Opinions

Om de een of andere reden vond ik deze film minder hilarisch en ook minder hartverwarmend dan toen ik hem voor het eerst zag. Diverse mooie rollen, een prachtige centrale rol van Garrison Keillor als (min of meer) zichzelf, superbe gemonteerd zodat alle personages in dit karakteristieke Altman-ensemble aan bod komen, de grappen van Dusty & Lefty blijven grappig (op de IMDb-quotes-pagina is een aardige verzameling terug te vinden) en aangezien ik bij de films van John Ford altijd een brok in mijn keel krijg van Red River valley lukt dat hier ook wel, maar de emotionele impact van het geheel is de tweede keer gewoon minder. Misschien dat ik bij een derde keer... De duetten van Streep en Tomlin zijn voor mij het hoogtepunt.

        Toch opmerkelijk hoe weinig berichten er staan bij deze laatste film van een gerenommeerd regisseur met zo veel sterren die nog hun laatste kans grepen om met de meester te mogen werken.

DO EEEET!!! NAAAAUW!!!

Ook uniek : een niet te parodiëren film. Wat zou je aan al die gasten nog kunnen parodiëren? Ze zijn stuk voor stuk al totaal over-the-top... en toch eigenlijk behoorlijk indrukwekkend.

Fout? Camp? Tijdloos. Echt geweldig, en hij ziet er nog fantastisch uit ook.

Moet trouwens zeggen dat ik deel 2 ook lang niet slecht vond (hoewel hij maar héél weinig met deel 1 te maken heeft), en dat ik ook aan de Alien vs Predator-films veel plezier beleef. Zou er iets mis met mij zijn? Hoe oud ben ik wel niet?

"He's on safari – and you're the lion." Tja, de verrassing van deel 1 is er natuurlijk al vanaf: terwijl de kijker daar ongeveer evenveel wist als Dutch en zijn mannen, weet hij nu al vóórdat de film begint tegen welke tegenstander de helden vechten, dus moet het plezier nu liggen in het uitwerken van de formule, net zoals je in een vampierenfilm bijna altijd het gegeven tegenkomt dat iemand niet weet waar toch die twee gaatjes in de hals van het dodelijke slachtoffer vandaan komen terwijl je als kijker het personage wil toeschreeuwen: "HEB JIJ DAN NOOIT NOSFERATU EN DRACULA EN INTERVIEW WITH THE VAMPIRE EN BLADE EN TWILIGHT GEZIEN?!?"

        Enfin, het patroon is dus bekend, maar de invulling is naar behoren: de actiescènes zijn lekker over-the-top, het titelpersonage ziet er goed uit, de cast doet het prima (vooral de vet aangezette rollen van Paxton –net zo druk als in Aliens– en Busey –net zo onaangenaam als vrijwel altijd–), en Maria Conchita Alonso vormt de kers op de taart met haar zeldzaam ongeloofwaardige tough street detective : “those officers are bleeding to death! Fuck, they’re dying, man!” – ik heb toch zelden zulk slecht spel gezien, hoewel de Columbiaanse drugsbaron met zijn toneelmatige “What the fuck you’re doing now, man? You’re crazy!” haar nog aardig naar de kroon steekt (maar dat komt natuurlijk omdat hij die zin ondersteboven moet uitspreken). In The running man vond ik Alonso nog een heel aardige verschijning, maar hier zakt ze echt op onvoorstelbare wijze door het ijs.

        Ach, wat kan ik er van zeggen, ik heb nou eenmaal een zwak voor deze franchise, en dit deel vond ik gewoon veel leuker dan verwacht. "you’re cutting off my dick and shoving it up my ass!"

Veel meer comedy-elementen dan in de vorige delen (als je überhaupt bij zulke “losse” delen van een franchise mag spreken), want de dialogen van de bende hangen tegen het absurdistische aan en de meeste personages kunnen aardig met een one-liner overweg. Aan de serieuze kant staat daar tegenover dat dat de Predator zelf (“nou ja, meer een hunter eigenlijk”) uiterst bloederig te werk gaat, dat er nergens grapjes over hem worden gemaakt en dat er talloze doden vallen, zowel door de buitenaardse klauwen en speren als door toedoen van McKenna en zijn mannen die zelf zonder blikken of blozen vele militairen overhoop schieten. Voor wie zijn of haar Predator-films liever met wat minder meligheid opgediend ziet heb ik alle begrip, maar zelf heb ik me (geheel onverwachts) uitstekend vermaakt. (Goede zet trouwens om de film met de drie verschillende plotlijntjes van McKenna, zijn zoontje en de wetenschapster te beginnen, zo wordt alles mooi elegant naar het gemeenschappelijke eindgevecht met de Predator geleid.)

Moeilijk deze film te verdedigen: hij biedt niets nieuws, de personages zijn stuk voor stuk clichématig neergezet en de CGI zijn soms ronduit slecht (die alien dogs of hoe je ze ook wilt noemen...). Toch heb ik er al een paar keer naar gekeken en elke keer vind ik hem toch weer leuk: misschien straalt het plezier van de regisseur erop af, misschien is het de energieke manier waarop de cliché's worden ingevuld, misschien is het de grappige manier waarop het "tien kleine negertjes"-gegeven wordt uitgewerkt, misschien is het de herinnering aan de veel betere oerfilm die door deze film levend wordt gehouden, en misschien is het ook de pret om een lekker vette en ongecompliceerde B-film. Echt goed kan ik hem absoluut niet noemen, maar ik beleef er gewoon elke keer weer heel veel plezier aan (en de twist op het einde met die sympathieke dokter –trouwens wèl erg goed neergezet door Topher Grace– vind ik nog altijd geweldig). "I want off this planet!"

Krankzinnige film waarvan de eerste helft een soort psychologisch Kammerspiel voor twee lijkt te zijn, totdat de ontwikkelingen té bizar en de toevalligheden te onwaarschijnlijk worden zodat er diverse alarmbelletjes gaan rinkelen, waarna in de tweede helft de plot in overdrive gaat en de contouren van een enorme WTF-ervaring langzaam maar zeker duidelijk worden. Tijdreizen is bijna een cliché geworden, maar in deze film gebeurt er werkelijk wat nieuws mee doordat de levens van de personages er zo door ontwricht worden, zodat de opeenstapeling van extreme wendingen mij misschien duizelt, maar ik toch ook emotioneel geraakt word. Los daarvan komt het toch maar zelden voor dat ik bij een film tot de laatste seconden niet weet waar het heen moet gaan of hoe de plot afgewikkeld zal worden, en wanneer dat gebeurt dient de film gekoesterd te worden. Zeer sterk spel van Sarah Snook, maar ook de scènes met de met een pet getooide Ethan Hawke in de wasserette mogen niet onvermeld blijven. Goede muziek ook (van één der regisseurs).

Leuk uitgangspunt en goed gespeeld, maar áls er dan toch een verklaring benodigd is voor deze vorm van tijdreizen (of liever gezegd dit ervaren van "tijdsontwrichting"), dan liever niet via deze moralistische adviezen van een priester. Pluspunt is dat het einde dan weer geen traditioneel happy end is, en dat kwam toch mooi onverwacht binnen). Het ziet er allemaal goed verzorgd uit, en Sandra Bullock doet het prima, maar de manier waarop de "gimmick" wordt afgewikkeld zorgt bij mij toch een beetje voor een domper.

Net als de vorige schrijvers hier ervaar ik Norman Wisdom als afwisselend irritant en vermakelijk, en deze film is daarop geen uitzondering, maar gelukkig slaat de balans ditmaal wel in zijn voordeel uit. Mooie kleuren, de vriendelijke lokatie van een zonnig Engels kuststadje, een goed doorstomend plot, de gebruikelijke kluchtige humor en fysieke stunts (met voor mij als hoogtepunt de vergadering van de gemeenteraad die in het honderd loopt), en een paar opmerkelijke momenten, zoals de subtiele manier waarop Norman zijn redacteur op de kast jaagt wanneer hij geen enkel attribuut voor zijn journalistieke functie zelf blijkt te bezitten, de uit de toon vallende manier waarop hij de vriendelijke maar "plaine" dochter van de burgemeester onbedoeld voor schut zet door haar bijna te dwíngen mee te doen aan een missverkiezing, en de bizarre rol van Stanley Unwin als onverstaanbare gemeentesecretaris (volgens de IMDb-trivia-pagina was dat "Unwinese"-taaltje zijn eigen uitvinding en zelfs zijn handelsmerk!). Kortom, niets bijzonders maar wel dikke pret voor de liefhebber die in de stemming is. Met zoals gezegd de eerste filmrol van Helen Mirren (als één van de deelneemsters aan de missverkiezing) en met muziek van Manfred Manns Mike Vickers.

Veel aan deze film is voor mij onbevredigend : de twee hoofdrolspelers zijn allebei acteurs naar wiens koppen ik gewoon niet graag kijk, de setting van goochelaars en hun sluwe mechanismen doet me weinig (en het interesseert me ook niet hoe knap zulk bedrog in elkaar zit), en de dubbele clou vind ik echt een afknapper : aan de ene kant wordt het zorgvuldig geconstrueerde plot opeens totaal verpest door het onwaarschijnlijk afgezaagde cliché van de tweelingbroer, en aan de ene kant word je na het zien hoe onmogelijk lijkende trucs in hun werk gaan plotseling geconfronteerd met een bovennatuurlijke "transportatie" die dus buiten het realistische kader van de film valt, of zoals Roger Ebert het formuleert : "The prestige had jumped the rails, and rules we thought were in place no longer applied."
        Veel aan deze film is voor mij briljant : de complexiteit van de plot met z'n drie tijdslagen, de technische uitvoering van hoe de plotelementen, de gebeurtenissen en de aanwijzingen zich verstrengelen, de aankleding van de sets, het acteerwerk (ook en vooral van de twee hoofdrolspelers), de fotografie, en het ritme, het tempo en de flow van de vertelling.
        Conclusie : een meesterwerk, maar dan als in "het werk van een meesterfilmer", met één groot probleem (die teleurstellende "dubbele clou") waardoor ik na afloop toch enigszins teleurgesteld achterblijf.

Een intrigerende en goed getroffen setting van de levenswandel van een Comanche-stam anno 1719, een (vindingrijke) vrouw als actieheldin, alleen primitieve wapens om een hi-tech-vijand te bevechten, en sublieme natuuropnames, maar daarbuiten is het "gewoon" een Predator-film, en ik geloof dat ik onderhand alles wel eens heb gezien. Veel creatief afgehakte ledematen, en het was een grappig toeval dat ik Amber Midthunder één dag eerder voor het eerst bewust had gezien (in het Liam Neeson-vehikel The ice road), maar wat mij betreft laten we het hierbij. Ik zie echter dat er van deze regisseur alleen al in 2025 twee sequels c.q. spin-offs verschijnen, dus we zitten nog wel even met deze buitenaardse jager(s) opgezadeld. Voor de liefhebber.

Moeilijk om deze film te bekijken zonder hem steeds te vergelijken met de klassieke BBC-serie met Jennifer Ehle en Colin Firth van tien jaar eerder, maar in de loop van deze film lukt mij dat toch steeds beter. In de eerste helft van de film stoor ik me aan Keira Knightley's vervelende lachje, Matthew MacFadyens lelijke kapsel en het enorme tempo, maar langzaam maar zeker komt er meer "lucht" in de film, en dan blijken de twee hoofdrolspelers eigenlijk uitstekend op hun taak berekend te zijn (ook op de momenten waarop hun stille mimiek het werk moet doen), en uiteindelijk is dit voor mij een meer dan bevredigende hervertelling van het klassieke verhaal. Natuurlijk zijn er wat kleine missers (Mr Bennets hilarische "unhappy alternative"-speech verzuipt in de schoonheid van de lokatie en in het tempo van de uitvoering van de scène), maar de casting van met name Judi Dench en Tom Hollander maakt alles weer goed. Zo kan ik deze titel toevoegen aan het rijtje verhalen (The hound of the Baskervilles, Rebecca, And then there were none...) waarvan ik de plot wel kan drómen maar waarvan ik elke nieuwe versie toch weer met plezier bekijk vanwege de verschillende accenten die casting, vertolkingen en scripts kunnen zetten.

Voor mij zijn er drie redenen om deze film zo hoog te waarderen:

1. Gewoon een uitstekende publieksfilm met een sterk plot, nog los van redenen 2 en 3.

2. De fantastische (debuut!)rol van Edward Norton, hiermee maakte hij toch een onuitwisbare indruk en legde hij het fundament voor zijn carrière, ook al werd hij nooit de generation-defining acteur waar we misschien op hoopten (zoals Brando en De Niro in hun respectieve generaties).

3. Richard Gere: je zou het soms vergeten, maar er was een tijd waarin hij dankzij films als Looking for Mr Goodbar, American gigolo en An officer and a gentleman werd beschouwd als een mogelijke topper, en het is altijd prettig als zo iemand dan af en toe weer eens een film aflevert waarin hij nog eens een keer laat zien waarom we ook al weer zulke hoge verwachtingen van hem hadden (zoals ook Internal affairs).

Overigens zit er toch iets paradoxaals in het gegeven dat de kijker niet wordt geacht te vermoeden dat Aaron (dus het personage) ons bij zijn transformatie van Aaron naar Roy bedriegt (doordat hij niet ècht aan MPS lijdt maar slechts acteert), terwijl we tegelijkertijd zien en dus wéten dat Edward Norton (dus de acteur) precies dezelfde transformatie wèl acteert. Onze suspension of disbelief gaat dus kennelijk zó ver dat we het personage niet dezelfde vermogens en/of intenties toedichten als de acteur. Bizar hoe de geest van de filmkijker werkt: het is heerlijk om mee te leven, zelfs als dat er toe leidt dat we bedrogen worden.
 

Grappig èn ontroerend, en dan maken cliché's wat mij betreft niets meer uit -- sterker nog, ik let er niet eens op, ik heb wel wat beters te doen. Mooie chemie ook tussen Thurman (die er beter dan ooit uitziet) en Greenberg, en een extreem grappige (en serieuze) rol van Streep. En dan te bedenken dat deze schrijver/regisseur hiervóór het ijzingwekkende en eveneens sterke maar totaal andere Boiler room maakte... (waarbij MoMe-gebruikers trouwens ook al klagen over een abrupt einde, maar bij geen van beide films heb ik daar persoonlijk last van.) "His penis is so beautiful I just want to knit it a hat!"

Aardig melodrama dat er dankzij een vlot tempo nog redelijk mee door kan, hoewel de slappe hoofdpersoon de redding van de elektrische stoel door een flauwe deus ex machina eigenlijk niet verdient. In de weinig aansprekende cast is Clara Bow de enige bekende naam, maar die is dan weer weggestopt in een melig bijrolletje (hetgeen natuurlijk niet verhindert dat zij tegenwoordig het prominentst op de poster figureert). Dertien in een dozijn, maar niet de slechtste van de twaalf.

Een voor het grote scherm bewerkt toneelstuk dat ook op het grote scherm nog altijd een toneelstuk is, met een Olivier wiens brombeer niet het meest originele personage is, maar het moment waarop zijn eerste glimlachje héél langzaam doorbreekt is magisch, en Monroe is lief, sexy, onschuldig en sluw tegelijk, met een glans en een gloed die voor nòch na haar ooit vertoond zijn – haar rol tilt deze ambachtelijk degelijke maar artistiek vrij tamme film boven de middelmaat uit. Wat een wondervrouw kon zij toch zijn.

Doldwaze maar amusante romantische pseudo-exotische avonturenfilm, met twee leuke en beschaafd-sexy hoofdrolspelers die uiteraard aan het kibbelen slaan zodra ze elkaar leren kennen, een hoog tempo, mooi camerawerk, kleurige gewaden en settings, spectaculaire pyrotechnische stunts en gevechten met effectieve FX, en Alfred Molina die de show steelt als opportunistische "entrepreneur" die zich bezighoudt met "gestoken" struisvogelraces, "and those who have tried to fix an ostrich race will know that the bloody ostriches are impossible to reason with" (Roger Ebert). Niks bijzonders maar erg leuk, en oei oei oei die Gemma Arterton...

Mooie, goed gemaakte en indringende film die werkt als een spannende thriller en je tegelijkertijd een gruwelijk dilemma inzuigt. Eén minpunt haalde voor mij toch wel een beetje de druk van de ketel : de manier waarop Melissa Leo was "vermomd". Ik kende haar wel van naam maar zou haar gezicht niet herkend hebben en wist sowieso niet dat zij in deze film zat, maar toen ik haar personage zag leek het me al dat dat een actrice met onmiskenbare prosthetics op haar gezicht was – als ik heel eerlijk ben moest ik regelmatig denken aan Mrs. Doubtfire, en ik had steeds het idee dat iemand die er zó bizar uitzag nog wel voor verrassingen bij de afwikkeling van de plot zou gaan zorgen. In de laatste paar pagina's van dit topic zie ik niemand die dezelfde mening als ik is toegedaan, en sowieso lijkt niemand die bij deze film betrokken was vraagtekens bij Leo's grime te hebben gezet, maar toen Keller en Loki bij haar op bezoek waren vroeg ik me constant af of zij niet óók vonden dat Alex' tante er een beetje weird uitziet, en die bril lijkt me dan nog eens een extra misleiding. Storend.

Bizar, zès jaar geen bericht bij deze film... maar goed, hij was ook geheel aan míjn aandacht ontsnapt, en toevallig kwam ik hem nu dan in een kringloopwinkel tegen. Knappe en intrigerende film waarvan het slagen of falen grotendeels afhankelijk is van de vertolking van Robin Wright Penn, en gelukkig slaagt die met vlag en wimpel : na afloop heb ik niet het idee dat ik haar personage in duidelijke en ondubbelzinnige woorden zou kunnen vatten, maar heb ik wel het gevoel dat ik haar begrijp (of denk te begrijpen). Naast Wright speelt eigenlijk de hele cast prima, ook Alan Arkin, maar een minpunt is wel dat ik niet helemaal zie wat hij in de voorhuwelijkse flashbacks leuk vindt aan haar noch zij aan hem – of moet je dan denken in termen van "een groen blaadje" versus "eindelijk rust en bescherming"? Hoe dan ook, uit de scènes die Blake Lively en Arkin toebedeeld krijgen proef ik de wederzijdse aantrekkingskracht niet helemaal. (Dat ik me er bij de scène waarin ze samen op de bank liggen bewust van ben dat Arkin maar liefst 53 jaar ouder dan Lively is helpt ook niet echt.) En al die beroemde namen die voor een tamelijk minimaal aantal minuten komen opdraven (Monica Bellucci, Julianne Moore, Winona Ryder) leiden soms behoorlijk af. Daardoor al met al een boeiende film waarbij ik me toch een beetje achter de oren krab, maar alle lof voor regisseuse/schrijfster en hoofdrolspeelster.

Ultieme avonturenwestern. Niet verheffend of serieus te nemen, maar wel met allemaal echte mannen die van aanpakken weten (om nog maar te zwijgen van CC). Jammer dat de aanval op de nederzetting van de boeven zo zonder enig probleem verloopt, maar aangezien de rest van de film al even geölied is maakt me dat niet zo veel uit. Mooiste moment: de gelaatsuitdrukkingen van Lancaster en Marvin als ze elkaar aankijken wanneer ze begrijpen dat "we've been had!"

Wat de rol van Robert Ryan hier betreft, ik las ergens dat hij eigenlijk ziek was ten tijde van de film en daarom deze rol ook wilde weigeren, maar schrijver-regisseur Richard Brooks wilde hem toch graag hebben. Goed, zei Ryan, maar je weet dat ik dus niet op m'n best zal zijn? Maakt niet uit, zei Brooks, het gewicht van je aanwezigheid is wat telt. Vandaar dat hij hier een minder belangrijke rol heeft en misschien ook iets "vredelievender" dan normaal is – maar hé, het is Robert Ryan, en die mag je toch niet uitvlakken.

En wat Woody Strode betreft, is dat eigenlijk niet de mooiste mens ooit geschapen?

"The bar is open!" Ik kan best wel wat (kleine) zwakke punten van deze film bedenken, bijvoorbeeld dat ik wel iets meer shots van Armstrong tijdens de etappes had willen zien (onder andere tijdens tijdritten), dat het einde wel erg abrupt is, en dat ik eigenlijk nergens duidelijk te zien krijg wat precies Armstrongs motivatie is om zo publiekelijk schuld te bekennen en waarom juist op dát moment (wordt de grond hem te heet onder de voeten? zet de bekentenis van Landis hem voor het blok? krijgt hij genoeg van het liegen?), maar ik heb toch maar zelden een film gezien waarin de centrale rol me zó aan de buis gekluisterd hield. Fantastische vertolking van Ben Foster, die ik eigenlijk vooral ken als ongeleid projectiel in films als 3.10 to Yuma en Hell or high water, maar die hier zijn intensiteit aanwendt om een fysieke overeenkomst met de echte Armstrong te simuleren die er eigenlijk nauwelijks is wanneer je hem met zijn gebruikelijke dunne blonde haar en vlasbaardje ziet. Briljante rol die nergens ééndimensionaal wordt, en bij zijn inzet voor LiveStrong is hij wat mij betreft even geloofwaardig als wanneer hij Simeoni als een kleine jongen bestraffend toespreekt. Ook sterk trouwems: Lee Pace als Armstrongs agressieve rechterhand Bill Stapleton, en de overige bijrollen zijn eveneens prima ingevuld, maar verder is dit toch hélemaal Fosters film.

Een leuke verrassing, met een cast die mij bijna geheel onbekend was (alleen die scheikundeleraar had ik wel eens eerder gezien) maar die toch uitstekend speelt en er ook nog eens goed uitziet. Die "found footage"-benadering is onderhand wel een beetje oudbakken maar stoorde hier niet, vooral omdat het tempo er de hele film door goed inblijft, en het gestresste einde levert een aardige afronding op. Net als meerdere gebruikers hier deed deze film me een beetje denken aan de opzet van Chronicle, en hij was eigenlijk net zo vermakelijk. (De slow-motion-beelden waar mijn voorganger het over heeft waren volgens mij trouwens niet door het script ingevoegd om een mooi effect te laten zien, maar stonden "echt" op de videoband omdat het beeld vervormd en vertraagd werd als gevolg van de energie-uitstoot op het moment dat de tijdmachine in werking trad – ze vormen als het ware een organisch geheel van de found-footage.)

Een geweldig leuke verrassing, met een plot dat misschien niet al te veel verrassingen biedt maar dat onderweg toch meer voldoende humor en leuke personages heeft om de film constant vermakelijk te houden. Centraal staat natuurlijk de vertolking van Thomas Höppener, en tjonge wat doet hij dit knap, steeds onderkoeld maar ook heel menselijk, en zijn verandering op het einde is heel natuurlijk en "gradueel" gebracht zonder dat hij ineens een ander en veel slagvaardiger persoon is geworden. Maar dat geweldige acteren geldt eigenlijk voor de hele cast, en wat dat betreft moet ik een groot compliment maken aan de regisseur: naast de Mees Kees-films kende ik haar ook van de eerste Maud & Babs-serie, en ook daarin was het acteerwerk perfect naturel – ik denk dat we dat wel op haar conto mogen schrijven. Project Herbert is in ieder geval één van de leukste en onderhoudendste Nederlandse films van de laatste jaren.

Niet echt onder ideale omstandigheden gezien: een Franse film, Engels nagesynchroniseerd (als Deep in the woods) en met op de DVD "vastgezette" Indonesische ondertitels alsof het een gedigitaliseerde videoband betreft, en aan de beeldkwaliteit te zien zou dat ook best het geval kunnen zijn (hoewel de aspect-ratio wel de juiste 1:2.35 is). Toch is dit ook in die vorm een niet onaardige film, met zeker in het begin (bij de maaltijd) een lekker vervreemdend sfeertje en redelijk spel van een leuke cast. Later gaat de plot helaas meer in de richting van de slasher, met schokeffecten, bloed en wat close-ups van de (bedekte) borsten van de mooie Maud Buquet; misschien dat de oorspronkelijke psychologische benadering interessanter was geweest, want nu is dit uiteindelijk niet veel meer dan een aardige genre-oefening. Doordat de muziek me af en toe aan Goblin deed denken kreeg de film een beetje een Argento-vibe, maar ik geloof toch niet dat hij zich op dat niveau bevindt.

Er kunnen veel bezwaren tegen deze film worden ingebracht : qua fysieke beweging binnen de plot zien we eigenlijk niet veel meer dan het op en neer rijden tussen de Prometheus en de koepel van de Engineers, de grime van het ongeveer 100 jaar oude personage van Guy Pearce is (zoals in de meeste films waarin jonge acteurs oud worden geschminkt) totaal niet overtuigend (hoewel de extra's op de Blu-ray daar wel iets van een verklaring voor geven), het gedrag van Millburn en Fifield in de koepel is flauw en voorspelbaar (hoewel ook hiervoor een verklaring is, maar –net zoals bij de grime van Guy Pearce– geen rechtvaardiging), het bedienen van de majesteuze apparatuur van de Engineers met behulp van een bamboefluitje en een paar witte eieren werkt bepaald op de lachspieren, en sommige horrorscènes (de aanval op Millburn en Fifield, en de terugkeer van de laatste bij het schip) zijn zó voorspelbaar dat ze alle spanning ontberen.
        Wat ik daartegenover vind staan? Een plot dat vanwege de aanwezigheid van de mysterieuze Engineers en hun onduidelijke plannen gedurende de hele film mijn aandacht vasthoudt, de soepele vertelstijl van Ridley Scott en de sterke montage van zijn editor Pietro Scalia, het fraaie muziekthema, de soms zeer smakelijke dialogen (“I didn’t think you had it in you! – Sorry, poor choice of words.”), de zeer efficiënt geschetste personages, de aardige onderlinge relaties (bijvoorbeeld die tussen Weyland en Vickers, tussen de nurkse Fifield en de vrolijke Millburn die uiteindelijk toch op elkaar aangewezen zullen zijn, en tussen de pesterige Charlie en de schijnbaar onverstoorbare David), het acteerwerk van de hele cast (Noomi Rapace voorop, maar ook de kille vertolking van Charlize Theron), de thematiek van de kleine mens in de onafzienbare leegte op zoek naar een (misschien) essentiële schakel in het (hopelijk) grotere geheel, en een slotscène die nu eens niet kan worden afgedaan met flauwe cliché's als "o het was maar een droom" of "een laatste ei dat over het hoofd was gezien breekt open" maar die in de context van de hele franchise echt zinnig is.
        De drie belangrijkste redenen echter waarom deze film voor mij een klassieker is, zijn de bijna navoelbaar-pijnlijke en zeer plastisch in beeld gebrachte abortus die Ellie bij zichzelf uitvoert (David: “Well doctor, it’s not exactly a traditional foetus.”) – wat mij betreft een schokkende scène van eenzelfde kaliber als de eerste verschijning van de chest-burster in Alien, het briljante acteerwerk van Michael Fassbender die erin slaagt om enerzijds zijn uiterlijk niets te laten verraden en anderzijds feilloos weet te suggereren dat er zich achter dat voorhoofd allemaal geraffineerde strategieën aan het ontwikkelen zijn (een waardige opvolger van Ian Holm en Lance Henriksen), en tenslotte de onvoorstelbaar mooie visuals, bijvoorbeel de luchtopnames van Ijsland in het begin, de landing van de Prometheus, David bij het 3D-sterrenstelsel, en de botsing van de twee ruimteschepen op het einde. Misschien zijn er al films gemaakt die er nóg beter uitzien, maar voor mij persoonlijk zijn de CGI van Prometheus qua schoonheid nog niet overtroffen, zowel in de mate van detail (bijvoorbeeld het uiterlijk van de Prometheus direct na de landing) als in de manier waarop ze de rijkdom en de stijl van de interieurs van de ruimteschepen en het exterieur van de planeet weergeven.
        Ik besef dat ik in de minderheid ben, maar na die eerste keer in de bioscoop (toen ik na afloop niet zoals zo vaak met een licht gevoel van teleurstelling, maar juist totaal overbluft naar buiten kwam) heb ik deze film al vele malen herzien, en al die minpuntjes uit mijn eerste alinea doen voor mij niets af aan de grandeur van de ervaring van de film als geheel.

Boeiende film over het fenomeen "fracking" dat mijzelf nog totaal onbekend was. Hoewel ik bij deze hoofdrolspeler (en met de landelijke wortels van zijn personage) wel rekening had gehouden met zijn uiteindelijke standpunt was de weg daarheen toch interessant genoeg, zowel vanwege de niet altijd even toeschietelijke mensen in de stad als vanwege de problematiek op zich. Met John Krasinski wordt er bovendien een mooie complicerende factor in het spel gegooid; eigenlijk vond ik zijn charme net teveel van het goede, alsof het hem allemaal net wat te makkelijk afging – niet dat ik zijn personage onrealistisch vond, maar ik had wel het idee dat hij van de filmmakers net wat teveel charmante eigenschappen had meegekregen om de zaak voor Global Gas nog behapbaar te maken. Des te harder kwam de twist aan – na afloop van de film heb ik de opname nog even teruggespoeld om dat laatste gesprek tussen Damon en hem nogmaals te bekijken. Ik heb het nooit zo in Krasinski zien zitten, maar dit speelt hij toch wel geweldig (hoewel het meest emotionele moment toch wel de scène van Damon bij Holbrook thuis is). Zoals gezegd misschien lichtelijk voorspelbaar qua uitkomst, maar de weg daarheen was toch bijzonder boeiend.

Een zeer aparte film met een uitstekende centrale rol en ook een prima ondersteunende rol van Bo Burnham (hoewel ik bij zijn cutesy humor wel eens aan Hugh Grant anno Notting Hill moest denken). Twee mooie onverwachte ontwikkelingen (Ryans aanwezigheid op het filmpje en Cassie's dood) laten de film op het einde mooi linksaf slaan en houden zo de spanning er goed in. Wat mij betreft geslaagd op alle fronten – zwarte komedie, wraakfilm, thriller en aanklacht.

Mea culpa... Dit is een uiterst voorspelbare film, en ik heb hem inmiddels zó vaak gezien dat ik sommige dialogen al bijna uit mijn hoofd ken, maar Bullock en Reynolds zijn hier echt perfect in (zíjn gelaatsuitdrukkingen op het moment dat hij voor het eerst met haar plan geconfronteerd wordt!), de bijrollen zijn prima ingevuld, en Oscar Nuñez is hilarisch als Ramone, de man die vier banen in één werkdag gepropt krijgt. Het ligt hélemaal aan mij, maar ik kan hier geen genoeg van krijgen.

Misschien minder extravagant en "fantastisch" dan films als Satyricon en Casanova, en zeker ook wat "realistischer" (geen in de camera starende personages, echter nog wel karakteristieke koppen), maar nog altijd net zo warmbloedig, eigenzinnig, gepassioneerd en geestig als Fellini's beste werk. De mogelijke allegorische lagen (autoriteit versus democratie versus anarchie) doen mij niet zo veel, en als dat de enige bedoeling van de film zou zijn zou hij volgens mij een jaar of tien te laat zijn gekomen; het portret van een mini-maatschappij en hoe alle individuen, eigenaardigheden en temperamenten daarbinnen botsen blijft echter onverminderd interessant en vaak ook bijzonder grappig.

Toen ik deze film indertijd een paar maanden na de bioscooprelease zag begreep ik de opwinding niet goed : zó grappig, apart of vernieuwend was het toch allemaal niet, zeker als je Reservoir dogs al had gezien? Inmiddels ben ik Tarantino wel wat meer gaan waarderen (met name dankzij Inglourious basterds en The hateful eight), dus vond ik dat ik Pulp fiction ook nog maar eens een kans moest geven. Helaas vind ik het met uitzondering van de dialogen en het spel van Travolta en Jackson nog altijd niet zo bijzonder : de overige personages zijn geen van allen erg belangwekkend of grappig, en onder de acteurs –Thurman, Willis, Keitel, Roth, Plummer, Rhames– zitten helaas noch vertolkingen die hun rollen op grootse wijze tot leven brengen noch performers waar ik graag naar kijk (met uitzondering van Walken en Buscemi, wiens rollen echter te klein zijn om veel indruk te kunnen maken). En dan begin ik me toch weer te ergeren aan Tarantino's verliefdheid op zijn dialogen, aan scènes die mij in hun (lange) totaliteit koud laten (bijvoorbeeld in Jack Rabbit Slim's of in Zeds kelder) en aan de twee-en-een-halve uur die ik voor een film als deze echt veel te veel vind. De twee titels die ik in mijn tweede zin noem hadden een vergelijkbare speelduur, maar konden mij wèl van a tot z boeien; met Pulp fiction echter wil het maar niet klikken zodra Jules en Vincent van het scherm af zijn.

Mocht het nog iemand interesseren, de titel van de film (en van het boek van Penelope Mortimer waarop het script van Harold Pinter gebaseerd is) komt van een Engels kinderrijmpje: "Peter, Peter, pumpkin eater / Had a wife and couldn't keep her. / He put her in a pumpkin shell / And there he kept her very well." Dit verwijst naar het centrale thema van de film, hoe de hoofdpersoon op zoek is naar liefde en geborgenheid maar terecht komt in een situatie die ze als gevangenschap ervaart. Goed gespeeld door Peter Finch, met een aardige bijrol van James Mason en een bizar optreden van Yootha Joyce (later beroemd dankzij George and Mildred!) als de psychotische vrouw in de kapsalon, maar de film behoort verder geheel en al de bovennatuurlijk mooie Anne Bancroft toe, en die grijpt de haar geboden kansen met beide handen. (Voor haar intense vertolking kreeg ze een zeer terechte Oscarnominatie, maar ironisch genoeg –of, aangezien het om Hollywood gaat, tekenend genoeg– verloor ze van, hou je vast, Julie Andrews als Mary Poppins. Nou ja, ze had 'm twee jaar eerder al eens gewonnen.)

Als minpunt kan genoemd worden dat het verhaal zich wel èrg constant op hetzelfde hoogspaninngsniveau beweegt – iets meer luchtige scènes zouden de film misschien wel goed hebben gedaan. Zoals de Britse filmcriticus George Perry het formuleerde, The pumpkin eater is een acteursfilm die het pad van Antonioni volgt maar "failed to keep its cool." Desalniettemin een sterke en soms nog steeds aangrijpende film.