Opinions

Erg sympathieke, luchtige en nostaligsche film, met een leuke rol van Anthony Hopkins.

Mooie locatie, die donkere oude Moccasin fabriek met al die merkwaardige lieden.

Het verhaal laat zich wel van begin tot eind grotendeels voorspellen, toch heb ik me er goed mee vermaakt.

Ik heb een aantal keren hard gelachen, en er zitten een aantal memorabele scènes in. De scène met de speelgoed raceautootjes is een van de hoogtepunten.

Dergelijke films zijn spaarzaam en bijzonder, en daarom ook leuk om te zien.

De eerste filmrol van Toni Collette. Dat vind ik een leuke actrice. Ze heeft hier een niet onbelangrijke bijrol, die enigzins doet denken aan haar latere rol in Muriel's Wedding. Iets minder spraakmakend, maar zeker overtuigend.

Begon leuk en het uitgangspunt is grappig.

Heeft de verwachtingen helaas niet kunnen waarmaken.

Het duurde heel lang voordat ze op de filmset zitten. Daar had ik de leukste grappen verwacht, maar dat viel erg tegen. Het werd juist uitermate flauw en de film gaat uit als een nachtkaars.

Veel leukere parodieën op filmmaken:

Living in Oblivion en In the Soup, beide met Buscemi. Ook Ed Wood is een aanrader in dat genre.

Luchtig pretentieloos vermaak! Inderdaad erg grappig. Ik vond het jongetje heel grappig.

Ontzettend leuke en originele film! Heerlijk!

Begint (opzettelijk) knullig en rommelig en wordt almaar geestiger en scherper.

Geniaal script. Lekker veel politiek incorrecte grappen en scherpe dialogen.

Een wereldrol van Jeff Daniels. Ik heb genoten van zijn lompheid. De 2 zoontjes zijn briljant gecast en Laura Linney is, hoewel op haar minst mooi, weer erg goed.

Zeer leuke zwarte komedie. Ik kijk uit naar Noah Baumbachs volgende film. Hopelijk in hetzelfde straatje (dus niet een carriere move a la Sam Mendes...)

Gaat dat zien!

Bijzondere en interessante geschiedenis.

Die Fritz Bauer is een heel excentriek mannetje, maar wel een die weet wat hij wil en waar hij voor staat.

Hij deed me in zijn voorkomen wel wat denken aan Oboema uit Jiskefet. Maar toch is het natuurlijk een overwegend serieuze rol.

Het is leerzaam om iets over deze man te weten te komen, vooral de zoektocht naar Adolf Eichmann. Bauer was een soort Duitse Simon Wiesenthal. Ik ben benieuwd of ze ook contact met elkaar hadden, maar je zou haast denken van wel.

Het homoseksuele zijplotje had er niet in gehoeven. Het maakt Bauer en zijn collega chantabel, wat natuurlijk wel voor enige extra spanning in het verhaal zorgt. Dus in die zin snap ik het ook wel.

Prima (typisch) 80s vermaak, vooral dankzij het aanstekelijke enthousiasme van Richard Dreyfuss en de aantrekkelijke Madeleine Stowe.

Inmiddels toch wel wat gedateerd en niet altijd even mooi gefilmd, maar dat heeft hier ook z'n charme.

Het simpele misdaadverhaaltje dient vooral als katalysator voor de actie en de nodige plotontwikkelingen.

Soms is de humor wat te puberaal. Emilio Estevez is een stoïcijns lulletje rozenwater die pas los komt als hij z'n flauwe practical jokes mag uitvoeren.

Schitterende film!

Sublieme acteerprestaties, boeiend verhaal en briljante humor (o.a. Animal!). 4,5 sterren

Aangrijpende film over een tragische geschiedenis.

Je ziet nu eens een keer alles vanuit het perspectief van de Duitse soldaat. Het mooie ervan is dat dit perspectief niet zo veel verschilde van die van de Geallieerden. Niet alle Duitsers waren beulen.

Prachtig om te zien hoe ze fantaseren over na de Krieg. Wat voor plannen ze hebben. Maar bovenal zie je ze worstelen met doodsangst.

Het begin is heel sterk. Uit Italie, waar ze een paar dagen verlof hebben gehad, vertrekken ze met de trein naar Rusland.

Dan barst de hel los. Lopend langs zwaar verminkte gewonden slaat het moraal snel om.

Blijkt dat ze met veel te weinig zijn, en de Russen met zoveel.

Als ratten in de val, zet het verhaal nog een tandje zwaarder in. Dit laatste deel waarin de bittere kou en de hongerwinter intreedt vond ik het indrukwekkendst. Puur overleven, waarbij de contrasten tussen de soldaten zich vergroten. Er ontstaan scheuren in het kameraadschap. Met verstrekkende gevolgen..

Een film die nog lang in mijn hoofd bleef nadreunen.

Heel aparte film.

Een soort van filosofische Goonies voor volwassenen, met bange mannen als hoofdrolspelers.

Ik ging er in mee en zeker in het begin van hun avontuur heb ik genoten. Daarna vond ik het wat minder worden. De film duurt mijns inziens ook te lang. Het einde vond ik ronduit teleurstellend.

Het goede aan de film vind ik de locaties waar de film is opgenomen. Volgens mij zijn ze op het terrein van een gesloten mijn aan het filmen geweest. Dat draagt behoorlijk bij aan de onheilspellende/mysterieuze sfeer.

Nogal oubollig romantisch drama. Echt een Libelle film.

De film speelt in het nu (Madonna poster aan de wand), maar lijkt zich eerder af te spelen in de jaren 50, omdat het allemaal zo stoffig en gedateerd over komt. Het kabbelt maar een beetje voort.

De Niro speelt een wat merkwaardige zonderlinge man. Jane Fonda speelt een harde werker. Een nogal serieus persoon, maar wel een mooi mens. Het leren lezen is een beetje een saaie en plichtmatige bedoening. De Niro speelt de rol van analfabeet, maar zodra hij aan het oefenen slaat met Fonda komt het niet heel overtuigend over.

De romantiek is heel aarzelend, veel aantrekken en vervolgens afstoten, en vice versa.

De film mist gewoon wat pit, bijvoorbeeld wat humor in de geest van Neil Simon.

Mooie, aangrijpende film over het verlies van een naast familielid.

De hoofdrolspeler (en regisseur), Nanni Moretti, acteert heel goed.

Eenvoudige, maar knap gemaakte film.

Een tamelijk vergeten 80s film met niemand minder dan Michael Douglas en de onlangs overleden Hal Holbrook.

Zeer degelijke thriller. Het sfeertje is wel goed getroffen. Een sterke Michael Douglas in een serieuze rol.

Anno nu niet meer zo spannend, maar toch erg boeiend van begin tot eind. Een klein nadeel is dat de gebeurtenissen wel grotendeels te voorspellen zijn.

De film had wel iets meer de paranoïa van The Game kunnen gebruiken.

Het gespuis is wel typisch 80s, ze zien er precies zo uit zoals je van een film uit die tijd verwacht, behoorlijk stereotype criminelen.

Was destijds een flop in de bioscoop, dat vind ik niet terecht. Zeker de moeite waard om eens te zien.

Nu eindelijk pas gezien.
Het is op zich een hele fijne muziekfilm. Het is dan wel muziek die bij elkaar geraapt is via allerlei muzikale invloeden. Een beetje van Pearl Jam, wat van Bruce Springsteen en nog heel wat invloeden. De muziek raakte me niet heel erg omdat die niet authentiek over komt, maar er zitten zeker enkele mooie nummers bij. Het is wel mooi om hun energie te zien en de overtuiging die ze in de nummers leggen. Lady Gaga heeft een powerstem. Ik vind haar stem echter niet heel mooi.
Het rise and fall verhaaltje hangt van clichés aan elkaar. Bij Leaving Las Vegas spatte de alcoholverslaving en de impact van de pijn van het personage van het filmdoek, dat is bij Cooper's rol veel minder het geval. Al vind ik 'm bij dat Grammy optreden wel overtuigend.
De uiteindelijke zelfmoord komt nogal uit de lucht vallen. Ik snap ook niet dat hij uiteindelijk niet mocht touren met Gaga, toen hij weer sober was. Ik snapte niet dat Gaga naar haar manager luisterde. Geef Cooper toch een nieuwe kans, ik vond dat zo zielig voor hem.
Wel heel apart dat Cooper zo'n oudere stiefbroer had. Degelijke rol van Sam Elliott. Ze leken zich wel wat te vervreemden van elkaar, mede door het alcoholisme en door zijn relatie met Gaga.
Ruime 3*

Het eerste uur is wat wisselvallig en kent wat gaapgedeeltes, maar daarna wordt dat ruimschoots gecompenseerd. Veel spanning en sensatie, om het zo maar eens te zeggen. De film ziet er schitterend uit. Die draak deed wat LOTR of Harry Potter achtig aan. Het zag er wel geweldig uit.

Veel elementen uit andere Star Wars films komen terug. Dat is natuurlijk de bedoeling, maar had wel het gevoel veel van de actie al eens eerder gezien te hebben.

Na 5 jaar herzien, en wat voor een herziening!
Stardust Memories is min of meer Woody Allen's eigen vrije bewerking van Fellini's 8½, met veel humor en Bergman invloeden.
Het verhaal mag dan vrij eenvoudig zijn, maar elke scène is een juweel.
De scenes zijn met zeer veel contrast gefilmd en doen bijna surrealistisch aan.
De werkelijkheid lijkt een lange droom die niet op houdt, waaraan niet te ontsnappen is en waar haast geen invloed op uit te oefenen is.
Bijzonder mooi gestileerd. Niet toevallig ook dankzij de cameraman die ook Annie Hall en met name Manhattan fraai in beeld bracht.
De openingsscene is prachtig. Woody Allen die in de trein zit met alleen maar bedroefde en gedeprimeerde mensen, ziet dat hij in de verkeerde trein zit. Hij wil naar de trein met lachende en plezier makende mensen. Deze scene is zwanger van de symboliek en meesterlijk in beeld gebracht.
Erg mooie rol van Charlotte Rampling; mysterieus en ongrijpbaar.
Films over mensen die aan zichzelf, aan hun relaties en het bestaan twijfelen zijn er veel - en Woody Allen heeft er patent op - maar deze is toch heel bijzonder.
De vorm en de inhoud zijn hier complementair. Luchtige scenes worden afgewisseld met scenes die filosofische diepgang hebben, zonder al te zwaar op de hand te worden.
Het einde is van grote schoonheid; Woody Allen die na afloop van het festival in de immense lege zaal zijn zonnebril ophaalt die hij vergeten was en nog een tijdje staart naar het witte filmdoek. Vervolgens loopt hij de zaal uit en doven langzaam de lichten.

Heel merkwaardige en ongewone film, die handelt over de rouwverwerking van een echtpaar, dat er ieder op een andere / eigen manier mee omgaat. Het verhaal met de vogel(s) is tamelijk vreemd, maar het vormt eigenlijk maar een dunne rode draad in deze film. Mooie rol van Kevin Kline als dierenarts.
Melissa McCarthy en Chris O'Dowd zijn een bijzonder eigenaardig koppel. Ze passen eigenlijk helemaal niet bij elkaar, maar misschien toch meer dan je in eerste instantie denkt. Melissa McCarthy is met haar 51 jaar een beetje oud voor een moeder die nog niet zo lang geleden haar jonge dochtertje heeft verloren. In de film wordt een beetje opengelaten hoe lang het geleden is, maar het kan ook niet zo lang geleden gebeurd zijn, dat zou niet kloppen met het verhaal.
Melissa McCarthy heeft met Can You Ever Forgive Me? (2018) bewezen ook uitermate goed een serieuze rol aan te kunnen. In The Starling is haar rol vrij ingetogen, maar helaas vervalt ze toch weer regelmatig in schmieren en krijsen. Het past hier misschien wel bij haar rol, maar ik vind het geen gezicht en meer passen bij onnozele komedies, dan bij zo'n film.
De birds zien er wat mechanisch en nep uit, maar gezien hun agressieve buien is het ook geen haalbare kaart om dat op een diervriendelijke manier te filmen.
De spreeuw komt er hier ook wat bekaaid af. Ik denk dat menigeen hier dichterbij spreeuwen woont, en nooit een aanval van een spreeuw zal meemaken. Al is het hier ook gewoon territoriumdrift. Ze voelen zich terecht aangevallen en bedreigd door de lompe Melissa McCarthy.
Melissa McCarthy kiest op haar riante pseudo-ranch aanvankelijk zelfs vol voor de aanval en gooit uiteindelijk zelfs met een steen naar een vogel. Erg treurig.

Ik vind dit persoonlijk een van de beste Amerikaanse Verhoeven films.

Ik vind het verhaaltje dat in de NRC van vandaag staat wel mooi geschreven:

'Zesde Amerikaanse film van Verhoeven is een spectaculair, sardonisch spel met de paradoxen van Amerikaans militair heldendom. Fascistische beeldtaal doorspekt karikaturale sciencefiction over de strijd van gedrilde schoolvrienden, in dienst van het leger van de Wereldfederatie, tegen reusachtige, moordlustige insecten van een andere planeet.'

Herzien. Vind 'm nu niet meer zo leuk als de eerste keer. Macy viel me deze keer wat tegen en Hoffman heb ik inmiddels in betere rollen gezien, hoewel ik altijd wel van zijn spel kan genieten.

3,5 sterren vind ik wel genoeg voor deze vermakelijke niets-aan-de-hand film.

Bijzonder knap gemaakte thriller. De invloed van Hitchcock lijkt groot.

De setting in een fictief buitenland met dictatioriaal regime draagt enorm bij aan de spanning. De locaties zijn erg mooi.

Sterke hoofdrol voor Douglas Fairbanks Jr.

Zijn tegenspeelster Glynis Johns zet een mooie mysterieuze rol neer.

Een film vol verrassingen en sterke wendingen.

Momenteel in Nederland te zien op Netflix!

Eens. Filmisch gezien hier en daar wel interessant. Aantal mooi gefilmde scenes en een aantal mooie locaties.

Verder een erg lege film met bordkartonnen personages. McGregor kan getergd kijken, maar dat is ook zo'n beetje de enige expressie die deze acteur kan maken. Gosling acteert hem van het scherm.

De Stedeling is duidelijk een curiositeit binnen het werk van Van Warmerdam.

Het is een heel minimalistische film, met weinig dialoog en verhaal.

Leuk bedacht. Het stelt allemaal niet heel veel voor, maar leuk om eens gezien te hebben.

De jonge Alex van Warmerdam heeft hier wel wat weg van Jesse Eisenberg.

Vermakelijk, maar meer ook niet. Geen Apatow niveau.

John C. Reilly is een stuk grappiger dan Will Ferrell. Ferrell is op momenten zelfs vervelend irritant.

Geen film die blijft hangen.

Mooie ongepolijste film over mensen die naast de samenleving staan.

De drie hoofdrolspelers zijn boeiende personen. Steve + Sky maar vooral Jean-Claude vind ik een erg maf personage. Hij heeft ook de leukste teksten. Een rol die formidabel gespeeld wordt door Johan Heldenbergh; een acteur die ik graag nog veel vaker in films zie. Hij acteert erg aanstekelijk.

Het verhaal kent helaas z'n beperkingen. De plotontwikkeling is te mager om de volle 100 minuten te boeien. De film was met een kortere lengte, zeg 85 minuten, veel beter uit geweest.

De muziek is in deze film goed, maar mijns inziens te weinig aanwezig. Een dergelijk type films heeft baat bij veel muziek. Zie ook films als Hombres Complicados en Any Way The Wind Blows.

Tot slot had ik graag gezien dat de film nog rauwer en absurder was geweest. Dan waren de karakters Steve + Sky nog beter tot hun recht gekomen.

Interessant vanwege de visie en de enorme gedrevenheid van Jobs. Hij neemt uitgebreid de tijd om zijn inzichten toe te lichten.

Opmerkelijk vind ik dat hij het belang van het team benadrukt en zijn eigen rol enigzins relativeert.

Zijn voorspellingen zijn uitgekomen, al was het anno 1995 ook niet zo helderziend om de grote doorbraak en impact van internet op ons leven te voorspellen.

Weinig originele mix van Lock Stock, Tarantino films en Rounders.

Veel grappig doen, maar het niet zijn.

Ontstijgt nergens de middelmaat, desondanks een redelijke film, tenminste als je je verstand op nul zet.

De laatste Stig-Helmer film is de meest nostalgische. Met veel aandacht voor oldtimers, oude transistor radio's, broodroosters en modeltreinen.

Middels flashbacks wordt ingezoomd op de jongere jaren en jeugd van Stig-Helmer.

Daaruit blijkt dat hij vroeger gepest werd door zijn buurjongen, en dat hij ging werken in de radiowinkel van zijn oom, waar hij zijn eerste grote liefde Annika leerde kennen.

Het plot springt nogal van de hak op de tak, maar de rode draad is de zoektocht in de huidige tijd naar Annika. We zien relatief veel van de jonge Stig-Helmer, die uiterlijk een beetje de nerd-versie is van Timothée Chalamet.

Het is nogal een oubollig verhaal over het Leger des Heils, en wat van God allemaal niet mag...

Gelukkig wordt veel goed gemaakt door de stralende en aantrekkelijke Annika, uitstekend vertolkt door Ida Högberg.

Het is nog steeds heerlijk feelgood vermaak, maar deze film komt toch net iets te kort. De vervelende buurjongen die net als in Back to the Future Biff heet komt veel te nadrukkelijk aan bod in het verhaal. Ook de nare vader van zijn vriendin krijgt een te grote rol.

Nu heb ik helaas alle Stig-Helmer films gezien. Dat wordt afkicken..

Het plot en het uitgangspunt van Stille Nacht is een bedachte constructie, waarbij realisme niet op het hoogste plan staat, maar waarbinnen een eigen logica geldt die consequent wordt doorgevoerd.

Hierdoor heb ik me toch niet zo gestoord aan opzichtige 'trucs 'van de scenarioschrijver om de verhaallijntjes aan elkaar te knopen en misdaadverbanden te leggen. Net als bij een goede Hollywoodfilm is de balans gevonden tussen logica en filmlogica.

Het levert een zeer afwisselende film op die op sommige momenten spannend is, maar die vooral dramatisch goed in elkaar zit. Ok, het blijven naiëve studentes, maar hun doen en laten wordt met degelijk spel goed onderbouwd door de hoofdrolspeelsters. Ook de bijrollen zijn goed ingevuld.

Goede regie van Ineke Houtman, goed camerawerk en goede montage. Hierdoor is het maximale uit het beperkte plot gehaald. Wie deze film niet als fictie ziet neemt de film veel te serieus.

Leuke combinatie van humor en misdaad en met een grandioos scenario.

Robert Redford en Paul Newman zijn erg goed.

Naar de bioscoop ging gisteren niet door (uitverkocht), dus toen maar The Sting gehuurd. Geen spijt van gehad.

Film-noir ?!!

De film begint vrij aardig. Veel rokerige clubs en een aardige romance tussen Sean Bean en Melanie Griffith. Vanaf ongeveer halverwege de film ontwikkelt het verhaal zich helaas steeds meer tot een slap misdaadverhaaltje, met dito einde. Erg jammer en een behoorlijke afknapper.

Sean Bean, Melanie Griffith en Sting vind ik leuk acteren in Stormy Monday. Tommy Lee Jones daarentegen vind ik in deze film maar matig.

De jazzy muziek is zeker okay, maar veel beter 'herhaald' in latere Figgis films.

Hij viel me niks tegen, deze film!

Ik was na het lezen van de kritieken voorbereid op het ergste.

Het is een ongepolijste film, die wat moeilijk te plaatsen is. Het duurde eventjes voordat ik er in zat, maar vanaf de tweede helft van verhaal 1 vond ik 'm toch erg goed.

John Goodman als een Walter Sobchak achtige vader. Geweldig!

Veel bizarre situaties, die bij mij behoorlijk op de lachspieren werkten. Net als in Happiness een aantal erg grappige personages. Nou, ik wil 'm nog wel eens zien.

Klein rolletje van Franka Potente (Lola Rennt), die bijzonder goed Engels spreekt.

Film had nog beter kunnen zijn als die wat meer gestroomlijnd was en het verhaal wat eenduidiger.