Opinions

Schitterend! Origineel verhaal, met veel interessante karakters.

Een soort Duitse Short Cuts, maar met iets meer diepgang.

Mooi camerawerk van de Nederlander Theo Bierkens en sterke dialogen.

Toch wel een aardige poging, deze sciencefiction van Nederlandse bodem. Ik ben dankbaar dat er hier überhaupt een sciencefiction film wordt gemaakt, hopelijk volgen er nog vele.

Het is een beetje Black Mirror light. Het extreem doorgevoerde internet of things en AI-thema is al vaker een dankbaar onderwerp geweest van films. Dat is ook een onderwerp dat mateloos interessant is. Apparaten in huis die een vergadering willen met de bewoners, dat is wel geinig gevonden.

De Alecto wordt goed vertolkt door Angela Schijf. Zij is normaliter al een tamelijk ijskoud persoon, dus het ligt ook wel in haar straatje. Van de toneelacteurs had ik wel wat meer vuurwerk verwacht.

Wat ik een beetje jammer vind is dat bijna alles in deze film veilige keus is en dat er steeds binnen de lijntjes wordt gekleurd.

Af en toe hoor ik invloed van Van Warmerdam in de dialogen, maar ik mis een beetje de spanning en het schuren tussen de personages, waar Van Warmerdam veel beter raad mee weet. Nu kabbelt het maar een beetje voort. Het concept gaat voor het narratief.

De cinematografie is wat pover. De locaties zijn super goed gekozen (Maastricht promotie), maar de camera is statisch. Het had allemaal wat spannender gefilmd kunnen worden. Bijvoorbeeld door gebruik van een drone.

Gemiste kans om ook een personage uit het Naturalisten kamp te introduceren. Nu krijg je in feite alleen een blik op het leven van de bevoorrechte Limburgers enclave.

Leuke jaren 70 nonsense in een doldwaas avontuur met Goldie Hawn, voornamelijk afspelend in Hamburg, of all places. Neem daarbij een bijzonder origineel heistverhaal en je hebt een leuke avond.

Een film vol vreemde types en een grappige bankdirecteur, wiens dag niet meer stuk kan nu hij in de spotlight staat en ondertussen niet doorheeft wat er allemaal gaande is...

Warren Beatty heeft het er maar druk mee meerdere petten op te houden en zijn uithoudingsvermogen wordt danig op de proef gesteld.

Toch wel een vrij unieke film door de setting en het ongewone verhaal.

Meesterlijke dialogen en zeer goede acteurs.

De film kent een aantal zeer hilarische scenes. Ik heb me kapot gelachen!

Erg aangenaam actrice, Ariane Schluter. Leuke en knappe vrouw.

0605 is Van Goghs vermakelijke parodie op complottheoriefilms.

Eigenlijk ontkomt niemand in de film aan de scherpe satirische blik van Van Gogh. Alle partijen in de kwestie zijn namelijk enkel bezig met eigenbelang.

Het is helaas een onevenwichtig want fragmentarisch plot. Tot ongeveer halverwege de film wordt de spanning nog vrij goed opgebouwd, maar zodra de AIVD mannen gedegradeerd zijn tot boeven uit de serie Bassie en Adriaan, is die verdwenen. Toch is het wel leuk om Jack Wouterse te zien als verwijfde cowboy hoge pief van de AIVD.

Thijs Römer en Tara Elders zijn goed op hun plaats en spelen hun rol met verve. Elders is een natuurtalent en ziet er ook nog eens beeldschoon uit. Römer is de perfecte anti-held die ondanks zijn onhandige manier van uitdrukken en vermoeide blik toch veel voor elkaar krijgt.

Ik vind 0605 meer het karakter van een tv-serie hebben dan van een film. Naast het fragmentarische verhaal is er nauwelijks sprake van karakterontwikkeling van hoofdpersonages en is de film erg (v)luchtig. 0605 behoort dan ook zeker niet tot Van Goghs beste werk.

Dat de film zichzelf niet zo serieus neemt is zowel de kracht als de zwakte van de film.

P.S. Leuke titelsong.

Zoveel goede acteurs in een film, dat zie je zelden (in Stalag 17 bijvoorbeeld ook).

Ingenieus verteld verhaal, met een goede opbouw.

Ik vond dat de film erg beroerd begon.
De film begint pas boeiend te worden wanneer de jongen in het huis aan komt.
Wat een shockerende scenes zeg. Brrr!
Ik vroeg me af; wil ik dit eigenlijk wel zien? Zoveel enge mannen in een vertrek. Het idee alleen al is gruwelijk.
En wat een wrang einde. Konden we net even opgelucht ademhalen en meeleven met het hoofdpersonage, gebeurt dit...

Oef dit was een zware domper.

Ik vind dat het nog best frivool en interessant begint, maar op een gegeven moment begon de film me behoorlijk tegen te staan en vond ik de film steeds minder boeiend. Het laatste half uur is echt slappe hap.

De filosofische teksten zijn uit de verkeerde filosofieboeken gehaald. De teksten zijn maar af en toe interessant.

De scène met het inzoomen op de bewegende luchtbellen in de koffie is het hoogtepunt van de film.

Fijne Franse romcom.

Virginie Efira is een geweldige en aantrekkelijke actrice. Zij speelt het gewoon leuk. Haar personage wil meer een bitch zijn maar dat is ze zeker niet.

Pierre Niney is inmiddels een gevestigde naam. In 2013 ten tijde van deze film is hij perfect gecast als studentikoos type.

De film is een frisse blik op vrouwen met een veel jongere vriend. De grappen over milfs en pornosites zijn een beetje flauw, maar de parodie op het glamourwereldje is best leuk gedaan.

Ondanks de voorspelbaarheid heb ik hier zeker van genoten.

21 Grams toont zonder twijfel ijzersterk drama.
Het slaat daarin mijns inziens iets te ver door. Er zit wel erg weinig ordinary daylife in de film. Ook als je een ellendig leven leidt zijn er momenten van relativering en ontspanning. Ik vind dat de film te eenziijdig op de ellende focust.
De acteerprestaties zijn subliem. Ik heb vooral genoten van Naomi Watts. Zij heeft de meest veelzijdige rol. Penn en Del Toro blinken vooral uit in het tonen van getergde gezichten.

Het 'gezeur' over de constructie vind ik nonsens. De film wordt voor het grootste deel gewoon chronologisch verteld, met af en toe een tipje van de sluier over wat komen gaat, of wat eerder gebeurd is wat we nog niet wisten. Af en toe een sprong in de tijd, geheel functioneel binnen de vertelling van het verhaal.
Ook vond ik het wel meevallen met het aantal verhaallijnen naast elkaar. Een film als Short Cuts heeft er dacht ik wel meer. Ik had totaal geen moeite om het overzicht te houden.
Het gaat uiteindelijk om de drie: Watts, Penn en Del Toro.

Er waren een paar dingen in de film die ik niet geloofwaardig vond:
Het geloof van Del Toro en de kerkgemeenschap die getoond wordt vind ik niet geloofwaardig overkomen. De dominee vind ik al helemaal slecht gecast.
Als Del Toro zegt dat hij boete moet doen voor het verkeersongeluk geloof ik er geen snars van wat hij zegt.
E.e.a. maakte dat ik deze verhaallijn totaal niet interessant vond.

Ik vond de film wat te lang. Ik haakte op een gegeven moment af.

Interessante documentaire over geïllustreerde filmposters.

Leerzaam, vooral de geschiedenis van de filmposter. Er wordt ook ingegaan op de verschillende posterformaten, vandaar ook de titel van de documentaire. En de reden waarom posters vroeger altijd gevouwen werden, omdat ze vaak naar de bioscopen werden meegestuurd in het filmblik.

Er wordt met name stilgestaan bij de posters uit de jaren 60-80. Er is bijzondere aandacht voor het werk van filmposter legendes als Richard Amsel, John Alvin en de excentrieke David Byrd. Die laatste komt ook veelvuldig aan het woord. De ontstaansgeschiedenis van de E.T. poster is ook zeer interessant. De hand van John Alvin's dochter stond model voor de hand op de poster, dus niet de hand van Henry Thomas zoals je zou verwachten.

Ik vind het alleen jammer dat in sneltreinvaart door de filmposter geschiedenis wordt gegaan en dat het een relatief klein gedeelte van de documentaire beslaat.

Het grootste deel van deze documentaire gaat over de Mondo poster beweging. Zeker ook heel interessant, maar naar mijn smaak gaat de documentaire hier net wat te lang over door. Het is een interessante subcultuur, maar het heeft een hoog incrowd-gehalte. De verzamelaars hebben er grote bedragen voor over.

Het is goed dat deze tegenbeweging, als reactie op al die voorspelbare Photoshop posters met floating heads sinds de jaren 90, zo is opgekomen en dat met name indiestudio's hierdoor weer meer voor geïllustreerde posters kiezen.

Het testpanel van een grote studio dat posters beoordeelt is wel hilarisch. Waar hebben ze die nitwits van de straat geplukt.. OMG... 'Die poster is geïllustreerd, dan denk ik dat het om een animatiefilm gaat...!'

Nu ik deze documentaire heb gezien ben ik wel erg blij dat ik deze Mondo poster van Irma Vep in bezit heb. Ik vond dat al een collector's item, maar nu nog meer.

Norton vind ik niet altijd even goed acteren. Het gevaar van de automatische piloot ligt af en toe op de loer.

Het tweede uur vind ik erg goed, vanaf het moment dat ze de club in gaan. Dan is praktisch alles op het scherpst van de snede. Erg overtuigend.

Weer een meesterlijke Philip Seymour Hoffman! Ik heb weer genoten. Het moment waarop 'ie uit de wc komt en eventjes doorzweeft en een gekke kop trekt, onverbeterlijk!

De politieman die shiiiiiiiiiiiiitttttt zegt vind ik ook erg grappig.

Het hele 9/11 gebeuren vind ik er met de haren bij getrokken. Had wat mij betreft uit de film gehouden mogen (/moeten) worden.

Eerste uur 3 sterren, laatste 4/4,5. Ik kom uit op 3,5*

Schitterende, bijna idyllische beelden. Echt een lust voor het oog.

Jammer dat de film zo'n preuts verhaal heeft, soms op het belachelijke af. Toch kent de film een aantal geestige scenes.

Erg vermakelijke Franse politiefilm.

Het plot kent nogal wat onlogische of overdreven sprongen, maar soit, het is er niet de film naar om het al te zwaar aan te rekenen. Het kijkt erg lekker weg allemaal en de uitwerking is ondanks het cliché genre best nog origineel te noemen.

Daniel Auteuil verslaat Gérard Depardieu wat mij betreft wat betreft acteerprestaties, maar hij heeft ook een diepgaander rol. De film ziet er erg mooi uit. Er is veel aandacht besteed aan art direction en mooie shots.

Valeria Golino had ik in eerste instantie niet herkend. Ik verwacht haar ook niet meteen in een Franse film. Leuk om haar weer eens te zien.

Zeer degelijke film over de nasleep en reconstructie van een tragische gebeurtenis.
Een minutieuze vertelling die vooral focust op de impact die het heeft op het stel, de twee hoofdrolspelers waarvan hun relatie danig onder druk komt te staan.
De schaamte, onmacht en de schuldgevoelens over het eigen passieve toekijken, daar draait de film om. En daar liever niet voor uit durven komen, bang voor de gevolgen die dat zou kunnen hebben.
Politie en Openbaar Ministerie reageren allesbehalve doortastend, maar dankzij een journaliste wordt de zaak toch nog op scherp gezet.
Nogmaals, zeer degelijk, maar daardoor ook weinig verrassingen en soms ook wat aan de saaie kant.

Ik kon de film de eerste keer niet zo waarderen, maar bij nader herzien vind ik het een goede vroege Hitchcock.

Robert Donat speelt zijn rol met veel overtuiging. Het samenspel met Madeleine Carroll heeft iets Bond achtigs, hoewel die vergelijking natuurlijk vele malen meer opgaat voor North by Northwest.

De film heeft een grappige ontknoping.

Fenomenaal eerste uur!

Geweldige dialogen, leuke personages en briljant gefilmd. De openingsscene is verbluffend surrealistisch. Geniaal gefilmd! Je weet niet wat je ziet gewoon...

De scene in de bar is erg goed geschreven en geacteerd. Marina Vovchenko is ook een prachtige dame. Ze heeft iets mysterieus.

Na de begrafenis vind ik de film bergafwaarts gaan. Het hele poppengebeuren boeide me voor geen biet. Behalve dan dat die poppen er mysterieus en prachtig uit zien.

Veel te langdradig en stuurloos; er komt maar geen einde aan het deel over die maffe oude vrouwtjes die zich gedragen als senielen. De film ontaardt teveel in een rariteitenkabinet. Dat is even leuk, maar hier lijkt het alsof de ideëen van de scenarioschrijver op zijn. Erg spijtig dit.

Het getal 4 is op een geweldige manier doorgevoerd in de hele film. Je weet dat het steeds weer gaat komen en toch werd ik het niet zat. Behalve dan de 4 vliegtuigen. Dat ziet er erg nep uit.

Prachtige art direction. De film doet me wat dat betreft denken aan films van Tarr, Tarkovsky en Sokurov. Veel magisch realisme in een absurde en bijna ondenkbare setting, maar tegelijkertijd ubernuchter.

Vanwege het teleurstellende tweede uur 'slechts' 3,5 sterren.

Ik houd van het kinderlijke en naïeve in deze film, die bij de jeugd hoort.

De twee vriendinnen zijn grappig in hun naïeviteit en hun gebrek aan levenservaring.

De verhaaltjes zijn lekker overzichtelijk en zouden bij wijze van spreken zo uit een stripboek kunnen komen.

De aantrekkelijke Jessica Forde heeft relatief weinig tekst maar maakt toch meer indruk vanwege haar uitstraling en knappe uiterlijk.

Elk verhaaltje vind ik leuk. Die scène bij de galerie is geweldig. Een leuk experiment.

Degelijke film met typische jaren 80 sfeer en setting met wederom een zeer overtuigende Philippe Noiret.

Ik vind vooral de op en top journalistieke setting van deze film bij een tv-journaal en tevens op een krantenredactie erg sterk.

Het is best een serieuze film over hoe ver de journalistiek kan gaan misstanden bij de overheid bloot te leggen en de tegenwerking en verdachtmakingen die hierop volgen. En welke mogelijk omstreden bronnen kun je hierbij gebruiken?

De 'relatie' tussen Philippe Noiret en Nicole Garcia is een beetje een haat-liefde verhouding.

Niets-aan-de-hand feelgood filmpje.

Drew Barrymore is zoeter dan zoet. Adam Sandler bijdehanter dan ooit. De zon schijnt mooier als ooit tevoren.

De film is een soort Disney versie van Groundhog Day.

Nergens verrassend, maar wel lekker om in onder te dompelen.

De film moet het vooral hebben van het naturelle spel van de hoofdrolspelers. Daarbij vind ik Valeria Bruni-Tedeschi een fascinerende vrouw.

Ik vind vooral het einde (het laatste segment) mooi.

De film laat zoals gezegd veel ruimte aan de kijker over om de geschiedenis van de geliefden in te vullen. Dat maakt dit soort films bijzonder.

Anderzijds vind ik de film wat betreft het plot over het algemeen wat te leeg.

Kneuterige en achterhaalde taboeverkennende komedie voor stijfburgerlijke Fransen.

Als dit in Nederland werd gemaakt zou het met de grond gelijk worden gemaakt.

Die seksuoloog is een van de beroerdste personages die ik in tijden heb gezien.

Desalnietteplus redelijk vermakelijk. Frot heb ik wel eens beter en leuker gezien (Air de Famille en Soeurs Fachées), maar het blijft een aangename actrice. Paar leuke scenes en vooral het begin van de film is goed.

Het is vooral een heel aparte film. Ik kon dat wel waarderen, maar snap dat anderen daar anders over denken.

Het verhaal is een leuke whodunnit. Niks vlaks aan en de dames zijn gekker dan gek.

Ik vind het zelfs een beetje kinderachtig om hier nou zo tegenaan te schoppen.

Gelijk wordt meneer Ozon ook maar even verketterd, terwijl men vaak nauwelijks wat (werk) van de man gezien heeft.

Gezien vanwege Quentin Tarantino's lofzang in Joe Rogan's podcast. Hij vindt dit een van zijn lievelingsfilms uit de jaren 80.

Ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Zo ruw en ongepolijst, met een anti-held in de hoofdrol.

Het is niet de neo-noir geworden waar ik op hoopte. Dat ligt niet aan de cast. Jeff Bridges, Rosanna Arquette en Andy Garcia spelen dit gewoon goed.

Productioneel en visueel neigt het allemaal net wat te veel naar een b-film. Dat is jammer. Hal Ashby heeft ook niet het eindresultaat mogen bepalen. Een director's cut zou dan wel leuk zijn.

Toch heb ik hier wel geboeid naar gekeken. Het is een uitermate vreemde film die destijds wellicht voorop liep in zijn tijd, omdat het allemaal vrij veel als 90s thriller over komt. Ik begrijp ook dat deze film een van Quentin Tarantino's inspiratiebronnen was. De personages zijn lekker fout en de dialogen zijn ook wel grofgebekt, al haalt het het lang niet bij Tarantino's werk.

Vooropgesteld, de VPRO heeft Ronald Snijders gevraagd dit eerbetoon te maken. Dat hadden ze aan iemand anders moeten vragen. Ik heb namelijk een grote aversie tegen deze persoon. Hij is zo niet leuk, zo tenenkrommend niet grappig. Hoe hij bijvoorbeeld de woordgrapjes verwerkt in dit eerbetoon is bijzonder zwak en slecht getimed. Hij heeft deze 'ode' gemaakt alsof het een werkstuk is van groep 8 van de lagere school, waarbij hij waarschijnlijk te vaak Ivo Niehe heeft gekeken.

Ondanks Snijders is het wel een aardige terugblik met genoeg memorabele fragmenten. Vooral leuk om een jonge Schippers aan het werk te zien. Het werk van Schippers is bijzonder consistent en bevat gedurende zijn loopbaan steeds dezelfde mate van absurdisme en zinloosheid. Bij Barend Servet zijn ook wel grote sterren langs geweest in de studio, zoals Donna Summer. Jammer dat dat niet in dit eerbetoon zat. Moedig van de VPRO dat ze de makers van Hoepla een tweede kans gunden. De VPRO was toen nog echt een anarchistisch bolwerk.

We Zijn Weer Thuis heb ik vroeger wel gezien, dat vond ik een leuke serie. Ik kon me er vaag wat van herinneren. Er zijn helaas alleen wat korte fragmenten te zien. Zoals alles in dit eerbetoon maar heel kort wordt aangestipt.

Wim T. is na al die jaren nog steeds dezelfde kwajongen. Het is niet iemand die zich kwetsbaar zal opstellen en al te veel over zijn beweegredenen zal vertellen. Maar zijn antwoorden zijn altijd zeer geestig en bijdehand.

De laatste vraag leek ingestudeerd en de reactie van Schippers ook.

Bijzondere, originele en volwassen animatiefilm.

Geweldige protagonist, die 9. Een van de andere poppen zegt op een gegeven moment zoiets als 'hij is vergeten hoe het is om angst te hebben'. Vind ik mooi gezegd.

De meeste stemmen herkende ik wel, maar Jennifer Connelly had ik niet herkend.

De animatie is van hoog niveau, met veel contrast, schaduwen en diepte.

Ik zie uit naar de volgende films van Shane Acker. Een groot talent.

Film vol verrassingen met ingenieus plot.

Tautou laat zien dat ze een blijvertje is. Een genot om naar te kijken.

Een vlotte film met vrolijke kleuren. De vergelijking op dat punt met Amelie vind ik iets teveel eer voor deze film. Amelie schept een droomwereld, aangezet met onopvallende maar doeltreffende special fx.

Deze film heeft prachtige kleuren, maar daar houdt de overeenkomst dan ook op.

Originele, aparte film over twee zussen die totaal verschillend zijn.
Regisseuse Breillat behandelt sexualiteit op een confronterende en geheel eigen manier. Dat levert een 'rauwe', soms ontluisterende film op.
Het dikke zusje is meelijwekkend, maar ook vertederend. Het wordt er wat mij betreft wel wat te dik (what's in a name) opgelegd dat zij altijd maar aan het eten is.
Het einde is uitermate shockerend. (Petey, volgens mij is het geen droom. Ik heb niets gezien wat daar op wijst en uit de artikelen die ik gelezen heb, blijkt dat ook niet)

Prachtrol van Philippe Torreton!
Ik vond het net wat te veel op een documentaire lijken. Als dat zo nu en dan gecompenseerd wordt met wat luchtigheid (/komedie) dan heb ik daar minder problemen mee, maar het drama is erg zwaar De schrijnende situatie geeft zo weinig hoop. Het eind van film is wel weer opvallend positief maar wel passend en gewenst.

Ik keek hier naar uit en het leek me echt iets voor Gondry, deze boekverfilming.

Het is ook echt typisch een Gondry, maar het pakte me niet.

Het verhaal heeft raakvlakken met Brazil, dat is positief, maar het is vooral vorm boven inhoud.

Vreemd en dikwijls bizar en met een geheel eigen logica. Dat kan ik meestal wel waarderen, maar hier komen de personages niet tot leven en spreekt de humor me niet aan, voor zover die er in zit.

Het is eigenlijk enkel een rariteitenkabinet. Er zitten prachtige scènes en vondsten in, maar het geheel is onsamenhangend en het magere plot wist mij maar matig te boeien.