Opinions

Meh.

Best veelbelovend begin, maar wat volgt is iets wat heel dicht tegen saaiheid aan leunt. Een spanningsboog ontbreekt nagenoeg volledig en wat je dan wél nog hebt is een melodramatische queeste van zowel man als vrouw. Het einde kon me gestolen worden.

Er wordt wel een sterke rol neergezet door Rooney Mara, iemand met een camionlading charisma. Casey Affleck daarentegen… pfft. Goed als een sullig bijrolletje, maar verder is hij gewoon te saai voor een rol als deze, hij heeft ook zo’n vreselijk lamlendige stem.

Visueel is de film anders nog wel aantrekkelijk. Het doet een beetje Malick aan, al wordt het in dat geval steevast opletten dat het niet te zweverig wordt. Ain’t them Bodies Saints heeft daar nog niet zo veel last van, maar kan toch ook nergens beklemmen.

2

Middelmatig.

Air America is of té luchtig of niet luchtig genoeg. Het schippert ergens tussen de twee in. Op zich snijdt men een delicaat onderwerp aan, maar springt men ook graag op de kar van de buddy film, die mede door de casting van Mel Gibson de interactie van Lethal Weapon lijkt te willen nabootsen.

Helaas ben ik van Gibson niet de grootste fan en ook een jonge Robert Downey kan me niet echt bekoren. Dat de film weinig (of geen) hoogtepunten kent, komt beide heren natuurlijk ook niet ten goede. Echt vervelen doet het niet, maar daar is het ook zo'n beetje mee gezegd.

2,5

Matig.

Korte, maar daardoor ook te vluchtige docu over Al Pacino. In een paar minuutjes wordt de jeugd van Pacino uit de doeken gedaan met een oude foto, nadien is het plichtbewust overlopen van zijn filmcarrière, waarin er naar mijn gevoel nogal gewichtig wordt gedaan over zowel de successen als de tegenslagen. Zijn eerste succesperiode is te danken aan het feit dat hij toch zoooo veel voeling had met de problematieken van The Bronx, een geflopte film later was hij die voeling kennelijk alweer verloren. In het beste geval is deze korte docu tof om de filmografie van Pacino nog eens chronologisch te zien passeren, maar veel inzichten in de mens achter de acteur krijg je niet.

2,5

Licht ontgoochelend.

Tenminste t.o.v. de film die ik me uit mijn kinderjaren herinnerde. Tijdens de herziening gisteren bleek dat ik nog maar weinig wist van wat er zich allemaal afspeelt, maar ook dat het allemaal maar lauw is.

Aladdin is niet zo leuk als gedacht, Geest/ Genie (vroeger keek ik uiteraard alles in het Nederlands, nu dus Engels) is dat wel maar had méér kunnen zijn. Jafar is wel een geslaagde slechterik, maar de gebruikelijke randfiguren die voor de komische noot moeten zorgen komen niet echt uit de verf, waardoor de film als geheel schwung en vermaak mist.

Robin Williams is zowat de enige grote naam uit de cast en doet het niet echt slecht, maar de stemacteur die Jafar vertolkt steelt toch wel de show. Scott Weinger AKA Aladdin vind ik erg matig.

Op vlak van animatie is Aladdin wel oké. Echt mooi is het nooit, maar als zelfs de CGI meevalt, kan ik moeilijk klagen.

Ook dik pluspunt zijn de liedjes. 'Arabian Nights' is een klassieker. Dat is 'A Whole New World' misschien nog meer, maar daar vind ik verrassend genoeg de Nederlandse versie dan weer beter van.

3

Nog net oké.

Absoluut geen hoogvlieger, deze versie. De nostalgie zal bij mij ook nog een beetje zijn werk doen, maar dat terzijde heeft de film gewoon een paar momentjes. Het geheel is zo vermakelijk genoeg. En zo'n Will Smith is best een leuke verrassing, zeker als de verwachtingen laag liggen.

De losse flodders zit 'm in de casting (en uitwerking) van Jafar. Het "sterke vrouwen"-plotje van Jasmine trekt ook op niet veel. En die autotune-liedjes zijn vreselijk. De originele versies worden zo echt geen eer aangedaan.

Maar bon, al bij al nog net vermakelijk genoeg. De animatieversie is evenmin mijn favoriete Disney. De Leeuwenkoning zal zowat de volgende in de rij zijn. Laat die maar een stuk beter zijn.

Kleine 3

Enorm afstandelijk.

Daarmee wil de film wellicht hetzelfde gevoel creëren als dat wat Albert Nobbs voelt. Zijn/ haar leven draait om een trauma en een leugen en af en toe voel je als kijker wel mee met "meneer" Nobbs.
Maar mij is het allemaal te kil. Emoties worden onderdrukt en daarom is het moeilijk om als kijker ook daadwerkelijk helemaal in het drama mee te gaan.
Het subplot met het puberale koppeltje is geen verrijking, al zorgt het wel voor een gepast einde, wanneer "meneer" Page voor Helen wil zorgen.

De op papier aantrekkelijke cast komt niet volledig tot zijn recht. Glenn Close gaat schuil onder flink wat make-up en doet niet veel meer dan de verlegen en breekbare Nobbs spelen. De één gaat er in mee, de ander niet.
Supertalent Mia Wasikowska heeft mij hier voor het eerst ook niet helemaal overtuigd, maar zij heeft hetzelfde excuus als alle anderen. In de slotscène, waarin emoties getoond mogen worden, imponeert ze. Aaron Johnson daarentegen duikt tegenwoordig op in elk veelbelovend project, maar ik kan me nog steeds niet van de indruk ontdoen dat de reden daarvoor bij zijn uiterlijk ligt, want acteren kan hij simpelweg niet. Janet McTeer tot slot flirt met overacting. Dat haar personage een vrouw zou zijn had ik wel door vanaf seconde 1.

Het tijdsbeeld van Ierland in de achttienhonderd-en is niettemin vrij sfeervol, zij het kil. De Ierse accenten komen soms wel geforceerd over: van de hoofdcast is het duidelijk dat niemand een echte Ier is.

2,5

Ietwat tegenvallend.

Ondanks enkele gevatte passages, waaronder het begin, bevat de film te veel lange stukken die niet boeien. Ook Alfie komt niet even logisch/ boeiend over. Dat hij zo eventjes z'n kind mee opvoedt, is nogal tegenstrijdig met de situatie. Zo zitten er nog wel enkele stukken in.
De andere personages, en dan heb ik het over de vrouwen, zijn nogal leeg en worden erg dom/ naïef neergezet.

Michael Caine doet het bij momenten goed, maar hij is imo te druk. Hij heeft natuurlijk wel zo'n typische kop en de ietwat stijf-Britse manier van gaan.

De cameramonologen zijn natuurlijk wel goed gevonden (ik ga ervan uit dat dat in 1966 nog niet gedaan was); maar erg aantrekkelijk ziet de film er niet uit. De kleuren zijn erg dof en het ziet er dan ook allemaal erg gedateerd uit. De muziek is wel sfeervol.
Alfie is ongelooflijk seksistisch - alle vrouwen aka 'birds' worden 'it' genoemd - en dus mogelijk niet voor iedereen even toegankelijk.

2,5

Degelijke tragikomedie.

Het begint allemaal redelijk hip en aan een goed tempo. De kennismaking met Alfie is lekker luchtig, alsook zijn toch wel niet onaardig vrijgezellenbestaan.

Helaas keert de film al na een dik half uur van genre en krijgen we meer drama, met te veel moraallessen en ongelukkige mensen.

Jude Law als Alfie is niet slecht gecast, maar wanneer het einde nadert, verliezen z'n cameramonologen aan kracht. Het voelt allemaal iets te lang.

Law's vrouwelijke tegenspeelsters doen het allemaal redelijk goed.

Een groot pluspunt aan deze prent is de vormgeving. De montage is zo nu en dan net wat té hip, maar het kleurengebruik is tamelijk fraai en maakt het aangenaam kijken.

3

Degelijk.

Ik ben niet zo'n Will Smith-fan en ook hier ben ik niet kapot van zijn acteerwerk. De waarheid gebiedt me hierbij de kanttekening te maken dat ik Muhammed Ali en zijn tics ook niet ken. Ik vermoed dat dat zenuwachtige macho-gedoe dus eigen was aan Ali. In ieder geval is het zeer onprettig naar te kijken. Die Ali moet geen al te sympathieke figuur geweest zijn, als wat het geportretteerd wordt enigszins juist is.

Michael Mann weet verder wel hoe een film te schieten. Zelfs de boksscènes, doorgaans toch vrij eentonig, kunnen zo nu en dan fris uit de hoek komen. Mann neemt wel z'n tijd. Daardoor mocht het soms wat beter gekaderd zijn. De film dekt toch een periode van een jaar of 10, maar soms lijkt het alsof het zich maar in een jaartje of 2, 3 afspeelt. Pluspunten zijn er voor de soundtrack.

3

Middelmatig.

Dwaze klucht, maar ik vind Ali G zeker niet de beste van Sacha Baron Cohen's typetjes. 't Is allemaal iets te toegankelijk en alledaags, al heb ik al bij al genoeg kunnen lachen. Je moet dan wel kunnen lachen om dit soort puberale nonsens, natuurlijk.

2,5

Erg leuk.

Ik geloof dat ik nog nooit een Alice In Wonderland-film gezien heb en meer dan "klein meisje in droomwereld" weet ik er eigenlijk ook niet van. In de korte beschrijving lees ik nu dat het een soort sequel is, iets wat me volledig is ontgaan.

Maar goed, veel nieuw onder de zon is het waarschijnlijk toch niet: een jong meisje komt inderdaad in een soort droomwereld terecht en moet daar orde op zaken stellen. In dat opzicht lijkt het wat op de Narnia-avonturen, maar dit is iets gekker allemaal. Vooral de talloze bijrollen zijn vaak erg geslaagd.

Hoofdrolspeelster en langzamerhand persoonlijk favoriete Mia Wasikowska kan misschien nog het minste van haar rol maken. Ze acteert wel goed, maar i.t.t. zowat alle andere personages is Alice "gewoon" en dat is natuurlijk geen cadeau. Ook Anne Hathaway heeft dat probleem.

De show wordt daarentegen gestolen door Helena Bonham Carter. Ik denk niet dat ik haar ooit al heb gemogen, maar ze is hier niet minder dan hilarisch.

Maar alle bijrollen worden nagenoeg perfect ingevuld. Johnny Depp is goed, Crispin Glover is goed, de stemmen van Alan Rickman en Christopher Lee zijn hemels,... Over de casting niets dan lof.

En ook Tim Burton heeft het weer goed gedaan. Op het tamme begin en het moralistische einde na is Alice In Wonderland een kleurrijke, vlotte en gekke achtbanenrit voorzien van behoorlijk wat komische oneliners. "Natuurlijke" decors gaan nagenoeg perfect hand in hand met de stevige dosis CGI. Ik ben wel blij dat ik hem niet in 3D gezien heb, want dan had ik me wellicht geërgerd aan te veel tralala.

De score van Danny Elfman vind ik dan weer niet over-the-top genoeg. Bombastisch klinkt het allemaal wel, maar het had even goed de score voor bv Sweeney Todd geweest kunnen zijn, die een pak donkerder is dan deze regenboog.

3,5

"Off with his head!"

Niet al te best.

Heel matig en totaal overbodig vervolg op de film uit 2010. Waar die film nog het voordeel heeft om af en toe origineel en verfrissend uit de hoek te komen, is dit gewoon een voorspelbaar en slecht ding om toch maar een vervolg te hebben. Nergens leuk, de inspanningen met Tijd ten spijt.

De cast is nagenoeg gelijk aan die uit Alice In Wonderland, toch niemand die er wat leuks van maakt. Sacha Baron Cohen is een redelijke toevoeging, al neemt het geschmier iets te gemakkelijk de bovenhand en zijn spel met accentjes is ook niet echt vernieuwend.

Visueel blijft het anderzijds wel overeind. De special effects zijn er niet op achteruit gegaan en ook de soundtrack zorgt voor zo nu en dan voor kwaliteit. Een eventueel derde deel kan hoe dan ook beter niet gemaakt worden.

2

Een beetje genieten.

Dat genieten lukt vooral in het eerste gedeelte. De spanningsopbouw en sfeerschepping zijn waanzinnig goed gecreërd. De traagheid ervan lijkt voor velen een punt van kritiek; voor mij is het een sterk punt.
De eerste horrortaferelen zijn fantastisch. Het is vettig en beklemmend. Vanaf het moment dat de Alien volgroeid is, neemt het niveau wat af. Ash die een robot blijkt te zijn is een afknapper en de afvalrace is weinig speciaal.
De eindscène is dan wel weer claustrofobisch spannend, maar ik had misschien liever een einde gezien waarbij het onduidelijk is of Ripley nu overleeft of niet.

De hele cast staat goed te acteren, met uitzondering van die schreeuwmadam. Ian Holm springt er wat mij betreft net wat bovenuit, maar zijn collega's doen niet veel onder.

Meer dan 30 jaar na datum ziet Alien er nog steeds fantastisch uit. Qua vormgeving valt er niets op aan te merken. Cinematografisch is dit een mijlpaal in het sci-fi/horrorgenre. Hier en daar is de belichting wat te donker zodat het wat moeilijker is alles goed te volgen, maar voorts alleen maar superlatieven.
De Alien had voor mij nog iets vettiger gemogen. In de eerste stadia is dat het geval, maar als hij volgroeid is ziet hij er net iets te glad uit.

Uitstekend.
4

Slecht.

Ik had best hoge verwachtingen. Daarom ook meed ik alle trailers e.d. Maar helaas, Covenant haalt nergens het niveau van het origineel, laat staan van een Prometheus. Die film biedt nochtans genoeg vragen om verder op te borduren.
Dat maakt hier schijnbaar niets uit, want David wordt heel snel een ongeïnspireerd slechterikje van niks en daarmee valt eigenlijk al het kaartenhuis in elkaar. De verplichte alienscènes errond doen mij denken aan Alien³ en dat is niet positief.

Michael Fassbender in zijn dubbelrol doet het goed en is nagenoeg het enige kwalitatieve van deze productie. Verdere castleden zijn grijze muizen zonder enige toegevoegde waarde, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat hun personages er ook niet naar geschreven zijn.

Ridley Scott degradeert zichzelf enorm met deze film. Over het origineel hoef ik niets kwijt, maar ook Prometheus doet alles veel beter dan deze film. Veel mooiere look, geen lelijke CGI, af en toe wat filosofisch geneuzel dat ruimte laat voor spanning, e.d. De aliens hier ogen goedkoop en onafgewerkt. De look oogt vaak plastic, iets wat ik enkel met de mindere goden uit de reeks associeerde. Helaas nu ook met de man die deze reeks startte. Bah.

2

Slecht.

Het klonen van Ripley is achteraf een goedkope truc gebleken om aan de Alienreeks nóg een vervolg te breien, ook al haalde geen sequel het niveau van het origineel.
Alien: Resurrection ligt min of meer in de lijn van Aliens en zodus zijn ook hier de teamleden vlakke machomannen. De Alien zelf is verre van dreigend, want hij is niet alleen en of er nu eentje meer of minder kapotgemaakt wordt maakt eigenlijk niets uit.
Het einde is te gek voor woorden. Ripley is altijd een cool personage geweest maar verliest hier zowat al haar krediet door eventjes moedertje Alien uit te hangen. Kom op, zeg.

Sigourney Weaver is degelijk als altijd, maar heeft de pech dat haar zorgvuldig opgebouwde Ripley-imago nagenoeg ongedaan gemaakt wordt. Tegenspeelster Winona Ryder had een Razzie kunnen winnen voor haar vertolking.
Brad Dourif springt er voorts nog eventjes uit.

Als actiefilm in een science-fictionsetting scoort Alien deeltje 4 nog wat puntjes. Hoewel de Aliens lelijke CG creaturen zijn, zien bv de nesten van de facehuggers e.d. er nog steeds vettig genoeg uit. Een smet blijft evenwel de vreselijke kruising tussen mens en Alien.
Verder is het camerawerk en kleurengebruik nog een beetje de moeite, maar daar staat dan weer de tenenkrommende muzikale bijdrage tegenover.

1,5

Wisselvallig.

Alien³ probeert de suspense van Alien te combineren met de actie van Aliens. Die mix werkt echter niet geweldig, en uit zich dan ook in een wisselvallige en onevenwichtige film.
Het eerste uur is nochtans sterk. De suspense van het origineel is terug (hoewel het nooit hetzelfde niveau haalt) en enkele scènes springen er dan ook uit (de geboorte van de Alien en de eerste moord zijn zeer de moeite).
Die suspense wordt ongeveer een uur lang vastgehouden, waarna het leukste personage in de persoon van de dokter uit het script geschreven wordt.
Wat volgt is een heleboel actie, tussen de gebeden door. Wat volgt is een fikse daling van het niveau. Spijtig.

Sigourney Weaver is net zoals in de vorige delen secuur als harde tante. Hier krijgt haar karakter wat meer diepgang, maar echt interessant is dat allemaal niet. Met haar kortgeschoren knikker doet ze trouwens aan GI Jane denken.

Een groot manco - misschien wel de grootste fout die gemaakt had kunnen worden - is de Alien, die hier als een lelijke computeranimatie rondhuppelt. In de close-ups is dat niet gedaan, en dan ziet de Alien er direct 100x beter uit.
De andere effecten zijn al terug wat beter dan de verouderde uit Aliens, maar het strakke van het origineel (13 jaar ouder toch) wordt wederom niet geëvenaard. Straf.

2,5

Ietwat teleurstellend.

Ik had op voorhand wel wat reacties gelezen, en was dus wel op de hoogte van het feit dat dit geen sciencefictionthriller zoals Alien ging zijn. Ook James Cameron als regisseur bracht gemengde gevoelens teweeg.

Waar Alien simpel maar spannend is, heeft deze sequel te veel doodlopende eindjes. De spanning heeft plaatsgemaakt voor een hoop sentimenteel geneuzel (Ripley die op het einde nog eventjes Newt gaat redden - kom op, zeg!) en ook de actie stelt wat teleur (waarom ook van die cheesy one-liners erbij flikkeren?).
De kracht van het Alien-gegeven wordt helemaal tenietgedaan door er tientallen te laten opdraven als schietvoer. Voeg daar nog een hoop lege blockbusterpersonages bij, en het moge duidelijk zijn dat het niveau van Alien nooit gehaald wordt.
Ik klink nu negatief, maar dat ben ik niet helemaal. Als geheel kijkt dit nog steeds goed weg, en enkele scènes zijn top (Ripley en Newt die in het nest belanden).

Over het acteerwerk valt weinig tot niet te klagen. Sigourney Weaver staat haar mannetje en ook de ondersteunende cast is niet onaardig. Carrie Henn maakt eveneens een goeie indruk - het is niet veel (kind)acteurs gegeven om niet irritant te worden ondanks zoveel geschreeuw.

Ook visueel haalt Aliens het niveau van z'n voorganger niet. Hoewel 7 jaar later gemaakt, zien de special effects er veel gedateerder uit (de shots van vliegende ruimteschepen zien er hopeloos goedkoop uit).

Niet slecht, maar komt niet in de buurt van het origineel.
3

Middelmatig.

Het bronmateriaal is mij niet bekend, men kon dus niet veel verkeerd doen met deze film. Het begint ook allemaal vrij aardig. Qua tempo zit het wel snor en hoewel het vrij standaard is in plotontwikkeling, stoort dat allerminst. De digitale look van Alita is even wennen, maar men komt er wel mee weg.

De film duurt wel wat lang. Na verloop van tijd ging ik mij toch wel eens verzuchten bij onder meer domme personages zoals neergezet door Ed Skrein - ook echt geen meerwaarde om die te casten. De tandem Mahershala Ali - Jennifer Connelly loopt bovendien wat stroef, maar men heeft het zo opgezet dat er nog vervolgen mogelijk zijn. Wie weet kan men dan wel een leuke tegenstander voorschotelen.

2,5

Meevaller.

Robert Redford is ongetwijfeld te oud om echt geloofwaardig te zijn, zelfs al maakt de film duidelijk dat ervaring en kalmte je in bepaalde noodsituaties nog kan redden.
Hoe dan ook, All is Lost is sterk in al z'n eenvoud. Bijna de hele speelduur lang blijft Hollywoodonzin achterwege en is het een, hoewel ietwat eentonige, logische afwikkeling van gebeurtenissen. Dat onze beste man zoveel pech heeft, lijkt jammerlijk, maar is uiteraard niet verwonderlijk. Wel verwonderlijk was de slotscène, waarin er opeens toch een diepere betekenis aan de film gegeven wordt. Mij is duidelijk dat dit de metaforische intrede in het walhalla was, maar kennelijk denken anderen er anders over. Ik ben dan ook geen fan van dit soort "open" eindes waarbij de filmmaker het aan de kijker laat. Dat is natuurlijk het makkelijkst scoren.

3,5

Weinig op aan te merken.

Maar daar is eigenlijk ook alles mee gezegd. De film is degelijk, niet meer of minder. Echt spannend wordt het niet. Als misdaadthriller is het dus allemaal wat zoutloos, maar ook als drama wordt het nergens echt goed. Ridley Scott levert gewoon een degelijke en strakke film af, maar ook eentje die je snel weer vergeten bent. Michelle Williams en Mark Wahlberg spreken weinig tot de verbeelding, Christopher Plummer heeft natuurlijk het meest dankbare personage met die vrekkige engerd Getty. Als die ook maar een beetje echt was zoals hier neergezet ...

Scott is intussen de 80 een stuk gepasseerd. Ik hoop dat hij, bij leven en welzijn, nog eens een echt goede film kan afleveren. Het is hem gegund.

3

Iets te taai.

Geen slechte film en ik kan me goed inbeelden dat liefhebbers van de politieke thriller hier een klassieker in zien. Dat is nog geeneens onterecht. Voor mij, als niet-liefhebber van politieke thrillers, is het me allemaal net een beetje te taai. De film vordert weliswaar snel, maar het is toch een zo volledig mogelijke schets van het onderzoek naar het Watergate-schandaal. Er passeren veel namen en je moet het maar allemaal uit elkaar weten te houden. Dit terwijl de meeste scènes en onderzoeksdaden zich op dezelfde 3, 4 locaties afspelen, waardoor het allemaal in rondjes lijkt te draaien.

Robert Redford en Dustin Hoffman vormen een goed op elkaar ingespeeld duo, hoewel ik ze individueel nooit écht topacteurs heb gevonden. Ook de bijrollen zijn veelal goed vertolkt. Visueel is het een ander paar mouwen, daar scoort deze film niet echt punten op. Het is allemaal wat stoffig en de film mist daardoor flair. Maar dat is duidelijk niet prioritair geweest tijdens het maken. Als geschiedenislesje over één van de vele schandalen uit de (Amerikaanse) politiek kan ik All the President's Men evenwel aanbevelen.

3

Redelijk.

Allemaal degelijk gebracht, maar over het algemeen iets te clean. Zo ook de chemie tussen beide hoofdrolspelers, die mij te vrijblijvend is. Als dat niet honderd procent oké is, blijft het vooral ronddwalen in melodramatische middelmaat. En dat is hier een beetje het geval.

Brad Pitt en Marion Cotillard doen het anders wel oké. 't Is enkel hun samenspel dat mij niet honderduit meesleept. Het blijft te geacteerd, de passie springt er niet van af. En dan is het moeilijk te geloven wat het verhaal wil doen geloven.

Visueel ook te artificieel. CGI is duidelijk aanwezig en dat maakt de look veel te afgeborsteld, te nep. Gezien de setting enorm spijtig, want hier had meer uit gehaald kunnen worden. Anderzijds zijn de shoot-outs wel harder dan eerst gedacht, dus daar raapt men dan wel weer puntjes mee.

3

Nipte voldoende.

Bij momenten een leuke ode aan de rockscène van de jaren 1970, maar naar het einde toe stoorde ik mij alsmaar meer aan het moralistische gezwets van 'dicht bij jezelf blijven' en dat soort dooddoeners. De charme, die de film in het begin wel echt heeft, smelt zo als sneeuw voor de zon en dan is een speelduur van twee uur ruimschoots genoeg voor mij. Blij dat ik hem gezien heb, maar ik blijf op mijn honger zitten wat betreft Cameron Crowe.

2,5

Pfoeh.

Le Mépris deed me goesting krijgen in meer van Jean-Luc Godard, maar al het goede dat die film te bieden heeft, is al niet meer terug te vinden in deze. Met Alphaville maakt Godard weer een project: een verzameling van een hele hoop (goede) ideeën die op een hoop gegooid zijn, maar samen totaal geen goede film opleveren.

Mijns inziens werkt Alphaville het best als parodie op de film noir. Eddie Constantine doet het in z'n hoofdrol wel goed en ook tegenspeelster Anna Karina kan wel bekoren. Godard weet ook wel goed hoe hij schoonheden als Karina in beeld moet brengen.

Maar verder kan ik hier ontzettend weinig mee. Het is wederom veel geleuter om niks. Het dystopisch sausje levert in geen geval een interessante film op, ook al had ik met meer filmervaring wellicht een hoop verwijzingen wél herkend. Nu rest vooral een wat fletse parodie, vol oninteressant gebabbel. Visueel brengt Godard af en toe z'n leuke Nouvelle Vague-trucjes, maar een echt volwassen look zit er niet in.

1

Middelmatig.

Niet echt mijn genre. Nogal voorspelbaar, met het gebruikelijke bochtenwerk dat van personages die aanvankelijk sympathiek overkomen al snel vervelende types maakt. De acteurs zijn niettegenstaande wel oké. Ook frisse gezichten - dat ik dit soort producties doorgaans mijd zal daar ook wel aan meehelpen. Niet elke keuze of typetje is geslaagd, maar de hoofdrolspelers hebben wel een zekere chemie samen. En als er iemand bekende gezichten zoekt: plots duikt Keanu Reeves op. Da's dan ook weer dat.

2,5

Niet best.

Nogal een fletse vertoning, waar men toch een psychologische thriller poogde te maken. Met dergelijke treurige dialogen en een stel droeftoeters als hoofdrolspelers (vooral Marine Vacth dan) valt er weinig spanning in z'n geheel te krijgen, al komt het na een tijdje toch al een klein beetje onder stoom. Niet dat het nog veel helpt, het grootste deel van de film is gewoon belabberd. Van François Ozon had ik toch ietsje meer verwacht.

2

Vrij inwisselbaar.

Een reboot kan een frisse wind doen waaien, maar hoewel Spider-Man hier amazing is, worden dezelfde fouten uit het verleden gemaakt. Deel 2 voegt gewoon niks toe aan heel het Spidey-gedoe. Door er een stuk of 3, 4 vijanden in te proppen is een déjà-vu niet ver weg.
Het eindgevecht illustreert perfect hoe het misloopt: eerst heeft onze held z'n handen vol met die blauwe kerel, tot ieders verbazing wint hij nipt, komt er weer een nieuwe bij, ... enzovoort enzoverder. Het is zo dodelijk saai. Dat men anno 2014 nog steeds deze fouten maakt is onbegrijpelijk.

Positieve puntjes zijn er ook wel, vooral de cast vind ik best goed. Andrew Garfield doet zowat hetzelfde als Tobey Maguire - daar zit totaal geen verschil op -, maar hij heeft wel chemie met Emma Stone. Jamie Foxx is vrij vlak in z'n rol - al is die ook ondankbaar geschreven -, maar Dane DeHaan zorgt zoals verwacht voor wat pit in 2,5 uur aan saaiheid.

Verder maakt Marc Webb er visueel ook een zootje van. Spider-Man's geslinger wordt stilaan teveel van hetzelfde, zeker als er zoveel spuuglelijke CGI aan te pas komt. Dat is hier mijn grootste struikelblok, ook al belooft de trailer niet veel goeds.
.
Had beter gemoeten.
2,5

Mwah.

Feitelijk is dit niet meer dan een copy-past van de versie uit 2002. The Amazing Spider-Man duurt meer dan twee uur en deelt die speelduur in om het origineverhaal nog een keertje te vertellen (toegegeven: ik vind het best een leuk uitgangspunt, maar het is gewoonweg al verfilmd) en om dan toch iets nieuw te tonen: een nieuwe vijand.

Met ook nog eens een flauw romantisch zijplotje erbij gesleurd lijkt deze reboot ten dode opgeschreven, maar uiteindelijk is het allemaal kijkbaar. Na Batman en The Hulk is Spider-Man mijn favoriete superheld en misschien daarom dat ik het allemaal goed verteerbaar vind.

Niettemin had een hoop kinderachtige humor achterwege gelaten kunnen worden. Vooral de "ontdekkingsreis" van Peter Parker is maar flauw.

Curt Connors tot slot is een charismatische slechterik (mét een verhaal). Zo zie ik ze graag en het is dan ook spijtig dat The Lizard zelf maar een groot, dom trolachtig monster is.

Andrew Garfield is redelijk, maar ik verkies vooralsnog de nerdy uitstraling van Tobey Maguire. Garfield is te gewoon, terwijl Peter Parker toch vooral onzeker is.

Ik vind hem ook niet bijster veel chemie hebben met (een vervangbare) Emma Stone. Zowel Garfield als Stone komen trouwens niet over als middelbare schoolgangers.

Rhys Ifans is een meer dan degelijke slechterik en ook Sally Field en Martin Sheen zetten sterke bijrollen neer, maar iets anders had ik dan ook niet verwacht.

Veel verschil tussen de versie uit 2002 en deze film is er niet qua beleving. Hier is het allemaal net iets donkerder. Dat volwassene gaat ook niet altijd hand in hand met de (kinderachtige) humor.

Qua actiesegmenten zit het wel snor. Af en toe zit er ontzettend lelijke CGI in - The Lizard is helaas ook geen succes -, maar de scènes met Spider-Man - voorzien van een erg mooi pak - zijn leuk gedaan: de actie blijft overzichtelijk, maar de dynamiek van Spider-Man blijft prioritair. Ik ben wel blij dat ik de film niet in 3D gezien heb.

3

Redelijk.

Typische Michael Bay-film, met de gekende ingrediënten. Wat begint als een gelikte reclamespot met wat typische Amerikaanse onzin verandert al snel in een razende actierit, wanneer de overval een Heat-achtige shoot-out oplevert en de inleiding betekent voor een soort van geüpdatete Speed.

Bay lijkt gelukkig wel te weten dat hij onzin maakt; bij tijd en wijlen steekt er wat zelfrelativering in de scènes, vaak op onverwachte momenten en vrij lomp gebracht. Het wordt gelukkig geen slapstick. In de hoofdrollen schittert een uitgelaten Jake Gyllenhaal in een zoveelste onsympathieke rol. Er zitten ook missers in zoals dat modelletje dat er echt niks van bakt, maar ze past wel in het soort film dat Bay wil brengen.

Al bij al dus een geslaagde actieprent. Het is wel aan te raden om op groot scherm te zien; ikzelf had nog het geluk om alleen in de zaal te zitten. Dat er na verloop hier en daar wat herhaling in zit en dat het einde de bal behoorlijk mis slaat, moet men er maar bij nemen. Als domme actie slaagt Bay met vlag en wimpel.

3

Matig.

Vrij standaard thrillertje dat weliswaar goed begint, maar al snel verwaterd in een formulematig werk waarin de complotten zo plat als een vijg zijn. Met in de hoofdrollen andere vijgen als Dylan O'Brien en de complete miscast Michael Keaton hobbelt de film routinematig naar z'n finale. Niet alles is slecht, maar een blijvende indruk maken zit er geen moment in.

2,5