwing) dan in veel films wordt getoond. Aan de andere kant vraag ik me dan af wat voor nut zo'n waarschuwing dan heeft, als het inderdaad als waarschuwing was bedoeld. Andere anekdotes vond ik de "default" van de Grieken toen ze niet voor de Duitse transporten betaalden (alsof zij die hadden besteld), of de weerzinwekkende gelijkenissen tussen hoe Joden toen en asielzoekers nu binnen Europa worden behandeld. Niet alleen zijn de "concentratiekampen" en muren van prikkeldraad anno 2015/2016 weer helemaal terug, in sommige landen wordt ook het ontnemen van de bezittingen van mensen die voor terreur vluchten goedgepraat om daarmee het verblijf te bekostigen, net als bij Joden hun bezittingen werden ontnomen om daarmee deze hele operatie te betalen. Weerzinwekkende overeenkomsten dus, ook nu vinden dus dit soort mensonterende gedragingen gewoon plaats. Alleen vergassen dat gebeurt nu niet, maar als mensen die voor terreur vluchten in de oceaan verdrinken daar ligt men ook niet echt wakker van.

Voor mij was deze film dus vooral een interessante (maar ook deprimerende) reflectie op de duistere kanten van de mensheid. Een ruime 3,5*.

5*

Ik vond het toch wel een eye-opener. En als je kijkt naar de miljarden belastinggeld die vloeien naar de banken, de privatiseringen in Griekenland, Portugal, enz. zien we dat wat in de film wordt verteld steeds gewoon gaande is.

Deze Chaplin kwam op mij nogal doorsnee over, in vergelijking met zijn andere films kent deze een (inmiddels) vrij standaard oorlogsverhaaltje. Vandaar mijn 2,5*. Het stukje met de "boom" was erg leuk, en ook het stukje in de ondergelopen barakken, maar de rest is iets te doorsnee slapstick voor mijn gevoel. Door de korte duur kijkt het wel lekker weg. Niet de beste Chaplin, maar wel leuk om een keertje gezien te hebben.

Voor mij is deze de beste uit de reeks, mede te danken aan Puss in Boots die de show steelt. De film met de kat als hoofdpersoon (Puss in Boots - 2011) was een heel stuk minder en viel erg tegen. Ook met de Shrek-reeks gaat het na Shrek 2 bergafwaarts. Shrek 2 kent een leuke humormix die jong en oud aanspreekt en heerlijk wegkijkt. 4 a 4,5*.

Op zich een degelijke thriller, maar een beetje vreemd in het Black Mirror-universum. De technologische dreiging die de film toont (een virus die je webcam overneemt) is niet echt toekomst, maar behoort al vele jaren tot het heden en is dus niet bepaald meer een eye opener. Geen visie op een potentiële toekomst in deze film, en dus ook helemaal geen science-fiction deze keer. Raken de ideeën achter de serie op? 3*

De remake (2008) zag ik destijds in de bioscoop, en daarvan kon ik me alleen herinneren dat het ging over iets met schaduwen/geesten die op foto's verschenen. Ik gaf het twee sterretjes dus echt onder de indruk was ik niet.

Dit origineel is een stuk aangenamer, het verhaal is wel heel erg basaal, nergens wordt het gedurfd of weet het te verrassen, maar het doet ook weinig fout en is keurig sfeervol. Wel is het zo dat ik het een dag later alweer bijna ben vergeten. Een magere 3*. De remake was duidelijk overbodig.

Mijn 7de Iraanse film haalt het scoregemiddelde van dit land flink omlaag, tot nu toe had ik alleen 4* of hoger gegeven, met een 3,5* als uitzondering. Maar Sib komt jammer genoeg echt niet in de buurt.

De film gaat over het waargebeurde verhaal over een dorp die een maatschappelijk werkster inschakelt omdat een ongeschoolde bejaarde man en diens blinde vrouw hun twee (gehandicapte?) dochters altijd in huis opgesloten houden. In een land zonder basiszorgvoorzieningen en vrouwenrechten lijkt dit me overigens eerder de norm dan de uitzondering. Dit verhaal was aanleiding voor de regisseuse om een film te maken. Er wordt daarbij een dun fictief plotje uitgewerkt die de bewuste personen uit het verhaal moeten spelen. Door het belabberde acteerwerk merk je snel dat je te maken hebt met een niveau vergelijkbaar met de toneelvoorstelling van basisschoolleerlingen. Visueel kun je wel merken dat deze destijds 17-jarige dame komt uit een familie filmmakers, camerawerk en enscenering zijn sterk, maar het verhaal haalt dat niet.

Dat het op ware feiten is gebaseerd geeft snel het gevoel dat je naar een quasi-documentaire zit te kijken, die me ook gelijk aan Las Hurdes (1932) van Buñuel deed denken. En dat is geen compliment, want Las Hurdes is een nepdocumentaire die de bewoners van een dorp misbruikt om een schokkende docu te maken door ze als barbaren weg te zetten. Zo ver gaat het hier niet, toch heb ik het gevoel dat men wel deze mensen heeft gebruikt. Bijvoorbeeld op het moment dat de vader, die totaal niet kan acteren, het krantenartikeltje te zien krijgt lijken de tranen en de schaamte 100% echt. Het lijkt wel of men deze reactie op camera wou forceren door de man daarmee in beeld te confronteren. Ook de scene waarin de zoekende blinde vrouw door een kind met een appel wordt geplaagd is niet echt 'mooi' te noemen. Of als men de man insluit en dwingt om de tralies van zijn voordeur door te zagen. Teveel geforceerde exploitatie van het leed van zwakkeren door de filmmakers waar deze film het van moet hebben wat mij betreft.

In die zin is deze film totaal niet representatief voor de Iraanse cinema, ook van kritiek op het regime o.i.d. waardoor je met kindacteurs de censuur zou omzeilen is geen sprake. De film toont Iran als een land met een 'moderne' maatschappelijk werkster die opkomt voor deze kinderen, wat ik me in het echt nauwelijks kan voorstellen. Ik zou niet weten wat de Iraanse overheid in deze film zou moeten censureren, integendeel, het lijkt wel de regering te willen pleasen. In Iran worden zulke censuurgevoelige films zeker wel gemaakt, maar deze valt daar niet onder. Het enige raakvlak met andere Iraanse films is dat kinderen de hoofdrolspelen, maar daar houdt elke vergelijking wel op.

Een kleine 2*.

Prima waargebeurde maffiadrama. Deze is voor mij stukken beter dan films als The Godfather. In deze film heb je geen charismatische maffiosi met zware stemmen die de film dragen, maar echte criminelen en een meisje die in dat milieu is opgegroeid. Wellicht daarom niet zo stoer als maffiafilms uit Hollywood, maar deze ligt denk ik een stuk dichter bij de waarheid dan die films.

Eerlijk gezegd heb ik me niet aan de acteerprestaties gestoord, vond ze wel goed acteren. Alleen de moeder en de huilscènes wisten me niet te overtuigen, maar voor de rest vond ik het acteerwerk in orde. De personage van de moeder daar kon ik helemaal niets mee, haar handelen vond ik niet te doorgronden, wellicht was ze ook echt zo.

De film is trouwens de dramatisering van de docu Diario di una Siciliana Ribelle (2002) van dezelfde regisseur. 3,5*

Voor een komedie en roadmovie vond ik het tempo toch wel aan de lage kant. Dat de film nogal vaak in herhaling valt met het wijnproeven en het boek draagt bij aan dat gevoel. Vooral het aanloop, dat zowat het eerste uur in beslag neemt, had een stuk korter gekund.

Een film met een prima acteerwerk en mooie beelden, maar dat was niet genoeg om mijn aandacht bij te houden, en dan vooral gedurende dat eerste uur. Gelukkig komt de film daarna wel op gang, valt er ook meer te lachen, en is het prima wegkijken. Maar het eerste uur, zonde.

Bijzondere en zware Haneke. Het begon erg costumbristisch, met een vertoning van alledaagse handelingen zoals het wassen van je auto, ontbijten, of boodschappen doen. Dit gaat ook wel een behoorlijke tijd zo door, waardoor ik pas na de helft begon te begrijpen wat precies de bedoeling was van al die langdradigheid. En dat was natuurlijk bedoeld om de alledaagse sleur uit te beelden, en om het bij de kijker door te laten dringen. En niet alleen de sleur, maar ook de zinloosheid van het bestaan (die zomaar op een snelweg abrupt tot een eind kan komen), van carrière maken (om vervolgens afgedankt te worden), van schijnvertoningen (het perfecte gezin), materialisme (mooie schone auto), etc. De mens wordt in deze film door de (zwarte) bril van Haneke afgebroken tot een radertje is een zinloos en steeds repeterend proces.

Dit inktzwarte beeld is (gelukkig) erg eenzijdig, de film doet je haast vergeten dat er in het leven ook wat te genieten valt. Hoe dan ook heeft de film een duidelijke boodschap die via deze bijzondere methode van Haneke bij de kijker doordringt.

Inderdaad zoals mijn voorganger aangeeft is het een film voor gevorderde kijkers, bij voorkeur met enige bagage, en zeker niet iets luchtigs voor een gezellig avondje met popcorn op de bank. Een ruime 3,5 voor deze eigenzinnige en kunstzinnige film.