Opinions

Het idee doet me een beetje denken aan de iconische 'raarrrr' sketch van Jiskefet.
Het jammere is alleen dat die Yannick een enorm pedante kwast is. Ook al heeft hij 'gelijk', hij zorgt zelf niet meteen voor het beste entertainment, maar het is wel leuk dat hij toch een alternatieve sketch fabriceert. Met super flauwe humor uiteraard.
Het leukst vind ik het moment wanneer hij het gezellig krijgt met de zaal.
Toch een wat mindere Dupieux, maar vanwege de korte speelduur deert het ook niet zo.

Erg leuk Alexander Payne achtige film.

Molly Shannon deed me denken aan Mevrouw Ten Kate; VPRO jeugdsentiment.

Ze komt steeds terecht in genante situaties en het is zo geweldig van haar gezicht af te lezen hoe ze er op reageert.

Maar het is niet alleen lachen om, maar ook wel meelijwekkend hoe het hoofdpersonage in haar kleine wereldje alsmaar vastloopt.

Een leuke tragikomedie. Van dit soort films kan ik niet genoeg zien.

Leuk origineel gegeven, maar verder een opvallend standaard en braaf Brits formulewerkje.

Grappig dat niet alleen de Beatles maar ook andere zaken ineens niet meer in de wereld lijken te bestaan (zoals Coca Cola)

Ik ben geen echte Beatles fan maar de manier waarop de nummers hier worden gebracht is wel leuk.

Jammer dat uiteindelijk het romcomgebeuren de boventoon gaat voeren, waardoor de film het laatste half uur nogal inzakt en aan originaliteit moet inboeten.

Wat een verschrikkelijk mens is die manager uit de VS trouwens.

Sterke film met prachtige hoofdrol voor Diana Dors. Het is ook bijzonder knap in beeld gebracht, met inzoomen op belangrijke details. De film laat je eigenlijk in het hoofd kijken van Dors, uiteraard ook via onmisbare voice-over.
Paar dingen die me opvielen:
Het motief voor de moord was bijzonder dubieus. Nou maakt liefde blind, maar die man had haar vanaf het begin duidelijk gemaakt haar niet meer te zien dan als een scharrel. Dus ze zou eigenlijk bozer op die vent moeten zijn, dan op zijn volgende scharrel. En dan vermoordt ze zijn scharrel, terwijl haar ex al op het kerkhof ligt en die scharrel had bij zijn leven al niet eens interesse meer voor hem.
Voor de film is het goed, maar er is opvallend veel begeleiding / personeel beschikbaar voor iemand die alleen in een dodencel zit. Ik vermoed dat dit in werkelijkheid niet zo humaan is gegaan. Als iemand met de deur op slot vastzit hoef je ook in de cel niet bewaking te hebben. Zelfs niet bij Taghi.

De film is 80 procent slap geouwehoer en hooguit 20 procent actie vermoed ik.
De vier (?) verhalen verschillen uiterlijk van kleur, maar inhoudelijk erg weinig.
Goed drama is het beslist niet. De teksten die de acteurs uitspreken zijn dodelijk saai. De 93 minuten voelden aan als 2,5 uur.
Elk verhaal een ander kleurtje geven, dat is gemakkelijk scoren. Ik houd meer van films waarbij dat subtieler is aangepakt. Neem een L'Appartement of de Trois Couleurs trilogie.

Van de gevechten ben ik niet zo onder de indruk. We hebben het allemaal al eens gezien. Het gevecht met de bladeren en de herfstachtergrond vind ik er duidelijk bovenuit steken. Dat vind ik een schitterend gevecht dat doet denken aan die Mortal Kombat spellen waarbij de tegenstander met special moves uit de weg geruimd wordt.
Jet Li is in Hero een sprekende etalagepop. Enkel zijn mondspieren vertonen een krimp; een erg matige acteerprestatie. Tony Leung laat zien hoe het wel moet. Ik heb hem nog niet op een slechte rol kunnen betrappen. Wat een uitstraling heeft die acteur toch.

De film eindigt geheel verwacht in een sentimenteel en moralistisch einde. Hoera!
De regisseur heeft zich vooral bezig gehouden met het openen van zijn overvolle visuele trucendoos. De slowmotions en bedachte details vliegen je om de oren.
Yimou Zhang wil nog meer van dit soort films maken. Ik houd mijn hart vast.
2 sterren voor een paar mooie plaatjes, Tony Leung en wat Aziatische schoonheden.

Mooie, knap gemaakte film.

Een zeer goede rol van Mifune. Het verhaal vind ik niet zo aansprekend als ik had gehoopt.

Wat een goeie film zeg!

Had ik niet verwacht, afgaande op het affiche en de titel..

Veel humoristische scenes, goed geacteerd en een boeiend verhaal.

De karakters worden goed uitgediept.

Erg aangenaam filmpje.

Een scene in de directiekamer van de Kirby's deed me sterk denken aan Hudsucker Proxy. Die lange tafel. Al die oude mannetjes. De dikke en driftige directeur met sigaar....

Hoe meer Capra's ik zie, hoe minder ik heb met de typische Capra kenmerken.

De preek van de oude meneer Sycamore vond ik tenenkrommend.

James Stewart vond ik een paar jaar geleden nog geweldig, maar hij heeft van die irritante maniertjes die hij in elke film opnieuw brengt.

De Sycamores zijn wel zo'n geforceerd rare familie.

Je ziet meteen hoe ze door de scenarioschrijvers op papier zijn uitgedacht. Aan de ene kant leuk bedacht, maar ik vind het tevens een minpunt, ook bij Little Miss Sunshine.

Jean Arthur die nog als een kind van de trapleuning glijdt. Tja....

Dat het op een toneelstuk is gebaseerd zie je wel, maar het doet geen afbreuk aan de film.

De Royal Tenenbaums is een mat aftreksel van You Can't Take It with You. Dat zijn helemaal 'gek doen om het gek doen' typetjes.

Flinke tegenvaller.

Je ziet allemaal acteurs die er met de rem op spelen, in een komedie nota bene...

Jonah Hill is hier wel sympathiek, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd. De chemie met tegenspeelster Lauren London mist.

Julia Louis-Dreyfus heeft de meest uitgesproken rol. Zij doet dat heel leuk.

Eddie Murphy heeft in You People een zeer onaangename rol. Hij speelt hier een enorme zuurpruim. Totaal niet grappig.

De raciale grapjes en clichés over vooroordelen zijn niet leuk.

Was deze film maar een Woody Allen komedie geweest, hij weet grappen over vooroordelen en afkomst wel smaakvol te brengen.

Je moet er wel voor in de stemming zijn of van 't soort film houden.

Ik had 't niet verwacht, maar ik vind 'm toch heel goed.

Inderdaad erg cliché, maar ja, dat zijn de meeste romantische films.

Sex in the City, maar nu 3 vrouwen EN 3 mannen in de hoofdrol.

Een beetje voorspelbaar want meer van hetzelfde, maar: een paar geniale scenes maken van deze film een interessante film. De douche/sauna scene, de uitbrander in de bibliotheek en het opnemen van een dom gesprek op een bandje schieten me nu te binnen.

Ik had een beetje moeite met Ben Stiller. Die weet (wederom) niet te overtuigen.

Poetische film. Visueel spectaculair en vol wijze levenslessen.

Yume, wat een schitterende naam. Klinkt veelbetekenend en dat is het ook.

Het laatste verhaal vond ik het allermooist. De natuur is daar van paradijselijke schoonheid. Die oude man die een met de natuur is vertelt een mooi verhaal. En de processie voorafgaan aan de begravenis is indrukwekkend en heel mooi.

Het Van Gogh verhaal is mooi en ook wel grappig, hoe dat mannetje op een Tik Tak (VRT) manier door de schilderijen loopt.

Tik Tak voor volwassenen, of zoiets.

Het eerste verhaal heeft inderdaad prachtige kleuren.

Het grootste minpunt van de film vind ik, dat acht verhalen in een film wat teveel van het goede is. Van de 8 verhalen hadden makkelijk 4 verhalen gemaakt kunnen worden. Dan was het meer een geheel geweest, en waren de mindere stukken niet zo opgevallen.

Ik geef Yume 3,5*. Het laatste verhaal is wel 5 sterren waard...

Ja jammer he. Had ook graag een hoger cijfer gegeven.

Belangrijkste reden waarom de film voor mij niet werkte is het o zo trage verteltempo.

Het eerste uur vond ik goed en heb ik geboeid gekeken.

Daarna begon ik me steeds meer te ergeren aan de film.

Ik begon me te vervelen en stoorde me aan de herhaling van situaties en shots.

Het laatste uur heb ik met tegenzin gekeken.

De film duurt mijns inziens veels te lang.

De thematiek spreekt me zeker wel aan. Dat is het probleem niet.

Een 2 uurs versie van deze film had ik waarschijnlijk 3,5 sterren gegeven, al is dat natuurlijk een beetje koffiedikkijken.

Enfin, ik geef Eureka 2,5 sterren.