Opinions

Twee van je filmhelden in een film: Kevin Spacey en Jeff Bridges. Dat kan niet mis gaan, zou je zeggen...

Kevin Spacey is Prot, die beweert dat 'ie van de planeet K-Pax komt. Hij hoeft dat maar te zeggen of hij belandt in een gesloten inrichting. Prot is gek want hij doet vreemd. Eet appels inclusief klokhuis. Psychiater Mark Powell (Bridges) raakt onder de indruk. Tot zover het nog redelijk interessante begin.

Wat volgt is een parade van Amerikaanse burgers met geopende mond, die nog nooit zo'n origineel persoon hebben gezien. Die stuk voor stuk denken Jezus in levende lijfe te ontmoeten.
Prot kan niet meer stuk. Jawel, hij geneest psychiatrisch patienten, waar dat de psychiaters niet lukt.
En nog mooier, hij zet mensen aan het denken. De drukke psychiater gaat zijn verwaarloosde zoontje zowaar opzoeken.

K-Pax is een sentimenteel gedrocht, in een misselijkmakende moraliserende saus. 1*

Het had even tijd nodig om in de film te komen, maar daarna ging ik de film steeds mooier vinden.
Het loslaten van de kikker in het water, op het eind van de film, vond ik schitterend.

Absoluut een bijzondere Kore-eda film, met name vanwege de verschillende perspectieven vanuit verschillende personages. Hij schreef ditmaal niet het scenario.

De eerste twee segmenten vind ik echt enerverend en zitten vol adrenaline.

Jammer dat het laatste segment het niveau van de eerste twee segmenten niet evenaart.

Kinderen kunnen hard voor elkaar zijn. Ik vond het echt zielig voor de gepeste jongen.

Opvallend trouwens dat de alleenstaande moeder nadrukkelijk in het eerste segment aanwezig is, en in de andere segmenten vrijwel afwezig is.

DE avonturenfilm!
De veelzijdigste avonturenfilm die ik heb gezien.
Prachtige karakters. De altijd imponerende Mifune. De beeldschone en mysterieuze princes. De twee hilarische domme boeren.
En dan de locaties. Zo mooi! Als ik wist waar het was, zou ik er zo naar toe gaan.
De scenes in de stad zijn subliem. Je waant je helemaal in de Middeleeuwen. Met een indrukwekkende trappenscene aan het begin.
De scene in het bos waar Mifune te paard de achtervolging inzet achter twee mannen te paard en ze langzamerhand bijhaalt en overmeestert; geweldig in beeld gebracht!
Zal me niks verbazen als hier ooit een remake van komt.

Het verhaal met de kruik is voor mij het absolute hoogtepunt van de film. Geweldig geregisseerd.

Muziek en montage bieden ook net even wat extra's tov de andere delen. Dit deel heeft ook de meeste humor en krijgt van mij 4 sterren.

De overige verhalen vielen me wat tegen:

Het overdramatische eerste verhaal. Theatraal geacteerd. Het verhaal is natuurlijk een tragedie, de vrouw met het bastaardkind. Maar de italiaanse manier van spelen vind ik hier niet mooi. 2,5*

Het tweede verhaal over de man die ziek wordt bij volle maan. Het is net Jiskefet, alleen dan niet grappig. Minste verhaal wat mij betreft. 2*

Het verhaal over de stervende man die nergens een begraafplaats mocht hebben, heeft mooie symboliek. Het deed me een beetje aan Monty Python denken, alleen was dit wat serieuzer. 3 sterren

De epiloog is prachtig melancholisch. De kinderen die spelen op het station; dat spelende jongetje is hij zelf denk ik. 3,5 sterren

Eindoordeel: 3 sterren

Hebben de gebroeders Taviani nog iets gemaakt dat een beetje lijkt op het kruikverhaal?

Aangename anime over een merkwaardig maar sympathiek 'wezen' en de jongen en zijn familie die zich over hem ontfermen.

Coo ziet er echt heel vreemd uit en heeft een grappig jongensstemmetje.

Het verteltempo is rustig, maar er gebeurt genoeg zodat het boeiend blijft.

Zoals in meer animes is de 'tegenstelling' tussen stad en platteland en mens vs. natuur een terugkerend thema.

De lange speelduur is een minpunt. Die was niet nodig geweest voor een dergelijk verhaal.

Schitterende film!

Een van mijn favoriete Nederlandse films.

Het is een aangrijpend verhaal met een geweldige climax.

Goede art direction en mooie locaties (op aantal locaties in Europa opgenomen).

Nogal brave Ghibli met een redelijk voorspelbaar verhaal.

Degelijk, maar het mist de verrassingen en het wonderlijke van andere Ghibi's / Miyazaki's.

Leuk om eens gezien te hebben, maar weinig memorabel.

Mooie film.

Kaurismaki weet weer een aparte sfeer te scheppen, waarbinnen het verhaal perfect past.

Je moet de eerste minuten van een Kaurismaki film de karakters weer even resetten, omdat hij steeds dezelfde acteurs gebruikt. Dat is wel even verwarrend.

Rauw en ontroerend.

Bijzondere rol van Rick Lens als Jojo. Erg mooi gespeeld.

Het leven valt niet mee voor hem, maar hij is strijdbaar en gaat zijn problemen niet uit de weg.

Je leeft met hem mee, de camera dicht op zijn huid.

Bijzonder lange speelfilmdebuut van Boudewijn Koole, maakt me zeer benieuwd naar toekomstig werk.

Gewoon een goede en zeer vermakelijke Deense suspense thriller met goede acteurs.
De Denen zijn gewoon goed in misdaadfilms en -series.
Ja er zitten wat rare wendingen in, maar die vallen wat mij betreft nog steeds wel onder suspense of disbelief.
De locatiekeus is sterk. Het is bijna een identiek huis als in Borgman.
Het feit dat de rechercheur deze zaak vertelt aan een ander buiten werktijd is een interessante constructie.
Christian heeft de botten van zijn minnares dus gedumpt in het meer. Je ziet een onderwater camera. Of dit betekent dat een duiker dit nu heeft ontdekt, of dat het simpelweg aangeeft dat de kans aanwezig is dat ze ooit gevonden zullen worden, blijft in het midden. Dan nog is misschien moeilijk te bewijzen dat Christian en zijn vrouw de daders zijn.

Heel bijzondere film!

Een film vol bijtende spot over het enge klassensysteem.

Richard E. Grant vertolkt een van de interessantste en grappigste personages die ik de laatste tijd zag.

Deze acteur was me eigenlijk nooit opgevallen. Waarschijnlijk is dit de eerste hoofdrol die ik van m zie. Ben nu wel erg benieuwd naar Withnail & I.

Doodzonde die alternatieve titel. In Nederland is de film onder de titel A Merry War uitgekomen en de cover doet denken aan een zoetsappige romantische film. (hoewel er zeker romantiek in de film zit)

De film ziet er ook nog eens goed uit. Mooie locaties, vooral het hoofdkantoor van het reclamebedrijf. Maar ook de ranzige locaties zijn treffend gekozen.

Ruime 4 sterren en weer een mooie aanwinst in mijn dvd collectie.

Iets minder goed dan de eerste documentaire, maar zeker weer aangrijpend en ontroerend.

Vooral de situatie met zijn ouders die almaar meer gebreken beginnen te vertonen, waardoor Kees minder goed door zijn ouders opgevangen kan worden dan hij zou willen. En de toenemende angst voor de toekomst die dit met zich meebrengt voor Kees. Hoe moet hij het überhaupt bolwerken zonder zijn ouders?

De komst van de vrijwilliger Ellen blijkt aanvankelijk de juiste stap voorwaarts; iemand die hij kan vertrouwen en waardoor hij minder afhankelijk van zijn ouders kan worden. Kees wenst echter iemand die 1-op-1 een kopie is van zijn moeder, wat natuurlijk onmogelijk is.

Als de sympathieke vrijwilliger oppert dat er misschien begeleiding van een psychiater moet komen gooit Kees definitief de deur dicht. Kees zal toch op een gegeven moment hulp moeten aanvaarden, want zijn ouders hebben niet het eeuwige leven en zijn broers zijn ook niet permanent op afroep ter beschikking.

Die Ellen was trouwens niet zomaar een willekeurige vrijwilliger, ik las dat ze GZ-psycholoog is. Jammer dat het niets geworden is en Kees verder is teruggevallen in zijn manies.

Wat ik me na het zien van de documentaire afvraag; is er geen weer app voor autistische mensen? Je zou toch zeggen dat er zoiets moet zijn. Anders is dat een gat in de markt.

Ik denk dat Kees zich nog steeds in een unieke situatie bevindt. Dat er een huis voor hem is gekocht is een luxe. Dat zullen niet vele autisten kunnen nazeggen. Zijn ouders hebben 'm in een te afhankelijke positie geplaatst, die niet langer houdbaar is. Eigenlijk hadden ze hem al minimaal 10 jaar geleden moeten laten wennen aan op zichzelf wonen. Nu heeft hij nog het geluk dat zijn ouders zo'n hoge leeftijd bereiken, maar daarmee hebben ze wel een risico genomen.

Wat ik niet snap is; waarom laten ze 'm niet een middagdutje doen in het nieuwe huis om proef te slapen en even te wennen. Al kan ik me ook voorstellen dat hij alle goedbedoelde voorstellen wegwuift.

Toen zijn ouders nog in redelijke gezondheid waren en actief waren hadden ze beter bij hem koffie kunnen gaan drinken en eten in zijn nieuwe huis, zodat hij kon wennen aan gezelschap en wonen in zijn nieuwe huis.

Wat ik me dan ook nog afvroeg als hij opgehaald moest worden vanaf het station; kan hij dan niet een taxi nemen?

Uiteindelijk zal zijn moeder hoe dan ook niet meer zijn privéchauffeuse kunnen zijn en zal hij toch een oplossing moeten bedenken.

Film viel me wat tegen.

Na Bin Ich Schön was ik benieuwd naar meer werk van Doris Dörrie, en na Aimée & Jaguar gezien te hebben wou ik ook graag meer zien van Maria Schrader.

Ik vind het verhaal uiteindelijk te luchtig. In combinatie met de wat flauwe Duitse humor en de in deze film tuttige Maria Schrader maakt dat ik de film niet zo goed vind. De film is me ook wat te kitscherig.

Ik vind de film 'vermakelijk', maar niet meer dan dat.

2,5 sterren

De beste film van Larry Clark tot nu toe!
Ken Park heeft ten eerste veel betere dialogen dan zijn eerdere films. Veel natuurlijker. Het spel van de acteurs is ook zeer goed.
Het is geen rechtlijnig verhaal met een begin, midden en eind. Het schetst een beeld van het leven van tieners die het moeilijk hebben, in de buitenwijken van Amerikaanse steden.
De sex is trouwens bijzaak, in tegenstelling tot wat het affiche doet vermoeden. Je ziet wel alles wat er te zien valt, maar het is toch wel op een integere manier gebracht.
Sommige dramatische wendingen in het verhaal lijken er een beetje met de haren bijgesleept. Bijvoorbeeld de jongen die zijn grootouders vermoordt om een pietluttigheid.

Mooie animatie. Het verhaaltje is wat simpel, en iets meer gericht op kleine kinderen, maar toch heb ik me prima vermaakt. Verhaaltechnisch had er veel meer in gezeten.

Al die bekende figuurtjes uit de (sprookjes-)boeken komen mooi tot leven.

Het jochie leek mij eerst een meisje trouwens, en Kérity is dus niet de naam van een personage, maar de plaats waar ze (tijdelijk) gaan wonen.

Heerlijke documentaire.

Echt zo'n documentaire die je onderuitgezakt op de bank kunt kijken. Leuk om zoveel aparte mensen in een documentaire te zien.

Ik was er een beetje bang voor dat het enkel over de kerstversiering zou gaan, maar dat is enkel een rood draadje dat door de film loopt. Eigenlijk alle belangrijke zaken van het leven komen wel aan bod, ook verdriet. Zoals ziekte en ongelukken, maar gelukkig ook veel troost.

Het zijn over het algemeen sympathieke, vooral ook excentrieke mensen. Je ziet opvallend veel mensen met slechte gebitten en bijzondere truien.

Het echtpaar met de huisvriend die bij hen inwoont. Ze lijken zo weggelopen uit Ederveens 30 minuten serie!

Er zit een fenomaal shot in de documenaire; van de camera die achter versieringen en lampjes langs de dansende stellen rijdt.

De muziek is een beetje een verhollandste versie van de Amelie score. Past mooi bij al die gezellige huisjes.

Vooral ontzettend goed geacteerd. En de blik van Lauren Bacall: wowie! Ik ben bijna verdronken in haar ogen.

Simpel verhaal, maar met een leuke ontknoping.

Cool en erg vermakelijk filmpje, maar zo bijzonder is het nou ook weer niet.
Het is bijvoorbeeld heel voorspelbaar. Vooral een spectaculair laatste half uur met geweldige scenes met Hit-girl.
Ik denk dat dit vooral een filmpje is voor tieners en neo-tieners (twintigers).
Volgens mij hebben ze het idee van Hit-girl (Mindy) van de Belgische Mega Mindy.
Wel erg spijtig dat Cage sterft. Was nou juist weer eens een leuke rol van hem, maar hem zien we dus niet terug in het vervolg.

Melig filmpje met een maf droogkomisch sfeertje. Een misdaadverhaal verteld in Quentin Dupieux tempo.

Achter de ingetogenheid van de personages gaat veel frustratie schuil. Adam Brody loopt er verloren bij. Een anti-held die de weg kwijt is, dat zijn de leukere personages. Sophie Nélisse speelt ook een leuke rol.

The Kid Detective toont een a-typische en originele benadering van het detective-genre. Kiss Kiss Bang Bang (2005) verteld in slow-motion.

Het had allemaal nog wel iets scherper en dwazer gemogen, en bijvoorbeeld met wat tempo-wisselingen in de montage.

Het einde is origineel. Het is een tamelijk onverwachte en bizarre ontknoping.

De titel is wat misleidend want ironisch bedoeld en doet in eerste instantie Nickelodeon achtig aan.

Dit is wel een beetje een Villa Achterwerk film. Dwars en eigengereid.

Het is een film met een behoorlijk wrange ondertoon. De moeder is psychisch behoorlijk in de war. Ik ergerde me wel een beetje aan haar moet ik zeggen.

Prachtige rol van Rosa van Leeuwen als de dochter. Dat ze dat ene Poolse joch steeds weer tegenkomen is wel een leuke vondst.

De roadtrip is een bijzonder avontuur. Leuk dat deze naar het buitenland (Polen) gaat. Dat park met die dino's en dat toeristisch oord zijn sfeervolle omgevingen.

De verstaanbaarheid van de stemmen is bij deze film matig, dat is wel jammer. Ondertiteling zou dan wel fijn zijn, maar die gaf Prime Video niet.

Tja, wat moet je nou met zo'n film...

Het heeft veel weg van een gimmick, die telkenmale herhaald wordt. Op een gegeven moment was ik die jochies goed zat en met name de hoofdrolspeler.

Maar ik vond het toch een interessante film, dus 2,5*

Georgina. Inderdaad een piepkleine rol.

Jammer dat de oma zo'n grote rol had. Die vond ik niet zo leuk en die was wel erg jong voor een oma trouwens.

Whitney Franker praat erg onduidelijk maar het was net te verstaan...

Aardig filmpje maar ik had me er iets meer van voorgesteld.

In de scene met de sproeiers leeft de regisseur zich pas echt uit. Jammer dat er niet meer van dit soort momenten in de film zitten.

De inventiviteit uit Diep miste ik in Kikkerdril.

Takeshi Kitano laat zich in deze film van zijn komische kant zien, meer dan in zijn films gewoon is.

Dit is een erg leuke en luchtige road movie.

Kitano Takeshi is weer lekker sadistisch en onbeschoft en haalt samen met het jongetje, veel kattekwaad uit.

Ik quote Ramon maar even: vermakelijke nonsense.

Een handjevol adembenemende vechtsscenes, ook een aantal van het kaliber 'nu weten we het wel'.

Tussen de gevechtsscenes door wordt het verteltempo gehalveerd. Dat vind ik erg jammer.

Heb sterk het idee dat met dit materiaal een betere film te maken is. (Job alsnog bedankt voor het editing college ) Al dan niet in een deel.

Na afloop vraag ik me af: 'Was dit het nou ?'. Ik zie er absoluut geen meesterwerk in.

Ach, ik heb me prima vermaakt. Maar eh, wat heeft Uma lelijke tenen!

Voorlopig 3,5*

Ik ging de film kijken met lage verwachtingen en de film is me nog best meegevallen.

Het is in de kern gewoon best een aardige satire op het hysterische kunstwereldje en kunstenaars die gehyped worden.

Leuk om Uma Thurman weer eens in een hoofdrol te zien. Zij speelt overtuigend een slinkse galeriehouder die na jaren op zwart zaad zitten, nu wel eens een succesje kan gebruiken, dan maar op criminele wijze.

De dialogen hadden scherper gekund en de montage had vlotter gemoeten, maar toch heb ik me er prima mee vermaakt. Echt heel grappig wordt het niet, maar het is wel genoeg voor een glimlach.

Leuk dat de Nederlandse conceptuele kunstenaar Bas Jan Ader meerdere keren wordt genoemd.

Dit had in de handen van Guy Ritchie en een script doctor wel een topper kunnen worden.

Ruime 2,5*

Degelijke Fincher.

De lange openingsscène in de stijl van Rear Window vormt gelijk het hoogtepunt van de film. De spanning wordt langzaam opgebouwd. Steeds denk je; is hij nog steeds aan het oefenen, of is zijn target al in beeld?

Opmerkelijk sound design in die scène. Zodra de voice-over te horen is gaat de muziek uit. En als hij even stil is gaat de muziek weer aan, maar omdat dit elkaar nogal abrupt afwisselt ontstaat er een vreemd ritme.

Michael Fassbender is uitermate geschikt als koele kikker. De voice over is soms wat over the top en clichématig. Zoveel interessants heeft hij nou ook weer niet te melden.

De opbouw in hoofdstukken (/targets) werkt wel goed.

De film blikt uit in locatiekeuze en het tonen van technische details van de routine handelingen van de huurmoordenaar. Het vele inchecken en kopiëren van sleutels e.d. dat toont Fincher heel vlot en smaakvol in beeld.

Het einde is geen grote klapper, maar het past ook wel bij de nihilistische hoofdrolspeler.

Langdradig en meer van hetzelfde.

Je kijkt bijna een hele film naar een uitermate zieke vrouw en moorden op personages die bijna geen introductie krijgen.

Behoorlijk krampachtig acteren van Di Caprio. Je krijgt bijna plaatsvervangend pijn aan je kaken als je hem zo bezig ziet. De Niro's rol had wat gelaagder mogen zijn. Zijn doortrapte praatjes en plannetjes worden veel te makkelijk geslikt door zijn omgeving.

Jesse Plemons had de rol van Di Caprio moeten krijgen en vice versa. Ik was echt blij om Plemons in beeld te zien, helaas pas na 2 uur.

Als historisch document nog wel geslaagd. Het is een uitermate deprimerende en treurige geschiedenis.

Wat mij betreft had dit beter een miniserie kunnen zijn in 3 of 4 delen.

De film boeit vooral dankzij de mooie locaties, de mensenmassa's en de wederom maffe John Malkovich.

Het ontsnappingsverhaal is het beste deel van de film, al is het allemaal vrij clichématig gebracht.

The Killing Fields kent een erg rommelig eerste uur. Ik was niet zo onder de indruk. Binding met de hoofdpersonages had ik niet en een woedeuitbarsting van Sam Waterston zag er erg knullig uit.

Daarna wordt het allemaal wat beter en dramaturgisch wat interessanter.

De lengte van de film vind ik in deze film geen bezwaar vanwege het sterkere laatste uur.

De regie is weinig geinspireerd. Het is vooral een grote productie geweest, maar een interessante visie draagt de film mijns inziens niet uit. De historische gebeurtenissen worden vrij droogjes opgesomd, en dat is het wel. Veel gruwelijke scenes kunnen het magere plot nauwelijks verhullen.

Haing S. Ngor (Pran) werd in 1996 vermoord.

Aanvankelijk een redelijk opgebouwd verhaal, maar naarmate de film vordert laat de plot teveel steekjes vallen.

Het begint als een passievol liefdesverhaal (veel seks). Deze introductie van twee geliefden duurt vrij lang. Daarna wordt het spannender, maar de film bedient zich van teveel standaard thrillerelementen, zodat het nergens echt spannend wordt. Ik had het idee dat de makers mikten op een soort Basic Instinct. Aan die film kan het absoluut niet tippen.

Ik zag de film met mijn broer die het boek gelezen heeft. Driekwart van het boek is in de film weggelaten, en het laatste gedeelte van de film is zelfs totaal anders dan het einde van het boek.

Ik vond het einde van de film maar wat afgerafeld, en ook een behoorlijke anti-climax. Een scriptschrijver is flink aan het sleutelen geweest aan het dikke boek van Nicci French. Wat overgebleven is, is een standaard thriller.

Heather Graham speelt overigens heel behoorlijk. Ik heb niet veel films met haar gezien, maar hier laat ze zien dat ze ook een vrij serieuze rol aan kan.

ALs ik hoor van m'n broer wat ze allemaal wel niet veranderd hebben, vind ik dit belachelijk. Bedenk dan zelf een verhaal.

2,5* dacht ik eerst aan, maar vanwege de anti-climax nog eens 0,5 ster aftrek. 2 sterren dus.