Opinions

Grappig dat hier veel verschillende waarderingen voor staan, maar dat de laatste negen redelijk tot zeer positief zijn. Maak daar maar tien van, want ook ik vond dit een originele en goed uitgewerkte film met zowel geloofwaardige personages als goede FX. Als de regisseur hiervan 26 jaar oud was toen hij deze film maakte mogen we nog veel moois van hem verwachten. "I am an apex predator!"

Ik heb zo lang mogelijk geprobeerd om deze franchise niet te vergelijken met die andere fantasy-cyclus van die schrijver die zo'n grote vriend was van de geestelijk vader van Narnia, maar wanneer ik geconfronteerd word met bewegende bomen, vliegende dieren die vallende helden uit de lucht plukken, een rivier die een eigen leven gaat leiden om vijanden te verzwelgen, een veldslag op de binnenplaats van een slot en een tweede slag op het grasveld vóór een andere vesting – ja, dan kan ik het ook niet helpen. Maar goed, ook los van de vergelijking met **** vond ik The lion, the witch and the wardrobe een beetje flauw, maar dit tweede deel bevalt me een stuk beter, met een serieuzere insteek en meer (dodelijke) slachtoffers dan deel 1, hoewel de spectaculaire actie en de aardige intrige enigszins ondergraven worden door de te simplistische personages. Ondanks zijn dwaze exotische accent en die laffe bruingrijze outfit van op het einde is Ben Barnes een prima kroonprins, de kinderen doen het wel aardig (hoewel ik de oudste broer nog steeds niet echt een heroïsch type vind) en Loekie de Leeuw blijft gelukkig grotendeels off-screen, dus al met al was dit toch best een leuke en onderhoudende film.

Een lieve en onderhoudende fantasyfilm; als volwassene lijkt hij mij perfect voor de jeugdige doelgroep, hoewel ik me afvraag of de vernedering van Aslan en de daarbij aanwezige monsters bij sommige al te jeugdige kijkertjes niet voor een nachtmerrie of twee zouden kunnen zorgen – maar goed, daarom is de film dan ook voor 12 jaar en ouder bedoeld. Voor mezelf zit er net te weinig vlees aan; de plot is wat te simpel, de personages zijn voor het merendeel te eendimensionaal, en hoewel Georgie Henley als Lucy erg goed speelt zijn de acteurs die de drie oudere kinderen spreken te nietszeggend om veel indruk te maken (en in het geval van Anna Popplewell als Susan bovendien uiterst irritant met steeds dezelfde kribbige blik). Bovendien voelt Narnia niet als een "echt" land aan doordat het de indruk maakt een petieterig gebiedje van 50 bij 50 kilometer met een half dozijn inwoners te zijn, het Kerstmannetje is een dwaze verschijning, en tijdens de climactische veldslag lijken teveel vijanden niet op onsmakelijke gedrochten maar op grappig bedoelde stripmonsters.
        Zo blijf ik zitten met een schattige sprookjesfilm waar ik als volwassene nergens echt bij betrokken raak. James McAvoy en Tilda Swinton geven de film wel wat gewicht, maar de eerste wordt helaas al snel geslachtofferd en de laatste krijgt in haar rol gewoon niet genoeg ruimte om haar bepaald niet onaanzienlijke capaciteiten ten volle te benutten. De kibbelende bevers zijn echter fantastisch geanimeerd en zijn bovendien hilarisch, en wat is het jammer dat de meesterlijke Rupert Everett als de vos niet wat meer spreektijd heeft gekregen...

Wat mij betreft de leukste Narnia, met een plot met veel verwikkelingen, een grote diversiteit aan lokaties, Ben Barnes die z'n nepaccent gelukkig thuis mag laten, een uitstekend vervelend neefje, die suffe oudere broer praktisch afwezig, en een behoorlijk goed geslaagde zeeslang. Alleen die flauwekul over geloof ("We have nothing if not belief!") en dat gedoe met Aslan, daar krijg ik onderhand wel genoeg van.

Een film die me niet in de koude kleren gaat zitten. Briljant gemaakt maar extreem deprimerend. Die scène waarin een jongen moet kiezen welk van de twee peuters hij moet gaan omleggen, of die jongen die door zijn vriendje wordt doodgeschoten alleen maar omdat hij zo veel kwebbelt... En dan kun je soms nog niet eens van wreedheid spreken, alleen maar van afstomping. De ouders komen weinig in beeld, en die van de "koters" al helemaal niet, en dat maakt de film zo mogelijk nog desoriënterender, alsof er een uithoek bestaat waarvan de rest van de wereld het bestaan niet afweet, of beter gezegd niet wil afweten, en dat is eigenlijk ook wel zo. Indrukwekkende film.

Leuke driedelige serie die zich vooral richt op Blacks vroegste jaren, dus de periode waarin ze ontdekt wordt door Brian Epstein en met Anyone who had a heart en You're my world twee Engelse nummer-1-hits in Engeland heeft; doordat de film eindigt met Epsteins dood wordt haar daaropvolgende carrière als televisiepresentatrice wel aangekondigd maar blijft het enorme succes daarvan buiten beeld. Erg leuk, vooral om bekende personen (Epstein, de vier Beatles in hun zeer jonge jaren, George Martin, Burt Bacharach) te zien, en met een vrij overtuigend tijdsbeeld, maar enigszins braaf en niet zo héél spannend, hoewel de relatie met Blacks aanbidder, daarna road-manager en tenslotte echtgenoot Bobby Willis (Aneurin Barnard) wel intrigerend is. Sheridan Smith speelt en zingt zeer overtuigend, Ed Stoppard doet als de energieke, charmante en gekwelde Epstein niet voor haar onder.

Het ligt natuurlijk helemaal totaal absoluut aan mij, maar dit is een film die in alle opzichten zo inventief, zo kleurrijk, zo fantasierijk en zo levendig is dat ik me bijna niet kan voorstellen dat mensen hier níét enthousiast over zijn. Een kleine keuze uit de memorabele momenten: de gehuilde traan die een serie gebeurtenissen ontketent die uiteindelijk leiden tot het stranden van een schip, het brein op sterk water met migraine, de vlo met een injectienaald aan z'n snuit, Cycloop nummer 1 die Cycloop nummer 2 wurgt en dan z'n eigen camera op het brein van de ander aansluit zodat die naar zijn eigen stervende gezicht kijkt (volgens Jeunet een eerbetoon aan Michael Powells Peeping Tom, en de Siamese tweeling waarvan de ene mond inhaleert en de andere de rook uitblaast) – de ene na de andere onvergetelijke scène komt voorbij. Briljante decors, prachtige muziek en geweldig spel van perfecte koppen (Daniel Emilfork als Krank!) in een even nachtmerrieachtig als ontroerend verhaal. Ja, ik weet het wel, ieder z'n eigen smaak, zoveel mensen zoveel meningen, over smaak valt niet te twisten en alles is subjectief, maar La cité des enfants perdus is zó'n absorberende film dat ik het ondanks alle berichten van teleurgestelde kijkers (Dominique Pinon strontvervelend?!) bijna onbegrijpelijk vind dat deze film niet stijf in de MovieMeter-top-100 staat.

Overdonderende beeldenstroom waarin Fellini kennelijk alles wat hij ooit over vrouwen heeft gevoeld naar buiten laat stromen, gevat in soms bijzonder grappige en soms pijnlijk schrijnende scènes en met een beeldenpracht die ik buiten Fellini's werk maar zelden ben tegengekomen. Zoals de criticus John Gould Boyum het omschreef, "fabulous adventures in feeling" die naar een prachtige climax in de wolken toewerken, met dank aan een superbe Marcello.

        Toen La città delle donne in Cannes werd afgekraakt schreef Andrei Tarkovski (op dat moment in Rome verblijvend voor de opnames van Nostalghia) in zijn dagboek dat "de kranten zeiden dat Fellini's laatste film een totale ramp was en dat hijzelf was opgehouden te bestaan. Het is verschrikkelijk, maar het is waar, zijn film is waardeloos." Maar ja, is er dan ook een groter contrast denkbaar dan tussen Nostalghia en La città delle donne? Ooit waren Fellini en Tarkovski allebei idolen – mooi hoe je het werk van zulke tegenovergestelde filmmakers toch op prijs kunt stellen, maar mijn waardering voor de laatste is de laatste jaren toch afgenomen en voor de eerste alleen maar toegenomen.

Feitelijk ben ik totaal niet geschikt voor deze film (en daarmee ook niet voor een baan bij de recherche) omdat ik na een handvol procedurele stappen al totaal niet meer weet wie op welk moment op welke plek met welk belang in welke auto zat, en als ik dat wèl zou hebben onthouden zou ik vast niet begrijpen welk licht dat op de zaak werpt en in welke richting ik mijn speurwerk nu moet gaan voortzetten. Dus moet ik mijn plezier bij dit soort films uit andere dingen halen, sfeer voorop, daarnaast personages, dialogen en vertolkingen, en wat dat betreft is het mooi om te zien hoe goed Johnny Depp nog altijd kan (of kon) zijn als hij serieus speelt en eventuele tics en maniertjes thuislaat, zoals hier. Naar Toby Huss kijk ik ook wel graag sinds ik hem als ongeleid projectiel in Joe Carnahans Copshop zag, en de rest van de cast blijft eigenlijk niet bij hen achter. Kortom, hoewel de maatschappelijke thematiek van zo'n doofpotaffaire natuurlijk verschrikkelijk is heb ik City of lies toch vooral als "esthetische" mystery-thriller gekeken, en daarbij ben ik verrassend genoeg dieper de film in gezogen dan ik op voorhand gedacht had. (Maar vooral ben ik blij dat ik niet woon in een stad waar corruptie, macht en geld ("pussy and power ") zó nauw met het politieapparaat zijn verweven als in Los Angeles. Tenminste, dat hoop ik dan maar, dat het er in mijn stad wat anders aan toegaat.)

Ik weet niet welk gevoel bij mij de overhand heeft: opluchting omdat deze film niet zo beroerd is als ik had gevreesd, of verbazing omdat er zoveel hele en halve filmsterren worden ingezet voor zulke nietszeggende vertolkingen. Bij de stervelingen zitten nog wel een paar aardige rollen (als je dan toch ten strijde moet trekken, wie zou er dat dan níét aan de zijde van Mads Mikkelsen en Liam Cunningham willen doen?), maar als goden in licht-reflecterende of onderaards-donkere gewaden zijn Liam Neeson en Ralph Fiennes toch niet helemaal serieus te nemen, laat staan dat ze enig goddelijk ontzag wekken of begrijpelijk maken waarom ze al die menselijke verering zouden verdienen. En vooral niet knipperen met je ogen, anders mis je Luke Evans als Apollo. Nou ja, iedereen doet z'n best en het ziet er allemaal redelijk uit.

Het lugubere beroep van het titelpersonage, de gespannen verhouding met zijn rouwende dochter en het ingetogen spel van Samuel L. Jackson dat nu eens niet leunt op arrogantie en vuilbekkerij maken hier toch een vrij aparte en duistere film van. Het afdalen in corruptie en onbetrouwbaarheid binnen het politie-apparaat trekt de plot helaas een beetje de clichématigheid in, maar uiteindelijk kom ik toch op een ruime voldoende uit, vooral dankzij Jackson, een acteur waar ik ondanks zijn alomtegenwoordigheid niet per se graag naar kijk maar die hier echt geweldig is.

Gelukkig heb ik nooit naar Friends gekeken, zodat ik geen last had van vooroordelen met betrekking tot Lisa Kudrow (pas later begreep ik dat ze "een voorgeschiedenis" had); ik vond haar gewoon geweldig spelen en één worden met haar rol, net als de rest.

Zeer herkenbaar voor wie zich ooit wel eens verveeld heeft achter z'n bureau. Prachtig ensemblespel, aangevoerd door de kameleontische Toni Collette, maar voor mij sprong vooral Parker Posey in haar "electrifying" rol van Margaret eruit. Een film die elke keer dat ik hem zie leuker en toch ook wel aangrijpender wordt. Vaak als tweedehandsje te vinden, helaas alleen maar in een 4:3-transfer (en ik zie hem dan altijd met deze hoes).

Ik heb al het enthousiasme voor deze film eigenlijk nooit begrepen. De eerste helft lijkt meer een psychologische studie van een man wiens leven op zijn kop wordt gezet doordat hem iets onverklaarbaars overkomt (met Dreyfuss ideaal gecast), daarna gaat de film richting Devil's Tower en komen de lieve aliens in zicht – en dan gaan er een aantal proefpersonen aan boord van het ruimteschip, gekleed in kekke rode uniformpjes die gelukkig al klaar lagen, en onze held kan niet eens even afscheid nemen van zijn gezin? En dan dat eeuwige gepiel met die vijf nootjes dat uitloopt op een compleet concert, op dat moment kon ik echt mijn lachen niet meer houden. Ambitieus maar dwaas.

Behoorlijk spannende en beklemmende film waarbij het me eigenlijk nog verbaast dat Bana en Hall het er op het einde zonder fysieke kleerscheuren vanaf brengen. Jammer ook van die éne achtervolging op straat, misschien was het nóg enger geweest als het "kwaad" gezichtsloos was gebleven, maar zoals de film nu is blijft er ook al genoeg over om op te kauwen. Prachtige rol van die vriendelijke Jim Broadbent.

Zes episodes in steeds een heel ander genre, niet alles even geslaagd: bij de toestanden op het slavenschip wil ik maar niet betrokken raken, de broad comedy van de lotgevallen van de uitgever zijn wel èrg melig (hoe goed Jim Broadbent ook speelt), en het onderzoek van journalist Halle Berry past beter in zo'n serieuze paranoia-thriller uit de jaren 70, toen ze dat soort dingen veel beter deden. De drie andere delen zijn een stuk sterker, met het deel met de componist voorop, en de technische vaardigheid van het geheel staat buiten kijf. Wat de thematiek betreft blijf ik toch een beetje zitten met het feit dat de verbanden tussen met name de vroegste episodes wel wat dun zijn, met als gevolg dat ik de film uiteindelijk geen echt overtuigende illustratie van het "alles is onderling verbonden"-motief vind: ik zit eerder te kijken naar verschillende verhalen waarin soms elementen uit andere verhalen terugkomen dan naar een film die als het ware het vlindereffect moet verbeelden. Desalniettemin toch een hoge score voor deze film, want een ambitieuze onderneming als deze waar de filmmakers duidelijk hun hele ziel en zaligheid in hebben gelegd zie ik toch honderd maal liever dan de zoveelste Transformers-blockbuster of voorspelbare actiethriller.

Ik was in het begin even bang dat het allemaal te arty zou worden, met die schokkerige hand-held-camera en dat gezeur met die mobieltjes in de trein, maar op het moment dat er meerdere personages in beeld komen (eerst Maria's vroegere minnaar, daarna de regisseur die haar verleidt met de tegenrol van vroeger, tenslotte de jongere actrice die haar uitdaagt) wordt het steeds interessanter en krijgt de centrale wrijving tussen Maria en Valentine steeds meer reliëf. De scènes waarin ze passages uit het toneelstuk oefenen zijn behoorlijk spannend, en Kristen Stewart houdt zich tegenover Juliette Binoche uitstekend staande. Nee, zeker niet alle losse draadjes worden samengeknoopt (waarom staat Valentine te braken? wat doet Maria met Valentine's verdwijning?), maar daar zijn de makers ook duidelijk niet in geïnteresseerd, net zoals de (hoge) verwachtingen die ik had omtrent de repetities met Maria en Jo-Ann en de bibehorende vonken totaal niet worden ingelost doordat de film vrijwel meteen naar de première springt. Lang niet altijd kan ik vrede hebben met zulk opzettelijk elliptische vertelvormen, maar hier stoort het me niet: er blijft genoeg over om op te kauwen, het spel is over de hele linie uitstekend (geen problemen met Binoche's vermeende maniertjes) en bij het aan Maria opgedrongen zelfonderzoek kan ik me meer dan genoeg voorstellen: na zich jarenlang geïdentificeerd te hebben met de vrije en onafhankelijke Sigrid moet ze nu opeens ervaren hoe het is om aan de ándere kant van de spiegel te staan.
        Aardig IMDb-trivia-feitje: "Juliette Binochte went to writer/director Olivier Assayas and pitched the idea of the film to him. He liked it and wrote the script."

Leuk verhaal dat moeite met de afronding lijkt te gaan hebben maar dan alsnog afstevent op een climax waar de gigantische marshmallow uit Ghostbusters niets bij is. Hoge grapdichtheid, redelijk aansprekende personages, prima tempo, erg vermakelijk. De stem van Bill Hader is perfect hiervoor, vooral wanneer hij bliksemsnel lijstjes van dingen gaat afratelen. Sam Sparks: "You may have seen a meteor shower, but you've never seen a shower meatier than this!"

Behoorlijk tempo, mooi gefotografeerd, prachtige sets, fraaie Hollywood-achtige "big music", en een moraal waar zowel kinderen als ouders zich hopelijk wel in kunnen vinden. Minpunten zijn wat mij betreft dat de plot vrij voorspelbaar is, dat de volwassen personages tamelijk vlak zijn en dat de climax wat te lang doorgaat. Toch was dit uiteindelijk anderhalf uur redelijk leuk amusement. Het spel van Maan beviel me nog het meest, de rol van Van Koningsbrugge het minst. (Overigens was de voorspelbaarheid van de plot [dystopie, dictator, oproepen tot opstand etc.] in 1987 wellicht minder een probleem dan nu, zeker binnen het Nederlandse taalgebied en/of in de jeugdliteratuur.)

Voor het eerst in vijftien jaar herzien – zouden de goede herinneringen terecht zijn? Nog los van alle 9/11-echo's (inclusief het bekende verhaal van de uitgestelde release) is dit toch een aparte film : eerst een standaard-wraakfilm met als verrassing dat Arnolds gezin niet ontvoerd wordt (zoals in Commando) maar echt heel erg onherroepelijk dood is, dan een soort Apocalypse now-achtige trip de jungle in (en als ik Arnold in de jungle zie verwacht ik automatisch elk moment ergens een Predator van achter een boom op te zien duiken, zeker wanneer Dutch, ik bedoel Gordy plotseling van een berg af glijdt en in een meer terechtkomt), en dan eindigen we met een klassieke nick-of-time-climax met voorspelbare explosie, vechtpartij en (helaas) de schurken die in een boe!-twist op onverklaarbare wijze nog in leven blijken te zijn). Niet allemaal even sterk, maar dankzij het rauwe randje van de Colombiaanse cocaïne-smokkel, de (althans voor mij) onverwachte twist van de handlanger van de Wolf en bovenal het verrassend sobere en zeer sterke spel van Arnold blijft de film toch ruimschoots boven de middelmaat. De onderkoelde wijze waarop Arnold na de dood van zijn vrouw en zoontje in shock verkeert was echt een openbaring, zo goed heb ik hem nog nooit zien spelen. (Ook lekkere rollen van Elias Koteas als schimmige CIA-agent en John Turturro als scene-stealing ritselaar trouwens.)

Een aardige observatie van Monica Meijer in Cinemagazine : "Cataleya is een betere Catwoman dan Catwoman" (hoewel dat personage op film met de vertolkingen van Julie Newmar, Michelle Pfeiffer en Anne Hathaway trouwens bepaald niet slecht voorzien is). Maar naast Catwoman is ook Jason Bourne wel een goede referentie, een associatie die nog eens versterkt wordt doordat Cataleya's gevecht met Marco dezelfde verknipte montage heeft als Bourne's vechtpartij met Desh in The Bourne ultimatum. En zo smaakt Colombiana me bij herziening een stuk beter dan de eerste keer, aangezien ik nu minder op de plot let en meer op de vaart, het vuurwerk en vooral de superbe vertolking van Zoe Saldana. Sterretje erbij.

Helemaal geen verkeerde eerste helft, met een rustige en gedetailleerde opbouw en fraaie en mooi belichte en gefotografeerde ondergrondse sets waaraan je het eventuele lage budget niet af kan zien (hoewel de sneeuwlandschappen dan weer wat minder zijn). Maar zoals wel vaker zijn de aanzet en het mysterie leuker dan de afwikkeling en de actie: de kannibalen komen rechtstreeks uit The hills have eyes of Mad Max en zijn in feite zombies, en hun inval in kolonie 7 doet mij sterk denken aan de slag in de Mines of Moria. Zo verandert wat begon als een soort The day after the day after tomorrow in een dertien-in-een-dozijn-actiefilm zonder eigen gezicht. Laurence Fishburne als rechtvaardige leider en Bill Paxton als ongeleid projectiel, hoe onvoorspelbaar.

Twoflower: "It's amazing, isn't it?" Rincewind: "Yes, if you like the physically impossible." The colour of magic bevalt me een stuk beter dan z'n voorganger Hogfather, vermoedelijk omdat er een duidelijker plot in zit (met bovendien een aardige spanningsfactor: wat gaat er met de bijna exploderende Octavo gebeuren?). David Jason vind ik nog steeds niet geweldig, maar Tim Curry is zoals altijd een prima schurk, en als de patrician van Ankh-Morpork is de niet op de titelrol vermelde Jeremy Irons een leuke verrassing. Vermakelijk.

Ik weet niet zoveel over George Gallo, maar als ik op IMDb zijn credits bekijk komt hij mij voor als een man die zijn werk als screenwriter (met als grootste hits Midnight run en Bad boys) gebruikt om krediet (in zowel artistiek als commercieel opzicht) te krijgen voor het regisseren van zijn eigen films. Helaas zijn die (inmiddels acht) films eigenlijk nooit successen, en aan Columbus circle kunnen we zien waarom: een redelijk intrigerend uitgangspunt (een anoniem levende, "ondergedoken" vrouw) wordt de das omgedaan door een twist die ik mijlenver aan zie komen (eerst huren Lee en Smart dat appartement terwijl Blair het wil, vervolgens gaan ze vóór haar deur ruzie maken zodat Blair Smart in huis haalt, véél te opzichtig), zodat op zich behoorlijk sterke acteurs als Giovanni Ribisi, Kevin Pollak en Jason Lee uiteindelijk komen te zwemmen in een plot waarvan je de uitkomst al spoedig kunt voorspellen. A waste of a good cast.

Nee, het biedt allemaal niet veel nieuws, en zowel het tweede bedrijf (tijdens de opnames in de woestijn en bij de canyon) als het derde ("The film's a hit!") is voorspelbaar, maar er zijn toch ook wel compensaties: De Niro gaat voluit (inclusief een vurige monoloog tegen Jones op het einde), hij heeft een aardige chemie met zijn neef (Zach Braff), en Jones geeft zijn personage stiekem kracht en ontroering mee, zodat zijn monoloog tijdens de laatste scène van de opnames van The oldest gun in the West warempel ècht ontroerend is. Natuurlijk hebben de drie acteerkanonnen in het verleden aanzienlijk betere films gemaakt, en niemand zal hierbij buikpijn van het lachen hebben gekregen, maar de film heeft vaart en charme genoeg om hem pijnloos uit te kunnen zitten.

Ik had wel even m'n bedenkingen : moet je nou een film maken over mensen met een inkomen van 120.000 dollar als er ook wel pijnlijker ontslagen in de kredietcrisis zijn gevallen? Maar ja, elk verhaal verdient het misschien wel om verteld te worden. Uitstekend spel van alle betrokkenen; iedereen hier noemt de uitstekende Jones, sommigen twijfelen aan de prestaties van Costner en Affleck (wat mij betreft onterecht), maar hoewel je bij Chris Cooper het minste van zijn thuissituatie leert (en het meeste op afstand blijft) mag zíjn prachtige rol toch ook niet onvermeld blijven. En net als kos (9-2-2011) ben ik blij dat Bobby op het einde niet als timmerman blijft werken, dat was toch wel een èrg romantisch slot geweest.

Een zeer interessant verhaal, waarbij ik echter nog wel wat meer informatie over de Weather Underground had willen horen. Aardig plot ook, de manier waarop elk personage bij Redfords vlucht wordt betrokken en zo een ander perspectief op hun gedeelde verleden en een andere blik op de toekomst kan geven. Het grootste probleem vind ik juist de hier veelgeroemde sterrencast : elke keer dat er weer onaangekondigd een bekende kop verschijnt word ik weer uit het verhaal gehaald ("o kijk! Redford heeft ook xxx weten te strikken!"), en dan hebben de meesten ook nog eens weinig te doen (volgens mij heeft Sam Elliott de stoel voor zijn computerstoel niet eens verlaten). Susan Sarandon geeft haar bijrol wel het juiste gewicht mee en Richard Jenkins kan zijn geweldige mimiek gebruiken, maar wie er werkelijk uitsprong was Julie Christie – haar slotconfrontatie met Redford in de blokhut was voor mij het hoogtepunt van de film.

Van de oerversie van Milius en Schwarzenegger herinner ik me alleen een licht gevoel van teleurstelling, dus de verwachtingen voor déze versie waren laaggespannen. Dat is wellicht de reden dat ik me met de eerste helft toch wel redelijk vermaakt heb, maar daarna sloeg de verveling toch onbarmhartig toe. Aha, een monster! …waarvan we zo ongeveer niets anders dan tentakels zien? Hmm. Jason Momoa ziet er goed uit en akteert redelijk, de proloog van Morgan Freeman (wat komt díé nou weer doen?) doet me alleen maar denken aan The Lord of the Rings (een magisch object dat ultieme macht geeft maar helaas onbereikbaar voor de schurk is geworden?!), en het verhaal verzandt in voorspelbaarheid met spektakel dat nergens spectaculair of visueel interessant wordt. Zelfs de sexscène is nep, want volgens de IMDb-trivia-pagina kreeg Rachel Nichols daarvoor een stand-in. Ach, ze is in goed gezelschap, want Roger Moore claimde altijd dat hij als 007 al zijn stunts zelf deed – behalve de liefdesscènes. Deze moderne Conan is een grote gemiste kans.

Spannende en intrigerende dramafilm waarbij ik vooraf enigszins, of liever gezegd behóórlijk op het verkeerde been was gezet door de trailer met de explosie die suggereert dat we ons in Dan Brown-territorium gaan begeven. Uiteindelijk is dit gewoon een strakke film die niet zo gek veel loopjes met het realisme en de waarheid neemt (criticus Brian Tallerico noemde de film voor de grap 12 angry popes), maar met een clou die na alle voorafgaande machtsspelletjes en verdachtmakingen toch enigszins teleurstelt, ondanks de geweldige vertolkingen van met name Ralph Fiennes en de altijd betrouwbare Stanley Tucci. Ook John Lithgow zou ik hierbij kunnen noemen, maar het vervelende van zijn rollen van de laatste jaren is dat ik zodra hij op het scherm verschijnt automatisch al weet dat hij wel een schurk zal zijn. Zo heb ik de film uiteindelijk met veel interesse gevolgd, maar bleef ik na afloop toch een beetje ontgoocheld achter: was dit nou alles?

Een dissonant geluid, niet over de kwaliteit van de film, maar over de interpretatie die ik op meerdere plekken ben tegengekomen.
        Ik weet het, ik ken alle stilistische en inhoudelijke kenmerken waarom en waarmee deze film wordt geprezen: kaal, Spartaans, geen overbodige shots, geen secundaire plotlijntjes om de aandacht af te leiden, geen bekende acteurs om de identificatie (en de gehoorzaamheid aan de regisseur) maximaal te houden, spannend ondanks een titel die het einde al verklapt (en een voice-over die vaak gewoon dupliceert wat we ook al zien), een regisseur die als het ware uit zijn werk is verdwenen, en een doorzettingsvermogen (van Fontaine) dat getuigt van een wil om te overleven en een vertrouwen in de toekomst die je zou kunnen zien als symbolisch voor een religieus geloof in een positief hiernamaals dan wel de seculiere overtuiging van een betere wereld. John Russell Taylor: "je kunt deze film ook zien als een studie in existentiële zelf-fabricatie; het wordt Fontaine's bestemming om te ontsnappen, en hij focust al zijn energie en al zijn gedachten daarop, en hij offert alles (en iedereen) daar aan op met dezelfde doelbewuste toewijding die de Christen wijdt aan de redding van zijn ziel. Hij creëert zichzelf in en door de daad van het ontsnappen".
        Het kan allemaal, en het klopt allemaal, onder die invalshoek kun je de film zeker zo interpreteren. Maar waar blijf je uiteindelijk mee zitten? Een (zeer goed gemaakte) ontsnappingsfilm, en dan kun je hier een positieve zwaai aan geven en zeggen dat dit een film van een "voorbeeldige soberheid" is, maar je kunt ook zeggen dat alle sjeu en alle spanning er vanaf geschraapt is totdat je alleen een bleek skelet overhoudt. En het is mooi om in deze film een spirituele laag te onderkennen en om Fontaine's behoefte om te ontsnappen te zien als een uitdrukking van zijn geloof in de toekomst, maar je kunt ook gewoon volhouden dat de film niets anders doet dan getuigen van Fontaine's overlevingsdrang en dat elke symbolische lezing alleen maar in het oog van de kijker bestaat (Fontaine, denkbeeldig: "jongens, ik wilde alleen maar niet dood, bespáár me jullie semi-religieuze interpretaties.").
        Op z'n simpelst gezegd: als je ter dood veroordeeld bent wil je ontsnappen, punt uit, en om in dat streven (dat ontsnappingsplan) een soort semi-religieuze boodschap te lezen, alsof Fontaine zijn diepste zelf in zijn ontsnapping pas echt verwerkelijkt – het klinkt prachtig, maar het is ook wel wat vergezocht. Hineininterpretieren heette dat vroeger, en als Bresson die laag er bewust in heeft gelegd vraag ik me af in hoeverre een film over zoiets elementairs als overlevingsdrang zo'n zware metafysische lading kan dragen.
        Nog twee bijzaken. Een aardig detail van Bressons extreem scrupuleuze werkwijze: in de documentaire L’essence des formes – Robert Bresson déforme les sens op mijn Curzon Artificial Eye-Blu-ray wordt verteld hoe Bresson zijn sound-editors tot wanhoop kon drijven: de hele dialoog van de film werd achteraf compleet ingedubd, en daarbij liet hij, zónder de acteur vooraf uit te leggen wat hij precies wilde horen, elke acteur elke regel net zo vaak herhalen totdat hij (Bresson dus) tevreden was, en bij de montage liet hij de uiteindelijke versie van een regel soms samenstellen met het eerste woord uit de ene "take", het tweede woord uit de andere take, het derde woord uit wéér een andere take...
        En nog een overweging aangaande Jost. Een belangrijk plotelement is Fontaine's dilemma of hij Jost in vertrouwen moet nemen: wat als dat een collaborateur is die in zijn cel is geplaatst om hem uit te horen of om zijn ontsnappingsmethode te achterhalen? Uiteindelijk besluit hij Jost het voordeel van de twijfel te geven, en dat pakt goed uit wanneer ze samen succesvol ontsnappen. Eind goed al goed dus – maar het zou ook nog zo kunnen zijn dat Jost een collaborateur is wiens opzet het juist is om Fontaine te laten ontsnappen om zo zelf te kunnen infiltreren in Fontaine's verzetseenheid. Dat is echter een mogelijkheid die bij Fontaine niet lijkt te zijn opgekomen (of misschien ook wel, en dan zal hij er wel op toezien dat hun wegen zich scheiden zodra ze uit het zicht van de gevangenis zijn verdwenen).

Yup, dit is weer zo'n titel uit een speciaal aan mijzelf voorbehouden genre, de categorie films waarvan ik niet kan verklaren waarom ze niet werken en die mij altijd enigszins verslagen achterlaten. De regisseur heeft toch een paar leuke films afgeleverd, de hoofdrolspeler heeft een mooi uitgestrekene gezicht voor deze rol (een beetje à la Kevin Kline), de bijrolspelers doen hun best (met name het politie-duo), het script heeft voldoende onverwachtige wendingen en "rode haringen" om de kijker bij de les te houden, en de herinnering aan de twee eerdere films met Chevy Chase is niet meer zó vers dat die in de weg van een eventuele waardering zou kunnen staan, en toch kwam er maar zelden een glimlach op mijn gezicht. Misschien is dit ook wel het soort film dat eerder mikt op binnenpretjes dan schuddebuiken, maar ik bracht minder tijd door met vermaakt worden dan met me af te vragen waarom juist dat vermaakt worden maar niet lukte. Ergens lijkt deze film niet de juiste snaar te treffen, en dan verandert humor in meligheid en schwung in geforceerdheid.

        Tot mijn verbazing zie ik bij Wikipedia dat deze film met een budget van $20m maar liefst $656m heeft opgebracht, terwijl hij indertijd compleet aan mij voorbij is gegaan.