Opinions

De meeste hier genoemde bezwaren kan ik eigenlijk niet of nauwelijks delen. Dat Engelsen (en hier trouwens ook Amerikanen) Duitsers spelen en dus Duits spreken lijkt me gewoon een onderdeel van de voor letterlijk elke speelfilm noodzakelijke suspension of disbelief. En dat het saai zou zijn, al die mensen gewoon in een kamertje, ik kan er ook niet bij, alle personages worden uitstekend geïntroduceerd en krijgen al gauw zo'n eigen en duidelijk geschetst karakter dat ze bijna meteen tot leven komen, zodat je niet met vijftien onbekenden om de tafel zit maar met volwaardige personages die allemaal hun steentje bijdragen aan de discussie en daarmee aan de impact: de man die het niet kan verkroppen dat zijn "strijderseer" wordt bezoedeld met het plegen van executies als was hij slechts een beul, de generaal die wit wegtrekt van de voorgestelde massamoord maar dat gooit op een verkeerd gevallen sigaar, de man die zichzelf en zijn besef van de naderende holocaust verschuilt achter de door hemzelf opgestelde Neurenberger rassenwetten enzovoorts, allemaal uitstekende en bijzonder "levende" personages, allemaal fantastisch gespeeld -- en dan heb ik het nog niet eens gehad over de uitstekende vertolkingen van Kenneth Branagh en Stanley Tucci als de twee belangrijkste figuren in dit hele verhaal. Zelfs zwarte humor is aanwezig: de directeur van het Vier-Jaren-Planbureau die door niemand serieus wordt genomen, of de manier waarop Heydrich op sluwe wijze bij binnenkomst zijn suprematie bevestigt door voor de duur van de bijeenkomst het brengen van de Hitlergroet af te schaffen, geweldig.Ik heb de film nu zes keer gezien en elke keer blijft elke minuut spannend, niet alleen vanwege het enorme historische belang ervan maar ook vanwege de dramatische spanning tussen alle personages onderling.

Terug in Carréland waar niets is wat het lijkt, nu ook nog eens gesitueerd in een land waar de witte man eigenlijk niet thuishoort en waarvan hij misschien ook wel niets begrijpt. Ralph Fiennes is zoals gebruikelijk weer uitstekend in een ingetogen rol van een man die eigenlijk out of his depth is maar die zich vastbijt in zijn queeste omdat dat het enige is dat zijn leven nog zin en richting geeft nu de grond onder zijn voeten is weggeslagen. En verder moeten we maar hopen dat de farmaceutische industrie wat minder rücksichtslos is en de regering (althans sommige regeringsfunctionarissen) wat minder corrupt dan hier wordt voorgesteld, maar dat is misschien te veel gehoopt.

Een film die vrijwel constant op de dunne lijn tussen wonderbaarlijk en ridicuul balanceert, maar dankzij de mooie visuals en de sterke rolbezetting (Peter Stormare!) net z'n evenwicht weet te behouden. Toch wel een vrij unieke ervaring, zeker niet volmaakt maar wel absoluut one of a kind, waardoor hij voor mij het voordeel van de twijfel krijgt. Net als z'n hoofdrolspeler niet altijd goed maar wel steeds intrigerend.
        En over die hoofdrolspeler gesproken, zou hij bij het lezen van het script nou niet een déjà-vu naar The devil's advocate hebben gehad: "Hee, alwéér een scène waarin ik in de aanwezigheid van de duivel zelfmoord pleeg..."

Dit is een film die me soms razend kan maken. Een interessant verhaal dat op een uiterst boeiende wijze wordt verteld, met een uitstekende hoofdrolspeelster, secure regie en prachtige visuals – en dat geheel wordt dan getorpedeerd door (1) een ergeniswekkend flauwe en zeer anticlimactische climax inclusief de door 2001 geïnspireerde (c.q. uit die film gejatte) gimmick van een setting die is opgebouwd uit de herinneringen van een aardling, (2) zó'n enorme rij van bekende bijrolacteurs (Skerritt, Woods, Fichtner, Bassett, Morse, Hurt, Lowe, Busey, McConaughey) dat die koppen eerder afleiden van de plot ("o, kijk nou, da's James Woods!") dan dat ze aan de impact ervan bijdragen, en (3) het Dynasty-achtige plotelement van Ellie's baas die haar steeds dwars zit, haar geldkraan dichtdraait, haar plek in de spotlights afpikt en uiteindelijk zelfs haar plaats in de de buitenaardse voertuig inneemt – allemaal tenenkrommende handelingen die ons David Drumlin flink doen haten maar die eigenlijk niets te maken hebben met Ellie's queeste noch met de centrale vraag van de film. Ik heb Contact nu drie maal gezien, en inmiddels kan ik me wel over mijn bezwaren heenzetten en genieten van de flow en het gevoel van "spiritueel avontuur" van de plot en de ontwikkeling van Ellie's personage, maar met name de nietszeggendheid van de invulling van Ellie's uiteindelijke contact ("dit is nog maar het begin, er komt nog meer, doei!") blijft me een doorn in het oog. (O ja, en nog een plus- en een minpunt die je tegen elkaar kunt wegstrepen: de magnifieke John Hurt die zijn twee scènes op gewiekste wijze steelt versus Matthew McConaughey als de meest onwaarschijnlijke èn onverdraaglijke theoloog ooit vertoond.)

Och ja, ik zie wel dat dit enigszins low-budget is, met veel buitenopnames, weinig dure lokaties en figuranten, voorspelbare plotelementen (John Cusack die gaat bonden met zijn puberende zoon, en dan op het einde...) en overgangen tussen scènes waarbij ik me soms afvraag hoe die personages nu opeens dáár terecht zijn gekomen en waarom andere personages opeens zonder uitleg in de film zijn verschenen of er opeens uit zijn verdwenen... En dan heb ik het nog niet eens gehad over het absurde afdalen van een natte bergwand in de regen zonder zekeringen, en over het stompzinnige idee om je (voor)naam en beroep prijs te geven aan een crimineel die daar later gebruik van kan maken om jou op te sporen.

        Maar ik zie ook dat dit een aardig kat-en-muis-verhaal met leuke personages is, in een prachtige omgeving die hier nu eens géén grote-stads-misdaaddrama met Bruce Willis van maakt, en met een paar intrigerende dubbelzinnige rollen. En die Morgan Freeman is toch wel een bijzondere verschijning: als hij sympathiek moet zijn is niemand charmanter dan hij, maar zodra hij een strak gezicht zet met een streep als mond en z'n ogen enigszins toegeknepen is hij meteen uiterst geloofwaardig als intimiderende creep. Hij moet zo langzamerhand toch op het einde van z'n enorme carrière lopen, maar het is typisch zo'n acteur die ik opeens ga missen wanneer hij er niet meer is. Mede dankzij hem heb ik me toch voor de tweede maal prima vermaakt met deze film.

Will Hay (1888-1949), Engelse komiek, begon als variété-artiest in de music-hall-traditie, met als personage de eigenwijze maar incompetente schoolmeester die constant door zijn betweterige leerlingen op de kop wordt gezeten. Maakte in 1934 succesvol de overstap naar de cinema, en speelde tot 1943 in negentien speelfilms. In déze film wordt Hay's schoolmeester per ongeluk benoemd tot directeur van een gevangenis, en omdat het salaris aanzienlijk hoger is besluit hij geen slapende honden wakker te maken. Natuurlijk maken de gevangenen dankbaar gebruik van zijn besluiteloosheid en zijn onvermogen om aan welke verleiding dan ook weerstand te bieden, maar dat maakt hem tevens zó populair dat ze hem helpen wanneer één van hen er met de kas vandoor gaat.

        Hoewel ik zelf een groot liefhebber ben van Hay's typetje kan ik me voorstellen dat anderen al na een halve film genoeg hebben van zijn "double takes', zijn gesnuif en zijn voorspelbare opportunisme, en wie niet van "de oude doos" houdt moet hier sowieso niet aan beginnen. Voor wie echter wil weten met welke vaardigheden Hay gedurende de tien jaar van zijn carrière zo onverminderd populair bleef is deze film een aardige introductie, want hoewel hij niet het niveau haalt van zijn beste en beroemdste film Oh, Mr. Porter! (1937) is dit toch een vermakelijke komedie met een hoog tempo, géén love-interest (daar heeft Hay zich in zijn films nooit mee ingelaten, heel verfrissend) en een hilarische bijrol van Moore Marriott als Jerry de Mol, de bijna tandeloze gevangene die al 40 jaar bezig is met het graven van diverse tunnels, ook al zal zijn gevangenisstraf er over enkele weken opzitten.

Wat als Quentin Tarantino een remake van Assault on Precinct 13 zou regisseren? Gelukkig weet Joe Carnahan er ook wel raad mee, en zoals bij hem gebruikelijk zit deze film propvol scènes die bijna over-the-top gaan zonder dat de film zelf uit de bocht vliegt omdat de plot sterk, de regie gedisciplineerd en het acteerwerk uitstekend is. Grillo en Butler zijn aan elkaar gewaagd, Toby Huss als Anthony, ik bedoel Tony Lamb steelt de film pardoes van onder hun neuzen, en als er gerechtigheid in deze wereld was zou Alexis Louder een ster zijn. De zevende film die ik van Carnahan zie, en tot nog toe heeft hij mij niet teleurgesteld.

Leuk: de grote maar doodsbange Weaver versus de kleine maar dappere Hunter, en samen stelen ze hier de show. Hoewel, eerlijk is eerlijk, ook het overige acteerwerk is prima: Dermot Mulroney is grappig als Hunters partner, Will Patton intens als haar ex, William McNamara efficiënt als het titelpersonage en Harry Connick Jr. buitengewoon eng als Weavers nemesis. Alles prima in orde, misschien niet bijzonder spannend (met de gebruikelijke eindconfrontatie tussen detective, misdadiger en slachtoffer) maar wel gedetailleerd, sfeervol, mooi in beeld gebracht en goed uitgewerkt, en met vooral zoals gezegd superbe acteerwerk.

Een aardige voorbereiding, daarna voorspelbaar tot en met de laatste seconde (Hilary Swank die klaagt dat ze niet als commandant mag vliegen, dus wat denk je dat er gaat gebeuren?) en met één leuke grap: "Will you take a cheque?" Eigenlijk deed deze film me vooral denken aan Fantastic voyage (1966), maar die was veel vermakelijker, en als je op The core moet afgaan zijn de FX in 37 jaar niet veel opgeschoten (en zéker niet inventiever geworden). Zonde van de geweldige cast.

"I've been up all night with dead people!" Over het belachelijk snel gespeelde en gemonteerde Fog over Frisco schreef een criticus: "It reveals those qualities of pace and velocity and sharpness which make the Hollywood product acceptable even when the shallow content of ideas makes you want to scream." En eigenlijk geldt precies datzelfde voor The corpse vanishes : de (amusante) plot is vergezocht en uiterst onwaarschijnlijk, de noodzakelijke "comic relief" van de fotograaf (inclusief zijn voorspelbare klungeligheid in de allerlaatste scène als uitsmijter) is soms tergend flauw, de monsterlijke Angel doet wel héél erg denken aan Dwight Frye's bochelaar Fritz in Frankenstein, en de sterren en de sets getuigen nou niet bepaald van een groot budget.

        Maar aan de pluskant staan het prachtige doodshoofdgezicht van Elizabeth Russell als de gravin, de lekkere storm die Pat en Foster noopt om de nachtelijke gastvrijheid van Dr Lorenz te accepteren, de mooie dialoogloze achtervolging door het onderaardse gangenstelsel, en de aanwezigheid van Bela Lugosi die ik een acteur van niks vind maar die hier effectiever dan ooit is. Zijn naam is anno nu vermoedelijk nog de belangrijkste reden om deze film te gaan zien, maar feitelijk heeft hij niet eens de eigenlijke hoofdrol, want die is weggelegd voor Luana Walters, een actrice die lijkt op talloze andere actrices uit deze tijd en die absoluut niet slechter acteert dan de meesten van hen, dus waarom zij niet méér hoofdrollen heeft gekregen is mij niet duidelijk; misschien was haar rol van ijzervretende ambitieuze journaliste na Rosalind Russell in His girl Friday (1940) al een cliché geworden, maar ze doet in ieder geval haar best om deze B-film nog naar een (iets) hoger plan te tillen.

        Ik moest tijdens deze film ook wel aan Les yeux sans visage (1959) denken. Zou Georges Franju door deze film geïnspireerd zijn, of is het motief van de krankzinnige dokter op zoek naar mooie maagden te algemeen in al dan niet goedkope horrorfilms?

Als "zakelijke thriller" of als gedetailleerde uiteenzetting van de gevaren van de handel in verdovende middelen is deze film misschien een mislukking, maar als een sombere blik op de gevaren van een verkeerde inschatting in een verkeerde omgeving vind ik dit toch wel een zeer indrukwekkende film. Je zou kunnen zeggen dat de personages die in deze film filosoferen over keuzes en de daardoor veranderde werelden wel een stuk minder realistisch zullen zijn dan èchte drugsbaronnen of tussenpersonen in het werkelijke leven, maar dat neemt het filosofische gehalte en de steekhoudendheid (voor wie daar gevoelig voor is) van hun bespiegelingen niet weg. Fassbender is (zoals gebruikelijk) perfect als het centrale personage aan wie alles overkomt, Bardem prima, Pitt matig tijdens zijn monologen maar sterk tijdens zijn laatste zelfverzekerde scènes. De beruchte scène met Diaz op de auto vond ik niet bijzonder sterk, het vrij compromisloze einde daarentegen indrukwekkend. Een film die me nog lang zal bijblijven, ook vanwege de bijna klinische manier waarop Scott het verhaal vertelt.

Een vaardig gemaakte, sfeervolle en mooi gefotografeerde versie van het klassieke verhaal, met twee perfecte hoofdrollen, twee uitstekende bijrollen (hoewel Richard Harris hier al 70 jaar oud is beweegt hij zich nog opmerkelijk soepel en krachtig, en Luis Guzman is aandoenlijk èn sluw als Dantes' "bodyguard" Jacopo) en genoeg vaart om de volle twee uur te boeien. En hoewel ik best een fan ben van de Austrian Oak ben ik toch wel blij dat "Arnold Schwarzenegger turned down the role of Edmond Dantes when the film was in early stages of development." (IMDb-trivia-pagina)

Gedeeltelijk oorlog, gedeeltelijk spionage, gedeeltelijk psychologisch drama waarin William Holden zoals wel vaker een (zelfverklaard) opportunist speelt die aan beide kanten van het conflict probeert te verdienen. Ditmaal echter wordt hij in de tang genomen en door nog meedogenlozer spelers ingezet voor hun eigen zaak, met diverse beladen en spannende scènes tot gevolg. Zeer fraai op lokatie in Duitsland, Denemarken en Zweden gefilmd, met een minimum aan Engelstalige acteurs en veel lokaal talent (inclusief Klaus Kinski in een korte maar memorabele en zeer koortsige rol), met een paar mooie verrassingen, een serieuze onderkoelde toon en uitstekende rollen van Holden en Lilli Palmer. De regie mist misschien net de touch om hier een klassieker of een echt memorabele film van te maken, maar als serieus drama mag het resultaat er desalniettemin zijn. Door een rol als deze (die hem als een handschoen past) stijgt William Holden weer een treetje op mijn ladder van favoriete acteurs.

Ja, ik kon er ook wel om (en mee) lachen, met die ingenieuze opzet waarin alle vragen die het eerste deel oproept (waarom blijven die acteurs steeds aan elkaar vragen hoe het gaat?) in het derde deel worden beantwoord. Dat de complimenten daarvoor naar het Japanse origineel zouden moeten gaan, soit, ik heb alleen deze Franse bewerking gezien en die was leuk genoeg – vooral om Romain Duris als de improviserende regisseur heb ik moeten lachen, maar ook de kleine details (de man die zegt dat hij niet tegen "hard water" kan ("wat een zeur!") en dan opeens de bosjes in moet) droegen bij aan het totaaleffect. Leuk.

Eerder dan aan Rashomon moest ik denken aan een rechtbankfilm waarin elke getuige weer een andere blik op de zogenaamde waarheid presenteert en de advocaat maar elk nieuw feit met de oude stand van zaken moet zien te rijmen c.q. elk nieuw puzzelstukje in het grotere geheel moet zien te passen. Alles goed uitgewerkt met prima rollen van Washington, Phillips en Damon; helaas overtuigt Ryan net zo weinig als haar zuidelijke accent, ik was best bereid om haar krediet te geven maar ik "zie" haar gewoon niet als ijzervreetster. Piepklein rolletje van Sean Astin als Washingtons onfortuinlijke boordschuttter, vijf jaar vóórdat hij Frodo's tuinman zou worden.

Een abominabele combinatie van belegen personages, goedkope dialogen, matige actiescènes, slechte acteerprestaties (Josie Ho voorop) en voorspelbare plotcliché's. O ja, en knullige kunstgrepen: als de titelheld ergens online inbreekt zou de kijker zich kunnen afvragen bij wie of wat dat eigenlijk gebeurt, dus zegt Stitch voor het gemak: "Ooit gaat de FBI ontdekken dat je hun database hackt", hetgeen dus niet voor Morgans oren is bestemd, maar voor die van de kijker om hem aan het handje mee te nemen. Ontsnappen uit een politiebureau? je pakt gewoon een paperclip en loopt naar buiten. O, wacht even, eerst nog snel gebruik maken van de database van de politie via een onbeheerde pc. Jeffrey Dean Morgan is wel een frisse (want door mij in dit genre nog niet zo vaak geziene) hoofdpersoon, en het leukste aan hem is dat hij huilt wanneer hij wordt gemarteld, maar dat pluspunt wordt dan meteen weer teniet gedaan door de absurd eenvoudige manier waarop hij uit zijn boeien ontsnapt. En dan die twist... ik moest meteen denken aan een eerdere film van de acteur die de schurk speelde, uit de tijd toen hij nog een idool was. Tijd geleden dat ik zó'n slechte film heb gezien.

Als er onder die 5000 documenten die Penkovsky en Wynne samen de USSR uitsmokkelden inderdaad informatie zat die uiteindelijk aanzette tot een de-escalatie van het dreigende nuclaire conflict, dan verdienen de mannen uiteraard onze grenzeloze dank. Helaas leidt het belang van het onderwerp nog niet per definitie tot een goede film, want hoewel ik Cumberbatch een fantastisch acteur vind en Ninidze hem meer dan uitstekend partij biedt, is dit op de keper beschouwd toch niet meer dan een solide maar niet opzienbarende en af en toe zelfs enigszins saaie Koude-Oorlog-thriller zonder de sjeu die deze film een meerwaarde zou kunnen geven. En een dergelijke film draait voor mij ook niet om welke informatie er kan worden betrokken, maar om de vraag of de hoofdpersoon (of –personen) gepakt gaan worden of niet. Uiteraard loopt dat in principe bijna altijd met een sisser af omdat de held niet mag doodgaan, en wat dat betreft hebben de film en de daaraan ten grondslag liggende werkelijkheid dus nog wel een fraaie surprise in petto. Het laatste deel was voor mij ook het meeslependst, mede dankzij de schrikbarende transformatie van Cumberbatch, zodat de film voor mij dus eigenlijk beter werkte op menselijk dan op globaal niveau. Maar misschien is dat ook de les die Penkovsky en Wynne ons meegeven: hoe de onbaatzuchtige acties van individuën toch op wereldniveau gewicht in de schaal kunnen leggen.

De minpunten zijn duidelijk: erg veel leentjebuur bij vooral het eerste deel van Resident evil, maar ook bij Aliens, Doom en een flard Scanners (en misschien ook wel grottenfilms à la The descent); mariniers die zó clichématig zijn dat ze bijna karikaturen worden; dialoog die voor minstens de helft bestaat uit zinnetjes die ik al honderden malen eerder heb gehoord ("That's not good enough!", "You're fucking kidding me!", "No shit!", "Talk to me!", "Go go go!", "Your mission was compromised!", "Are you out of your fucking mind?" en het eeuwige "Stand down, soldier!"); en de uit roosters omlaagstromende waterstraaltjes (hebben zulke facilities altíjd problemen met het sanitair?), schaduwen en hangende kettingen (wat doen die daar eigenlijk?) lijken rechtstreeks van de set van Alien te zijn gekropen.
        Maar er zijn toch ook wel pluspuntjes: de film kan niet veel hebben gekost (er zat bij cast of crew dan ook niemand die ik van naam of gezicht kende), maar door goed gebruik van de sets (of de leegstaande fabriek), een sterke hoofdrol van een actrice die niet alleen mooi is maar ook nog aardig kan acteren (Amber Clayton), een acceptabele gesoigneerde wetenschapper-schurk (Nicholas Bell), effectieve FX en een handige geluidsband vol schurende sfeergeluidjes ziet hij er toch behoorlijk goed en gepolijst uit, en dat maakt er voor mij een zeer onderhoudende B-film van die kort genoeg is om nergens te gaan vervelen. Prima genrefilm.

Niets nieuws, gewoon een standaard genrefilm, maar als je er gevoelig voor bent hoe de standaard-situaties worden ingevuld is dit een zeer onderhoudende film. Goede rollen voor de drie belangrijkste acteurs, met Timothy Olyphant als een sympathieke sheriff en Radha Mitchell als kundig arts en tevens zijn vastberaden (en mooie) vrouw, maar deputy Russell steelt echter de show : eerst lijkt hij een beetje een ongeleid projectiel (hoe komt zo'n man door de politie-opleiding heen?), daarna blijkt hij toch betrouwbaar, dan wordt hij helaas zelf een crazy, en tenslotte offert hij zichzelf op bevredigende wijze op, door Joe Anderson in alle stadia van zijn personage sterk en overtuigend gespeeld.

Daarnaast nog als pluspunten een aardig portret van het stadje, fraaie fotografie (dat shot tegen het einde wanneer de vrachtwagen is gekanteld en je in de verte over een niemandsland uitkijkt!), de aardig opgebouwde spanning van de "rasteropnames" om aan te geven dat iets of iemand het stadje van op afstand observeert, en een paar mooie verrassingen, zoals de manier waarop Timothy Olyphant met het door zijn hand gestoken mes nog iemand weet uit te schakelen, en natuurlijk de briljante twist op het einde wanneer blijkt dat de twee overlevenden er zonder het te willen de aanleiding voor zullen zijn dat na het kleine Ogden Marsh (1260 inwoners) ook de grote stad Cedar Rapids (128.056) van de kaart zal moeten worden geveegd, ook weer getoond door middel van zo'n "rasteropname". En de film zat vol met "boe!"-momenten, maar zelf vond ik het vooral een mooi schokeffect wanneer de sheriff, zijn vrouw en de deputy bij toeval hun auto verlaten (namelijk om te kijken of Becca de aanval van de crazies in de wasstraat heeft overleefd), en dan zie je als kijker opeens hoe de auto in de achtergrond van het shot in de lucht vliegt (na een precisiebombardement vanuit de overvliegende helicopter). De sheriff en zijn vrouw zijn verbijsterd, de deputy lacht nerveus…

En ja, jammer dat het tot drie keer toe voorkomt dat een personage gered wordt door iemand anders die nèt ongezien de kamer is binnengekomen of iets dergelijks. Maar ja, jammer dan, dat stoort me verder niet echt.

Een lekkere, simpele, vet aangezette en goed uitgevoerde film die ik met heel veel plezier heb bekeken.
 

Net als de film zelf doet Jeff Bridges hier niets nieuws en onverwachts, maar hóé hij het doet is wel weer perfect – eigenlijk is hij als acteur vrijwel altijd betrouwbaar. De goede bijrollen van de drie andere bekende gezichten en de fraaie soundtrack maken hier uiteindelijk een aangenaam totaalpakketje van, maar zonder Bridges' Oscar zou deze film misschien wel tamelijk snel in de vergetelheid zijn geraakt.

Indertijd (1987, in een Nederlands filmhuis) een overdonderende indruk gemaakt. De openingsscène van het tweede deel, met de meanderende camera die tenslotte uitkomt op het onbeschrijflijk gehavende gezicht van Josse de Pauw, doet me nog altijd huiveren. Een briljante De Pauw --ter plekke een soort idool geworden-- draagt de film. Voor mij nog altijd de beste Nederlandstalige film die ik ooit heb gezien.

Wees gewaarschuwd dat de momenteel in Nederland verkrijgbare DVD van Eyeworks enkel de film zelf bevat (in een overigens prachtige transfer), maar niet de Crazy love archieven-documentaire van 36 minuten, en al evenmin Deruddere's twee korte films Killing joke en Wodka orange, helaas.
 

In beginsel een klassieke romkom, met een aantrekkelijke hoofdrolspeelster en een nog aantrekkelijker hoofdrolspeler, redelijk chemistry tussen hen, twee bijrolspelers die moeiteloos elke scène waarin ze verschijnen kapen, een flink obstakel dat uit de weg moet worden geruimd, en voldoende visuele flair om mij de hele film door geboeid te houden (hoewel de inspectie van de mogelijke jurken van Rachel door die twee bijrolspelers mij wel heel erg doet denken aan Hugh Grant die in Four weddings and a funeral commentaar moet leveren op Andie MacDowells mogelijke bruidsjurken). Wat de film natuurlijk z'n meerwaarde geeft is ten eerste de Zuidoost-Aziatische setting en ten tweede de onwaarschijnlijke rijkdom waarin de belangrijkste families uit deze film zich wentelen, en dan schijnt Kevin Kwan door zijn redacteur nog gevraagd te zijn om de meest extreme vormen van decadentie en excessen uit zijn oorspronkelijke roman weg te laten omdat niemand dat zou geloven en iedereen zou denken dat hij overdreef. Al met al niet uit de top van de eredivisie van het genre, maar toch zeker in de race voor de play-offs.

Erg leuke film, die misschien als komedie verkocht wordt maar waarin mij vooral de dramatische scènes opvallen, ten eerste omdat die erg goed zijn geschreven en ten tweede omdat Carell en Moore ze sterk en ontroerend spelen. Op het komische vlak zijn vooral de verleidingstechnieken van Gosling en de make-over waarbij hij de supervisie voert grappig; het verhaallijntje van zoon en oppas vond ik maar matig interessant. Minpunten zijn daarnaast de manier waarop grote acteurs als Tomei en Bacon worden weggezet in kleine rolletjes waarin ze meer "plotduwers" dan volwaardige personages zijn, en het einde waarin alles wel heel vlot op z'n pootjes terechtkomt. Desalniettemin regelmatig leuk en aandoenlijk, en de identiteit van Carells oudste dochter was een mooie verrassing.

Vintage Cronenberg wat mij betreft, met de gebruikelijke verknoping van technologie en body-horror die al eerder aan bod kwam in onder andere Videodrome, The fly, Naked lunch en eXistenZ, en met personages die allemaal doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze met meer of minder interne of externe organen dan de rest van de mensheid rondlopen. Of wórdt dat ook echt normaal in deze tijden van klimaatverandering en extreme milieuvervuiling? Intrigerende vragen, vooral wanneer in de loop van de film duidelijk wordt dat er wel degelijk een serieus en begrijpelijk plot aan alle zelfmutilatie ten grondslag ligt. Stevig in de (Cronenbergiaanse) werkelijkheid verankerd door de vertolking van Viggo Mortensen die aan de bizarre filmrealiteit een mooie menselijkheid meegeeft, maar ook Scott Speedman als Breckens vader maakt indruk.

Een film met een uitgangspunt dat nog (letterlijk) fantastischer is dan Face/off, maar waar verder weinig tot niets mee wordt gedaan, met diverse grote (en dure) acteurs in amper uitgewerkte bijrollen, zodat de producers uiteindelijk opgescheept zaten met een zeer dure dertien-in-een-dozijn-actiefilm. Alleen het sterke spel van Kevin Costner en zijn scènes met Gal Gadot maken dit nog een beetje de moeite waard, maar op het einde bleef ik toch zitten met het gevoel "was dit nou alles?"

Jane Eyre, Wuthering Heights, Rebecca en de gothic novel in z'n algemeenheid samengeperst in één film, met prachtige sets (het warme New York en het naargeestige landhuis uit de titel), even prachtige acteurs en een hoop bloed, maar dat is het dan ook wel. Mismaakte geesten bestaande uit nevelflarden die op de camera af komen zweven doen me niet veel, en elke vorm van spanning of horror is ver te zoeken. Soms is alleen sfeer niet genoeg.

Wat in het begin nog een variant op klassieke Amerikaanse noirs als Double indemnity en The postman always rings twice (of Visconti's nog eerdere Ossessione, ook al met Massimo Girotti) lijkt te worden, inclusief een mysterieus sterfgeval in het verleden, een privé-detective die iets (maar wat?) op het spoor is, en een jonge vrouw die zich heeft opgewerkt maar haar verleden niet van zich kan afschudden, ontwikkelt zich steeds meer tot een soort noodlotsdrama waarin de twee hoofdpersonen vechten tegen de verleiding, tegen elkaars moorddadige impulsen, tegen de maatschappelijke en daarmee financiële kloof die hen scheidt, en tegen de schaduw van de dode Giovanna die over beiden hangt. Mooi hoe Fontana het onheil over zichzelf afroept : als hij niet zo achterdochtig was geweest had hij Paola nooit opnieuw in de armen van Guido gedreven – of zou haar onrust en haar weerzin tegen de leegte van haar nieuwe leven haar anders wel voor een ándere man hebben laten bezwijken? In zijn debuutfilm gebruikt Antonioni handig alle melodramatische mogelijkheden van de vrij spannende plot om personages en milieus te onderzoeken, maar vooral is hierin al zijn superbe oog voor verlaten straten, gebouwen, kanalen, bomen en regenplassen te zien. Ook los van het historische belang (en los van de waarde als vingeroefening voor of voorstudie van bijvoorbeeld de latere trilogie) een prachtige film die onder de huid kruipt, niet in de laatste plaats doordat Lucia Bosé zo'n onwereldlijk mooie verschijning is.

Sterke anti-oorlogsfilm met voor mij net te weinig verhaal en structuur om echt een klassieker te kunnen worden genoemd. James Coburn is perfect gecast, en Maximilian Schell doet niet veel voor hem onder, maar door het overdadige gebruik van slow-motion-bloedexplosies begint Peckinpahs handelsmerk zo langzamerhand wel een beetje een parodie op zichzelf te worden. Al met al echter twee uur lang geboeid gekeken.

Merkwaardige film die de hele tijd op de rand van de parodie wankelt maar toch nooit echt in het ravijn der belachelijkheid stort. Ultiem simpel verhaal, maar prachtig vormgegegeven en met een charismatische hoofdrol die sterk doet denken aan Heath Ledger veertien jaar later (en grappig genoeg propageert Michael Wincotts Tin Dollar hier het verspreiden van chaos net zoals Ledgers Joker dat zou doen).

        Regisseur Alex Proyas heeft een klein maar wel apart oeuvre, dat moet gezegd worden. En die David Patrick Kelly (T-Bird) heeft een mooi CV als nare engerd – zelf zal ik me hem altijd blijven herinneren dankzij zijn ijzersterke rollen in The warriors en Commando.

Niet spannend, niet eng, niet intrigerend, niet geholpen door een 13-jarige actrice die nergens geloofwaardig wordt als doortastende journalist die bloed ruikt. Dieptepunt is de scène waarin ze vanuit haar auto de pater bij zijn motorfiets ziet. Ze gooit haar haar los (hot!), mompelt "I am so going to Hell" en stapt op de priester af. Wat denk je dat er gebeurt?
a. Stomende seks op de kansel
b. "Zeg juffie, hoe oud ben jij eigenlijk?"
maar het juiste antwoord is
c. Er gebeurt helemaal niets! Net als gedurende de hele film.