Opinions

Films over het kunstwereldje hebben altijd mijn speciale aandacht. Ik miste hier alleen een pointe.

Het kijkt wel makkelijk weg maar weet geen grote indruk achter te laten.

Het gaat over een kunstwerk met grote waarde maar de film gaat daar amper over.

Alex Lutz en Léa Drucker behoren niet tot mijn favoriete Franse acteurs.

Er is al veel over geschreven, maar ook ik vond de overvloed aan Hollywood cliché's storend (vol onlogische en ongeloofwaardige scene's).

Er zitten veel te veel expliciete moord en geweldscene's in. Exploitatie van geweld. Ok, het is een actiefilm, maar op dit word je echt door de strot geduwd.

Het is geen slechte film, zeker niet. Vermaak, maar wel meer van hetzelfde.

2,5 sterren

Topvermaak!

Ik was eigenlijk op Depardieu uitgekeken. Hij leek een beetje uitgeblust zoals De Niro, maar dit is toch wel weer eens wat nieuws.

Lekker nonsens filmpje. Duurt niet te lang en van mij mag er een vervolg komen.

Bijzondere film met een goed uitgewerkt verhaal.

Sterke rol van Michael Shannon, die met goed fysiek spel overtuigend iemand speelt die psychisch in de war raakt. Ik vind dat hij dat tot in detail goed weet te doen, bijvoorbeeld ook door in zijn motoriek wat accenten te leggen die hierbij passen.

Het dove meisje heeft een mooie rol. In veel films zou zo'n rol meer neigen naar effectbejag, maar dat is hier absoluut niet het geval. Het heeft echt wel een functie binnen het verhaal.

Een wat plichtmatige documentaire over Adderall en aanverwante middelen. Iets te veel blabla.

Een groot deel van de documentaire gaat over soortgelijke ervaringen van gebruikers. Een cultuur van gemakkelijk voorschrijven aan AD(H)D gebruikers, veelal scholieren en studenten. Vooral aangewakkerd door de prestatiecultuur. In eerste instantie komen een aantal 'fans' aan het woord die het beschrijven als een wondermiddel dat een antwoord is op al hun problemen.

Ook een it-specialist en American football-speler die er baat bij hebben gehad.

De mogelijk schadelijke effecten / bijwerkingen komen vervolgens uiteraard aan bod, maar ik had verwacht dat de inhoud verontrustender zou zijn, mij iets meer zou vertellen dat ik nog niet wist of zelf nog niet had bedacht.

Gelukkig komen er op het einde nog wat alternatieven aan bod en gebruikers die toegeven dat het geen lange termijn oplossing is en geen wondermiddel.

Iets meer onderzoeksjournistiek en urgentie à la Zembla zou fijn geweest zijn. Het zit er wel in maar te gedoseerd. De wetenschappers die aan het woord komen nemen amper stelling, zijn erg voorzichtig in hun bewoordingen en kritiek is spaarzaam.

Overtuigende rol van Liam Neeson.

Minder goed dan Banlieue 13, maar toch erg vermakelijk.

Het verhaaltje is flinterdun, maar daar gaat het ook niet echt om.

De actie is spectaculair, maar minder spectaculair als in Banlieue 13. Maar vergeleken met die artiesten is Liam Neeson natuurlijk een houten klaas.

Begint leuk, wanneer de lookalike de echte Kitano ontmoet.

De lookalike is een grappig mannetje. Hele rare mimiek en manier van lopen. Net als de echte Kitano, maar dan wat extremer.

Jammer dat er niet meer scenes met de twee 'Takeshis' samen in zitten.

Helaas is de film een beetje teveel van hetzelfde.

Steeds een (andere) dominante japanner die een andere bange/kwetsbare japanner uitscheldt.

Het tempo hielp ook niet echt mee. Volgens mij is dit het soort film dat beter loopt bij snelle montage.

Het had van mij ook zeker een half uur korter gemogen. Door de herhaling van zetten was ik helaas op een gegeven moment wel uitgekeken op de film.

Gisteren eindelijk eens herzien. De laatste keer dat ik de film zag was toch al weer een paar jaar geleden.
Ik heb weer genoten. Grootste troef is toch wel het briljante spel van Matt Damon. Ik vind het met afstand zijn beste rol. Hij weet voortdurend de ambivalentie in het karakter van Tom Ripley zeer overtuigend neer te zetten.

Een treffende omschrijving! Wat ik er nog aan toe wil voegen; hij heeft zijn verleden diep weggestopt. Ik vermoed dat hij een traumatisch verleden heeft, waardoor hij zichzelf en dus z'n identiteit, ergens in de loop der jaren kwijt is geraakt. Door zich voor te doen als een ander, kan hij ontvluchten aan de werkelijkheid en kan hij zijn verleden en zijn ware persoonlijkheid, verbergen.
Hij zegt op een gegeven moment dat het voelt dat hij samen met Dickie een gezin vormt. Een opmerkelijke uitspraak, die hij nota bene tegen Marge uitspreekt. Aan de ene kant zegt dit iets over zijn homoseksuele gevoelens, aan de andere kant wellicht ook iets over het gemis van familiebanden.

Deze quotes zijn exemplarisch:
Tom Ripley: I always thought it'd be better to be a fake somebody than a real nobody.
Tom Ripley: If I could just go back... if I could rub everything out... starting with myself. '
Tom Ripley: You're the brother I never had. I'm the brother you never had. I would do anything for you, Dickie.

Tom Ripley is eigenlijk een intelligente stalker. Totdat Marge en Dickie dat doorhebben, krijgt hij het voor elkaar om alle spotlights en aandacht op zich te betrekken.
De uiteindelijke irritatie van Dickie en de ontmaskering van Ripley als stalker weet Dickie mooi te verwoorden:

Dickie Greenleaf: Who are you? Huh? Some third class mooch? Who are you? Who are you to say anything to me? Who are you to tell me anything? Actually I really, really don't want to be on this boat with you. I can't move without you moving. Gives me the creeps. You give me the creeps!

De locatiekeuze is adembenemend mooi. Je krijgt echt een vakantiegevoel als je de film kijkt. Schitterende fotografie/art direction. Daarnaast is de muziek erg sfeerverhogend. De scène in de jazzclub waarin Ripley gaat 'zingen' is erg mooi; een prachtig nummer is dat. De score is vrij klassiek en weet de thrillerelementen goed te ondersteunen.
Gwyneth Paltrow en Cate Blanchett hebben beide een sleutelfunctie in deze film. Ze hebben goed uitgediepte karakters, iets wat je in Hollywood films zelden ziet. Ik vind beide dames erg goed acteren in deze film; ze hebben beiden erg veel flair en een mooie uitstraling.
Philip Seymour Hoffman is weer fenomenaal. Hij speelt een dominant en arrogant nichterig type, compleet met wapperende handjes. Erg grappige rol weer van PSH.

De lengte van de film vind ik een minpunt. De film heeft genoeg kwaliteit om de volle lengte te boeien, daar gaat het niet om, maar het zwaartepunt van de film komt een beetje te veel te liggen bij het kat-en-muisspel van Ripley om niet ontdekt te worden. Ik werd me op een gegeven moment ook erg bewust van de keuzes van de scenarioschrijver. Het laatste uur maken zijn de scènes te veel in dienst van een kloppende constructie, waardoor je enkel nog functionele scènes ziet. De psychologische uitdieping van Ripleys karakter komt dan helaas wat op het tweede plan.
De film eindigt nogal plots. Het is een typisch 'wordt vervolgd' einde. Ik vind het geen slecht einde, maar na een spannend kat-en-muisspel verwacht je een heftige ontknoping. Natuurlijk, hij vermoordt Peter, maar dat is in feite niet meer dan het zoveelste slachtoffer van Ripley.

Al wikkend en wegend kom ik wederom uit op 4 sterren. 4,5 sterren zit er misschien nog wel eens in. De film is in ieder geval zwaar ondergewaardeerd op deze site.

Tapas is erg leuk, warm en onschuldig.
Ondanks de luchtigheid, worden er en passant toch belangrijke levensthema's behandeld (o.a. euthanasie, relatieproblemen).
De scenes in de supermarkt en de dealende oma vond ik iets minder interessant.
3,5 sterren

Erg intelligent script.

Op-het-puntje-van-je-stoel drama met psychologische diepgang. Met een behoorlijk nare ondertoon, maar ik heb gefascineerd zitten kijken.

Heb genoten van Ethan Hawke en Uma Thurman.

Schitterend einde ook.

Toch wel heel aparte korte film van Aki Kaurismäki.

Ideaal als tussendoortje. Het gebrek aan narratief is hier wel opvallend, maar de minimalistische opzet heeft ook wel wat. Kaurismäki hanteert het principe Eén beeld zegt meer dan duizend woorden.

De eenzaamheid van het hoofdpersonage spat er vanaf.

Taxi Driver is de ultieme film over eenzaamheid en vervreemding in de grote stad.
"Loneliness has followed me my whole life. Everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There's no escape. I'm God's lonely man."
Die schitterende beelden, de dampende uitlaat, de perfecte montage en slowmotion beelden en close up shots van de taxi. Magnifiek.

De Niro maakt van Travis Bickle een memorabel karakter. Hij heeft zelf de tekst van de legendarische spiegelscene geschreven. Petje af, een voltreffer die DE quote You talkin' to me? heeft opgeleverd.
Cybill Shepherd is om verliefd op te worden. Ze heeft een prachtige uitstraling.
De scene van de bloedige ontknoping, eindigend met de camera die zweeft boven de acteurs; wat een schoonheid. Surrealistisch, met een duistere score van Herrmann. Om kippenvel van te krijgen.

Wat een film. Pas voor de tweede keer gezien, en nu viel alles helemaal op zijn plaats.
De 'Behind the Scenes' documentaire die op de dvd staat is erg interessant en leerzaam. Zo zie ik ze graag. Bijna net zo goed als The Battle Over Citizen Kane.

Vreemd. Ik dacht echt dat dit helemaal mijn type film zou zijn, had me erg op de film verheugd. Op een paar spaarzame momenten na, heeft de film me totaal niet verrast.

Uiteindelijk zijn het drie povere verhaaltjes die ieder best in 10 minuten verteld hadden kunnen worden. Taxidermia is een gimmick filmpje opgehangen aan een paar absurditeiten.

Zulke dingen waar men vroeger voor naar de kermis ging.

Visueel is het best leuk om te zien allemaal, maar de verhaaltjes verveelden me (te) snel.

Het laatste deel verdient de originaliteitsprijs en kent een bijzondere afloop. De andere twee vielen me erg tegen.

Ik vond het eerste half uur van de film niet zo goed. Ik kreeg op de een of andere manier geen binding met de personages. Misschien omdat het verhaal nog wat oppervlakkig is en veel te raden over laat.

Daarna vind ik de film steeds overtuigender worden en krijgt de film meer diepgang. Veel indrukwekkende scenes in het laatste gedeelte van de film.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 sterren, maar vanwege het sterke slot kies ik voor 3,5 sterren.

Prachtige animatie, met twee interessante personages Black en White.
Wel jammer dat de langverwachte climax geheel uitblijft.
In plaats daarvan een geforceerd maar welkom happy end.

Rauwe Franse film-noir met prachtig gefilmde scènes op straat. De sfeer en setting zijn grandioos.

Zeer degelijke film, die doet denken aan het werk van Jules Dassin.

Het wraak- / kat-en-muis-verhaal is door de opbouw met enkele rare sprongen verrassend.

Lino Ventura stelt nooit teleur. Zijn personage heeft hier overigens opvallend weinig dialoog.

Het slot is fenomenaal gefilmd.

Hmmm. Wat een vreselijke film. Ik kon 'm niet uit kijken, zo naar vond ik de film. Ik had geen zin om mezelf nog langer te pijnigen.

Wat is hier aan de hand? Een einde der tijden verhaal. Is de mens echt zo naar onder deze omstandigheden? Volgens mij tonen mensen veel meer saamhorigheid in zulke tijden en proberen ze juist afleiding te zoeken. In deze film zit geen spatje humor, geen greintje relativering.

Dat staat me er aan tegen. Natuurlijk, ook ik heb Idi i Smotri gezien. Daar kan ik de context duiden en de gebeurtenissen bevatten, bij Le Temps du Loup niet.

1*

Helemaal mee eens!

Wat een desperate figuur is die Depardieu hier zeg. Je zou verwachten dat hij in het bijzijn van Deneuve wat zou opfleuren, maar hij blijft maar in z'n kwelling zitten.

Deze film wil de multiculturele samenleving van een originele kant belichten, maar het komt allemaal nogal geforceerd over. Wat was er nou precies met die vrouw van Deneuves zoon? En haar al even gecompliceerde zus...

Het geeft een weinig hoopvol beeld van de multiculti samenleving. Je ziet op een gegeven moment ook een gang iemand in de boeien slaan. Wil de regisseur ons de kommer en kwel door de neus boren?

Bijzondere film!

Melvil Poupaud draagt zowat in z'n eentje deze hele film. Vooral zijn schofterige gedrag wordt erg overtuigend gespeeld. Zo'n onsympathiek/egoistisch personage zie je niet vaak in de hoofdrol, dat vind ik het interessante en goede aan deze film.

Het is een zwaar onderwerp, maar de film heb ik helemaal niet als zwaar ervaren. Misschien omdat Poupauds personage het leven relativeert op een bepaalde manier.

De ontknoping was een beetje te voorspellen, toch deed ie me heel veel. Prachtig eindshot.

Dit is de eerste Ozon film die ik met 4 sterren beloon (meestal geef ik 3,5).

Mwoah, ben niet zo kapot van deze film. De humor lijkt een mainstream variant op Álex de la Iglesia-humor.

Het maffe maar eenvoudige verhaaltje wordt vrij voorspelbaar uitgewerkt. De hoofdrolspelers zijn vrij platte typetjes. De Barca supporter vind ik nog het grappigst. Leuk om te zien ook is het Cruijff 'altaar' dat hij gemaakt heeft en de hond die Koeman heet.

De ultragladde casanova jongen irriteerde me daarentegen.

Het verhaal gaat grotendeels over de hoofdrolsul die contact zoekt met zijn droomdame. Uiteindelijk is het maar een weinig bijzondere maar toch vermakelijke film. De synopsis en de gewonnen prijzen deden me hopen op een spaans hoogstandje. Helaas.

Een meeslepend verhaal, waarin de bijbelverhalen die ik nog ken van mijn jeugd, tot leven komen. Ik denk dat iemand die hier niet mee is opgevoed, deze film eerder minder boeiend zal vinden.

Mozes kan niet beter vertolkt worden dan door Charles Heston. Wat een wereldrol!

Anne Baxter als Nefretiri is een van de mooiste vrouwen van het witte doek. Ik wil ook een vriendin die Nefretiri heet. Grappige naam.

De spectaculaire ontsnapping uit Egypte is niet eens het hoogtepunt uit de film, dat zijn wat mij betreft eerder de paleisscenes.

Aardige sfeervolle film van George Clooney, met een prettige soundtrack.
Radar Love is gelijk een goede opener, die symbolisch door de moeder werd afgezet. Zoals veel in het leven van protagonist JR vroegtijdig stopt of net niet slaagt.
JR is een rustige jongen/jongeman die zich niet gek laat maken en vecht om zijn dromen waar te maken.
Ja er komen nogal wat schrijversclichés voorbij. Moeilijke jeugd, afwezige vader, alcholisme... Maar blijkbaar is dit gebaseerd op de gelijknamige autobiografie van J.R. Moehringer. Hij is niet de eerste schrijver met een dergelijke afkomst, zullen we maar zeggen...
Ik had JR wel een gelukkiger liefdesleven gewenst, al was hij daar zelf nogal debet aan. Steeds maar weer achter die zelfde vrouw aan die hem al keihard op Kerstavond had gedumpt. Hoe dom kun je zijn...
De sfeer in de Tender Bar is goed, leuke rol van Affleck. En de 80s, de auto's en het buurtje zien er sfeervol uit.
Een film met een nogal melancholische ondertoon, maar waar toch de hoop het van de wanhoop wint.
Christopher Lloyd weer vertrouwd lekker gek en excentriek. De scène van het ontbijt op school vond ik het leukst.

Zeer boeiende documentaire.
Unieke inkijk in het TBR systeem. Zoets zou nu niet meer kunnen, vanwege aangescherpt privacy beleid.
De documentaire is niet mooi geschoten, heeft een knullige voice-over (haagse harry accent), maar de inhoud is zo boeiend dat ik me daar niet zo aan gestoord heb.
Ik leefde toch wel mee met deze patienten. Het is toch wel een uitzichtloze situatie voor de meesten van hen.
De psychiaters in deze sector zijn vrijwel allemaal excentrieke types. Vooral die man met de zenuwtic vond ik weird.
De vergaderingen waar de patienten besproken worden zijn erg interessant. Erg bijzonder dat daar een camera bij wordt gelaten.
Schrikbarend moment: de psychiater van de Van Mesdag kliniek die vertelt dat hij nog nooit voor vrijlating heeft getekend, al die jaren dat hij er werkt....
In het laatste half uur wordt de kwetsbaarheid van het systeem goed blootgelegd. Dat de TBS-ers en ex-TBS-ers schande spreken over het systeem is te verwachten, maar ook de psychiaters geven aan dat het een lastig te hanteren systeem is. Ik heb gehoord dat inmiddels dit systeem aangepast is, ik zou daar graag meer over weten.
Ruime 3,5 sterren

Het blijft een interessant figuur, een man die een mythe is geworden.
Of dat helemaal terecht is, dat weet ik niet, maar het spreekt wel tot de verbeelding wat hij heeft bedacht en uitgevonden. En vooral ook de talloze ideeën die hij verder nog had, die anno nu vooral toekomstvisies zijn gebleken voor de tijd waarin we nu leven.
Deze film benadrukt vooral zijn zonderlinge en eigenzinnige gedrag. Soms wat op het ongemakkelijke af. Degelijk vertolkt door Ethan Hawke, die wel raad weet met zijn eigenaardige trekken.
Op het gebied van de draadloze telegrafie kon hij in zijn tijd niet aanhaken bij mensen als Marconi.
Ik had een paar jaar geleden al de zeer informatieve documentaire Tesla (2020) gezien, die vond ik goed. Deze film voegt daar inhoudelijk niks aan toe. Het is een speelfilm, maar toch. Misschien is er ook verder niet veel meer bekend over de man.
De regisseur en schrijver van het scenario Michael Almereyda heeft er wat vreemde vertelconstructies in verwerkt, met links naar de huidige tijd (hij noemt hoeveel Google hits Tesla heeft tov andere mensen uit die tijd).
Het personage Anne Morgan dat de voice-over verzorgt, komt in haar voordracht wat geforceerd en school-tv achtig over. Eve Hewson speelt haar rol verder wel overtuigend.
Als klap op de vuurpijl; de karaoke met Tesla die een Tears for Fears lied zingt, Tesla draait zich om in zijn graf...

Zoals al eerder is gezegd; de film moet het vooral hebben van de mooie plaatjes en de mooie Nastassja Kinski.

Het drama in de film is TE subtiel en te mager voor 3 uur film.

Toch werkt de film wel degelijk op het gevoel; de sfeer en de melancholie van Kinski doen me zeker wel wat.

Wonderlijke film, niet in de laatste plaats vanwege het originele plot.

De weergave van de geesten is subliem. Erg angstaanjagend.

Ik vind het jammer dat ie zo traag is en sommige verhaallijnen helemaal niets toevoegen. De opbouw van het verhaal is erg hak op de tak en met een hoger tempo was het allemaal wat spannender geweest.

Verschijnt 3 juni op dvd in Nederland (A-film).

Prachtige film vol nostalgie en liefde voor het 'gewone' leven.

Depardieu is van het type 'ruwe bolster, blanke pit'. Hij is een arbeider die woont in een caravan op het erf van zijn moeder. Hij verbouwt zelf zijn groente in zijn moestuin. Wat hij zelf niet nodig heeft verkoopt hij op de markt.

Hij heeft een veel jongere minnaar, een charmante buschauffeuse die regelmatig op haar dienst door het rustieke plaatsje rijdt.

Zijn moeder heeft hem altijd zwaar verwaarloosd en normaal contact met haar is niet mogelijk. Zij snauwt hem voortdurend af en saboteert zijn moestuintje.

De markante en 'simpele' Depardieu, een rol die hem op z'n grote lijf geschreven is, leert in het park het lieve en pientere 96-jarige (!) oude vrouwtje kennen, die hem voorleest uit bekende literatuur en hem met haar passie weet aan te steken. Dit zorgt voor vele ontroerende scenes. Zij wordt in feite de moeder die hij nooit gehad heeft.

Hij heeft altijd grote moeite gehad met lezen, maar krijgt door haar voorlezen plezier in lezen en literatuur.

In de kroeg etaleert hij graag zijn nieuw opgedane kennis en citeert o.m. graag uit werk van Camus. Zijn kroegmaten zien hem veranderen. Hij is niet langer de simpele ziel die nergens over mee kan praten.

La Tête en Friche heeft een eenvoudig verhaal, maar achter die eenvoud schuilen vele levenswijsheden.

Het is een hartverwarmende film met authentieke Franse sfeer en markante personages.

Als kattenliefhebber smelt ik als Depardieu uitvoerig praat tegen zijn kater.

Leuke nostalgische trip naar de 80s en de Sovjet-Unie. De 8-bit visuals zijn een leuk detail.

Overtuigende hoofdrol van Taron Egerton.

De film is vooral komisch en luchtig en de bijrollen zijn nogal eens karikaturen. Apple noemt het een thriller, dat is wat misplaatst. Op het einde van de film na is het niet zo spannend.

Bijna de hele film gaat over het gedoe rondom licenties. Dat is wel wat veel van hetzelfde.

Toch leuk om eens gezien te hebben. Degelijke 3*

Knap gemaakt en uitermate creatief.

Er is met minimale middelen maximaal effect behaald.

Het beste vind ik het eerste half uur, sprak me ook het meeste aan. De film is prachtig gestyleerd en heeft een geweldige soundtrack.

Naar het einde toe vind ik de film steeds minder interessant, maar het is gelukkig niet zo'n lange film. Leuk om eens gezien te hebben.

Ik had een hele scherpe satire verwacht. Dat viel erg tegen.

Niet echt leuk; vooral bedacht. Coen brothers ultralight humor, te voorspelbaar.

Niet dat ik me verveeld heb, maar meer dan wat gegniffel hier en daar was het niet voor mij. Aaron Eckhart is geen groot acteur. Kevin Spacey had met deze rol veel meer gekund.

Los van de verwachtingen bezien; luchtig tussendoortje; krappe 3 sterren.