Opinions

Viel me ontzettend tegen. Qua verhaal had het weinig met Star Trek te maken, en veel met elke doorsnee hollywood kasspekker. Werkelijk alle clichés uit zulke films komen er in voor, good guy-bad guy, verstand op nul, hoop explosies, hoop vechten, veel naar beneden donderende acteurs in bijrollen, springen van het dak van het ene (vliegende) auto naar het andere, etc. Ook mag natuurlijk het blondje en de overbodige blootscene van 1 seconde niet ontbreken, maar dan wel soft en in ondergoed zodat de kassa het geld van de jonge kijkers niet hoeft te weigeren.

Verhaaltechnisch klopt er weinig van, het script dient alleen maar om de actiescenes aan elkaar te breien. Wat mij betreft is dit toch de slechtste van de reeks, puur bedoeld om de kassalade te spekken.

Ik geef het twee dunne sterretjes, maar het heeft alle clichés wat de massa van een doorsnee hollywood sequel tegenwoordig mag verwachten, dus verwacht ik dat deze 2 sterren wel onder het gemiddelde zullen zitten. Op IMDB scoort het belachelijk hoog.

Fijne film die de serie behoorlijk trouw is, in tegenstelling tot de meer recente Star Trek-films. Deze film kent een bijzonder uitgangspunt: wat als buitenaards leven niet mensachtig is maar uit een andere intelligente diersoort bestaat, zoals walvissen? En wat als die walvissen, die kilometers ver door het water kunnen communiceren, al eeuwen via het heelal in contact zijn met soortgenoten zonder dat we het weten? In deze film zijn walvissen in de 23ste eeuw uitgestorven, en sturen hun soortgenoten een sonde naar de aarde om hun lot te onderzoeken. Die sonde vormt een bedreiging voor de aarde waardoor de crew van Captain Kirk moet reageren. Met Arrival (2016) nog vers in mijn achterhoofd deed het communicatievraagstuk mij aan die film denken.

The Voyage Home is een boeiende Star Trek-film geworden die de fans van de diverse series moeilijk kan teleurstellen. Een van de betere, zoniet de beste, wat mij betreft. Ruim 3,5*. Met de recente Star Trek-films is er wel een groot verschil, als je zo'n (actie)film verwacht dan kan dit wel op een teleurstelling uitlopen.

De eerste helft beloofde niet veel goeds, het is een erg atypische Star Trek die gelukkig in het tweede deel een beetje bijtrekt. Qua verhaal (zoektocht naar... God), overbodige humor, een enkele losse actiescene en de aandacht voor gadgets staat het aardig af van wat je van Star Trek mag verwachten. Een kleine 2,5* voor deze film die me niet bij zal blijven, een van de minste van de oude Star Trek-films.

Een van de betere Star Trek-films wat mij betreft, komt ook erg dicht in de buurt van de TV-serie The Next Generation. Dit in tegenstelling tot de nieuwste Star Trek-films die vooral voor veel actie en spektakel kiezen. In die zin zal het de fans van de serie denk ik niet tegenvallen. Het had zomaar een aflevering uit de serie kunnen zijn geweest, met als enige verschil de "Borgkoningin" die voorzover ik weet in de serie niet voorkomt. Ruim 3*

Prima Star Trek-film. Inmiddels heb ik meer dan de helft van die films gezien en dit is de enige die bij mij boven de 3* uitkomt. Het script is goed uitgewerkt en onderhoudend, qua stijl en verhaal is het (in tegenstelling tot de meeste Star Trek-films) ook erg trouw aan de serie. Misschien dat het daarom zo laag scoort, omdat het meer de Star Trek-fans zal aanspreken dan diegenen die de serie niet hebben gevolgd. Misschien voldoet het ook niet aan ieders verwachtingen omdat het zich grotendeels op en nabij een planeet afspeelt in plaats van alleen in de ruimte.

Het schijnt dat de critici het destijds afschreven als "ouderwets", wellicht omdat het zo trouw aan de serie is. Hoe dan ook heb ik geen zin om de critici na te kakelen, en zeker niet wanneer ze de plank flink misslaan. Het "slechte" aan deze film is dat het niet boordevol actiescènes zit die dun aan elkaar zijn geknoopt, in die zin is het zeker "ouderwets", in plaats daarvan krijgen we een tradionele Star Trek waar het verhaal een belangrijke rol speelt en goed in balans is met de spanning en de actie. Verder is het qua acteerwerk, montage, CGI, etc. prima in orde. Leuk ook om scifi te zien dat inmiddels realiteit is geworden, en daarmee bedoel ik de drones.

Prima Star Trek-film! 3,5*

Deze straight to DVD-film is een soort van low budget fan-made spin-off op Star Trek. Uitgangspunt van Of Gods and Men is dat een vijand van Kirk terug in de tijd gaat om de geboorte van Kirk te verhinderen, hierdoor ontstaat er een soort van dystopisch universum waar de federatie (en haar principes) niet bestaat en er daardoor ook geen vrede heerst tussen de diverse volkeren.

In de film doen tot mijn verbazing wel een aantal bekende gezichten mee, maar het verhaal is (vooral aan het begin) karig, dat geldt ook voor de costuums en al helemaal voor de special effects, al moet ik bekennen dat de gevechten tussen de diverse ruimteschepen in de slotfase van de film wel knap gemaakt zijn en mooi uitzien. Halve sterretje extra daarvoor, het laatste half uur is absoluut het beste. De povere effecten daarbuiten geven het wel de jaren '60-look van de allereerste serie.

Met liefde en weinig middelen gemaakt, vooral geschikt voor Star Trek die-hards die weer eens wat anders willen zien en het fan-made en low budget aspect voor lief nemen. Dat laatste is een must om deze film te kunnen waarderen. 2,5*

De zoveelste Star Trek die wat mij betreft niet kan tippen aan de serie. Het eerste wat me opviel waren de relatief slechte visuele effecten, vooral als je het bijvoorbeeld met Star Wars uit diezelfde tijd vergelijkt. Met name de astronaut die zo nodig steeds doelloos door de ruimtebeelden moest zweven zag er vreselijk nep uit, alleen al door die weg te laten zou het beeld een stuk fraaier zijn geweest. Die "entiteit" zag er weer wel fraai uit. De special effects waren genomineerd voor de Oscar, maar Alien won (terecht).

Het verhaal was niet slecht, al leek het toch weer op een doorsnee aflevering uit de serie, maar dan uitgerekt met wat minder tempo. Het einde, en dan vooral het:

Aardig om een keer gezien te hebben, vooral voor de fans. 2,5*

Hoewel ik geen fan ben van de good guy - bad guy insteek bij Star Trek-films was deze toch wel erg vermakelijk. De echte Star Trek sfeer is goed voelbaar en de film is volledig trouw aan de reeks. Naast de hoofdrolspelers kent het genoeg interessante bijrollen en subplots. Een van de betere Star Treks, 3,5*

Goede SF-film, met een prima plot en vrij goed acteerwerk, zeker in vergelijking met de nieuwste reeks Star Wars-films. Episode V weet ook dit niveau te evenaren, en heeft ook wat meer actie dan deze. Op de special effects valt er niets aan te merken, helemaal niet als je beseft dat deze film in 1977 is gemaakt. Ik kan me goed voorstellen dat deze films veel fans hebben gemaakt.

Zware tegenvaller na Episode V gezien te hebben.

Tegenvallend, met matige CGI en matige acteerprestaties. Het begin, o.a. met die vliegende autootjes, deed me aan The Jetsons denken, en sommige aliens leken wel ontsnapt uit Ghostbusters.

Het tienerliefdesdrama leek me een mislukte poging om dat te bereiken wat de Twilight saga jaren later wel is gelukt. Men had het een en ander best kunnen uitknippen, dan was de aanloop minder langdradig, de film een stuk korter, en had het hoger gescoord.

De dialogen bevatten genoeg clichés, en veel scenes zijn te voorspelbaar. Als deze film niet de naam Star Wars droeg zou het een stuk slechter scoren.

Dit blijft een goede SF-film. De film is lekker compleet, met actie, spanning, een goed verhaal, onderlinge relaties, en natuurlijk goede science fiction scenes in de ruimte. De buitenaardse wezens zijn natuurlijk gedateerd, en dat is even wennen aan het begin, maar heb me daar niet aan gestoord. Ik zie dit liever dan moderne SF-films met sublieme beelden maar zonder enige inhoud.

Dit is de eerste oude Star Wars die ik opnieuw bekijk. Op naar deel IV en VI (en de rest).

Ik las vaker dat deze Star Wars misschien wel de beste is van de eerste drie (nrs. 4, 5, en 6), en ik moet zeggen dat de teleurstelling wel groot was toen bleek dat het bij lange na niet aan die verwachting voldoet. Dit deel is een vrij kinderlijke variant die me meer aan een doorsnee aflevering van The Muppet Show dan aan Star Wars deed denken. Niets bijzonders, heel mager en flauw eigenlijk. 2*. Prima voor teens en kids, dat lijkt me toch wel de doelgroep, maar niet Star Wars-fans hebben hier volgens mij weinig te zoeken. Bij de eerste twee (delen 4 en 5) kon ik de charme ervan nog wel inzien, maar bij deze is dat helemaal zoek.

Lijkt een soort van remake/reboot van de originele delen. In die zin geslaagd maar het blijft meer van hetzelfde, al is het verhaal nu zelfs simpeler geworden. Het gaat in deze film vooral om de beelden en de actie. Soms heeft het wat trekjes van Guardians of the Galaxy, wat op zich positief is. Het blijft een product voor de fans, en als niet-fan weet het me net als LOTR niet te grijpen. Wel fijn dat je deze net als het eerste echte deel uit 1977 zonder voorkennis van het verhaal kunt bekijken. 2,5*

Best een leuke film, met een epische sfeer en lekker onderhoudend. Dat maakt veel goed, de humor is wat flauw en het script wordt in (te) snel tempo afgewerkt, ook het acteerwerk en de dialogen zijn niet best. Die tekortkomingen worden echter wel aardig gecompenseerd: de film is vermakelijk, boeiend, redelijk spannend, als geheel voelt het ook redelijk fris aan, en het bevat de juiste hoeveelheid actiescènes.

Typisch een "had beter gekund"-filmpje, maar zeker vermakelijk genoeg voor een dikke 3*, bijna 3,5*.

Een kleine film, en wel eentje die leuk en luchtig is en fijn wegkijkt. Het kent een lekker rustig tempo en heeft ook enige diepgang wat betreft menselijke reacties en interacties. De drie hoofdrolspelers dragen de film en van de korte duur wordt elke minuut benut. Drama en komedie zijn mooi in evenwicht. Richting de 3,5*.

Een soort van Brits drama van Frans komaf. De film kijkt doorgaans lekker weg al mist het voor mijn gevoel de puntjes op de i, o.a. qua acteerwerk en originaliteit. De hele stijl doet vooral aan soortgelijke Britse films denken, waarin de hoofdpersoon uit een lager milieu komt en wat te verduren krijgt, met een wat deprimerende achtergrond. Aardige film, maar zoals eRCee al aangaf, zonder onderscheidend vermogen, en af en toe iets te gemaakt.

3*

Een degelijke film met degelijk acteerwerk, met name van Julianne Moore en Kristen Stewart. Vooral interessant denk ik voor wie wil kennismaken met zo'n slopende ziekte. Het script is verder wel oké, maar had wat meer inhoud mogen hebben, het is allemaal net teveel rechttoe rechtaan, en bij zo'n voorspelbare film is dat erg jammer als het niets meer te bieden heeft. De film duurt in die zin geen seconde te lang want uit het eenvoudige verhaal waarvoor hier is gekozen valt er niet meer uit te halen. De rol van de echtgenoot is hier al vaker aangehaald, het voelt nogal kil en onnatuurlijk aan. In zo'n situatie kun je denk ik als liefhebbende echtenoot niet zo afstandig en calculerend reageren zoals hij doet (vooral het verhaaltje over de verhuizing vanwege zijn carrière is volstrekt misplaatst, al wordt zo'n cliché waarschijnlijk in Amerika wel meer geaccepteerd/gerespecteerd (carrière vóór het gezin). 3*

Wel aardig, maar de redenen van de status van deze film ontgaan mij volledig. Het begin is maar moeizaam, pas na een minuut of 45, als ze eenmaal in de trein zitten en het kaartspelletje begint, wordt het interessant. Acteerwerk is prima, en het verhaal is wel aardig, maar bij gebrek aan andere opvallende kwaliteiten zat ik de hele tijd te wachten op die enorme twist die de score dan zou rechtvaardigen, maar die kwam niet... Het is allemaal behoorlijk rechttoe-rechtaan en het verloop laat zich redelijk raden. Ook de geloofwaardigheid is niet zo sterk als wordt beweerd.

Dus voor mij een beetje een raadsel wat hier nou zo geweldig aan is. Een kleine 3*

Destijds in de bios gezien en onlangs herzien omdat ik het einde me niet meer kon herinneren. Blijft een prima film, de opbouw is niet heel bijzonder ondanks het tamelijk originele verhaal (een man wordt onder hypnose gebracht waarna hij nachtmerries krijgt en beelden ziet), maar naarmate het vordert wordt de film beter en beter, en het einde stelt niet teleur. De 3,5* blijft staan.

Intelligente, onhollywoodiaanse, zwarte thriller met behoorlijk wat gothic tintjes. Het zou fijn zijn als dit een begin van een trend wordt en Hollywood meer filmhuismateriaal gaat leveren. Maar ik ben bang dat dit alleen bereikt kan worden als Hollywood meer onhollywoodiaanse regisseurs uit het buitenland binnenhaalt, zoals hier het geval is.

Aanvankelijk vond ik in de film het vrijwel continu snel overschaleken naar andere scenes een beetje wennen, maar op den duur heeft het juist een toegevoegde waarde. De fotografie en decors zijn uitstekend, zo ook de acteerprestaties. Alleen Kidman levert veel expressie in door al die botox, zonde.

Vrijwel elke minuut gebeurt er wel iets, zeer knap om dat bijna 100 minuten lang vol te houden, er zijn geen saaie of trage stukken te bekennen. Al met al een hele degelijke film, al is het niet eentje die bij iedereen in smaak valt.

Verstand op nul actiethrillertje, de vrij simpele poster zegt eigenlijk alles. Veel actie en niet bij nadenken. Als actiefilm balanceerde het wat mij betreft steeds op het randje tussen vrij slecht en net te doen, al neig ik toch naar het eerste, vandaar 1,5* voor deze film. Wel aardig voor de echte actieliefhebbers denk ik.

Zeer rustige film over een streng religieuze familie uit Texas. Qua geloof is deze film een stuk authentieker dan andere religieuze films die in clichés gaan hangen of aan de oppervlakte blijven. Vooral de woorden van de moeder van het gezin maken indruk. Minpunt is wel dat het aan de lange kant is voor het weinige wat er in de film te beleven valt. De dagelijkse bezigheden komen niet verder dan geiten melken, bidden en, hoe kan het ook anders in Texas, schietoefeningen en rodeorijden.

Daar moet je het als kijker mee doen, waarbij ik zelf de religieuze raad van de moeder het hoogtepunt vond. In die zin is het jammer dat de focus van deze quasi-docudrama vrijwel uitsluitend gericht was op de oudste dochter, juist de moeder lijkt me het meest interessante personage uit dit gezin. Ander minpuntje is dat de plotomschrijving overdrijft met het laatste zinnetje (dat Sara in een geloofscrisis belandt), die 'crisis' is er nauwelijks en daar wordt ook nauwelijks aandacht aan besteed. Tot slot voelde de allerlaatste scene (meisje in bruidsjurk) overbodig en misplaatst aan. 3* voor het geheel, maar ik denk dat de regie teveel was gefocusd op het fictieve verhaal wat het wilde vertellen en daardoor de veel interessantere realiteit niet altijd heeft weten vast te leggen.

Matige kinderanimatiefilm. Het idee erachter is erg leuk en daar hadden ze best wat mee kunnen doen. Helaas komen ze niet verder dan een soort van short met dat idee welke volgepropt wordt met onzinnige stukjes om de tijd te vullen. Veel dialogen ook voor een animatie, slechte nog wel, die bijna net zo irritant zijn als die groene... duif (?). 2*, op het randje. Jammer van het leuke idee, verdiende een betere film.

Fraaie docu over films met kinderen in de hoofdrol. Middels ruim 50 films komt 90 jaar aan filmhistorie voorbij, de oudste die in de docu voor komt is The Kid (1921) en de nieuwste Moonrise Kingdom (2012). Van de 50 films heb ik een stuk of 10 gezien, maar de docu is duidelijk te kort om alle toppers in dit genre aan bod te laten komen.

Zo miste ik zeker een stuk of 20 films. Films zoals Turtles Can Fly (2004), Cría Cuervos (1976), Sonagi (1979), Marcelino Pan y Vino (1955), Birth Certificate (1961), The Children of Heaven (1997) hadden hier absoluut niet mogen ontbreken, en dit is maar een kleine greep uit films die ook in deze docu een plaats verdienden. Al met al is het wel een prima docu om goede films met sterke kinderhoofdrollen te ontdekken, al is het verre van compleet. 3,5*

Met de "gerestaureerde" versie van het "National Film and Sound Archive" zijn de resten van deze film redelijk goed te volgen (hier te zien op youtube, 32 min), al gaat men snel door de ontbrekende gaten heen. Valt op dat het script best goed is, volgens IMDB is dit een misdaaddrama, tegenwoordig denk ik dat hier ook de genre Western bij past. Ik vroeg me af of er nooit een remake van was gemaakt, maar er bestaan ook andere films over de Kelly Gang, te vinden op IMDb met die zoekterm.

Jammer dat ook een deel van de overgebleven resten (naar het einde toe) ernstig beschadigd is, waardoor het op momenten niet te bekijken is. Op basis van het script en de overgebleven beelden kom ik op 4* voor (de resten van) deze film.

Deze film heeft best een aardige inleiding, dat deed me qua stijl aan Sin City denken maar dan in kleur. Het lijkt me helder dat het in deze fantasy niet draait om een verhaal dat sluitend en logisch in elkaar steekt, integendeel. Het plot, voorzover aanwezig, is flinterdun. Het lijkt qua opzet veel op een computergame: een korte intro die je voor lief moet nemen, een quest met enkele voorwerpen die je moet zien te bemachtigen, en schieten maar.

De eerste maal dat er een uitstapje naar de fantasiewereld plaatsvindt was wel aardig, de manier waarop was wel erg flauw (een 'dansje'???). De uitstapjes die daarop volgen vond ik helaas meer van hetzelfde, waardoor het snel ging vervelen. Zonder nieuwe originele elementen werd het snel een herhaling van zetten, waardoor ik niet verder kom dan 2 sterretjes.

Op zich een vanwege het onderwerp interessante film, ook al begint het nogal slap. Het duurde bij mij in ieder geval wel even voor ik in de film zat. Het blijf hoe dan ook een tamelijk afstandige film, al zijn er wel momenten die een uitzondering vormen. De personages hadden ook wat beter uitgewerkt kunnen worden. Een brave film die behalve het onderwerp niets nieuws brengt in het landschap van films over mensen die voor hun rechten opkomen. Aardig om een keer gezien te hebben. 3*

Redelijke typische Amerikaanse film gebaseerd op een onafgemaakte roman, welke ik vermoed wel beter is dan de film. De eerste twee delen van het roman Tempête en Juin en Dolce vormen Suite Française, waarbij de resterende drie delen nooit zijn geschreven. Mijn interesse ontstond door het zien van het veel betere Franstalige romantisch oorlogsdrama Le Silence de la Mer (2004), welke ook uit twee verfilmde verhalen bestaat waarvan een verdacht veel raakvlakken heeft met de uitgangspunten van Suite Française. Ik vermoed daarom dat Dolce op z'n minst geïnspireerd is door Le Silence de la Mer, wat in hetzelfde jaar dat Dolce werd geschreven en als soort van verzetspamflet illegaal werd verspreid. Die film bestaat, net als deze, ook uit twee verhalen, namelijk Le Silence de la Mer en Ce Jour-là.

Als film vond ik het echt jammerlijk dat Suite Française zo oogt als een goedkope Amerikaanse film, pover camerawerk wat alleen hele gemaakte scènes in beeld brengt (met de jeep die 's nachts door het bos rijdt als absoluut cinematografisch dieptepunt), maar het ergste is toch wel hoe alles verschrikkelijk aan de kijker wordt voorgekauwd zodat je zelf niets hoeft te interpreteren, laat staan dat je erbij na zou moeten denken.

Teksten als We don't look at him, we don't speak to him lijken zo uit Le Silence de la Mer te komen, waarbij ze in die film wél inhoud hebben aangezien de vrouw inderdaad niet met de officier praat, terwijl die twee in deze film maar niet van ophouden weten . Suite Française voelt daardoor aan als jatwerk en als een oppervlakkige en slechte verfilming.

Wie een film wil zien waar de chemie tussen het meisje en de officier van het scherm spat kan ik alleen maar aanraden om Le Silence de la Mer (2004) te bekijken, een film die overigens diverse prijzen ontving. Voor wie liever kijkt naar films waar alles aan de kijker netjes wordt uitgelegd is dat wellicht een minder geslaagde optie, in die film moet je namelijk wel de vele stiltes interpreteren en tot je door laten dringen. Suite Française krijgt van mij hele dunne 2,5*.

In Le Silence de la Mer moet je overigens geen oorlogsactie verwachten, dat is (net als deze film) een romantisch oorlogsdrama. De luchtaanvallen op vluchtelingen die wel in Suite Française voorkomen, evenals in het prachtige Jeux Interdits (1952), werden trouwens eerst door de Duitse en Italiaanse (o.l.v. Mussolini) luchtmacht in het Spanje van Franco met zijn toestemming geoefend, voordat ze o.a. in Frankrijk en Polen breed werden ingezet. De door Picasso vastgelegde aanval op Gernika is daar een voorbeeld van, waar overigens een film over is gemaakt die dit jaar uitkomt: Gernika (2016).

Aangenaam verrast. Door de ongelukkig sullige titel volledig aan mijn aandacht ontsnapt. De film gaat over de piloot die zijn passagiersvliegtuig in de Hudson in New York enkele jaren geleden waterlandde. Dat klonk voor mij op zich wel interessant maar toen ik ook nog hoorde dat het vooral over verzekeringsgekibbel ging over wie de schade ging vergoeden vreesde ik voor een saaie formulewerkje uit Hollywood. Dat is dus heel erg meegevallen, het gekibbel over de schuldvraag valt best mee.

Wat me meeviel is dat de film de noodlanding vanaf diverse punten belicht, het wordt bekeken vanuit de piloot zelf, maar ook vanuit de omstanders en hulpverleners die erop af gingen om de mensen uit de rivier te halen. Het steeds met beelden teruggaan naar de noodlanding om het vanuit een andere visie te belichten houdt de vaart in een film die anders een saaie rechtbankdrama had kunnen worden. In die zin is dit gewoon een rampen(drama)film. Ook het onderzoeksverhaal rondom de piloot wordt best aardig gebracht, al heb ik grote twijfels over de waarheidsgehalte.

Dat onderzoek vormt het uitgangspunt voor de film, het is schijnbaar waargebeurd maar ik heb er nooit iets over gehoord. Ik heb wel mijn twijfels of het allemaal zo gegaan is, hier lijkt het wel of de instanties de man aan de schandpaal wilden nagelen en dat lijkt me nogal overdreven. Ook lijkt het me erg knullig als bij simulaties vliegtuigbouwers geen rekening zouden houden met het volgen van protocollen of met de human factor. Ik zie dat meer als een dramatisering die ver van de realiteit afstaat. Ook dat geen aandacht wordt geschonken aan wat werkelijk is gebeurd doet de geloofwaardigheid geen goed, de piloot was namelijk begonnen met de procedure voor een waterlanding en kwam tijd tekort om die procedure af te ronden, daardoor kwamen ze niet toe aan het waterdicht maken van de onderkant van het vliegtuig om het langer drijvend te houden, wat schijnbaar met een Airbus wel kan maar door tijdgebrek niet gebeurde. De film gaat hier compleet aan voorbij. En hoe heldhaftig deze film het ook wil brengen, een noodlanding op het water is gewoon een standaardprocedure voor piloten waar ze regelmatig op oefenen.

Als redelijk spannende en mooie drama verdient het een 3,5*, maar omdat deze waargebeurde film het met de waargebeurde feiten niet zo nauw neemt hou ik het op een hele ruime 3*.