Opinions

Indertijd (1987, in een Nederlands filmhuis) een overdonderende indruk gemaakt. De openingsscène van het tweede deel, met de meanderende camera die tenslotte uitkomt op het onbeschrijflijk gehavende gezicht van Josse de Pauw, doet me nog altijd huiveren. Een briljante De Pauw --ter plekke een soort idool geworden-- draagt de film. Voor mij nog altijd de beste Nederlandstalige film die ik ooit heb gezien.

Wees gewaarschuwd dat de momenteel in Nederland verkrijgbare DVD van Eyeworks enkel de film zelf bevat (in een overigens prachtige transfer), maar niet de Crazy love archieven-documentaire van 36 minuten, en al evenmin Deruddere's twee korte films Killing joke en Wodka orange, helaas.
 

In beginsel een klassieke romkom, met een aantrekkelijke hoofdrolspeelster en een nog aantrekkelijker hoofdrolspeler, redelijk chemistry tussen hen, twee bijrolspelers die moeiteloos elke scène waarin ze verschijnen kapen, een flink obstakel dat uit de weg moet worden geruimd, en voldoende visuele flair om mij de hele film door geboeid te houden (hoewel de inspectie van de mogelijke jurken van Rachel door die twee bijrolspelers mij wel heel erg doet denken aan Hugh Grant die in Four weddings and a funeral commentaar moet leveren op Andie MacDowells mogelijke bruidsjurken). Wat de film natuurlijk z'n meerwaarde geeft is ten eerste de Zuidoost-Aziatische setting en ten tweede de onwaarschijnlijke rijkdom waarin de belangrijkste families uit deze film zich wentelen, en dan schijnt Kevin Kwan door zijn redacteur nog gevraagd te zijn om de meest extreme vormen van decadentie en excessen uit zijn oorspronkelijke roman weg te laten omdat niemand dat zou geloven en iedereen zou denken dat hij overdreef. Al met al niet uit de top van de eredivisie van het genre, maar toch zeker in de race voor de play-offs.

Erg leuke film, die misschien als komedie verkocht wordt maar waarin mij vooral de dramatische scènes opvallen, ten eerste omdat die erg goed zijn geschreven en ten tweede omdat Carell en Moore ze sterk en ontroerend spelen. Op het komische vlak zijn vooral de verleidingstechnieken van Gosling en de make-over waarbij hij de supervisie voert grappig; het verhaallijntje van zoon en oppas vond ik maar matig interessant. Minpunten zijn daarnaast de manier waarop grote acteurs als Tomei en Bacon worden weggezet in kleine rolletjes waarin ze meer "plotduwers" dan volwaardige personages zijn, en het einde waarin alles wel heel vlot op z'n pootjes terechtkomt. Desalniettemin regelmatig leuk en aandoenlijk, en de identiteit van Carells oudste dochter was een mooie verrassing.

Vintage Cronenberg wat mij betreft, met de gebruikelijke verknoping van technologie en body-horror die al eerder aan bod kwam in onder andere Videodrome, The fly, Naked lunch en eXistenZ, en met personages die allemaal doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze met meer of minder interne of externe organen dan de rest van de mensheid rondlopen. Of wórdt dat ook echt normaal in deze tijden van klimaatverandering en extreme milieuvervuiling? Intrigerende vragen, vooral wanneer in de loop van de film duidelijk wordt dat er wel degelijk een serieus en begrijpelijk plot aan alle zelfmutilatie ten grondslag ligt. Stevig in de (Cronenbergiaanse) werkelijkheid verankerd door de vertolking van Viggo Mortensen die aan de bizarre filmrealiteit een mooie menselijkheid meegeeft, maar ook Scott Speedman als Breckens vader maakt indruk.

Een film met een uitgangspunt dat nog (letterlijk) fantastischer is dan Face/off, maar waar verder weinig tot niets mee wordt gedaan, met diverse grote (en dure) acteurs in amper uitgewerkte bijrollen, zodat de producers uiteindelijk opgescheept zaten met een zeer dure dertien-in-een-dozijn-actiefilm. Alleen het sterke spel van Kevin Costner en zijn scènes met Gal Gadot maken dit nog een beetje de moeite waard, maar op het einde bleef ik toch zitten met het gevoel "was dit nou alles?"

Jane Eyre, Wuthering Heights, Rebecca en de gothic novel in z'n algemeenheid samengeperst in één film, met prachtige sets (het warme New York en het naargeestige landhuis uit de titel), even prachtige acteurs en een hoop bloed, maar dat is het dan ook wel. Mismaakte geesten bestaande uit nevelflarden die op de camera af komen zweven doen me niet veel, en elke vorm van spanning of horror is ver te zoeken. Soms is alleen sfeer niet genoeg.

Wat in het begin nog een variant op klassieke Amerikaanse noirs als Double indemnity en The postman always rings twice (of Visconti's nog eerdere Ossessione, ook al met Massimo Girotti) lijkt te worden, inclusief een mysterieus sterfgeval in het verleden, een privé-detective die iets (maar wat?) op het spoor is, en een jonge vrouw die zich heeft opgewerkt maar haar verleden niet van zich kan afschudden, ontwikkelt zich steeds meer tot een soort noodlotsdrama waarin de twee hoofdpersonen vechten tegen de verleiding, tegen elkaars moorddadige impulsen, tegen de maatschappelijke en daarmee financiële kloof die hen scheidt, en tegen de schaduw van de dode Giovanna die over beiden hangt. Mooi hoe Fontana het onheil over zichzelf afroept : als hij niet zo achterdochtig was geweest had hij Paola nooit opnieuw in de armen van Guido gedreven – of zou haar onrust en haar weerzin tegen de leegte van haar nieuwe leven haar anders wel voor een ándere man hebben laten bezwijken? In zijn debuutfilm gebruikt Antonioni handig alle melodramatische mogelijkheden van de vrij spannende plot om personages en milieus te onderzoeken, maar vooral is hierin al zijn superbe oog voor verlaten straten, gebouwen, kanalen, bomen en regenplassen te zien. Ook los van het historische belang (en los van de waarde als vingeroefening voor of voorstudie van bijvoorbeeld de latere trilogie) een prachtige film die onder de huid kruipt, niet in de laatste plaats doordat Lucia Bosé zo'n onwereldlijk mooie verschijning is.

Sterke anti-oorlogsfilm met voor mij net te weinig verhaal en structuur om echt een klassieker te kunnen worden genoemd. James Coburn is perfect gecast, en Maximilian Schell doet niet veel voor hem onder, maar door het overdadige gebruik van slow-motion-bloedexplosies begint Peckinpahs handelsmerk zo langzamerhand wel een beetje een parodie op zichzelf te worden. Al met al echter twee uur lang geboeid gekeken.

Merkwaardige film die de hele tijd op de rand van de parodie wankelt maar toch nooit echt in het ravijn der belachelijkheid stort. Ultiem simpel verhaal, maar prachtig vormgegegeven en met een charismatische hoofdrol die sterk doet denken aan Heath Ledger veertien jaar later (en grappig genoeg propageert Michael Wincotts Tin Dollar hier het verspreiden van chaos net zoals Ledgers Joker dat zou doen).

        Regisseur Alex Proyas heeft een klein maar wel apart oeuvre, dat moet gezegd worden. En die David Patrick Kelly (T-Bird) heeft een mooi CV als nare engerd – zelf zal ik me hem altijd blijven herinneren dankzij zijn ijzersterke rollen in The warriors en Commando.

Niet spannend, niet eng, niet intrigerend, niet geholpen door een 13-jarige actrice die nergens geloofwaardig wordt als doortastende journalist die bloed ruikt. Dieptepunt is de scène waarin ze vanuit haar auto de pater bij zijn motorfiets ziet. Ze gooit haar haar los (hot!), mompelt "I am so going to Hell" en stapt op de priester af. Wat denk je dat er gebeurt?
a. Stomende seks op de kansel
b. "Zeg juffie, hoe oud ben jij eigenlijk?"
maar het juiste antwoord is
c. Er gebeurt helemaal niets! Net als gedurende de hele film.

De hier al vaker genoemde "droge" documentaire-achtige stijl is voor mijn gevoel tegelijkertijd de kracht en de zwakte van de film, want terwijl die aanpak enerzijds authenticiteit en geloofwaardigheid met zich meebrengt, wordt de film daardoor ook een lange zit waar ikzelf niet de hele tijd geboeid en betrokken naar kon kijken, ondanks mijn interesse in de periode en het goede spel van Jack Hawkins. Misschien had iets meer "kleinmenselijk drama" zoals in In which we serve de film wel goed gedaan – de voorzichtige liefdesperikelen van Donald Sinden zou ik in ieder geval nauwelijks als zodanig durven omschrijven, hoe mooi Virginia McKenna ook is. Wellicht wordt deze film beter in mijn herinnering, maar vooralsnog zijn mijn hoge verwachtingen niet helemaal waargemaakt.

Klassiek voorbeeld van een film die eigenlijk te lang duurt, maar als ik dan ga zitten bedenken welke taferelen er wel uit kunnen kom ik er achter dat de speelduur toch eigenlijk wel goed is omdat elke scène geestig blijft. Visueel is de film een plaatje, maar gelukkig laten de twee leads zich daar niet door overschaduwen (hoewel ik het moeilijk vind om bij het personage van de Barones niet af en toe aan Meryl Streep in The devil wears Prada te denken), en ook de bijrollen mogen er wezen. Dat de honden geheel of gedeeltelijk uit de computer zouden komen was mij niet opgevallen, dus dat is voor mij overtuigend genoeg gedaan. Hoogstens jammer dat executive producer Glenn Close niet nog even een piepklein cameo'tje kreeg... Al met al een bijzonder vermakelijk avondje.

In de tijd dat Polanski nog één van mijn favoriete regisseurs was vond ik dit een geweldige film, maar nu ik hem na al die jaren terugzie ben ik toch wat minder enthousiast. Vooral doet dit me (té) sterk denken aan de "absurdistische" toneelschrijvers uit de jaren 60 zoals Beckett, Pinter en Ionesco, met de mysterieuze en nooit geziene baas (Godot, anyone?), de geïsoleerde situatie die zich uitstekend voor machtsspelletjes en veranderende relaties leent, de miscommunicatie, de plot die eigenlijk alleen maar uit de onderlinge verstandhoudingen bestaat, en het open einde. Allemaal zeer onderhoudend, prima gespeeld en met een goed gevoel voor zwarte en soms macabere humor, maar ook wel gedateerd op een manier die mij niet bijzonder vrolijk stemt.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd – ik ben er helemaal vóór, een zorgvuldige opbouw, een creepy sfeertje, lekkere Teutoonse koppen, suggestieve beeldflitsen, onsmakelijke beestjes, mogelijke waanvoorstellingen en een hoofdpersoon die wordt geloofd door niemand behalve de kijker, maar bijna tweeëneenhalf uur is voor mij toch echt te veel voor dit dunne verhaal, zeker wanneer het tempo zo laag ligt. Kudos voor de mooie fotografie, de aalgladde Jason Isaacs als de sympathieke Volmer, en de hoofdrol van Dane DeHaan (die wel met Leonardo DiCaprio wordt vergeleken, maar ik moest zelf zowel qua gezicht als qua stem ook aan Karl Urban denken).

"It's the biggest story since the birth of Jesus! It's probably bigger!" Zo is dat. Iéts meer dan het minimum aantal sterren omdat Jonathan Hyde als schurk zo heerlijk klassiek over-the-top gaat. Verder is dit qua script, dialogen, acteerwerk, setting (ik wist niet dat er in Egypte in 1930 zoveel migranten uit India rondliepen) en FX echt totaal abominabel. MALCOLM McDOWELL?!?

Edit: o, wat zie ik nou op de IMBb-trivia-pagina van deze film: "Jonathan Hyde (Morgan Sinclair) later described the film as 'an absolutely ghastly pile of tosh' and claimed that he only took the role because he had never been to India before."

Toen ik deze film decennia geleden voor de eerste (en tot vandaag ook énige) keer zag was ik diep onder de indruk. Jeff Bridges speelt uitstekend onderkoeld en mikt niet op meer belang dan zijn rol heeft, Lisa Eichhorn is ontroerend, de muziek van Jack Nitzsche schept knap sfeer en is tegelijkertijd subtiel ontregelend, de plot is even dwingend als ambigu, en de regie geeft de acteurs alle vrijheid zonder de richting van de film zelf te veronachtzamen. Dat alles maakte echter niet meer dan de helft van de waardering uit voor mij, want boven alles is dit de film van John Heard. In bijna alle films die ik van hem ken speelt hij de onbetrouwbare tegenstrever (zoals in Big en My fellow Americans) of de nietszeggende autoriteit (want wie kent hem niet als de vader uit Home alone ?), maar in deze film grijpt hij de hoofdrol met beide handen aan en geeft hij een onvergetelijk portret van een verbitterde Vietnam-veteraan die plotseling een kans denkt te zien om zijn leven nog een zinvolle wending te geven. Hoewel Jeff Bridges hier de ster is speelt hij duidelijk de tweede viool, want Alex Cutter vormt het hart van deze film. Een briljante hoofdrol voor een acteur die daarna helaas weer werd "gedegradeerd" tot bijrollen. En nee, na vijfentwintig jaar heeft deze film bij herziening nog niets van z'n kracht verloren.

        Zie overigens de recensie op DVDSavant voor een interessante interpretatie die deze film als een moderne versie van Hamlet ziet.

Leuke, vervreemdende SF, goed geakteerd en fraai vormgegeven. Veel mensen hier noemen The matrix als voorbeeld, maar ik moest zelf vaak denken aan Total recall (jezelf laten hersenspoelen zodat je des te overtuigender iemand anders kan spelen/zijn).