Opinions

De hier al vaker genoemde "droge" documentaire-achtige stijl is voor mijn gevoel tegelijkertijd de kracht en de zwakte van de film, want terwijl die aanpak enerzijds authenticiteit en geloofwaardigheid met zich meebrengt, wordt de film daardoor ook een lange zit waar ikzelf niet de hele tijd geboeid en betrokken naar kon kijken, ondanks mijn interesse in de periode en het goede spel van Jack Hawkins. Misschien had iets meer "kleinmenselijk drama" zoals in In which we serve de film wel goed gedaan – de voorzichtige liefdesperikelen van Donald Sinden zou ik in ieder geval nauwelijks als zodanig durven omschrijven, hoe mooi Virginia McKenna ook is. Wellicht wordt deze film beter in mijn herinnering, maar vooralsnog zijn mijn hoge verwachtingen niet helemaal waargemaakt.

Klassiek voorbeeld van een film die eigenlijk te lang duurt, maar als ik dan ga zitten bedenken welke taferelen er wel uit kunnen kom ik er achter dat de speelduur toch eigenlijk wel goed is omdat elke scène geestig blijft. Visueel is de film een plaatje, maar gelukkig laten de twee leads zich daar niet door overschaduwen (hoewel ik het moeilijk vind om bij het personage van de Barones niet af en toe aan Meryl Streep in The devil wears Prada te denken), en ook de bijrollen mogen er wezen. Dat de honden geheel of gedeeltelijk uit de computer zouden komen was mij niet opgevallen, dus dat is voor mij overtuigend genoeg gedaan. Hoogstens jammer dat executive producer Glenn Close niet nog even een piepklein cameo'tje kreeg... Al met al een bijzonder vermakelijk avondje.

In de tijd dat Polanski nog één van mijn favoriete regisseurs was vond ik dit een geweldige film, maar nu ik hem na al die jaren terugzie ben ik toch wat minder enthousiast. Vooral doet dit me (té) sterk denken aan de "absurdistische" toneelschrijvers uit de jaren 60 zoals Beckett, Pinter en Ionesco, met de mysterieuze en nooit geziene baas (Godot, anyone?), de geïsoleerde situatie die zich uitstekend voor machtsspelletjes en veranderende relaties leent, de miscommunicatie, de plot die eigenlijk alleen maar uit de onderlinge verstandhoudingen bestaat, en het open einde. Allemaal zeer onderhoudend, prima gespeeld en met een goed gevoel voor zwarte en soms macabere humor, maar ook wel gedateerd op een manier die mij niet bijzonder vrolijk stemt.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd – ik ben er helemaal vóór, een zorgvuldige opbouw, een creepy sfeertje, lekkere Teutoonse koppen, suggestieve beeldflitsen, onsmakelijke beestjes, mogelijke waanvoorstellingen en een hoofdpersoon die wordt geloofd door niemand behalve de kijker, maar bijna tweeëneenhalf uur is voor mij toch echt te veel voor dit dunne verhaal, zeker wanneer het tempo zo laag ligt. Kudos voor de mooie fotografie, de aalgladde Jason Isaacs als de sympathieke Volmer, en de hoofdrol van Dane DeHaan (die wel met Leonardo DiCaprio wordt vergeleken, maar ik moest zelf zowel qua gezicht als qua stem ook aan Karl Urban denken).

"It's the biggest story since the birth of Jesus! It's probably bigger!" Zo is dat. Iéts meer dan het minimum aantal sterren omdat Jonathan Hyde als schurk zo heerlijk klassiek over-the-top gaat. Verder is dit qua script, dialogen, acteerwerk, setting (ik wist niet dat er in Egypte in 1930 zoveel migranten uit India rondliepen) en FX echt totaal abominabel. MALCOLM McDOWELL?!?

Edit: o, wat zie ik nou op de IMBb-trivia-pagina van deze film: "Jonathan Hyde (Morgan Sinclair) later described the film as 'an absolutely ghastly pile of tosh' and claimed that he only took the role because he had never been to India before."

Toen ik deze film decennia geleden voor de eerste (en tot vandaag ook énige) keer zag was ik diep onder de indruk. Jeff Bridges speelt uitstekend onderkoeld en mikt niet op meer belang dan zijn rol heeft, Lisa Eichhorn is ontroerend, de muziek van Jack Nitzsche schept knap sfeer en is tegelijkertijd subtiel ontregelend, de plot is even dwingend als ambigu, en de regie geeft de acteurs alle vrijheid zonder de richting van de film zelf te veronachtzamen. Dat alles maakte echter niet meer dan de helft van de waardering uit voor mij, want boven alles is dit de film van John Heard. In bijna alle films die ik van hem ken speelt hij de onbetrouwbare tegenstrever (zoals in Big en My fellow Americans) of de nietszeggende autoriteit (want wie kent hem niet als de vader uit Home alone ?), maar in deze film grijpt hij de hoofdrol met beide handen aan en geeft hij een onvergetelijk portret van een verbitterde Vietnam-veteraan die plotseling een kans denkt te zien om zijn leven nog een zinvolle wending te geven. Hoewel Jeff Bridges hier de ster is speelt hij duidelijk de tweede viool, want Alex Cutter vormt het hart van deze film. Een briljante hoofdrol voor een acteur die daarna helaas weer werd "gedegradeerd" tot bijrollen. En nee, na vijfentwintig jaar heeft deze film bij herziening nog niets van z'n kracht verloren.

        Zie overigens de recensie op DVDSavant voor een interessante interpretatie die deze film als een moderne versie van Hamlet ziet.

Leuke, vervreemdende SF, goed geakteerd en fraai vormgegeven. Veel mensen hier noemen The matrix als voorbeeld, maar ik moest zelf vaak denken aan Total recall (jezelf laten hersenspoelen zodat je des te overtuigender iemand anders kan spelen/zijn).