Opinions

Yimou Zhang is een goed regisseur, dat zeker, maar tot mijn favorieten zal hij niet gauw horen.

Dit is zo'n film die perfect afgemeten en gedoseerd is. Het scenario is 100 procent effectief, en bevat geen overbodige scenes.

Dat maakt de film voor mij in zekere zin voorspelbaar en bijna nergens verrassend. En als ik een ding heel belangrijk vind aan een film, dan is het dat die me weet te verrassen.

Bij Yimou Zhang films stoor ik me altijd aan het perfectionisme en de manier van vertellen. Andere Aziatische regisseurs weten juist zo mooi de willekeur in hun verhaal in te vullen, met scenes die ogenschijnlijk geen functie hebben, maar die wel erg bijdragen aan het geheel.

Mede om bovengenoemde redenen vind ik Raise The Red Lantern te lang. Mijn honger naar nieuwe scenes was op een gegeven moment op.

Ik klink nu misschien wat al te negatief, ik vind het wel degelijk een mooie film met een uniek verhaal.

Mijn favoriet is overigens de third mistress.

3,5 sterren (en een plaats in de top 250)

Ik heb het boek niet gelezen. Ik had veel mensen in mijn omgeving positief horen spreken over het boek. Helaas ben ik niet onder de indruk van de film.

Een hak-op-de-tak verhaal met onwaarschijnlijke wendingen en mystiek op Readers Digest niveau. Het lijkt er op dat deze verfilming dezelfde problemen kent als Ontdekking van de Hemel. Veel mooie locaties, maar in sneltreinvaart een dik boek erdoorheen jassen.

Daardoor totaal oninteressante personages. Hanks en Tautou zijn zo plat als Suske en Wiske karakters. Tautou heeft definitief afgedaan voor mij. Matig actrice moet ik concluderen na haar lang het voordeel van de twijfel te hebben gegeven. Het zal wel zo zijn dat ze Amelie niet gespeeld heeft, maar het was.

Hanks heeft nu eens een ander kapsel, Derek de Lint achtig. Da's wel positief, maar zijn acteerwerk maakt geen indruk in deze film.

De film mist spanning. Het gemiddelde Kuifje album is 10x spannender.

Toch, ik heb me wel vermaakt. Vanwege Ian McKellen en vanwege het gevoel dat er iets groots en bijzonders gaat gebeuren. Maar tevergeefs, er komt niks.

Wederom een super originele film van Dupieux.

Er wordt erg leuk omgesprongen met het Droste effect. Het gezelschap met de priester die zijn eindeloze droom vertelt doet erg aan Buñuel denken.

Begint na een uur wel wat te veel in herhaling te vallen, maar dat is dan ook net de gimmick en Dupieux zoekt nadrukkelijk en met plezier de irritatiegrens op.

De speelduur is weer perfect. Net geen 3,5*

Wederom een leuke Daleks film met Peter Cushing als de maffe professor Doctor Who.

Je kunt duidelijk zien dat het budget voor dit deel wat hoger was. Het production design is net wat strakker en de effecten en de Daleks zijn wat overtuigender en zij ogen wat sneller.

Je ziet in deze film enkele opvallende verwijzingen met de Tweede Wereldoorlog. Zoals het verzet en verraders die schaamteloos voor persoonlijk gewin gaan.

Ik lees in online reviews regelmatig dat men dit vervolg op Dr. Who and the Daleks beter vindt dan zijn voorganger. Ik ben het daar niet mee eens. De eerste film heeft meer charme en originaliteit en het verhaal spreekt me daar iets meer aan, en de Thals worden gemist in het vervolg.

Toch kom ik afgerond voor beide films op 3* uit. Jammer dat het maar bij 2 films gebleven is.

Mooie film over prachtige mensen die met moeite leven in een cultuur die ver van de hunne staat.

De rumba is hun uitlaatklep en energiebron. De remedie tegen depressies en lichamelijke ongemakken.

De meesten zouden liever in Cuba wonen, maar blijven in de VS vanwege de welvaart. Zo kunnen ze hun familie in Cuba financieel steunen en behoeden van de honger.

Het zijn stuk voor stuk boeiende mensen en er zitten een aantal mooie uitspraken tussen. Net als in O Amor Natural zijn hier ook veel vitale ouderen te zien die een soort eeuwige jeugd uitstralen. Mooi om te zien!

Op de dvd staan 2 versies. Kijk de lange versie, want de andere is de drastisch voor tv ingekorte versie die misleidend als director's cut vermeld staat. Dat is lariekoek. Beide versies (de originele en tv-versie) zijn director's cuts.

Ik ben tot dusver nog niet teleurgesteld in een documentaire van Honigmann.

Ik wist niet dat Björk kon acteren... Ja dus!

Vooral het einde van de film vond ik indrukwekkend.

In het begin van de film zat ik me een beetje te ergeren aan het gezwiep met de camera.

Een melancholische en nostalgische film over een roerige zomer op het Ierse platteland anno 1936.

In het middelpunt een gezin van ongewone samenstelling en zeer merkwaardige persoonlijkheden; 5 ongehuwde zussen, een buitenechtelijk kind en een broer die na jaren afwezigheid uit Afrika terugkeert. Die broer lijkt een mentale dreun te hebben gehad van zijn verblijf aldaar, en komt min of meer uitpuffen. Hij is tegelijk een jofele vent die soms (al dan niet bedoeld) scherp uit de hoek kan komen.

Van de zussen is Streep de meest dominante, conservatieve en stijfkoppige. Dit zorgt regelmatig voor botsingen met haar wat lossere en mildere zussen. Ik vond Streeps personage vrijwel onuitstaanbaar.

Er lijkt schijnbaar weinig te gebeuren, maar toch betrekkelijk veel voor de zussen die krampachtig een niet langer houdbare situatie in stand proberen te houden.

Op de achtergrond speelt de invloed van veranderende tijden, wat op de voorgrond komt te staan als het gezin direct te maken krijgt met de gevolgen van modernisering.

Een Nederlandstalige film met twee hoofdrollen voor respectabele buitenlandse acteurs. De Zweedse 'Bergman' actrice Gunnel Lindblom en de Franse Jean Desailly. Op voorhand interessant te noemen.

Een getrouwd stel (Edward en Elena) is op vakantie in Joegoslavie, samen met de moeder van de man. Hij heeft het slippertje van zijn vrouw tijdens carnaval niet kunnen verwerken en lijkt er een behoorlijke depressie aan over gehouden te hebben. Het contact met zijn vrouw is hierdoor geminimaliseerd. Hij kan het haar maar niet vergeven.

Daarentegen is de vrouw het gedrag van haar man goed zat. Ze stoort zich er aan dat hij niet in de zon wil zitten en nauwelijks nog een woord kan/wil uitbrengen. De sullige Jiskefet achtige Nederlandse toerist Paul komt voor Elena als geroepen. Hij laat zich gretig door haar inpalmen. Tevergeefs probeert Elena met psychologische spelletjes, Edward uit zijn pantser te bevrijden. Edward blijft hier onbewogen onder en laat haar ongestoord praten.

Uiteindelijk geeft ze maar op en gaat met de toerist op stap.

Edward en zijn moeder zijn het gedrag van Elena zat. Aangezet door zijn moeder, verzint hij een plan om wraak te nemen.

Ik heb gemengde gevoelens over De Dans van de Reiger. Het eerste uur vond ik erg onzinnig. Vooral de Nederlandse toerist; wat een ontiegelijke sukkel zeg. Een iel mannetje met een veels te korte, korte broek. Rademakers heeft het wellicht bewust zo bedoeld, maar het is net alsof je naar Jiskefet zit te kijken. Met als klap op de vuurpijl als de man een vreselijk domme dans opvoert. Als het op mijn lachspieren had gewerkt was 't misschien nog goed gekomen,

maar dit irriteerde me zeer. Ik vond het gewoon misplaatst in deze film.

Elena, de prachtige beeldschone actrice bevalt beter. Jammer dat de psychologische spelletjes die ze speelt overdreven over komen. Laat die man nou z'n krantje lezen in de schaduw dacht ik steeds.

Wat me met name stoort zijn de slechte dialogen. Erg stuntelig en onnatuurlijk. Zou het komen doordat het gebaseerd is op een toneelstuk? Wat op toneel werkt, werkt wellicht niet goed in film.

In dit wisselvallige eerste uur vind ik vooral de flashbacks met het carnaval er bovenuit steken; meesterlijk in beeld gebracht!

Jammer dat de film daar maar een paar flitsen aan wijdt.

De film herstelt zich goed wanneer Elena met de toerist op stap gaat. Het is een prachtig moment als Edward ter plekke een schitterend verhaal fantaseert en vertelt aan zijn moeder.

De film krijgt eindelijk wat ademruimte, en verplaatst zich (binnen dit vertelde verhaal) weer eens naar locaties buiten de villa. Dat is bijna surrealistisch en perfect in beeld gebracht door cameraman Sacha Vierny die ook Belle de Jour voor Luis Buñuel draaide. Achteraf misschien jammer dat de film zich grotendeels op het tarras van de vakantievilla afspeelt.

Het laatste deel gaat over de wraak die Edward probeert te nemen op zijn vrouw. Zij komt na een nachtje stappen nietsvermoeden thuis. Wat er precies gebeurt zal ik niet verklappen, wel dat Edward meer veranderd is dan hij zelf had verwacht.

Jean Desailly aks Edward is zonder meer de beste acteur in deze film; hij imponeert als de gefrustreerde, geblokkeerde man. Hij is heel leuk nagesynchroniseerd door Rademakers. Past heel goed bij het personage. Grappig dat Rademakers ook uiterlijk wel een beetje op hem lijkt.

De nasynchronisatie van Gunnel Lindblom is slecht. De Duitsers zijn niet anders gewend, maar bij mij viel het vrij zwaar. Gelukkig went 't snel.

Dans van de Reiger is op z'n minst een interessante film te noemen. Het had alleen zo veel beter kunnen zijn. Jammer!

Misschien zijn er kijkers waarbij het eerste uur wel goed bevalt. Ik vond de dialogen erg stuntelig en onnatuurlijk.

Ik kon gisteren na het zien van de film niet meteen reageren. Ik was er te stil van.

Wat een mooie, ontroerende en poetische film is dit. De camera volgt de jeugdige groep op de huid, waarbij alleszeggende blikken getoond worden.

Als de kinderen niet in de dansgroep zouden zitten, zouden ze in vuilnisbakken graaien...

Door de interviews worden de pijnlijke gevolgen van de oorlog zichtbaar.

De dansuitvoeringen zijn van grote schoonheid. Een groter contrast met de oorlog is niet denkbaar. Ik heb zelden zo een mooie dansvoorstelling gezien. De dansers zijn perfect op elkaar afgestemd en de controle over het eigen lichaam is indrukwekkend.

In juni komt de groep weer naar Nederland voor voorstellingen. Ik hoop dan een voorstelling te kunnen zien.

Interessant uitgangspunt, maar wat er mee gedaan werd vond ik over het algemeen niet zo boeiend en de film duurt veel te lang.

De kinderen zijn aandoenlijk. Ook mooi om te zien hoe de twee oudste twee kinderen hun verantwoordelijkheid nemen.

Wat heeft die moeder een irritant stemmetje zeg. Brrr. Gelukkig is ze meestal afwezig.

Niet aan mij besteed.

Even leuk, maar daarna gaat 't je tegenstaan. Meer van hetzelfde.

Ik had gehoopt dat 'ie angstaanjagend zou zijn, dat is toch het doel van horror dacht ik zo. Maar nee, dit is absoluut niet eng.

Dit is toch echt niets meer dan een b-film. Werkt voor mij vooral op de lachspieren, alleen niet voor lang.

1*

Ik vind het een prachtige film. Spannend en met een doordacht script.
Een fenomenale Edward Fox. Ongelovelijk dat hij niet in meer goede films een hoofdrol heeft gekregen. Hij had wel een betere agent mogen kiezen dus.
Ik zag gisteren Bourne Supremacy. Leuk en aardig, maar zulke films verbleken bij The Day of the Jackal.

Ik vind het een vrij trieste film. Enkel het Linda personage geeft een beetje fleur aan de film.
Days of Heaven zit vol mooie natuurbeelden.
Er zitten mooie shots in van het oogsten en de sprinkhanenplaag is ook bijzonder. Ik vond 'm niet zo goed als Badlands.
Het verhaal spreekt me wat minder aan. Het speelt in een tijd waar ik niet zo veel mee heb (begin 20e eeuw).

Met de hoofdrolspelers had ik erg weinig voeling, behalve met Linda Manz, die erg leuk speelt. Ze heeft een aparte rol, die van toeschouwer en verteller. De voice-over die ze doet is geweldig. Erg geestig en pienter commentaar.

De dramatische wendingen tegen het einde van de film kon ik amper volgen. Het was erg van de hak op de tak. Ik vond die wendingen dramaturgisch erg pover onderbouwd.
Abby die ineens op de boer valt, vanuit het niets. Dat wordt dan even snel in een enkele scene verteld.
De moord kon ik ook totaal niet plaatsen. Bill (Gere) leek zich er totaal bij de situatie neer te leggen, en ineens is ie er weer. De moord vond ik een behoorlijke afknapper.
Gere heeft in het begin van de film ook iemand geslagen, dus dat moet dan voldoende onderbouwing zijn ofzo???

Geen hoogvlieger, maar een film zonder pretenties.

Veel spontaniteit. Leuke cast. Aardige soundtrack.

Verdient niet de originaliteitsprijs, maar het ontstijgt wel het niveau van de doorsnee coming of age / tienerfilm vanwege de regie van Linklater. Het is geen Last Picture Show, toch prima vermaak.

Wel maffe rol van babyface Wiley Wiggins. Heeft de motoriek van een meisje.

De hoge verwachtingen zijn uitgekomen; dit is eindelijk weer eens een Franse film die indruk maakt!

'Battre' is een grillige film met met een fenomenale Romain Duris! Hij speelt een man die continu door een achtbaan van emoties raast. Een film over de strijd om los te komen van (de verwachtingen van) zijn vader en de onmogelijkheid daarvan omdat vader niet zonder de zorg van zijn zoon kan.

Alexandre Desplat zorgt weer eens voor een voortreffelijke soundtrack. Hij begint een van mijn favoriete componisten te worden.

De Battre Mon Coeur s'est Arrêté is een 'remake' van de Amerikaanse film Fingers uit 1978 met Harvey Keitel. Tussen aanhalingstekens, want het scenario schijnt behoorlijk aangepast te zijn.

Het thema van de arrogante en macho man met gevoelige en breekbare kant - die piano speelt - is overigens eerder ook mooi weergegeven in Five Easy Pieces. Ook die film gaat over de worsteling los te komen van vastgeroeste familiebanden en voorbestemde cariere.

Een geniaal begin en een sterk einde. Daartussenin slaapverwekkend. Erg slap aftreksel van de yakuza films van Kitano. 1 ster

Goede Stephen King verfilming.

Met name dankzij een sterke Cristopher Walken.

Het verhaal is soms wat voorspelbaar, wat ten koste gaat van de spanning.

Uwe Boll light film.

William H. Macy speelt dus ook in slechte films. Zijn personage is totaal niet grappig. Meestal speelt hij hilarische losers. Ditmaal is het gewoon een loser.

Meg Ryan kan wel grappig zijn, dat bewees ze in Hurlyburly, maar na haar botox avonturen kan ze wellicht beter een baan nemen in een schoonheidssalon. Ze kan met dat strakke gezicht amper haar mond nog bewegen.

Goede psychologische thriller!

De hele film speelt zich nagenoeg af op een locatie. En toch wist de film me tot het einde te boeien, omdat je als kijker nieuwsgierig bent of de gegijzelde man nou wel of niet de dader is van hetgeen er 15 jaar geleden gebeurde.

Ik vind het een merkwaardige 'film'. Eigenlijk alles is apart aan deze film waarin Hoffman mij iets te veel kakelt.

Het spraakgebrek van Malkovich blijft trouwens fascineren.

Mooi excuus als je niet genoeg geld weet binnen te halen voor fatsoenlijke decors.

Tjonge, wat zijn ze lelijk Spuuglelijk.

Om maar niet te spreken van de kleding die de 'jongens' aanhebben...

Hopeloos gedateerd.

Je vraagt je af of Nouchka van Brakel Kubrick's Lolita wel gezien heeft. Ze had die film als studiefilm moeten gebruiken.

Overbodige film, al zal de film bij uitbreng vast taboedoorbrekend zijn geweest.

Slappe hap.

Jean Reno was wel leuk en Binoche speelt eens wat anders. Het type rol dat een actrice als Catherine Frot op het lijf geschreven is, maar Binoche mist daarvoor wat charme.

Het script mist raffinement. Ja zelfs luchtige filmpjes als deze moeten iets om het lijf hebben. Het is allemaal te tuttig en te flauw.

Het leuke van deze film vind ik het personage Harry Block. Normaal gesproken speelt Allen vooral het beschaafde type, nu in deze film eens niet. Een hoofdpersonage met losse normen en waarden en lekker cynisch.

Ik heb Deconstructing Harry nu voor de derde keer gezien. Nu ik inmiddels geoefend Allen filmkijker ben haal ik veel meer uit de film en vind ik 'm nog leuker en de blur grap is inderdaad hilarisch!

Het verhaal zit, zoals een goede Allen film betaamt, erg knap in elkaar. Ik vind het zeker wel goed te volgen. De verhalen die Harry schrijft zijn origineel en hebben idiote plots, maar erg grappig.

Er zitten een paar leuke montage-gekkigheden in de film. Woody Allen heeft weer een leuke cast bijelkaar gesprokkeld; o.a. Elisabeth Shue, Billy Crystal, Demi Moore. Tobey Maguire.

Wow, wat een indrukwekkende film. Zo naturel, dat 't voor 'echt' door kan gaan.

Misschien wel een van de beste rollen van Meryl Streep. Heel vaak kan ik haar niet uit staan, maar hier het tegendeel.

Eigenlijk de hele cast, De Niro, Cristopher Walken, etcetera, allemaal op en top geacteerd.

Ik had ´m 15 jaar geleden voor het laatst gezien ofzo en nu dus weer.

Dit is een aangename filmhuis feelgoodfilm, die ook nog het nodige drama heeft.

De personages hebben allemaal hun littekens. Wijnhandelaar Jacques heeft een groot trauma meegemaakt en worstelt met zijn gezondheid en zijn alcoholgebruik.

Ik heb een zwak voor Isabelle Carré (Hortense). De moeder van Hortense claimt haar nogal. Ondertussen doet haar kinderwens haar naar Spanje uitwijken.

De film probeert misschien net iets te veel, door veel onderwerpen aan te snijden. Het toont wel een typisch Franse maatschappij, met humane zorg voor daklozen en mensen met een afstand tot de werkvloer.

Ik vind Delicatessen echt een 'groeier'. Ik vond er eerst niet zo heel veel aan. Bij zo'n eerste viewing ben je enkel op het verhaal aan het letten en weet je niet zo goed raad met de vreemde humor.

Net als bij Big Lebowski viel het kwartje vanaf de tweede viewing.

Nu ben ik verzot geraakt op die absurde humor, de briljante visuele vondsten en de geniale regie.

4 sterren, misschien ooit nog 4,5.

Toch erg leuk gedaan. Is me erg meegevallen.

Wat is Nadja Hüpscher toch een leuke / geweldige actrice. Dit is haar eerste grote hoofdrol neem ik aan. Ze transformeert schijnbaar moeiteloos van schattig en lief naar getergd en verdrietig, om even twee uitersten te noemen.

Wat ik raar vind is dat Tiffany blijkbaar de echte naam is van het personage. Werken hoeren niet met fake namen?

Edo Brunner, de man van 140kg (liefde), ook een erg leuke rol, kan niet anders zeggen. De pijnlijke momenten zorgen zelfs voor ontroering.

Filmisch gezien vond ik het wat tegenvallen. Zag er rommelig uit, niet echt een herkenbare look. Ook het camerawerk deed me weinig.

Ik moest er wat moeite voor doen om in de film te komen, maar daarna vond ik de film toch best vermakelijk.

De spanning neemt in de tweede helft almaar toe.

De acteurs zijn goed gecast. De rookie agenten hebben overdreven veel bluf, dat is wel grappig om te zien.

Pierre Renoir heeft de perfect kop voor een gangsterbaas.

Het einde is sterk gefilmd in het donker.

Een bijzonder originele en unieke film in het politie-detective genre.
Lino Ventura en Marlène Jobert zijn tot elkaar veroordeeld. Ze verschillen enorm van elkaar. De geharde en doorleefde Ventura tegenover de naïeve en frisse Jobert.
Zoals je in buddy films ook ziet dat tegenpolen aan elkaar worden gekoppeld, en toch passen ze goed bij elkaar.
De manier waarop het gefilmd is zeer origineel, met enkele inventieve shots.
Het verhaal waarin de zoektocht centraal staat is zeer boeiend.
De score van François De Roubaix is ook erg goed.
Het einde is onverteerbaar wrang en geeft een bijzonder nare nasmaak, en cynisch. Ik denk ook vrij realistisch, als je nu de Taghi zaak erbij pakt met de kroongetuigen en moordaanslagen... nog immer actueel.
Een Hollywood einde zou hier wellicht ongepast zijn, al had ik het niet erg gevonden.

Ik raad iedereen overigens met klem af de trailer te bekijken. Die is enorm spoilerig!

Een beetje 'Gummo: the documentary'.

Bijzondere, excentrieke en sympathieke mensen die aan de rand van de maatschappij leven.

De geportretteerde mensen hebben het hart op de juiste plek. Het zijn wel licht ontvlambare types, maar uiteindelijk wordt alles toch weer bijgelegd.

Vooral café-eigenaar Rob krijgt het zwaar te verduren. Hij voorziet niet alleen de gemeenschap van koffie, maar ook van stroom voor internet en mobieltjes, maar hij blust ook de brandjes bij de conflicten die er ontstaan. Hij komt het meest aan bod in deze documentaire, hij is ook de spil in deze kwetsbare gemeenschap.

Wat een beetje mist is hoe de bewoners in hun inkomen voorzien. Ze wonen dan wel 'gratis' op het terrein, ze moeten verder wel in hun eigen levensonderhoud voorzien en zelfs een douche kost er al 3 dollar per douche.

De jeugd gaat gelukkig wel naar school, hoewel een enkeling daar niet meer welkom is.

Er is een zachtaardige Janis Joplin lookalike die voor een aantal kinderen een soort moederfiguur is. Mooi mens.

De documentaire heeft precies de goede lengte, hoewel dus wel een aantal vragen onbeantwoord blijven.