Opinions

Aardig.

Ik ben niet voor horror, dat zichzelf altijd zo serieus neemt en deze film heeft daar uiteraard ook last van, maar het aantal schrikmomentjes is toch behoorlijk in orde en daar gaat het toch altijd om. Verhaaltechnisch enzo is het allemaal onzin, natuurlijk, het begin is vrij saai en ook het einde is te lomp voor woorden.

Acteerwerk stelt verder ook geen hol voor. De laatste heb ik wat meer horrorfilms gezien genre Insidious en The Conjuring en die teren nog op wat individuele kwaliteit van z'n acteurs, dat mist hier compleet.

Niet echt sfeervol ook niet, 't is allemaal iets te saai. De film teert m.i. volledig op de horrormomentjes en dat is wel in orde. Schrikken en dan met jezelf lachen, zo heb ik het graag.

3

Meh.

Zoals zowat elke horror met geesten heeft ook deze prequel mij niet kunnen bekoren. Ook hier weer weinig verrassingen, wel een waterval van clichés à la krakende deuren en licht dat te pas en te onpas aan - en uitgaat. Enkel de pop die haar kopje beweegt tijdens de credits had ik niet zien aankomen, ik dacht dat ze ging knipogen.
Verder niet al te veel te zien. Visueel ook niets nieuws onder de zon en qua locatie en setting: mja, een groot, krakend huis en een waterput ergens in de tuin. De kindacteurs doen het zeker wel oké, dat moet ik er wel bijzeggen.

2

Goed.

Een surrealistische musical die een psychologisch drama herbergt, ik denk dat dat ongeveer de lading dekt. In ieder geval is het vaak bizar, raar, absurd, hoewel het inhoudelijk vrij snel duidelijk is. De humor is cynisch, dat ligt je of dat ligt je niet. Op papier is dit eigenlijk mijn soort film niet. Het duurde ook een minuut of 20 vooraleer ik echt in de film kwam.

Maar eenmaal dat lukte, genoot ik er best van. Is het niet helemaal je ding, dan nog valt er elke scène wel iets te ontdekken. Adam Driver is bovendien uitstekend op dreef, al weet ik niet of hij nu echt een goeie zanger is. Sowieso vind ik de liedjes eigenlijk het zwakste van de film - klinkt niet goed voor een musical. Op één of andere manier prikkelt het wel, dus ik heb er uiteindelijk best van genoten.

3,5

Lamlendig geneuzel.

Na het zien van het degelijke Match Point en het bij momenten snedige Vicky Cristina Barcelona, had ik zin in een wat ouder werkje van Woody Allen. Annie Hall leek me de beste optie, daar de film zowel op MovieMeter als op IMDB hoge scores heeft. Ik verwachtte me aan een snedige, vlotte relatie(tragi)komedie.

Helaas kwam ik nooit in de film. De openingsmonoloog van Allen komt al direct te gemaakt over. Wat volgt is een relatieschets van 1,5 uur waarin zelden iets interessants gebeurt. Alvy Singer is één van de meest irritante hoofdpersonages ooit, Annie Hall daarentegen valt nog mee. Helaas geitenkaas komt hun relatie over als platonisch. Hun relatie lijkt eerder die van goeie vrienden dan van geliefden. Nergens voelde ik chemie tussen die twee.

Het verhaal nam me niet mee. De flauwe dialogen zijn daar medeverantwoordelijk voor. Sommigen zullen die wel de moeite vinden, maar m.i. ligt het allemaal wat te voor de hand.

Dat Diane Keaton het meest overtuigt is vrij verrassend. Ze zal nooit mijn favoriete actrice worden, maar hier vind ik ze best aandoenlijk. Spijtig genoeg is Woody Allen haar tegenspeler. Die vent mag zichzelf misschien belangrijk genoeg vinden om een hoofdrol te vertolken, ik vind hem als acteur zwaar ondermaats.

Als regisseur doet Woody Allen het een pak beter. Hier en daar zitten er wel spitsvondigheden in de film. Het tegen de camera praten daarentegen kan me zelden bekoren, ook hier is dat het geval.

(Ver) beneden de (hooggespannen) verwachtingen.

1,5

Matig.

Merkwaardige scifi-thriller die een dik uur lang heel goed is in de spanning houden. Op een heel relax tempo wordt op avontuur gegaan, met een plot dat nog alle kanten uit kan. De verplichte focus op de personages is weinig imponerend, maar staat de spanningsboog niet in de weg.
De eerste tekenen van mutatie zijn intrigerend en die premisse blijft, ook na de tegenvallende finale, wel overeind. Alleen wordt met al het potentieel niks gedaan. De finale is bizar in die zin dat het m.i. niet past in het verlengde van de film: te klef op één of andere manier.

Natalie Portman is wel oké, maar vind ik meestal geen schitterende actrice. Ze wordt omringd door nog meer actrices die geen grootmachten in hun vakgebied zijn, al slaagt Jennifer Jason Leigh er nog wel in een buitenbeentje te zijn.

Verder ontzettend teleurgesteld in de look van deze film. Heel even vroeg ik me af of het in deze coronatijden te maken had met een verlaagde beeldstandaard(?) op Netflix, maar dat zou de spuuglelijke CGI niet verklaren; ook de kleuren zijn erg schreeuwerig. Echt heel raar om dit van de regisseur van het visueel uitstekende Ex Machine te zien. Dit terwijl er niks mis is met de setting. Ook de soundtrack is dik oké - soms loom, wat tripachtig, hoe dan ook de perfecte ondersteuning voor de film.

2,5

Best sterk.

Zeker het eerste uur heb ik ontzettend genoten van Anomalisa. De stop motion-animatie is grandioos en mede met het puike kleurengebruik en setting is de film ontzettend sfeervol. Ik zou het zelfs gezellig willen noemen, ondanks de onderliggende deprimerende teneur. Met een langzaam voortkabbelend tempo is dat eigenlijk de perfecte mix, voor mij. David Thewlis is uitstekend in z'n voice acting (maar ook Jennifer Jason Leigh, die later in de film komt).

Naar het einde toe komt er wat meer tempo in, om de midlifecrisis en bijhorende klachten en gedachten nog wat meer in de verf te zetten, maar dat had van mij niet gehoeven, al levert het wel nog minstens één grandioze scène op, in de kelder. Dus al bij al zeker de moeite waard.

3,5

Goed.

Visueel zeer aardige komisch drama'tje. Sterke rol van de mij onbekende Mikey Madison, maar elke bijrol is minstens zo goed. Het eerste uur is veruit het leukste, nadien wordt het een echte klucht. Zeer luidruchtig, met nogal lang uitgesponnen scènes; Dat is een gewaagde keuze en ik zou op voorhand zeggen dat het niet mijn dada is. Hier lukt het nog net. Ik heb er me geenszins aan geërgerd, al is het soms kantje boordje. De evenwichtsoefening is niettemin geslaagd en dat is best een prestatie.

3,5

Vermakelijk.

Ik vraag me af hoeveel superhelden Marvel nog zoekt te verfilmen. Ant-Man is de zoveelste in de rij en kent dan ook 0 verrassingen. Wat het dan wél weer heeft: het is gewoon een vlotte wegkijker. Behalve het subplotje met vader - dochter is het nergens "zwaar" of "diepgaand". Dat missen bepaalde andere Marvels.

De cast doet het oké, terwijl het toch allemaal vrij opmerkelijke keuzes zijn. Paul Rudd is Chris Pratt maar dan wat ouder, bijvoorbeeld. Michael Douglas is ondertussen ook ver afgedwaald van zijn duizend thrillers uit de jaren 90.

Peyton Reed neemt weinig tot geen risico's in zijn regie. Het trucje van Ant-Man wordt veilig vormgegeven en gebruikt. Vindingrijk is het dan ook nergens, maar de kleine twee uur vliegen toch redelijk rap voorbij, en dat heb ik bij andere Marvels toch al eens anders ervaren.

3

Mwah.

Paul Rudd is een toffe Ant-Man - hij doet me wat denken aan Chris Pratt's Peter Quill in die zin dat ze beiden de sérieux en het drama van bijvoorbeeld Captain America of Black Panther niet meezeulen maar eerder voor het komische vlotte spel zorgen. Van alle Marvelhelden heeft Ant-Man ook de "kleinste" films. Het gaat niet om de wereld of ganser melkwegstelsels van de ondergang te redden. Het is daardoor minder een kakofonie.

Maar het is ook niet echt goed. Ik blijf vrij apathisch bij het kijken van dit soort films. Ze beginnen meestal vlot, zo ook deze, maar gaandeweg vind ik het vaak saaier worden. Marvel zal het wel nooit doen, maar een film als deze zou m.i. gebaat zijn bij een speelduur van anderhalf uur. Compacte, vlotte films met een toffe hoofdrolspeler en zonder de gebruikelijke schreeuwlelijke kleurenpaletten: meer zou het in feite niet moeten zijn.

2,5

Slecht.

Typische Marvel, hetgeen zoveel betekent als een hoop lawaai en gedoe. Een ongeïnspireerde Paul Rudd die als Ant-Man een beetje op de achtergrond verzeild raakt (er zijn intussen nog een paar anderen in zo'n mierenpak). Hij is niet alleen. Michael Douglas' rol lijkt ook steeds meer onbestaande. Maar niet dat het veel uitmaakt. Dit zoveelste deel is andermaal bandwerk en bevat alle ingrediënten die mij intussen zo Marvel-moe gemaakt hebben: de spuuglelijke kleuren, dito CGI-creaties, humor die totaal niet grappig is, ... Komt daarbij nog een puberdochter - waarom toch? Jonathan Majors lijkt aanvankelijk een deftige toevoeging, maar na een minuut of 10 heeft die ook alweer zoveel gebabbeld dat de beoogde dreiging weer verdwenen is.

Het is maar dat mijn vriendin zo graag nog eens een cinema-uitje wilde en ik de keuze kreeg tussen Shazam of deze. Ze ziet in haar job genoeg miserie dus moeilijk doen over filmkeuzes doe ik dan niet, maar na afloop toch even gemeld dat betalen voor een Marvelfilm nu écht wel verleden tijd is voor mij.

1,5

Slecht.

De film opent, in mooi zwart-wit, op een bombastische manier. Nadien volgt een vrij onnozel vervolg. Veel saai gezwets met steeds extremer gedrag. Het heeft mij in ieder geval niet kunnen bekoren. De extremere scènes zijn best goor en het expliciet in beeld ervan brengen heeft amper toegevoegde waarde. Zonder zou het immers ook duidelijk (en met impact) geweest zijn. Lars von Trier kan de rest wel stemmig en mystiek houden. De film ziet er best oké uit, maar meer ook niet. Het idee dat ik eindelijk eens Antichrist ging kijken was achteraf spannender dan de film zelf. Spijtig.

1,5

Redelijk.

Wederom geen onaardig werk van Scott Cooper. Ik hou wel van regisseurs die geen flitsende montages e.d. nodig hebben om spannende films te maken. Ook met Antlers zet hij volop in op sfeer. Net als zijn vorige films is ook deze eerder traag van opbouw, hetgeen zeer goed uitpakt. Dat is natuurlijk ook wel te danken aan dat grillige dorp. Dat is een huizenhoog cliché - gelegen tussen de nevelbanken en natte bossen. Maar clichés zijn natuurlijk clichés voor iets.

Het werkt dus, ook omdat Cooper dat met slim camerawerk goed uitspeelt. Verhalend is het niet heel erg verrassend, laat staan vernieuwend. Ik ben niet zo van de horror, maar mits men inzet op sfeer en niet zozeer op jump scares e.d. kan dat nogal meevallen. Dat zit hier wel snor, al gaat het naar het einde toe toch bijna uit de bocht. Personages die zich, hoe kan het ook anders, opsplitsen - het blijft dom. Zeker als er zo'n van een tof design voorzien monster rondloopt.

Maar het is natuurlijk die laatste scène, met de hoestende Jesse Plemons, dat het stompzinnig wordt. Ik zei nog tegen mijn vriendin dat ik hoopte dat er zo geen addertje onder het gras ging zitten. Helaas. Een flauw trucje dat een trage sfeerbom niet nodig heeft.

3

Middelmatig.

Woody Allen als hoekig animatiefiguurtje. Dat is zowat een kopie van Allen in zijn live action films. Het is telkens hetzelfde neurotische typetje, maar in een animatiefilm is dat dan toch weer verfrissend voor even. Zeker het eerste half uur is daarin wel aardig. Zodra men de buitenwereld opzoekt, slabakt het een beetje. Qua stemmen is het wel een feest der herkenning, maar ik had liever Christopher Walken in een prominente rol gehoord dan Gene Hackman - die daar m.i. iets minder voor geschikt is.

,

Behoorlijk.

Any Given Sunday kenmerkt zich voornamelijk door het razende tempo. De openingssequence duurt zowat een half uur, een half uur waarin een stortvloed aan beelden voorbijkomt. Als kijker krijg je ook nadien amper rust.

Ergens in het midden zakt het een tijdje in - er zijn ook zoveel vloekende nigga's, yow, homie, you ma nigga, bitch -, maar de laatste 45 minuten is het allemaal erg degelijk. Amerikaans? Jawohl. Druk? Jawohl. Goed? Eigenlijk wel, ja.

Dé troef van Any Given Sunday is Al Pacino. Hoewel hij aanvankelijk alleen maar in het rond schmiert, neemt zijn rol later wat gas terug en komt hij pas echt los.

De andere castleden zijn vervangbaar. Cameron Diaz is een acteerramp, Jamie Foxx is niet veel beter en James Woods krijgt weinig tot geen mogelijkheden tot acteren. Dennis Quaid is de enige die een beetje in de buurt van Pacino komt.

Oliver Stone - van wie ik niet bijster veel films gezien heb - verfilmt wellicht de juiste sfeer omtrent American football, maar af en toe had het iets rustiger gekund. Matchen zijn niettemin erg goed gefilmd - alsof je er zelf tussenzit - en ook de rustige scènes zijn goed in beeld gebracht. Alleen is de balans druk - rustig erg onevenwichtig. Naar adem happen wordt de kijker niet gegund: Stone teert volledig op adrenaline: het geschreeuw, de machodialogen, de kleurtjes, ...

Het zorgt ervoor dat de 2,5 uur vrij snel om zijn, maar ik kijk liever zorgvuldig opgebouwde films.

3

Best leuk.

Maar dan vooral het begin. Jack Lemmon is geweldig gecast als goedaardige kantoorbediende die, zo lijkt het, nogal makkelijk over zich heen laat lopen. Ik vind hem bovendien prettig in het samenspel met Shirley MacLaine. Althans, de eerste pakweg drie kwartier. Dan is de film ook gewoon een volbloed komedie. Ergens daaromtrent neemt men een afslag zodat er ook wat drama en gedoe rond de vele affaires plaatsvindt. Een mindere keuze, want de chemie tussen Lemmon en MacLaine wordt zo een halt toegeroepen. MacLaine heeft immers weinig meer te doen dan te jammeren. Spijtig, maar het is niet dat de film door de ondergrens zakt - verre van. Het blijft secuur, maar het begin is meer dan dat.

3,5

Zo.

Weliswaar zonder verwachtingen de film ingegaan, maar zelfs zonder verwachtingen kunnen films nog dik tegenvallen. Zo ook The Ape, wat eigenlijk een schooltoneeltje is met een gekke dokter en een vent in een apenpak. Enige horror valt hier niet te ontdekken, zelfs voor productiejaar 1940 lijkt me dit opvallend tam. Weinig tot geen suspense, en het is maar dat Boris Karloff als gekke dokter z'n naam enigszins kan waarmaken - tussen de stijve harken welteverstaan -, of er had een nog lagere score in gezeten.

1

Goh. Had een ander soort film verwacht. Misschien daarom dat deze me (heel) lichtjes tegenvalt. Allez, tegenvallen doet hij niet, ik had gewoon iets anders verwacht.

Wat we te zien krijgen is vooral de missie van Willard. Zijn gedachten daarbij, hoe hij die helse tocht door de rimboe beleeft. Gezien de filmbeschrijving niet meer dan logisch, maar ik had meer oorlog verwacht. Nu krijg je vooral het verhaal van enkel en alleen Willard in z'n zoektocht naar Kurtz. De waanzin daarvan is heel mooi in beeld gebracht. Ik had altijd de indruk dat Willard naast de oorlog leefde. Hij zat er wel middenin, maar toch zo in z'n eigen wereldje verzonken dat je ook als kijker niet echt in die oorlog zit. Zal wel de bedoeling geweest zijn, en is op zich niks mis mee. Ik had het alleen wat anders verwacht. Meer de waanzin van de oorlog op zich dan de waanzin van een gekke kolonel zoeken terwijl er een oorlog bezig is.

Soit, de bedoeling van Coppola (die zelf een cameo'tje heeft) is dus dat 2e en dat brengt hij magnifiek in beeld, met die zweverige sfeer op dat riviertje, de bezwete voorhoofden, de gele schijn bij sommige shots. Prima camerawerk, weer maar eens, van Coppola.

Het acteerwerk vond ik natuurlijk uitstekend. Martin Sheen speelt overtuigend (al moest ik ook altijd aan Charlie denken vanwege Platoon). De kleinere rollen voor Duvall (goed geacteerd, maar cliché personage..), Laurence Fishburne (steengoed voor een toen 15-jarige -filmen startte in 1976), Dennis Hopper en Harrison Ford ondersteunden uitstekend. Ook Marlon Brando was weeral uitstekend, maar ik vond dat col. Kurtz nogal legendarisch afgeschilderd werd, en ik had het gevoel dat dat alleen maar kon omdat ook Brando als acteur gerespecteerd wordt. Verder vond ik hem een iets te beperkte rol hebben. Ik heb de redux-versie, en op 200min amper een 20min Brando.. Viel wat tegen.

Soit; een geslaagde prent, geweldige sfeer en schitterend camerawerk.

4*

Goh, zeker niet slecht en er zat meer in mocht Gibson zich wat ingehouden hebben.

Enkele minpuntjes:

* Nadat Jaguarpaw aan het offer ontsnapt, volgt een -voor mij- veel te lange achtervolgscene.

* Ook omdat Jaguarpaw met een pijl is geraakt.

* Er mocht wat meer verhaal inzitten ipv enkel en alleen het feit dat de Maya's elkaar aan het uitmoorden waren omwille van goden (vóórdat de Conquistadors aankwamen)

* De onderwaterbevalling in de regenput.

* De panter/ jaguar was een pluchen beest. Computer-technieken?

* De vechtende aap die in de regenput valt. Cliché o cliché.

Enkele pluspuntjes:

* Drama-gehalte zat goed.

* Tof dat de hele film in een Maya-taal was.

* De Maya's waren Maya's.

* Speelduur perfect.

* Mooie beelden van het woud.

Een 3,5

Vrij mak.

Een tochtje naar de Maan, maar dan niet zoals voorzien. Het zou de kijker op het tipje van z'n stoel moeten krijgen, maar deze Apollo 13 van Ron Howard is me toch wat te braaf en typisch Hollywood - ook weinig verrassend natuurlijk met Howard. De film heeft eigenlijk alles wat je van zo'n film uit de jaren 1990 mag verwachten, tot de casting aan toe. De speelduur is trouwens een stuk te lang.

2,5

Redelijk.

Iets te lange occulte thriller. Gareth Evans kan op sommige vlakken best bekoren, maar hier en daar loopt het wat stroef. Het tamme eerste uur is daarin mijn grootste frustratie geweest. Het is een beetje eigen aan het genre dat het vaak beheerst begint, maar dan moet wel spanning gecreëerd worden en dat is hier nauwelijks het geval.

De uiteindelijke ontknoping is ook niet zo heel verrassend, al heb ik mij er wel best vermaakt. De finale biedt ook een beetje horror, al is dit nauwelijks een volbloed horror te noemen. Evans mist ofwel een beetje finesse ofwel wist hij niet goed hoe ver hij het allemaal kon/ wou doordrijven. Niettemin de moeite waard om 'ns te kijken.

3

Solide western.

Het verhaal richt zich vooral op het psychologische. Zo staat de vriendschap tussen Virgil Cole en Everett Hitch centraal. Hitch is een interessant personage, maar met Cole kreeg ik maar geen band. Zijn karakter is eenzijdig, z'n keuzes eigenaardig (wat in godsnaam is er zo speciaal aan Allison French??), en zijn de woordenschatmopjes niet grappig.

De plot met Braggs is standaard en wordt interessanter gemaakt door het te verweven met het irritante personage Allison French.

Ed Harris stelt mij hier teleur als acteur. Hij komt eenzijdig voor de dag. Viggo Mortensen daarentegen weet wél te overtuigen. Zijn personage is logischer, maar ook emotioneel.

Jeremy Irons zie ik wel graag bezig, al is het maar om zijn stem te horen. Hij doet het goed, zonder meer. Renee Zellweger kan mij mateloos irriteren (Bridget Jones, bweik) maar in Cold Mountain (waar toch een aantal westernelementen in terug te vinden zijn) vind ik haar fantastisch. Spijtig genoeg irriteert ze in deze film.

Ed Harris mag dan ontgoochelen als acteur, als regisseur levert hij een mooie western af. De landschappen zijn fenomenaal in beeld gebracht. De kostumering en het dorpje zien er piekfijn in orde uit.

De muziek valt tegen, vooral in de eindaftiteling zitten er wat draken van liedjes tussen.

3,5

Redelijk.

Sowieso geen fan van DC en Aquaman zei me eigenlijk niet veel, maar al bij al een meevaller. Dik pluspunt dat de film zichzelf niet al te serieus neemt. Het zou pijnlijk geweest zijn met titels als "Ocean Master" en dergelijke meer, maar er wordt perfect mee omgesprongen.

Jason Momoa is de wat logge en boertige surfdude. Maar hij is ook gewoon charismatisch. Zo een beetje de kerel waarmee je aan de bar tot een kot in de nacht pinten pakt. En selfies trekt.

Visueel wel spuuglelijk. Veel lelijke neonkleuren, afschuwelijke designs. Soms maakt de kitsch het nog wat goed, doordat het er zo dik op ligt. Dolph Lundgren met een semi-roze pruik bijvoorbeeld - magnifiek tussen al die lelijke CGI. En zo valt die hele Aquaman dus nog best mee.

3

Goed.

Mads Mikkelsen kan bij mij weinig misdoen. Dat is echt gewoon een goeie acteur, zonder al te veel franjes. Gewoon een karakteristieke vent die doorgaans weinig moeite heeft om veel te zeggen zonder veel te zeggen. Voor een film als Arctic is dat alleszins een niet te onderschatten kwaliteit.

Regisseur Joe Penna doet het daarbij ook goed: erg gefocust overlevingsdrama, waar we als kijker gelukkig bespaard blijven van de obligate intro (vaak met wat familiale onzin erbij). Penna z'n film begint als de survival al een paar dagen/ weken bezig is. Uitstekende keuze wat mij betreft, maar ook nadien kan hij goed de focus vasthouden en vervalt hij niet in vals drama. De desolate omgeving doet z'n werk. Penna moet dat alleen maar goed in beeld brengen en ondersteunen door een deftige soundtrack - en dat doet hij.

3,5

Goed.

Robin Pront slaagt er redelijk goed in om een wat rauw drama te portretteren. Vooral ook knap dat hij de Kevin Janssens'en van deze wereld op hun sterkte uitspeelt. In het geval van Janssens is dat een marginaal en het is voor een keertje eens een goede rol van hem. Ook Jeroen Perceval speelt prima. Meestal ben ik een heel stuk minder overtuigd van Vlaams acteerwerk.

Verder een lekker sfeertje. Het tweede deel van de film verplaatst zich naar de Ardennen en dat wordt goed uitgespeeld, zelfs door wat rare personages. Meestal irriteren die mij maar hier niet. Het twistje is niet heel erg verrassend, maar doet uiteindelijk wel gewoon z'n werk.

3,5

Matig.

Films met rare typetjes en situaties zijn vaak origineel, maar minstens even vaak doen ze me niks. Ook Arizona Dream is zo'n geval. De onderliggende thematiek is boeiend genoeg maar komt er simpelweg niet uit omwille van het chaotische dat de personages met zich meebrengen.
De sterkste scène is Axel's liefdesverklaring aan Grace en dat zegt genoeg.

Excentrieke typetjes neerzetten is niet iedereen gegeven en dat laat Faye Dunaway met verve zien. Zij is zo irritant dat zelfs de goede prestatie van Johnny Depp overschaduwd wordt. Het doet de film dan ook deugd dat het verhaal zich na verloop van tijd verschuift en Grace wat meer aan bod komt. Lili Taylor is uitmuntend en Depp profiteert daar van.

Emir Kusturica is best creatief en zorgt voor een aantal leuke vondsten. Ondanks het feit dat ik North By Northwest nog niet gezien heb, zijn de filmstukjes leuke intermezzo's. Ook de soundtrack mag er wezen en zorgt met het subtiele camerawerk voor enkele mooie momentjes. Helaas zijn die te zeldzaam.

2,5

Matig.

Op een paar spannende scènes na ontstijgt Arlington Road het niveau van de middenmoot niet.
Het verhaal heeft uiteindelijk te weinig om het lijf en enkel het einde kan (hoewel erg toevallig) nog bekoren - eindelijk eens geen happy end.

Het acteerwerk vind ik trouwens ook nergens bijzonder. Jeff Bridges legt het er allemaal nogal dik op, Tim Robbins is oké.

Qua sfeer en dergelijke valt over Arlington Road weinig te klagen. Ook het vleugje paranoïa dat er aan toegevoegd wordt, is best geslaagd.

Doorsnee.
2,5

Matig.

Gemiste kans van James Gray, een regisseur die ik hoog heb zitten. Ook een regisseur die een gevarieerd oeuvre aan het maken is. Met Armageddon Time - een ongelukkige titel, als je het mij vraagt - kiest hij voor een coming-of-age drama. Gesitueerd rond 1980, maar die tijdsgeest lijkt mij niet echt tot leven te komen. Het is allemaal nogal stoffig en het doel van de film ontgaat me wat - ondanks de sterke scène tussen vader en zoon aan het einde van de film. De cast is secuur, maar de personages die ze vertolken zijn niet de meest sympathieke.

2,5

Pfft.

Zack Snyder staat in mijn perceptie te boek als regisseur die wel eens vermakelijke actiefilms uit z'n hoed kan toveren. Bovendien vind ik Dawn of the Dead zijn beste film, dus had ik wel hoop op een amusant tussendoortje. Dat is helaas nogal tegen gevallen. Army of the Dead is een ontzettend mak en flauw geschreven zombiefilm

Een hoop B-acteurs met platte, stoer bedoelde personages banen zich een weg door de zombieversie van Las Vegas. Sowieso valt die zombie-dreiging als dik tegen; ze troepen vnl. samen bij hun alfa en komen amper in actie. Komt daarbij dat het voor de personages een verhaaltje van 10 kleine negertjes is, maar die krijgen dan elk nog eens een eigen plotje, waarvan het ene pijnlijk ongrappig is en het andere dan weer tergend dramatisch.

Ook in actieregie scoort Snyder amper punten. De eerste massascène in zombieland valt nog mee, nadien is het huilen met de pet op. Te weinig kwaliteit en ook kwantiteit, voor een film van 2,5 uur. De zombies zijn niet echt de moeite qua design, al is er wel geprobeerd ze een beetje te differentiëren van andere cinema-zombies. De keuze om de alfa's een logische gedachtegang te geven, lijkt slim maar is pover in uitwerking. Ik kreeg er trouwens ook een White Walker-gevoel bij.

Een sequel lijkt een evidentie, en ik zal die ongetwijfeld ook wel zien dan, maar voor een goeie film zal Snyder wat tandjes moeten bijsteken.

1,5

Bijwijlen een amusant filmpje.

Redelijk wat actie wel voor een avonturenkomedie.

Zo nu en dan flauwe humor.

2,5*

Wel oké.

De verwachtingen waren misschien iets te hoog gespannen. Niettemin vind ik dat er meer in Arrival had gezeten. Waar het eerste uur sterk is in zijn opzet, daalt het niveau met de minuut in het tweede uur. Zeker het einde waarin alle eindjes aan elkaar vast geknopt worden is een grote anticlimax, met heel veel klefheid.

De cast doet het verder wel oké - vooral Amy Adams die de film moet dragen, doet dat ook. Jeremy Renner is altijd wel zo’n saai pietje en ook Forest Whitaker speelt keer op keer hetzelfde.

Denis Villeneuve maakt er visueel wel iets mooi van. Zowel de setting als het design van het ruimteschip is de moeite, al blijft het interieur wel abstract. Ook de 'aliens' zijn naar mijn gevoel maar half uitgewerkte ideeën inzake design, alsof de makers het voornemen hadden het er zo onmenselijk mogelijk te laten uitzien maar dan ergens vastzaten.

Niet helemaal een voltreffer dus.

3