Opinions

Goed opgelet Ingrid.

Ik vind het overigens een hele mooie film. De kracht ligt 'm in het laten zien van menselijke relaties en gedragingen, in bijna laboratoriumsetting. Hier en daar wel wat voorspelbaar en simpel, maar aan de andere kant ligt daarin ook wel de kracht van de film.

Aan de camerastandpunten moest ik even wennen. De acteurs praten vaak recht in de camera, wat een beetje geforceerd over komt aanvankelijk. Maar daar raak je snel aan gewend.

Een 'kleine' minimalistische film die erg consequent is in z'n vertelvorm en stijl.

Bijzonder mooi gestyleerde yakuza film.

Schitterende decors en camerashots. Het klopt allemaal, tot en met de kleding aan toe. Ziet er eigenlijk heel modern uit.

Sfeervolle soundtrack ook, wat je ook niet vaak in dit soort films ziet (/hoort).

Minpunt is dat de film een mager verhaaltje heeft.

Zoals in veel Japanse films zijn de scènes kort danwel inhoudelijk erg sober en wordt er weinig in gesproken. Nu gaat de film ook over non communicatie.

Het verhaal kent wat mankementen. Vooral naar het einde toe zitten er wat overdreven scenès in die van de hak op de tak springen. Ik kon de motivaties van de hoofdrolspelers ook niet altijd volgen.

De mannelijke hoofdrolspeler is een rare vent. Het komt regelmatig absurdistisch over, maar ik vraag me af of het ook zo bedoeld is. De man is denk ik meer geschikt voor komedie dan voor drama.

Voor de inbreker geldt dat in nog grotere mate...

Het is uiteindelijk een film die niet erg blijft hangen. Ik vond het wel een interessante film, maar op een aantal scènes na, weinig enerverend.

Meesterlijke rol van Val Kilmer. Fenomenaal!

Ik zat me te verheugen op de stem van Sam Elliott, die man heeft zo'n karakteristieke stem. Erg geschikt voor westerns zou je zeggen, maar hij heeft hier helaas amper dialoog. Gemiste kans.

Kan er mee door, maar het is een goedkope Alien(s) kloon, waar het tijdreisgebeuren nog wel iets toevoegt.

Yvonne Strahovski is een knappe verschijning.

De actiescènes met veel geschiet zijn zeer voorspelbaar en vrij hersenloos. Het is niet spannend genoeg.

Het eindgevecht geeft wel een maf schouwspel. Het lijkt wel een stoned Ray Harryhausen monster. Toch vind ik dit juist wel de beste en meest originele actiescène.

J.K. Simmons is zeer welkom voor de komische noot.

Mooi, kunstzinnig en prachtige muziek.

Het concept kon mij echter niet de volle 85 minuten boeien. Daarvoor zijn de personages teveel abstract en het verhaaltje net iets te mager.

50 minuten (pak 'm beet) was me beter bevallen.

Een bijzonder rauwe en ongepolijste noir, met een voortreffelijke Alain Delon die nu eens naar Kopenhagen kan afreizen.

Meer 70s dan dit wordt het niet. De interieurs, de koekblik auto's en de exterieurs geven de film een melancholisch-nostalgische indruk.

De cinematografie vond ik nou niet zo bijzonder, maar de rauwe en rechtoe-rechtaan stijl past dan weer wel goed bij de film. Het is een wat onevenwichtige film en toch zeker een die je verrast. Met enkele zeer expliciete scènes, waaronder een bijzonder brute treinscène.

Jammer dat de film in meerdere talen tegelijk is opgenomen waardoor je duidelijk kunt zien dat de monden niet synchroon lopen. Dat gebeurde in die tijd vaker. Het stoort in het begin, daarna wen je er aan.

Ik heb het lang uitgesteld om te deze film te gaan zien omdat 'ie bekend staat als een mindere Hitchcock.

Na het zien vind ik dat imago wel terecht. Het is eigenlijk op alle fronten een mindere Hitchcock.

Het plot klinkt op papier als veelbelovend en een goede voedingsbodem voor veel suspense en intriges, waarin Hitchock zich volledig op uit kan leven. Dat valt dus in de praktijk vies tegen.

Vrij oninteressante hoofdpersonages. Weinig diepgang en ook nog eens langdradig.

Erg vermakelijk. Zo worden ze helaas niet meer gemaakt.

Ik zag laatst After the Fox met Peter Sellers. Daar doet het wel wat aan denken. In de manier waarop de stuntelende politie belachelijk wordt gemaakt heeft het ook wel iets van een De Funes film.

Erg leuke types. Peter Ustinov is geweldig (kreeg er ook een Oscar voor). Ik moest alleen even wennen aan de stem van Mercouri.

Maximilian Schell vind ik ook een aangenaam acteur. Ik zie hem zo als James Bond.

3,5 sterren, misschien nog eens een halve ster meer.

Aantal scenes die er erg goed waren (hiervoor al vaker opgesomt), de rest zal bij herziening vrees ik niet al te boeiend meer zijn.

Daarvoor zitten er te veel standaard ingredienten in van het overbekende 'mensen op de vlucht'-verhaal.

Ja het ziet er misschien uit als een veredelde Bertolli reclame op speelfilmlengte, maar toch deed deze warme feel good film mij goed smaken.

Als liefhebber van haute cuisine vond ik het een lust voor het oog en proefde ik bijna al het lekkers.

De norse, stugge en gesloten Deen Anders Matthesen tegenover de mooie en pittige Italiaanse Cristiana Dell'Anna. Ja dat is wel een cliché, uiteraard groeien zij naar elkaar toe...

De thema's zijn niet origineel, zoals de afwezige vader en het in het reine komen met het verleden, maar ik heb er van genoten. De film duurt niet nodeloos lang, al voelt het einde wel wat afgerafeld.

De muziek valt wat te veel in herhaling, waardoor het soms wat oversentimenteel over komt.

Beetje een deprimerende film.

De personages in de film hebben het allemaal op hun manier moeilijk.

Acteerwerk is wat overdreven en het verhaal is ook niet altijd boeiend.

Het idee is leuk, maar de uitwerking is erg matig.

Het instructiefilmpje van de goeroe aan het begin van de film, vind ik meteen het hoogtepunt van de film.

Ik had hier veel meer van verwacht. Ik vind vind het niet grappig. Het is een chaotisch en dom plot. Ik hoopte steeds dat het niveau omhoog zou gaan, maar helaas.

Wel maf dat de Nederlandse Eva van Heijningen er in mee speelt en af en toe wat Nederlandse zinnen uitspreekt.

De film ziet erg geweldig uit. Art direction, montage en camerawerk zijn erg goed.
Het begin is heel sterk. De introductie van karakters gaat een beetje als in Amélie. Zou me niets verbazen als Jeunet deze film gezien heeft. De beeldtaal heeft ook wel wat weg van die van Jeunet.
Het laatste half uur vind ik de film enorm inzakken. Het verhaal zakt enorm in en de film krijgt een erg onbevredigend einde. Vanaf het moment dat zijn relatie stukloopt met de vrouw die op z'n zus lijkt, lijkt het wel alsof de inspiratie op is.
De verhaallijn van de verbitterde oude man die wraak neemt is erg simplistisch uitgewerkt. Minst interessante deel van de film, en jammer dat de film daar mee afsluit.

Sfeervolle misdaadfilm met een prachtrol van Jean Gabin.

Eigenlijk draait de hele film om zijn personage. Hoe hij als 'betrouwbare' en koele gangster het moet zien te redden in een wereld vol onbetrouwbare, ongure types en de soms labiele partners.

Visueel niet zo interessant als een Melville, maar wel sfeervol en veel mooie nachtscènes.

Het goede van Touchez Pas au Grisbi vind ik het lage tempo. De film noir gedijt daar goed bij.

Een grappige scene vind ik dat Gabin begint over de wallen onder zijn ogen, en dat een andere gangster later in de spiegel kijkt om zijn wallen te bekijken. Of dat hij rustig een plaat op zet en in een luie stoel gaat zitten. Dat soort details vind ik altijd goed in misdaadfilms. Zo wordt een gangster geen plat stripfiguurtje, maar iemand van vlees en bloed.

Erg spannend is de film niet, behalve het laatste half uur.

Het duurde voor mij een tijdje om er helemaal in te komen, maar vanaf het moment dat het echt misgaat was ik steeds meer gebeoid.

Ik zat helmaal mee te leven met Joe. Zijn eenzame strijd is super indrukwekkend.

Het is een onwerkelijk waargebeurd verhaal. De gedetaileerde emotioneel geladen verslagen van de bergbeklimmers (/afdalers) worden gebracht als het over gisteren ging (10 jaar in werkelijkheid). De combinatie documentaire - drama werkt verrassend goed.

3,5 sterren

De documentaire boeide me wel, maar enthousiast werd ik niet.

Visueel wordt er wel creatief met het materiaal omgesprongen. In die zin is de documentaire wel afwisselend. Inhoudelijk vind ik het 'opa vertelt' concept te mager. De documentaire is kort, maar toch had ik het op een gegeven moment wel gehad met die pratende mannetjes.

Slim om eerst spaarzaam bijna vergane foto's te laten zien, en langzaam op te bouwen naar bewegend beeld. Eerst korte fragmenten in negatief, en uiteindelijk toch nog beelden van vrij redelijke kwaliteit, uit 1949 neem ik aan.

Niet van de tour uit 1948 iig, want toen waren er nog geen tv camera's.

Het einde van de docu vond ik wel mooi. Leuk visueel experiment. Had van mij wel iets korter gemogen, die scene met die autio die de heuvel opreed. Maar het had wel iets magisch, met de beelden van Bartali (?) erbij.

Frappant dat ene Van Poppel mee heeft gewerkt aan de visual effects. Familie....?

Prachtige film!

De Fransen zijn erg goed in psychologisch drama. Une Affaire de Goût, Harry, un Ami Qui Vous Veut du Bien, Lemming, Ozon films etc.

Dit is weer zo'n pareltje. Zeer ingetogen, zeer stijlvast, en erg goed geacteerd. Steeds met subtiele middelen wordt de onderhuidse spanning goed opgebouwd.

Déborah François is ZO enorm goed. Wat een uitstraling ook. Een actrice waar we nog veel van gaan horen in de toekomst.

Catherine Frot speelt meestal in lichtere films, maar ze kan ook deze rol van instabiele pianiste goed aan.

De muziek is ook erg mooi.

4,5 sterren

Erg bijzonder tijdsbeeld, vol anarchie.

De sfeer in de kolerieke live-rareshows doet soms een beetje aan Barend Servet en Wim T. Schippers denken, vooral vanwege de chaos. Grappig om de hele redactie in de weer te zien met het testen van allerlei producten.

Jean Yanne is wel een rare snuiter, die zich nergens iets van aantrekt.

De humor is net niet helemaal mijn humor. Misschien is het ook wat gedateerd, maar ik heb me er wel mee vermaakt. Toch leuk om eens gezien te hebben. Net geen 3*

Het meest onder de indruk ben ik van Natacha Régnier.

Ik vind dat zij de beste acteerprestatie neerzet. Zo naturel. En...hoe ouder ze wordt, hoe mooier ik ze vind.

Michel Piccoli vind ik hier wel goed, maar ook weer niet zo heel bijzonder.

Ik had er misschien iets meer van verwacht. Pas halverwege begon het mij pas echt te boeien.

Zeer originele en stoere avonturenfilm!

Er zitten hier en daar westernelementen in, en de film deed me ook denken aan Le Salaire de la Peur (die een paar jaar na deze film is uitgekomen).

De dialogen zijn gevat en hebben de nodige humor.

Verfrissend om Bogart nu eens als een personage te zien met een 'labiel' karakter, terwijl hij meestal de ultieme smartass is. Zijn paranoide karakter deed me wel wat denken aan kapitein Haddock.

Prachtrollen van Bogart, Walter Huston (de vader van de regisseur!) en Tim Holt

De film is opgenomen op schitterende locaties, wat natuurlijk enorm bijdraagt aan de sfeer.

Heerlijke film!

Niet alleen Buscemi, maar ook het ongewone verhaal en de aparte dialogen maken dit tot een bijzondere film.

En wat een mooie muziek heeft de film. Ik heb zelfs net maar even de soundtrack besteld bij play.com.

Dit was de tweede keer dat ik 'm zag. Half puntje erbij.

Erg fijne film. Twee 'nuttelozen van de nacht' die elkaar vinden en een bijzonder verbond sluiten.
De twee hoofdpersonages zijn een beetje mysterieus. Mooie rol van Bulle Ogier als de stijlvol geklede Suzie. Die grote 7 op haar rug was eigenlijk wel hilarisch.
Elric is een man die het meeste lijdt onder zijn verslaving. Toch blijkt hij telkens over veerkracht te beschikken. Ze kleden zich goed, maar achter dat nette voorkomen zijn het eigenlijk arme sloebers.
Het oplichtersverhaal geeft de film net de plotontwikkeling die nodig is, maar centraal staan Elric en Suzie, die elkaar aantrekken en afstoten, maar elkaar toch steeds weer vinden.
Er zitten ook nog wat rare snuiters in de film, met als klap op de vuurpijl Kurt Raab als oppermafketel en oplichter.
Mooie (internationale) locaties en prachtig geschoten door Robby Müller. Leuk dat hij ook een cameo in deze film heeft, als mecanicien.
Een soundtrack met muziek van Roxy Music had het helemaal afgemaakt. Soit.

Nostalgisch, maar ook gedateerd. Gebaseerd op een toneelstuk uit 1953.
Het draait vooral om Geraldine Page en 'haar' nostalgie.
Nou houd ik op zich wel van kleine films en uit toneelstukken zijn erg goede films voortgekomen, maar deze film heeft niet zoveel te bieden. Het verhaal is te mager en filmisch stelt het erg weinig voor.
Het is een nogal tragisch verhaal, over een vrouw die veel ellende heeft meegemaakt en nu zo goed als in gevangenschap leeft met haar vreselijke schoondochter en haar slappe zoon. Ik voelde vooral medelijden, en wenste die arme vrouw een beter leven. Haar nostalgische trip was mooi maar erg kort en jammer voor haar kwamen haar zoon en schoondochter het feestje al snel versjteren.

Trois Couleurs: Blanc snijdt op originele wijze belangrijke levensthema's aan.

De hoofdrol wordt overtuigend gespeeld door Zbigniew Zamachowski.

Ik leefde erg met hem mee toen hij alles wat hij had verloor. Daarna, thuis in Polen, staat hij sterker in het leven. Als je niets meer hebt heb je niets te verliezen.

Een zelfde principe als in The Man without a Past.

De muziek is prachtig en zet op de juiste momenten in.

Indrukwekkende film met een bijzondere sfeer!

Juliette Binoche is het ideale hoofdpersonage voor deze film.

De muziek past perfect bij de film en versterkt de emoties.

Dit is allemaal zo intellectueel en gemaakt, dat het heel onecht over komt. De romantiek is te bedacht.

Wat verlangde ik op een gegeven moment naar wat Woody Allen luchtigheid.

Die Denis Podalydès speelt een wat een rare snuiter. Een beetje de Franse Arnon Grunberg.

Wat moet zij toch met die rare oude kerel.

Gelukkig komt er richting het einde meer verdieping en een aardige afsluiting.

Vooral leuk uit nostalgisch oogpunt.

Deed me nostalgisch terugblikken naar de tijd waarin computerspelletjes op arcade en zgn. homecomputers nog lekker overzichtelijk waren, met simpele lijnen en sprites (de objecten).

Ook die simpele geluidjes erbij, die nu misschien wat lachwekkend zijn.

Er wordt een merkwaardige fantasywereld getoond, die met moeite te volgen is. De logica is tamelijk bizar, althans in ieder geval voor mij.

Jeff Bridges vind ik altijd een sympathieke acteur. Hier hoeft hij niet zoveel te doen behalve meegaan in de logica en fanatiek vechten voor het goede doel.

Helemaal mee eens. Overall gewoonweg te flauw en te voor de hand liggend.

De film had voor mij nog veel meer over-the-top mogen zijn, bijvoorbeeld zoals You Don't Mess with the Zohan.

Ik vond Cruise ook erg grappig. Hij kan zich hier helemaal uitleven. Geweldig!

Downey Jr. viel me tegen. Van hem had ik veel meer verwacht. Ik vond zijn imitatieneger act maar heel soms grappig.

Uiteindelijk een behoorlijk koude douche.
Het verhaal daar is aanvankelijk geen touw aan vast te knopen, maar alle zijplotjes vormen daarna een mooi geheel.
Het is een erg sfeervolle film, prachtige beelden en dito muziek, van Tindersticks.
Ik hoopte dat het me steeds meer zou pakken en dat de personages zich ontwikkelden van bordkartonnen arthouse figuren naar echte mensen. Maar nee, dat zat er niet in. Denis houdt er van om zo vaag mogelijke personages te creeren en ze hoe dan ook met elkaar in het bed te krijgen, maakt niet uit wat voor onlogische bruggetjes daar voor nodig zijn.
Kreeg totaal geen binding met deze niet communicerende mensen.
Vincent Gallo is ingehuurd om eens lekker nors te kijken. Dat kan hij goed. Zijn lijdensweg begon me op een gegeven moment tegen te staan.
Deze film moet zo nodig afsluiten met een verkrachting op het einde. Tja... Wat een domper.